Noong 1882, naimbento ng mga meteorologist ang bagong pagsukat ng lakas ng hangin.
Ang Beaufort scale.
May 12 klase at rango ito mula sa kalmado hanggang bagyo.
Bagyong matatakpan na ang makikita mo at magpapawala sa mundo.
Kung alam kong ganito ang pakiramdam ng bagyo,
naghanda na sana ako.
Ganito pala kapag alam mo kung ano ang inaasahan sa iyo.
Kung ako si Principal Lexington, di ako matutuwa
na hinayaan ng organizer ng party ko na magambala siya,
habang sobrang gulo sa pasilyo.
Dapat mong tingnan iyon.
Sige.
Tara.
Sumakay ka sa kotse. Ngayon din.
Hello.
Lydia.
Maxton Hall - ANG MUNDO SA PAGITAN NATIN
BATAY SA NOBELANG "SAVE ME" NI MONA KASTEN
Sumabog na fuse?
Parang gano'n na nga.
Ruby, sa ten o'clock si Lexington.
Sir, may maluwag lang na kable ng kuryente.
Di ganoon kabago ang electrical system.
Akala ko nagkamali ka na naman.
Pero matagumpay ang gala, marami ang nagdo-donate,
at bihis na bihis pa rin ang mga bisita.
Ibinigay ko na ang orihinal sa admissions office ng Oxford.
Ilalagay iyan sa application mo.
Salamat, sir.
Miss Bell.
"Si Ruby Bell, na pumasok sa institusyon namin nang dalawang taon,
"ay hindi lang natatanging kandidata para sa Oxford University,
"maaaring maging asset siya..."
Sige. Kumuha tayo ng litrato ng committee group para sa Hall of Fame.
Ginawa n'yong dalawa ang pinakamalaking insulto na hinarap ko.
Hinintay n'yo ang pinakamahalagang pangyayari sa dekada para sa Beaufort
para magpalitan na gaya sa mga walang-kuwentang pelikula.
Matapos ang lahat ng pinagdaanan namin para sa iyo,
ang kapal ng mukha mo para magpakita at kumatawan sa kompanya natin?
Alam mong alam ko ang lahat ng tungkol sa line.
Alam na alam ko ang talumpati.
Hindi no'n binabago ang katotohanang nasisira ang lahat ng hinahawakan mo!
Noong bata ka pa,
lagi mong gusto na maging numero uno.
Pero kahit kailan di mo naintindihan na kailangan ng disiplina.
Kung wala ako, wala ring magiging press conference.
Suwerte mo, dahil napigilan kita bago ka pa makapasok sa press room
at masira ang natatanging magandang bagay na ginawa mo para sa pamilyang ito.
At ikaw naman.
Ang Casanova namin.
Itinuturing ang sarili na Romeo,
na walang pakialam sa pamilya kung di iyon naaayon sa plano niya.
Na nagmamakaawa para sa pagsasanay niya sa lacrosse,
pero di makasunod para sa isang gabi
na kung saan inaasahan namin siya!
Ano'ng problema?
May sasabihin ka ba?
Cheers!
Para kay Ruby at sa Oxford!
Oxford!
Di ako makapaniwalang nakuha mo na ang rekomendasyon mula kay Lexington.
Oo. Nakuha ko ang akin kay Miss Hugh. Kailangan kong sumipsip sa kanya.
Babalik ako.
Ah, sige lang, Ruby.
Sige, Ruby.
Mr. Sutton.
Puwede ba?
Oo naman.
Di pa yata kita napapasalamatan.
Pasalamatan?
Ako?
Di ko kakayanin iyong unang linggo ko rito nang wala ka.
Naging huwaran ka para sa akin.
Isang Oxford scholar mula sa mas maliit na lugar sa akin.
Di ako susuko hangga't di ko naaabot ang gusto ko.
Pangako.
Buweno, James. Ano na ba?
Ibinubuka mo lang ba ang bunganga mo
pag makikipaghalikan sa bago mong nobya?
Ano'ng nakikita mo sa hinaharap mo kasama ng taong ito?
Gusto mo bang tumira ang bahay ng dukhang iyon sa Gormsey
at araw-araw magtulak ng wheelchair ng biyenan mo?
Pinasusundan mo ba siya?
Gold digger lang ang babaeng ito
na gagamitin ang katawan para umangat kaysa may makamit para sa sarili niya.
- At di ko hahayaang... - Manahimik ka.
Ano 'ka mo?
Kung magsasalita ka pa ng tungkol kay Ruby...
Puwede ko bang kausapin ang anak ko?
Inalam ko na ang lahat kay Ruby Bell.
Alam kong dahil sa kapansanan, umaasa ang tatay niya sa sahod ng asawa niya.
Alam kong ubos lagi ang pera sa account ng nanay niya
dahil di kumikita ang pangit niyang panaderya.
Alam kong may nilalabag na copyright ang kapatid niya sa blog niya.
At iyong bahay nila, di pa rin tapos bayaran kahit nakalipas na ang 18 taon.
Hinding-hindi mo na kakausapin ang babaeng iyon.
Isang tawag ko lang, mawawalan na siya ng scholarship.
Masisiguro kong kailangan nang maghanap ng pamilya niya ng social housing
at tanggihan siya ng Oxford.
Sisirain ko ang buhay niya.
RUBY - Nakauwi ka nang maayos? Sana di ganoon kagalit ang dad mo.
NABASA - KAHAPON, 23:58
- Puwede ba akong mag-vacuum dito? - Oo.
Iyan na sila. Ang walang kaparis at di-maliimutang Beaufort twins.
Napakaganda pa rin ni Lydia Beaufort.
Sana may lisensiya iyang nakamamatay niyang titig.
Mamaya, mga tanga.
Sige.
O Kapitan! Ang Kapitan ko!
Nabaliw ba si Elaine o binugbog ka ni Alistair?
- Nabangga ako sa pinto. - Ganoon ba.
Balita ko, nasa gala ka kahapon.
Ba't di ka dumaan? Nagpa-party kami sa library.
Babawi kami. Kung mamaya kaya? Mukhang kailangan iyon ni Cyril.
Kaya nga.
Oo. Aalis kami pagkatapos ng ikaapat na klase at magpaplano na.
Basta't di katulad noong dati.
Puwede ba tayong mag-usap?
Dito? Sa paaralan?
- Sa harap ng lahat? - Ibig kong sabihin, mamaya. Sa bahay mo.
Di ako interesado.
Sige naman na. Pakiusap.
Guys!
Ano sa tingin n'yo? Sasama ba kayo?
- Gusto mo na namang mag-party? - Oo.
- Pagod pa rin ako sa kagabi. - E di, naging maayos pala ang date mo?
Huling taon na natin ito. Ano nga uli iyong plano, Cyril?
- Mag-party lagi. - Ano? Di kita marinig.
- Mag-party lagi! - Iyon nga.
Magsaya tayo. Magpa-party ba tayo o ano?
Iyan. Iyan ang kilala kong James Beaufort.
Ba't ka ba biglang nawala, ha?
Tumapang na uli siya.
- Ayos lang ba ang lahat sa iyo? - Ang pangit ng lahat. At ikaw?
Di ko pinapansin ang sekretong nobyo ko para pansinin niya na ako.
- Gumagana ba? - Oo naman, ikakasal na kami bukas.
Lydia?
Ayos lang ba ang lahat?
Oo.
Ano'ng nangyari?
Papasok pa ako.
Magtanan na tayo.
- Ano? - Sabi mo, magtatanan ka kasama ako.
Makakakuha ka ng diploma sa iba, at hahanap ako ng trabaho.
Ayaw mo naman dati.
- Sinabi mo iyon... - Kalimutan mo na iyon.
- Di ko na kaya. - Ngayon mo iyan sinasabi.
- Mamaya, responsabilidad naman ulit... - Mahal kita, Lydia.
- Di binabago no'n... - Mahal kita, Lydia.
- Gusto mo ang trabahong ito. - Mahal kita, Lydia.
Umalis na tayo rito.
Saan tayo pupunta?
Ikaw ang mamili.
Baliw ka na.
Pumunta ka sa cafe nang alas-singko, sa Huwebes, at pag-usapan natin.
- Ruby? Hello? - Ano?
Sabi ko, nagbibigay ng mga imbitasyon ang Oxford para sa mga interview.
Nakuha ngayon ni Jessa ang kaniya.
- Talaga? - Oo, si Jessalyn.
Ayos ka lang?
Maxton Hall!
Mr. Hughes, puwede ba akong magbanyo?
Kilos lang nang kilos!
Sige na.
James.
Nandito ang nobya mo.
Ruby!
- Punta sa likod niya! - Sige lang!
Hulihin mo siya, tigre.
Sige! Tuloy! Galaw pa!
Ano 'yon?
Puwede mo bang tanggalin iyan?
- Ano'ng problema? - Ano'ng sinasabi mo?
Nagpapakatarantado ka.
Talaga?
Tigilan mo nga iyan at sabihin mo ba't mo ako iniiwasan.
Sige lang!
Iyon ba ang plano?
Akitin si Ruby para kausapin niya si Lexington?
Sige!
Ano'ng nangyari noong gabing iyon?
- Wala. - Nagalit ba ang tatay mo?
Siya ba ang may gawa nito?
'Wag mong isiping alam mo ang tungkol sa pamilya ko.
Ano?
Akala mo ba, magiging tayo?
Halik lang iyon.
Higit pa iyon sa halik.
Di ka naman siguro naniwala na ang taong gaya ko
ay magkakainteres sa tulad mo, ano?
Ba't mo ginagawa ito?
Pasensiya na kung di mo iyon naintindihan.
Pero oras na para bumalik sa dati, Robin.
Sige. Oo. Magaling.
Tara na, mga pare! Dali!
Ruby.
Puwede ka bang pumunta rito?
Ano iyon?
Ano ito?
Anak?
- Di ko kaya. - 'Wag kang umalis.
Gusto kong itigil mo ito.
Para iyan sa lift.
- Di ko na kailangan pa... - Di ko kailangan ang pera mo.
Anak...
Ang dami mo nang iniintindi.
Responsabilidad namin ito. Hindi sa iyo.
Kalokohan lang pala ang lahat ng ito?
Di ba tayo nagtutulungan bilang pamilya?
Siyempre, nagtutulungan.
Ayokong mahirapan ka dahil sa akin.
Bawal akong mag-ambag?
Gaano ko man gustuhin,
o kung iyon lang ang magagawa ko para makabawi sa...
Makabawi sa ano?
'Wag kang magpanggap na di ako ang dahilan ba't kailangan mo iyan!
Ruby?
Ayos ka lang?
Uy, Mom.
- James! Uy - Uy.
Sige na, tumayo ka.
Tumayo ka.
Sige na.
Ano'ng nangyari?
Si Wren. Kagagawan ni Wren sa lacrosse.
- 'Yong stick. Ipinampalo niya sa akin. - Diyos ko.
Tara, ihihiga na kita.
Mom?
Bakit?
Ginusto mo bang maging iba ka?
Oo, lahat naman yata.
Hindi ka ba masaya?
Ako...
Di ako masayang nagmamahal.
Dumadating yata tayo sa punto ng buhay
na kung saan halos alam na natin kung sino tayo,
at humihinto na tayong habulin ang di nararapat.
Nagpakaabala ako sa trabaho.
Naging nanay ako.
At siya?
Iba ang ginawa niya.
Minsan, di natin napapasaya ang isa't isa, kahit gaano pa tayo nagmamahalan.
At mas mabuting...
Mas mabuting sumuko na lang.
Paano kung masyadong masakit ang sumuko?
May mas kakayanin ka pa kung naniniwala kang tama ang ginagawa mo.
Subukan mo nang matulog, okey?
Good night.
Oxford ito!
Sige!
Imbitado ako.
- Ayos ka lang, Ruby? - Oo naman.
Wala pa ring liham?
Wala na akong ibang kilalang mas nagsikap sa application nila bukod sa iyo.
Makakakuha ka ng imbitasyon. Maghintay ka lang.
Huminga ka rin.
Salamat.
Uy.
Heto ang ating little mermaid.
Kinakaya mo naman ang pag-ayaw niya sa 'yo.
Nalulungkot akong di ko iyon nakita. Masyadong madrama raw iyon.
"James.
"James. Bakit?
"Ba't di puwedeng maging tayo?
"James..."
Alam mo, ang sinumang di nakakaalam na di sila magtatagal
ay di lang basta bulag, tanga sila.
Bahala ka, Elaine.
Sa iyo na siya.
Sa iyong sa iyo na.
PUTANG INA MO! JAMES
Ayos ka lang?
Ito ang pagtuunan natin. Hindi lahat may nobyong guro.
Mali ang iniisip mo sa relasyon namin ni Graham.
Wala akong iniisip.
Iniisip mong inakit ko ang guro ko. O siya ang nang-akit sa akin.
Lalo pa at ako ang unang pumunta sa iyo matapos kaming mahuli ni Ruby,
kakaibang di ka man lang nagtanong kung ano'ng namamagitan sa amin.
Di naman tayo nagsasabihan ng mga bagay.
Nag-e-email kami sa isa't isa. Nang ilang buwan.
Siya ang unang taong nakilala kong nagustuhan ako bago malaman kung sino ako.
Ang alam ko lang ay trainee teacher siya. Wala nang iba.
Siya ang unang taong kausap ko pagkagising ko,
at ang huling taong sasabihan ko ng good night.
Di ko alam iyong aasahan ko noong una kaming nagkita,
pero bigla na lang nasa harapan ko na ang lalaki ito.
Alam kong pahihirapan ako ni Dad oras na malaman iyon ng iba.
Pero sa loob ko, alam kong di mahalaga iyon.
Mahal ko na siya bago ko pa siya makita.
Nang malaman naming natanggap si Graham sa Maxton Hall, alam naming di na puwede.
Iyong sitwasyong nakita ni Ruby,
medyo pagbabalikan lang iyon.
Hinayaan mong magkagusto ka. Pagkakamali ng mga baguhan.
- Kaawa-awa talaga tayo. - Di kaya ang mga emosyon at walang silbi.
Isang kahihiyan sa Beaufort.
Oo. Mabuti at di tayo nag-iisa.
Hindi.
Di tayo magiging mag-isa.
Pangako.
James.
Sasama ka ba?
GRAHAM Nasaan ka?
Mr. Sutton.
Miss Beaufort.
Naging maganda ba ang araw mo?
Nasa 20 palapag iyong shortbread pyramid ko ngayon.
Nalampasan ko ang rekord ko.
- Pasensiya na at... - Ako rin.
Inisip...
Inisip ko iyong sinabi mo.
Kahanga-hanga talaga ang pamilya natin sa maraming aspeto,
pero di sa pag-uusap sa masasakit na bagay.
Gusto kong pasalamatan ka at ginagawa mo iyon.
Matapos no'ng aksidente, masyado tayong nakatuong makapagpatuloy,
na di talaga natin napag-usapan kung ano ang nangyari.
Pero di lang ako ang naapektuhan ng aksidenteng iyon.
Naapektuhan ka rin no'n, at nadamay kayong lahat doon.
Di iyon mangyayari kung wala ako.
Di mo iyon alam. At wala ka rito pag ganoon.
Aanhin ko ang mga paa ko kung wala ka naman dito?
Kapalaran ko iyon.
Sarili kong tadhana.
At ang buhay ko...
Kumpleto ang buhay ko.
At masaya ako sa bawat sandali.
Nakatayo o nakaupo.
Okey?
Gusto ko pa ring magbigay para sa stair lift.
Sa sinehan mo gastusin ang pera mo, sa mga sayawan, at mga ganoon.
Mas gugustuhin kong paalisin ka sa kuwarto ko, gaya ng mga teenager.
Sige. Ayos iyan.
- Ruby? - Ano'ng nangyayari?
Dumating ito para sa iyo.
- Sige lang! - Basahin mo nang malakas.
"Dear Ruby Bell, nalulugod kaming ipaalam sa iyong ikaw ay..."
Ipakita mo sa akin ang mayroon ka.
Hinihigaan mo na.
Ah.
Buweno?
Tamang-tama para sa Oxford.
Nagusot ko. Plantsahin ko lang saglit.
Alam kong magandang pagkakataon ito para maghiganti,
pero suwerte mo, masyado kitang mahal.
Heto.
May gustong bumili no'ng ayaw nating bestida.
- Inayos mo? - Sana umabot iyan ng 500.
Makakabili na tayo ng lift.
'Wag!
May dinala ako para isama mo.
Siguradong magdadala ito sa iyo ng suwerte gaya sa akin.
Matutuwa sa iyo ang lolo mo, at ganoon din kami.
Di mo ba kayang magpasalamat, o rumespeto man lang?
Salamat sa pagdadagdag ng sentimental pang pasanin
at mga inaasahan sa akin.
Kasama sa malaking pagbabago ang anxiety.
Sa isang taon, pag pumunta ka sa campus, tatawa ka kasi masyado kang nag-alala.
- Magugustuhan mo ang Oxford, pangako. - Paano kung hindi?
May mababago ba?
- Ano'ng ibig mong sabihin? - Paano kung ayawan ko iyon?
O umayaw ako.
Na ayoko nang katawanin ang Young Beaufort.
Na ayoko na ng kahit anong may kaugnayan sa kompanya.
Ano na pagkatapos?
Kaya mong makapasok sa isa sa pinakamagandang unibersidad sa mundo.
Papunta sa pamumuno ng isa sa pinakanirerespetong kompanya sa bansa.
Hindi ka na mahihirapan.
May pagkakataon ka para maging isa sa pinakamagagaling.
Di mo naiintindihan kung gaano ka kasuwerte.
Di pare-pareho ang kasiyahan sa lahat. Ikaw na mismo ang nagsabi.
Sige.
Kung di ito ang gusto mo, ano naman iyon?
Ang pagkakataon para malaman.
James, masyado ka pang bata.
Ayokong magsisi ka na sinayang mo ang mga pagkakataong ibinigay sa iyo.
Di ko rin naintindihan ang magulang ko, pero ngayon, nagpapasalamat ako sa kanila.
Kasi Beaufort ang tahanan ko, ang kasaysayan ko at...
Kaya dapat gano'n din ako.
Nagpunta sa Oxford ang magulang mo, at ikaw rin, at ngayon ako rin dapat.
Ikaw ang pumalit sa kompanya, Kailangang ako rin ang pumalit.
Umalis ka na.
Di ako magpapasaway.
Wala iyon sa genes ko.
Ayos lang ba ang lahat, anak?
Maraming libro tungkol sa katahimikan bago ang bagyo.
Pero wala tungkol sa pagkatapos.
Sa oras na mawala ang katahimikan at ang ginawa natin ang natitira sa atin.
At isang nakakabinging katahimikan.
May mga taong may dala-dalang compass.
Mga taong tama ang sinasabi sa tamang pagkakataon.
Ginagawa ang tama.
At maramdaman ang tama.
Nahahanap nila ang kasiyahan. Anuman ang harapin nila.
Para magparehistro, pupunta ka lang doon at kakaliwa.
At nandoon ka na.
Sige. Salamat.
Pasensiya na.
Kailangan mo ng tulong?
Hindi na, salamat. Kaya ko na.
Sige na.
Salamat.
Walang anuman.
Nandito ka ba para sa interview?
- Iyong mga dorm ay... - Doon, at tapos kakanan.
- Salamat. - Walang anuman.
Natutuwa akong makilala ka.
At may mga iba naman, na sira ang compass.
Na mali ang pasya sa pagkakataong iyon.
At ang tanging paraan para manatili sa katinuan ay...
magpatuloy lang.
Di aatras kailanman.
Isang siguradong paraan. Kung kakayanin mo iyong gawin.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Christianne Osorio-Erni
Mapanlikhang Superbisor Miray Lozada-Balanza