En 1882, os meteorólogos deseñaron un método para medir a forza do vento.
A escala Beaufort.
Consta de 12 escalas e clases, desde calma total ata furacán.
A súa forza quítache a visión e fai desaparecer o resto do mundo.
Se soubese que podía ter ese efecto,
estaría lista para a súa chegada.
Así que isto é o que fas cando sabes o que se espera de ti?
Se eu fose o director Lexington, non me gustaría
que a organizadora se permitise tal grao de distracción,
mentres a festa está totalmente fóra de control.
Por que non vas mirar?
Vale.
Veña.
Sube ao coche agora mesmo.
Ola.
Lydia.
Maxton Hall: UN MUNDO ENTRE NÓS
BASEADA NA NOVELA SAVE ME DE MONA KASTEN
Un fusible?
Pódese dicir así.
Ruby, aí vén Lexington.
Señor, un dos cables da luz estaba frouxo.
O sistema eléctrico é antigo.
Preocupábame outro erro seu.
Pero a gala e a recadación son un éxito,
e os invitados seguen vestidos.
O orixinal xa vai camiño da oficina de admisións de Oxford.
Incluirano na súa solicitude.
Grazas, señor.
Señorita Bell.
"Ruby Bell, alumna desta institución por dous anos,
non só é idónea para a Universidade de Oxford,
senón un activo..."
Fagamos unha foto de grupo para o Salón da Fama.
O que fixestes é o máis humillante que tiven que aturar de volos dous.
Esperastes ao momento máis importante da década para os Beaufort
para montar un número que parece sacado dunha película para nenos!
Despois de todo o pasamos pola túa culpa,
tes a pouca vergonza de aparecer no evento para representar a compañía?
Sabes que coñezo a nova liña coma ninguén.
Que sabía o discurso.
Iso non cambia o feito de que arruínas todo o que tocas!
Cando eras pequena,
sempre querías ser a número un.
Pero non entendes que require disciplina.
De non ser por min, non habería rolda de prensa.
Tes sorte de que te parase antes de entrar na sala de prensa
e destruíses o único bo que fixeches por esta familia.
O cal nos leva a ti.
O noso Casanova.
O autoproclamado Romeo,
ó que os asuntos familiares non lle importan se non ten tempo.
Que me suplica que o readmitan nesa merda do lacrosse,
pero non pode obedecer por unha soa tarde
na que todos dependemos del!
Que pasa?
Tes algo que dicir?
Saúde!
Por Ruby e por Oxford!
Oxford!
Non podo crer que Lexington che dese a carta de recomendación.
Si. A min fíxoma a Srta. Hugh. Tiven que lamberlle o cu.
Agora veño.
Vale, Ruby.
Ata agora, Ruby!
Señor Sutton.
Podo?
Si, claro.
Aínda non lle dei as grazas.
As grazas?
A min?
Grazas a vostede, superei a primeira semana aquí.
Vostede é un exemplo para min.
Graduouse en Oxford sendo dunha pequena vila.
Non me renderei ata chegar onde quero estar.
Prométollo.
Ben, James. Que vas facer agora?
Só abres a boca
para meterlle a lingua ata a gorxa á túa moza?
Como imaxinas o teu futuro con esa rapaza?
Queres vivir nese pendello de Gormsey?
Empurrar a cadeira de rodas do seu pai día tras día?
Tes alguén seguíndoa?
Esa rapaza só vai detrás do diñeiro
e deitarase con quen faga falta para ascender socialmente.
- E non permitirei... - Cala.
Perdoa?
Se dis algo máis de Ruby...
Permítesme falar co meu fillo?
Investiguei a Ruby Bell pola miña conta.
Sei que o seu pai discapacitado depende dos ingresos da súa muller.
Sei que a conta da súa nai sempre está en vermello
porque esa panadaría ruinosa non dá cartos.
Sei que a súa irmá sobe imaxes ao seu blog que infrinxen os dereitos de autor.
E sei que aínda non remataron de pagar a casa na que viven desde hai 18 anos.
Que non se che ocorra volver falar con esa rapaza.
Unha chamada miña, e queda sen bolsa de estudos.
Asegurareime de que a súa familia teña que buscar unha vivenda social.
E de que Oxford lle peche a porta na cara.
Arruinareille a vida.
Chegaches ben? Teu pai estaba moi enfadado?
VISTO ONTE ÁS 23:58
- Podo entrar co aspirador? - Podes.
Velaí están. Os incomparables e inesquecibles xemelgos Beaufort.
Lydia Beaufort está guapísima coma sempre.
Terá licenza para esa mirada asasina?
Abur, parvos.
Si.
Oh, capitán! Meu capitán!
Elaine toleou ou Alistair mallou en ti?
- Dei contra unha porta. - Vaia.
Oín que onte estiveches na gala.
Por que non viñeches vernos? Emborrachámonos na biblioteca.
Compensareivos. Saímos hoxe? Cyril parece precisalo.
Levas razón.
Marchamos á cuarta hora e facemos plans.
Que non sexa coma a última.
Podemos falar?
Aquí? Na escola?
- Diante de todos? - Non, despois. Na túa casa.
Paso.
Veña. Por favor.
Tíos!
Contamos con vós?
- Para ir de festa hoxe? - Si.
- Aínda estou rebentado de onte. - Así que a cita foi ben, entón.
É o noso último ano xuntos. Cyril, cal era o plan?
- Festa rachada sen parar. - Que dis? Non te oín.
- Festa rachada sen parar! - Así me gusta.
A pasalo ben. Imos de festa ou que?
Este é o James Beaufort que coñezo.
Onde estiveches as últimas semanas?
Volve ter pelotas.
- Como che vai? - Pois vai todo coma a merda. E a ti?
Pasando do meu mozo segredo para que me dea a atención que merezo.
- Funciona? - Pois claro, mañá casamos.
Lydia?
Estás ben?
Si.
Que pasou?
Teño que ir á clase.
Fuxamos.
- Que? - Dixeches que fuxirías comigo.
Que estudarías e eu conseguiría traballo.
Pero non querías.
- Dixeches... - Iso dá igual.
- Xa non podo máis. - Iso dilo agora.
- Virás co da responsabilidade... - Quérote.
- Iso non cambia... - Quérote.
- Encántache este traballo. - Quérote.
Marchemos de aquí.
A onde?
Escolle ti.
Ti toleaches.
Quedamos o xoves ás cinco no café e facemos plans.
- Ruby! Ola! - Que?
Dixen que Oxford está enviando invitacións para as entrevistas.
Hoxe Jessa recibiu a súa.
- En serio? - Si, Jessa.
Estás ben?
Maxton Hall!
Sr. Hughes, podo ir ao baño?
Non paredes!
Veña.
James.
Está aquí a túa moza.
Ruby!
- Detrás del! - Seguide!
A por ela, tigre.
Veña! Non paredes! Seguide!
E ben?
Podes sacar esa cousa?
- Que pasa? - De que falas?
Compórtaste coma un imbécil.
En serio?
Deixa de facer o parvo e dime por que me ignoras.
Seguide!
Era ese o plan?
Facerme as beiras para falarlle ben de ti a Lexington?
Veña, veña!
Que pasou esa noite?
- Nada. - Teu pai anoxouse?
Fíxocho el?
Non penses que sabes como é a miña familia.
Que?
Pensabas que iamos collernos da man polos prados?
Só foi un bico.
Foi máis que iso.
Pensabas que a alguén da miña posición
lle interesaría alguén coma ti?
Por que te comportas así?
Perdoa se che dei unha idea equivocada.
Pero é mellor que deixemos todo como estaba, Robin.
Dálle. Moi ben.
Veña, rapaces! Vamos!
CAFÉ MANOS COMIDA GREGA E TENDA
Ruby.
Podes vir aquí?
Que pasa?
Que é isto?
Ruliña.
- Non. - Queda aí.
Quero que deixes isto.
É para un elevador.
- Xa xuntei... - Non quero os teus cartos.
Ruliña...
Ti xa tes abondo que facer.
Isto é responsabilidade nosa. Non túa.
Así que todo era mentira?
Non colaboramos e nos axudamos como familia?
Claro que si.
Pero non podes deixar o pelello traballando por min.
Non me deixas axudar?
Por moito que queira
ou se é canto podo facer para compensar...?
Compensar o que?
Non finxas que non é culpa miña que non poidas andar!
Ruby?
Estás ben?
Ola, mamá.
- James! Ei. - Ola.
Veña, érguete.
Veña.
Ven aquí.
Que pasou?
Foi Wren, o do lacrosse.
- Foi co pau. Deume co pau. - Meu Deus.
Veña, vamos para a cama.
Mamá.
Dime.
Algunha vez quixeches ser outra persoa?
Ás veces, todos o queremos.
Non eras feliz?
Era...
Era infeliz no amor.
Coido que chega un momento na vida
no que chegamos a coñecernos a nós mesmos
e deixamos de perseguir aquilo que non pode ser.
Eu centreime no traballo.
Tiven fillos.
E el?
El seguiu o seu camiño.
Ás veces, facémonos dano uns a outros por moito que nos queiramos.
E é mellor...
deixalo quedar.
E se deixalo quedar doe moito?
Se estás seguro de que fas o correcto, podes con moito máis do que cres.
Intenta durmir un pouco.
Boas noites.
Oxford, cabróns!
Aí vou!
Invitáronme.
- Estás ben, Ruby? - Estou, si.
Non chegou a carta?
Mira, non coñezco ninguén que traballase tan arreo coma ti.
Xa verás como te invitan. Só ten paciencia.
Respirar axuda.
Grazas.
Ei!
Mirade para a nosa princesiña.
Que ben levas que pasasen de ti.
Unha mágoa que non o vise. Din que foi todo un drama.
"James.
James! Por que?
Eu quero estar contigo!
James..."
Era visto que non iades durar. Quen non o soubese
non só está cego, tamén é parvo.
Vale, Elaine.
James é teu.
Todo teu.
QUE CHE DEAN! JAMES
Estás ben?
Centrémonos en estudar. Non todos somos os favoritos do profe.
A relación entre Graham mais eu non é como cres.
Non é asunto meu.
Ti cres que eu o seducín. Ou que el me seduciu a min.
Ti fuches o primeiro a quen acudín cando Ruby nos pillou.
En cambio, nunca me preguntaches polo que había entre nós.
Tampouco é que nolo contemos todo.
Botamos meses escribíndonos por correo electrónico.
Por primeira vez, gustáballe a alguén que aínda non sabía o meu apelido.
Eu só sabía que era profesor en prácticas.
Era a primeira persoa coa que falaba ao espertar,
e a última antes de durmir.
Non sabía con que me atoparía a primeira vez que nos vimos.
E aí estaba ese home diante de min.
Sabía que papá me faría a vida imposible se o descubría.
Pero sabía que iso xa me daba igual.
Xa o amaba antes de coñecelo en persoa.
Cando obtivo o traballo en Maxton Hall, sabiamos que debiamos romper.
O día que Ruby nos pillou,
xa non estabamos saíndo.
Permitícheste ter sentimentos. Un erro de novata.
- Somos patéticos. - Emocionalmente torpes e inútiles.
A vergonza dos Beaufort.
Polo menos non estamos sós.
Non.
Non estamos sós.
Prométoche que non.
James.
Úneste a nós?
Onde estás?
Señor Sutton.
Señorita Beaufort.
Como che foi o día?
Fixen unha torre de galletas de 20 pisos.
Batín a miña propia marca.
- Perdoa por... - Ti tamén.
Eu...
Cavilei moito no que dixeches.
A nosa familia é especial por moitas razóns,
abordar temas dolorosos non é unha delas.
Así que grazas por sacar o tema.
Despois do accidente, estabamos tan centrados en saír adiante
que non nos paramos a falar do que pasou.
O accidente non só me afectou a min.
Tamén vos afectou a vós, tivo consecuencias para todos.
Non pasaría se eu non existise.
Iso non o sabes. E ademais non existirías.
De que me valen as pernas se ti non estás aquí?
Este é o meu destino.
É o meu camiño.
A miña vida
está completa.
Dou grazas por cada segundo.
Sexa de pé ou sentado.
Vale?
Aínda quero pagar o elevador.
Usa eses cartos para ir ao cine, a bailar e cousas desas.
Prefiro botarte do meu cuarto coma calquera adolescente.
Vale. Trato feito.
- Ruby? - Que pasa?
Chegouche isto.
- Ábrea! - Lea en alto.
"Estimada Ruby Bell: Comprácenos informarlle que foi..."
A ver que vas levar.
Sentaches enriba.
Oh.
E ben?
É perfecto para Oxford.
Engurreicho. Voulle pasar o ferro.
Sei que sería o momento de vingarme,
pero tes a sorte de que te quero demasiado.
Mira.
Queren mercar o vestido que non volveremos amentar.
- Arranxáchelo? - A ver se lle quito 500.
Daría para o elevador.
Para!
Quero que leves isto contigo.
Seguro que che traerá tanta sorte coma a min.
O teu avó estaría orgulloso. Tanto coma nós.
É moito pedir un grazas ou, polo menos, respecto?
Grazas por botar máis emocións
e expectativas nos meus ombros.
É normal ter ansiedade antes dun gran paso.
O ano que vén, no campus, riraste do preocupado que estabas.
- Vaiche gustar Oxford. - E se non?
Cambiaría algo?
- A que te refires? - Que pasa se a odio?
Ou digo que quero deixala?
Que non quero ser a imaxe de Novo Beaufort?
Que non quero saber nada da compañía?
Entón que?
Podes ir a unha das mellores universidades do mundo.
Podes dirixir unha das mellores empresas do país.
Contas cunha rede de seguridade.
Tes a oportunidade de estar entre os mellores.
Non entendes a sorte que tes.
Cada un é feliz á súa maneira. Dixéchesmo ti.
Moi ben.
Se non queres isto, entón que queres?
Quero poder descubrilo.
James, aínda es moi novo.
Non quero que te arrepintas de malgastar as oportunidades que che damos.
Eu tampouco entendía os meus pais, pero hoxe en día estoulles agradecida.
Beaufort é o meu fogar, a miña historia e...
E ten que ser automaticamente a miña?
Teus pais foron a Oxford, ti tamén. E agora teño que ir eu.
Ti colliches o relevo da compañía. Eu tamén o collerei.
Podes marchar se queres.
Eu seguirei obedecendo.
Lévoo nos xenes.
POSITIVO NEGATIVO
Ruliña, vai todo ben?
Escribiuse moito sobre a calma antes do trebón.
Pero pouco sobre o que vén despois.
Sobre o momento en que chega o silencio, e vémonos sós ante o que fixemos.
Un silencio enxordecedor.
Hai xente na vida que se guía por un compás.
Que sempre di o correcto no momento oportuno.
Fan o correcto.
Senten o correcto.
Conseguen ser felices sen importar o que a vida lles depare.
Para rexistrarvos, ides cara aló e virades á esquerda.
E xa chegades.
Vale, xenial. Grazas.
Desculpa.
Axúdoche?
Non, grazas. Podo eu soa.
Deixa.
Grazas.
De nada.
Vés para as entrevistas?
- Os cuartos están... - Alí á dereita.
- Grazas. - De nada.
Un pracer coñecerte.
Despois hai outra xente na vida que ten roto o compás.
Que toma as decisións equivocadas.
E que conseguen non perder a cabeza
mirando sempre cara a adiante,
nunca atrás.
Un método infalible se te aferras a el e non o soltas.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro