W 1882 roku stworzono nowy sposób mierzenia siły wiatru.
Skalę Beauforta.
Skala obejmuje 12 stopni, od całkowitej ciszy po huragan.
Sztorm sprawia, że reszta świata znika i nic nie widać.
Gdybym wiedziała, co przyniesie taki sztorm,
stale bym go wyczekiwała.
Nadal twierdzisz, że wiesz, czego od ciebie oczekuję?
Na miejscu dyrektora Lexingtona nie byłbym zadowolony,
że organizatorka gali oddaje się przyjemnościom,
gdy na sali panuje całkowity chaos.
Sprawdź, co się dzieje.
Dobrze.
Idziemy.
Do auta. Natychmiast.
Cześć.
Lydia.
Maxton Hall - DWA ŚWIATY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SAVE ME MONY KASTEN
Strzeliły korki?
Powiedzmy.
Lexington patrzy w tę stronę.
Korki, proszę pana.
Instalacja elektryczna jest stara.
Myślałem, że znów nawalisz.
Ale gala to sukces, datki wpływają,
a goście wciąż są ubrani.
Oryginał wysłałem już na Oxford.
Dołączą go do twojego podania.
Dziękuję panu.
Do widzenia, Bell.
„Ruby Bell uczęszcza do naszej szkoły od dwóch lat
i jest wybitną kandydatką na studia na Oxfordzie.
Na pewno dużo wniesie”...
Fotka komitetu organizacyjnego do galerii sław.
Jeszcze nigdy mnie tak nie znieważyliście.
Wydarzenie dekady w firmie,
a wy odwalacie numer jak z gniotu klasy B!
Tyle przez ciebie wycierpieliśmy,
a ty miałaś czelność iść na konferencję, by reprezentować firmę?
Wiesz, że znam kolekcję na wylot.
Mam opanowaną przemowę.
Co nie zmienia faktu, że niszczysz wszystko, czego się tkniesz!
Kiedy byłaś mała,
zawsze chciałaś być numerem jeden.
Nie rozumiesz, że do tego trzeba dyscypliny.
Beze mnie nie byłoby konferencji.
Masz szczęście, że cię złapałem, zanim tam wlazłaś,
bo zniszczyłabyś jedyny pożytek, jaki przyniosłaś naszej rodzinie.
A teraz ty.
Nasz kasanowa.
Romeo od siedmiu boleści.
Masz gdzieś sprawy rodzinne, jeśli nie pasują ci do grafiku.
Błagałeś na kolanach, żeby wrócić do gry w lacrosse,
a nie możesz wypełnić moich poleceń raz,
gdy wszyscy na ciebie liczymy!
No co?
Masz coś do powiedzenia?
Zdrówko!
Za Ruby i Oxford!
Za Oxford!
Nie mogę uwierzyć, że Lexington napisał ci ten list.
Mnie napisała pani Hugh, ale musiałem się mocno podlizać.
Zaraz wracam.
Spoko.
Cześć.
Panie Sutton?
Mogę się przysiąść?
Oczywiście.
Nigdy panu nie podziękowałam.
Mnie?
A za co?
Bez pana nie przetrwałbym tutaj nawet tygodnia.
Zawsze był pan dla mnie wzorem.
Absolwent Oxfordu z mniejszej mieściny niż ja.
Nie poddam się, póki nie osiągnę swoich celów.
Obiecuję.
Więc jak, James?
Otwierasz gębę
tylko po to, żeby wpakować dziewczynie język do gardła?
Jak widzisz swoją przyszłość z nią?
Zamieszkasz w tej ruderze w Gormsey
i będziesz całymi dniami pchać swojego teścia na wózku?
Śledziłeś ją?
Zależy jej tylko na pieniądzach.
Woli robić karierę przez łóżko, niż osiągnąć coś sama.
- Nie pozwolę... - Zamknij się!
Słucham?
Powiedz jeszcze słowo o Ruby...
Mogę porozmawiać z moim synem?
Sprawdziłem, kim jest ta Ruby Bell.
Przez niepełnosprawność ojca rodzinę utrzymuje matka.
Co miesiąc są pod kreską,
bo ich dziadowska piekarnia nie zarabia.
Jej siostra łamie prawa autorskie publikując cudze zdjęcia na blogu.
Od 18 lat nie są w stanie spłacić tej rudery.
Nie chcę słyszeć o niej ani słowa.
Jeden telefon i straci swoje stypendium.
Mogę sprawić, że rodzina Ruby wyleci na bruk,
a Oxford zamknie jej drzwi przed nosem.
Mogę zniszczyć jej życie.
JAK POWRÓT DO DOMU? OJCIEC BYŁ BARDZO ZŁY?
WCZORAJ, 23.58
- Mogę szybko odkurzyć? - Tak.
Oto i oni. Niezrównane i niezapomniane bliźnięta Beaufort.
Lydia wygląda doskonale, jak zawsze!
Ostrożnie z tym zabójczym wzrokiem.
Na razie, kretyni.
Tak jest.
O kapitanie, mój kapitanie!
Elaine odbiło czy Alistair cię sklepał?
- Wpadłem na drzwi. - Czaję.
Podobno przyszedłeś wczoraj na galę.
Czemu do nas nie podbiłeś? Chlaliśmy w bibliotece.
Nadrobimy to wieczorem? Cyrilowi by się przydało.
No raczej.
Dobra. Zawijamy się po czwartej lekcji, żeby ogarnąć temat.
Oby było lepiej niż ostatnio.
Możemy pogadać?
Tutaj, w szkole?
- Przy wszystkich? - Później, u ciebie.
Nie jestem zainteresowany.
Proszę cię.
Chłopaki!
Co wy na to?
- Macie ochotę na imprezkę? - Tak.
- Jestem padnięty po wczoraj. - Randka się udała?
To nasz ostatni rok razem. Jaki był plan, Cyril?
- Imprezować do rana. - Co? Nie słyszę.
- Imprezować do rana! - Właśnie.
Dokładnie. To jak? Melanż?
Oto James Beaufort, jakiego znam.
Gdzie się podziewałeś przez ostatnie tygodnie?
Znowu masz jaja.
- Wszystko gra? - Jest całkiem do dupy. A u ciebie?
Ignoruję mojego sekretnego chłopaka, żeby zaczął się mną interesować.
- Działa? - Jasne, jutro ślub.
Lydia?
Wszystko w porządku?
Tak.
Co się stało?
Wracam na lekcję.
Ucieknijmy.
- Co? - Chciałaś ze mną uciec.
Skończysz inną szkołę, a ja znajdę pracę.
Nie chciałeś tego.
- Mówiłeś... - Zapomnij o tym.
- Nie mogę tego znieść. - Mówisz tak teraz.
- Potem wyskoczysz z odpowiedzialnością. - Kocham cię.
- To nie zmienia... - Kocham.
- Kochasz tę pracę. - Kocham ciebie.
Wynośmy się stąd.
Dokąd?
Dokąd chcesz.
Odbiło ci.
Omówmy wszystko w kawiarni w czwartek o piątej.
- Halo, Ruby? - Co?
Oxford wysyła zaproszenia na rozmowy kwalifikacyjne.
Jessa dostała już swoje.
- Serio? - Tak. Jessalyn.
Wszystko gra?
Maxton Hall!
Mogę wyjść do toalety?
Nie stawajcie!
Dajesz.
James.
Przyszła twoja dziewczyna.
Ruby!
- Za nim! - Tak trzymać!
Daj jej popalić.
Dalej! Nie odpuszczajcie!
I co?
Możesz to ściągnąć?
- Co się stało? - Nie rozumiem.
Zachowujesz się jak dupek.
Serio?
Nie rżnij głupa i mów, czemu mnie olewasz.
Ciśnijcie!
Taki był twój plan?
Poderwać mnie, żebym udobruchała Lexingtona?
Dawaj!
A tamten wieczór?
- To było nic. - Ojciec się wkurzył?
On ci to zrobił?
Niczego nie wiesz o mojej rodzinie.
Co?
Myślałaś, że będziemy teraz chodzić za rączkę?
Całowaliśmy się, tyle.
To było coś więcej.
Serio uwierzyłaś, że ktoś taki jak ja,
mógłby się zainteresować taką jak ty?
Czemu tak się zachowujesz?
Sorry, jeśli źle mnie zrozumiałaś.
Pora wrócić do tego, co było, Robin.
Bardzo dobrze.
Dawajcie, chłopaki!
Ruby.
Chodź na chwilkę.
Co się stało?
Co to jest?
Skarbie?
- Nie mogę. - Wracaj.
Masz przestać.
To na windę schodową.
- Brakuje mi niewiele... - Nie chcę twojej kasy.
Skarbie...
masz dość na głowie.
To nasza odpowiedzialność. Nie twoja.
Więc gadaliście bzdury, tak?
Że rodzina powinna się wspierać i sobie pomagać?
Jasne...
Nie pozwolę, żebyś na mnie tyrała.
Nie wolno mi się dokładać?
Choć bardzo chcę,
nie mogę zrobić więcej, by ci zrekompensować...
Zrekompensować co?
To przeze mnie potrzebujesz tej windy!
Ruby?
Wszystko OK?
Cześć, mamo.
- Cześć, James. - Hej.
Wstawaj.
No już.
Chodź.
Co się stało?
Wren zdzielił mnie na treningu.
- Przywalił mi z kija. - Spokojnie.
Zaprowadzę cię do łóżka.
Mamo?
Tak?
Czy kiedykolwiek chciałaś być kimś innym?
Każdy tak czasem ma.
Czy byłaś nieszczęśliwa?
Wiesz...
byłam nieszczęśliwie zakochana.
Przychodzi w życiu taki czas,
że człowiek rozumie, kim jest,
i przestaje gonić za tym, czego nie czuje.
Rzuciłam się w wir pracy.
Zostałam matką.
A on?
Poszedł inną drogą.
Ludzie mogą unieszczęśliwiać się, nawet jeśli się kochają.
Wtedy...
lepiej odpuścić.
A jeśli to boli zbyt mocno?
Możesz znieść więcej, niż sądzisz, jeśli postępujesz słusznie.
Spróbuj się przespać.
Dobranoc.
Oxford, mordy!
Tak!
Jadę na rozmowę!
- Wszystko OK? - Tak.
Czekasz na odpowiedź?
Nikt nie harował nad podaniem bardziej niż ty.
Zaproszą cię. Uzbrój się w cierpliwość.
Pamiętaj o oddychaniu.
Dziękuję.
Cześć.
Nasza mała syrenka.
Dzielnie znosisz odrzucenie.
Żałuję, że tego nie widziałam. Podobno była wielka drama.
„James.
James, dlaczego?
Dlaczego nie możemy być razem?
James”...
Jeśli ktoś wierzył, że wasz związek wypali,
musiał być ślepy i głupi.
Wypchaj się, Elaine.
Weź go sobie.
Jest cały twój.
WAL SIĘ, JAMES!
Wszystko w porządku?
Skupmy się, nie każdy ma chody u nauczyciela.
Między mną i Grahamem nie jest tak, jak myślisz.
Ja nic nie myślę.
Myślisz, że uwiodłam swojego nauczyciela albo on mnie.
Gdy Ruby nas nakryła, od razu pobiegłam do ciebie,
a ty nawet nie zapytałeś, co mnie z nim łączy.
Nie zwierzamy się sobie z życia.
Wymienialiśmy maile. Miesiącami.
Pierwszy raz ktoś się mną zainteresował, nie wiedząc, kim jestem.
Wiedziałam tylko, że jest młodym nauczycielem.
Był pierwszą osobą, z którą rozmawiałam po przebudzeniu
i ostatnią przed pójściem spać.
Nie miałam oczekiwań wobec pierwszego spotkania,
a przyszedł na nie świetny facet.
Wiedziałam, że jeśli to wyjdzie jaw, tata zrobi mi piekło.
Ale to nie miało znaczenia.
Pokochałam Grahama, jeszcze zanim się spotkaliśmy.
Gdy dostał pracę w Maxton Hall, wiedzieliśmy, że to koniec.
Ruby przyłapała nas
na chwili słabości.
Pozwoliłaś sobie na uczucia. Kardynalny błąd.
- Jesteśmy żałośni. - Bezużyteczne emocjonalne kaleki.
Przynosimny rodzinie hańbę.
Przynajmniej nie jesteśmy sami.
Nie.
Mamy siebie.
To ci gwarantuję.
James?
Idziesz?
GDZIE JESTEŚ?
Dzień dobry panu.
Witam.
Jak ci minął dzień?
Ułożyłam dziś piramidę z 20 ciastek.
Pobiłam własny rekord.
- Przepraszam, że... - Ja też.
Wiesz...
Dużo myślałem o tym, co powiedziałaś.
Nasza rodzina jest wyjątkowa pod wieloma względami,
ale nie umiemy rozmawiać o bolesnych tematach.
Dziękuję za twój gest.
Od wypadku tak skupiamy się na tym, by żyć normalnie,
że nigdy nie rozmawiamy o tamtych wydarzeniach.
Wypadek dotknął nie tylko mnie.
Wszystkie na nim ucierpiałyście.
Nie zdarzyłby się, gdyby mnie nie było.
Tego nie wiesz. Nie mów tak.
Co by mi było po stopach, gdybym nie miał ciebie?
Taki już mój los.
Moja droga.
A moje życie?
Czuję się spełniony.
Cieszę się z każdej sekundy.
Na wózku czy nie.
OK?
Chcę się dołożyć do windy.
Wydaj te pieniądze jak nastolatka. Na kino, imprezy...
Wolę wywalić tatę z pokoju jak nastolatka.
Umowa stoi.
- Ruby? - Co się dzieje?
Jest list do ciebie.
- Otwórz! - Czytaj na głos.
„Szanowna pani, z przyjemnością zawiadamiamy”...
Pokazuj to wdzianko.
Leżysz na nim.
I jak?
Na Oxford strzał w dziesiątkę.
Pogniotłam, wyprasuję ci.
Mogłabym się teraz zemścić,
ale masz szczęście, że bardzo cię kocham.
Patrz.
Ktoś chce kupić naszą pechową suknię.
- Naprawiłaś ją? - Liczę, że dobije do 500.
Wtedy będzie na windę.
Nie!
Masz jeszcze coś do spakowania.
Niech przyniesie ci tyle szczęścia co mi.
Dziadek byłby z ciebie dumny, my też jesteśmy.
Nie zasłużyłam na podziękowanie ani odrobinę szacunku?
Dziękuję za obarczenie mnie
kolejnymi oczekiwaniami.
Wielkim momentom zawsze towarzyszą nerwy.
Za rok, już jako student, będziesz się z tego śmiał.
- Spodoba ci się Oxford. - A jeśli nie?
Czy to coś zmieni?
- Co masz na myśli? - Może mi się nie spodoba.
Może będę chciał rzucić studia
lub zrezygnować z bycia twarzą Young Beaufort.
Albo całkiem zerwać z firmą?
Co wtedy?
Idziesz na jeden z najlepszych uniwersytetów na świecie.
Kończą go przyszli liderzy biznesu.
Nie ma lepszego zabezpieczenia.
Masz szansę być w gronie najlepszych.
Nie rozumiesz, jakie masz szczęście.
Sama powiedziałaś, że szczęście ma różne oblicza.
Dobrze.
Jeśli nie tego chcesz, to czego?
Okazji, by samemu to odkryć.
Jesteś jeszcze taki młody.
Nie chcę, żebyś żałował, że odrzuciłeś możliwości, jakie dostałeś.
Nie rozumiałam moich rodziców, ale dziś jestem im dozgonnie wdzięczna.
Beaufort to mój dom, historia i...
I dlatego ja też muszę tak myśleć.
Ty i dziadkowie studiowaliście na Oxfordzie, więc i ja muszę.
Przejęłaś firmę i ja też muszę.
Możesz już iść.
Nie zrobię nic głupiego.
Nie mam tego w genach.
Co się stało, kochanie?
Napisano już wiele o ciszy przed burzą,
a mało o jej następstwach.
Gdy opadnie pył, musisz się zmierzyć z konsekwencjami swoich czynów
w ogłuszającej ciszy.
Niektórzy mają wewnętrzny kompas.
Wiedzą, co powiedzieć we właściwym momencie.
Postępują słusznie.
Ufają uczuciom.
Mimo zawirowań losu potrafią odnaleźć szczęście.
Sekretariat? Prosto i w lewo.
Traficie.
Super. Dzięki.
Przepraszam.
Pomóc ci?
Nie, dziękuję. Dam sobie radę.
Daj.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Przyjechałaś na rozmowę?
- Do akademików... - Prosto i w prawo.
- Dzięki. - Proszę.
Miło cię poznać.
Są też tacy, którym kompas nie działa,
i podejmują niewłaściwe decyzje.
Żeby nie oszaleć...
patrzą przed siebie.
Nigdy za siebie.
Skuteczna metoda, o ile potrafi się jej trzymać.
Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska