ในปี 1882 นักอุตุนิยมวิทยาได้ค้นพบ วิธีใหม่ในการวัดแรงลม
มาตราโบฟอร์ต
มันมี 12 ระดับ จากลมสงบไปถึงเฮอริเคน
พายุที่พัดกรรโชกจนเรามองไม่เห็น และทําให้โลกที่เหลืออันตรธานหาย
ถ้าฉันรู้ว่าพายุจะรู้สึกแบบนี้
ฉันคงจะเฝ้าระวังมันแต่เนิ่นๆ
นี่น่ะเหรอคนที่รู้ว่า คนอื่นคาดหวังอะไรจากแก
ถ้าฉันเป็นครูใหญ่เล็กซิงตัน ฉันคงไม่พอใจ
ที่ผู้จัดงานเลี้ยงของฉันมัวแต่สนใจอย่างอื่น
ขณะที่ในงานสับสนอลหม่าน
เธอควรจะไปดูนะ
โอเค
ไปกันเถอะ
ไปขึ้นรถ เดี๋ยวนี้
สวัสดีครับ
ลิเดีย
Maxton Hall - โลกที่ขวางระหว่างเรา
สร้างจากนวนิยายเรื่อง "SAVE ME" โดย โมนา คัสเซิน
ฟิวส์ขาดเหรอ
จะพูดอย่างนั้นก็ได้
รูบี้ เล็กซิงตันที่สิบนาฬิกา
ครูคะ สายไฟเส้นหนึ่งหลวมค่ะ
ระบบไฟฟ้าที่นี่ค่อนข้างล้าสมัย
ผมคิดว่าคุณพลาดอีกแล้วนะ
แต่งานกาล่าประสบความสําเร็จ คนบริจาคเข้ามาเรื่อยๆ
และแขกเหรื่อยังแต่งตัวกันเต็มยศ
ผมส่งต้นฉบับจริงไปที่ สํานักงานรับสมัครของออกซ์ฟอร์ดแล้ว
ฉบับนี้ให้คุณแนบไปกับใบสมัครของคุณ
ขอบคุณค่ะ
คุณเบลล์
"รูบี้ เบลล์ ผู้ซึ่งเรียนที่สถาบันเรา มาสองปีแล้ว
"ไม่เป็นเพียงผู้สมัครที่โดดเด่น ของมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด
"เธอยังจะเป็นผู้มีคุณสมบัติ..."
โอเค มาถ่ายรูปคณะกรรมการ เพื่อเก็บไว้ในหอเกียรติยศ
สิ่งที่พวกแกทําคือการดูหมิ่น ที่ร้ายแรงที่สุดที่พ่อเคยเจอ
พวกแกรอให้ถึงช่วงเวลาที่สําคัญที่สุด ในรอบทศวรรษของโบฟอร์ต
เพื่อสลับตัวกัน เหมือนในหนังเกรดบีเฮงซวย
หลังจากเราต้องลําบากกันไปหมดเพราะแก
คืนนี้แกยังกล้าอวดดี โผล่มาเป็นตัวแทนบริษัทเราอย่างนั้นเหรอ
พ่อก็รู้ว่าหนูรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับสินค้า
หนูจําสุนทรพจน์ได้ขึ้นใจ
นั่นไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า แกจับต้องอะไร สุดท้ายมีแต่เจ๊ง
ตอนที่แกยังเด็ก
แกอยากเป็นอันดับหนึ่งตลอด
แต่แกไม่เคยเข้าใจว่า มันต้องมีระเบียบวินัย
ถ้าไม่มีหนู ก็คงไม่มีงานแถลงข่าว
แกโชคดีที่พ่อหยุดแกไว้ ก่อนที่แกจะเดินเข้าห้องแถลงข่าว
และทําลายสิ่งดีสิ่งเดียว ที่แกเคยทําให้ครอบครัวนี้
ซึ่งทําให้เราต้องพึ่งแก
พ่อหนุ่มนักรักของเรา
เขาคิดว่าเขาเป็นโรเมโอ
ผู้ไม่สนใจเรื่องครอบครัว ถ้าเขาไม่ว่างก็อย่าหวัง
ผู้คลานเข่าเข้ามาง้อ ขอกลับไปเล่นลาครอส
แต่พอให้เชื่อฟังแค่วันเดียว กลับทําให้ไม่ได้
ตอนที่เราทุกคนหวังพึ่งเขาแท้ๆ
เป็นอะไร
แกมีอะไรจะพูดไหม
ชนแก้ว
แด่รูบี้และออกซ์ฟอร์ด
ออกซ์ฟอร์ด
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอได้รับ จดหมายแนะนําจากเล็กซิงตัน
นั่นสิ ของฉันได้จากครูฮิวจ์ ต้องประจบเอาใจไปยกใหญ่
เดี๋ยวฉันมานะ
อ้อได้ ได้สิรูบี้
ไว้เจอกันนะ
ครูซัตตัน
นั่งด้วยได้ไหมคะ
ได้สิ แน่นอน
หนูยังไม่ได้ขอบคุณครูเลย
ขอบคุณเหรอ
ครูเนี่ยนะ
หนูคงไม่รอดสัปดาห์แรกถ้าไม่ได้ครูช่วย
ครูเป็นแบบอย่างสําหรับหนูเสมอ
นักวิชาการจบออกซ์ฟอร์ด ผู้มาจากเมืองที่เล็กกว่าเมืองของหนู
หนูก็จะไม่ยอมแพ้จนกว่า จะได้ตามฝันเหมือนกัน
หนูสัญญา
ว่าไง เจมส์ แกจะเอายังไง
แกทําเป็นแต่อ้าปาก
เอาลิ้นแหย่ลงไป ในคอแฟนใหม่ของแกงั้นเหรอ
แกวาดภาพอนาคตของแก กับแม่นี่เอาไว้ยังไง
อยากย้ายไปอยู่รูหนูในกอร์มซีย์เหรอ
แล้วเข็นรถเข็นพ่อตาแกทุกวันใช่ไหม
พ่อให้คนสะกดรอยเธอเหรอ
ผู้หญิงคนนี้ก็แค่จะจับผู้ชายรวยๆ
เธอยอมใช้เต้าไต่ เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ
- และพ่อจะไม่ยอม... - หุบปาก
ว่าไงนะ
ถ้าพ่อพูดถึงรูบี้อีกละก็...
ฉันขอคุยกับลูกชายฉันได้ไหม
พ่อไปหาข้อมูลเกี่ยวกับรูบี้ เบลล์มาแล้ว
รู้ว่าพ่อเธอพิการ ต้องให้เมียเป็นคนคอยหาเลี้ยง
รู้ว่าแม่เธอใช้จ่ายเกินบัญชีทุกเดือน
เพราะร้านเบเกอรี่ซอมซ่อไม่ได้มีกํารี้กําไร
รู้ว่าน้องสาวเธอใช้ภาพที่ ละเมิดลิขสิทธิ์ใส่ลงในบล็อก
และบ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ ผ่อนมาสิบแปดปีแล้วก็ยังไม่หมด
แกจะต้องเลิกคุยกับผู้หญิงคนนี้โดยเด็ดขาด
แค่พ่อยกหูโทรศัพท์กริ๊งเดียว เธอก็ชวดทุนการศึกษาแล้ว
พ่อจะทําให้ครอบครัวเธอ ต้องระเห็จไปอยู่บ้านการเคหะ
และออกซ์ฟอร์ดจะปิดประตูใส่หน้าเธอ
พ่อจะทําลายชีวิตเธอ
รูบี้ - กลับถึงบ้านปลอดภัยนะ หวังว่าพ่อนายคงจะไม่โกรธหนัก
อ่านแล้ว - เมื่อวาน 23.58 น.
- นี่ แม่ขอดูดฝุ่นแป๊บนึงนะ - ค่ะ
มาแล้ว คู่แฝดโบฟอร์ต ที่ทาบไม่ติดและลืมไม่ลง
ลิเดีย โบฟอร์ตดูสวยเลิศเหมือนเคย
หวังว่าเธอจะมีใบอนุญาต สําหรับสายตาพิฆาตนะ
ไปก่อนนะ พวกงั่ง
จ้า
กัปตัน กัปตันของฉัน
อีเลนคลั่งหรือว่าอลิสแตร์ตื้บนายล่ะเนี่ย
- ฉันเดินชนประตู - อ๋อเหรอ
ฉันได้ยินว่านายไปงานกาล่าเมื่อวานนี้
ทําไมไม่มาหาเพื่อนเลย เราเมากันอยู่ในห้องสมุด
เดี๋ยวชดเชยให้ คืนนี้เลยเป็นไง ซีริลดูเหมือนจะลงแดงแล้ว
เอาไงเอากัน
ได้ เราจะออกหลังจบคาบสี่ แล้วไปวางแผนกัน
อย่าเละเหมือนคราวก่อน
ขอคุยได้ไหม
ที่นี่เหรอ ที่โรงเรียนเนี่ยนะ
- ต่อหน้าทุกคนเลยเหรอ - ฉันหมายถึงทีหลังน่ะ ที่บ้านนาย
ไม่เอาล่ะ
เถอะนะ ขอร้อง
พวก
นายว่าไง จะมาด้วยไหม
- จะปาร์ตี้อีกแล้วเหรอ - ใช่
- ฉันยังเหนื่อยจากเมื่อวานนี้ - คู่เดตนายแซ่บสินะ
นี่เป็นปีสุดท้ายที่เราอยู่ด้วยกัน ไหนบอกแผนอีกทีซิ ซีริล
- ปาร์ตี้กันยันสว่าง - อะไรนะ ฉันไม่ได้ยินเลย
- ปาร์ตี้กันยันสว่าง - ต้องอย่างนั้น
มาสนุกกันเถอะ ตกลงเราจะไปเมากันไหม
ต้องอย่างนี้สิ เจมส์ โบฟอร์ตที่ฉันรู้จัก
หายหัวไปไหนตั้งสองสามอาทิตย์
กลับมาผงาดแล้ว
- ทุกอย่างโอเคไหม - ไม่โอเคเลยสักอย่าง แล้วนายล่ะ
ฉันกําลังเมินใส่แฟนลับๆ อยู่ เขาจะได้สนใจใยดีฉันซะบ้าง
- แล้วได้ผลไหม - ได้สิ เราจะแต่งงานกันพรุ่งนี้
ลิเดีย
ทุกอย่างโอเคไหม
ค่ะ
เกิดอะไรขึ้น
ฉันต้องไปเรียนแล้ว
เราหนีไปกันเถอะ
- อะไรนะ - ก็คุณบอกว่าจะหนีไปกับผม
คุณจะไปต่อปริญญาที่อื่น ส่วนผมก็หางานทํา
คุณไม่อยากทําอย่างนั้น
- คุณบอกเอง - ลืมที่ผมพูดไปซะ
- ผมทนไม่ไหวแล้ว - ตอนนี้คุณพูดอย่างนี้
- อีกหน่อยคุณก็จะพูดถึงความรับผิดชอบ - ผมรักคุณ ลิเดีย
- นั่นไม่เปลี่ยน... - ผมรักคุณ ลิเดีย
- คุณรักงานนี้ - ผมรักคุณ ลิเดีย
เราไปจากที่นี่กันเถอะ
ไปไหน
คุณเลือกเลย
คุณบ้าไปแล้ว
เจอกันที่คาเฟ่ตอนห้าโมงวันพฤหัส แล้วเราค่อยมาคิดกัน
- รูบี้ นี่เธอ - อะไร
ที่ฉันเคยบอกว่าออกซ์ฟอร์ด จะส่งบัตรเชิญให้ไปสัมภาษณ์
วันนี้เจสซาได้บัตรเชิญแล้วนะ
- จริงเหรอ - ใช่ เจสซาลิน
เธอโอเคไหม
แม็กซ์ตัน ฮอลล์
ครูฮิวส์ ขออนุญาตไปเข้าห้องน้ําค่ะ
ไปเรื่อยๆ อย่าหยุด
เร็วเข้า
เจมส์
แฟนนายมาแน่ะ
รูบี้
- ไปต่อหลังเขา - ต่อไปเรื่อยๆ
งาบเธอเลย ไอ้เสือ
ไปๆ ไป อย่าหยุด ต่ออีกหน่อย
ไง
ถอดไอ้นั่นออกได้ไหม
- เป็นอะไร - หมายความว่าไง
ที่นายทําตัวทุเรศไง
ฉันเหรอ
เลิกแกล้งโง่แล้วบอกมาว่า ทําไมนายถึงเมินฉัน
ต่อไปเรื่อยๆ
นั่นคือแผนเหรอ
อ่อยรูบี้เพื่อเธอจะได้สรรเสริญนาย ให้เล็กซิงตันฟัง
ไปๆ ไป!
เกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น
- ไม่มีอะไร - พ่อนายโกรธใช่ไหม
นี่ฝีมือเขาใช่ไหม
อย่ามาทําเป็นรู้เรื่องครอบครัวฉันหน่อยเลย
อะไร
เธอคิดว่าเราจะจับมือกัน วิ่งเล่นในทุ่งดอกไม้เหรอ
มันก็แค่จูบเดียว
มันเป็นมากกว่าจูบ
เธอคงไม่ได้หลงเชื่อไปว่าคนอย่างฉัน
จะสนใจคนอย่างเธอจริงๆ หรอกใช่ไหม
ทําไมนายถึงทําแบบนี้ล่ะ
เสียใจด้วยถ้าเธอไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร
แต่ถึงเวลาที่เราจะกลับไป เป็นแบบเดิมแล้ว โรบิน
ต่อเลย ดี ดีมาก
เล่นต่อ เพื่อน ไป
มาโนสคาเฟ่ ร้านอาหารกรีก
รูบี้
มานี่หน่อยได้ไหม
มีเรื่องอะไรเหรอคะ
นี่มันอะไร
ลูกรัก
- หนูบอกไม่ได้ - อย่าเพิ่งไป
พ่ออยากให้ลูกหยุดซะ
สําหรับลิฟต์ขึ้นลงบันได
- หนูยังขาดอีกไม่มาก - พ่อไม่ต้องการเงินของลูก
ลูกรัก
แค่นี้ลูกก็แบกรับภาระเยอะแล้ว
มันเป็นความรับผิดชอบของเรา ไม่ใช่ของลูก
งั้นทั้งหมดนี้คือเรื่องไร้สาระเหรอ
ไหนว่าเราจะทํางานกันเป็นครอบครัว และช่วยเหลือกันและกัน
แน่นอนเราทํา
พ่อจะไม่ให้ลูกทํางานเยี่ยงทาสเพื่อพ่อ
งั้นหนูก็ไม่ต้องช่วยเลยเหรอ
ไม่ว่าหนูจะอยากช่วยแค่ไหน
หรือมันเป็นสิ่งเดียวที่หนูทําได้ เพื่อชดเชย...
ชดเชยอะไร
อย่าแกล้งทําเป็นว่าไม่ใช่ความผิดหนู ที่พ่อต้องใช้ลิฟต์นั่นตั้งแต่แรก
รูบี้
ทุกอย่างโอเคไหม
หวัดดีครับแม่
- เจมส์ ไงลูก - ครับแม่
มาเถอะ ลุกขึ้น
ลุกขึ้น
มาจ้ะ
เกิดอะไรขึ้น
เวรนครับ เวรนที่อยู่ทีมลาครอส
- ผมโดนไม้ฟาด เขาฟาดผมด้วยไม้ - ตายแล้ว
ไป แม่จะพาไปนอนนะ
แม่ครับ
ว่าไง
แม่เคยนึกอยากเป็นคนอื่นบ้างไหม
แม่ว่าทุกคนเคยคิด เป็นบางครั้ง
แม่ไม่มีความสุขเหรอ
แม่...
แม่เคยไม่มีความสุขเรื่องความรัก
แม่ว่าทุกคนต้องมาถึงจุดหนึ่งในชีวิต
ที่จะรู้จักตัวเองเพิ่มขึ้นไม่มากก็น้อย
และเลิกไล่ตามสิ่งที่ไม่เหมาะกับตัวเอง
แม่อุทิศตัวเองให้กับงาน
ได้กลายเป็นแม่คน
แล้วเขาล่ะ
เขาเดินบนเส้นทางที่ต่างออกไป
บางครั้งคนเราก็ทําให้อีกฝ่ายไม่มีความสุข ไม่ว่าจะรักกันมากแค่ไหน
และมันจะดีกว่า...
ถ้ารู้จักปล่อยวาง
แล้วถ้าการปล่อยวางมันเจ็บเกินไปล่ะ
ลูกรับมือกับมันได้มากกว่าที่คิด ถ้าลูกเชื่อว่ากําลังทําสิ่งที่ถูกต้อง
พยายามนอนพักซะนะจ๊ะ
ราตรีสวัสดิ์
ออกซ์ฟอร์ดเว้ย พวกเอ็ง
ใช่แล้ว
ฉันได้บัตรเชิญแล้ว
- โอเคไหม รูบี้ - ค่ะ โอเค
ยังไม่ได้รับจดหมายเหรอ
นี่ ครูไม่เคยเห็นใครที่ทุ่มเท กับใบสมัครมากเท่าคุณเลย
คุณจะได้รับบัตรเชิญแน่ แค่ต้องอดทน
การฝึกหายใจก็ช่วยได้นะ
ขอบคุณค่ะ
ไง
นางเงือกน้อยของเราอยู่นี่เอง
ทําใจกับการโดนทิ้งได้เก่งดีนี่
เสียดายที่ไม่ได้เห็นกับตา พวกเขาบอกว่ามันดราม่ามาก
"เจมส์
"เจมส์ ทําไม
"ทําไมเราคบกันไม่ได้
"เจมส์..."
รู้ไหม คนที่ไม่รู้ตั้งแต่แรกว่า มันไปไม่รอดหรอกน่ะ
ไม่ใช่แค่ตาบอดนะ แต่โง่ด้วย
เอาเถอะ อีเลน
เธอเอาเขาไปได้เลย
เขาเป็นของเธอแล้ว
ไปตายซะ เจมส์
อาร์เจบี
โอเคไหมน่ะ
เราควรตั้งใจอ่าน ใช่ว่าทุกคนจะมีเพื่อนเป็นครูเหมือนเธอนะ
ความสัมพันธ์ระหว่างแกรแฮมกับฉัน ไม่ใช่อย่างที่พี่คิด
ฉันไม่คิดอะไรทั้งนั้น
พี่คิดว่าฉันอ่อยครู หรือไม่เขาก็หลอกฉัน
ฉันมาหาพี่เป็นคนแรกหลังจากรูบี้จับเราได้
แปลกดีนะพี่ไม่เคยถามเลยสักครั้งว่า เกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับฉัน
ก็เราไม่ได้คุยกันทุกเรื่องนี่
เราเขียนอีเมลถึงกันอยู่หลายเดือน
เขาเป็นคนแรกที่ฉันเจอ ที่ชอบฉันก่อนที่จะรู้ชื่อของฉัน
ฉันรู้แค่ว่าเขาเป็นครูฝึกสอน แค่นั้นเอง
เขาเป็นคนแรกที่ฉันคุยด้วยหลังตื่นนอน
และเป็นคนสุดท้ายที่ฉันบอกราตรีสวัสดิ์
ฉันไม่รู้ว่าฉันคาดหวังอะไร ในครั้งแรกที่เราพบกัน
แล้วทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งอยู่ตรงหน้าฉัน
ฉันรู้ว่าพ่อจะทําให้ชีวิตของฉันตกนรก ถ้าความแตก
แต่ใจหนึ่งฉันก็รู้ว่ามันไม่สําคัญ
ฉันรักเขาก่อนที่จะได้เห็นหน้าอีก
พอรู้ว่าแกรแฮมได้งานที่แม็กซ์ตัน ฮอลล์ เราก็รู้ว่ามันไปต่อไม่ได้
ตอนที่รูบี้โผล่เข้ามา
เหมือนเป็นการตอกย้ํา
เธอปล่อยตัวปล่อยใจให้รู้สึก มือใหม่ก็พลาดแบบนี้แหละ
- พวกเรานี่น่าสมเพชมาก - ไร้อารมณ์และไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
เสียชื่อตระกูลโบฟอร์ตหมด
ใช่ อย่างน้อยเราก็ไม่โดดเดี่ยว
ไม่
เราไม่ได้โดดเดี่ยว
ฉันสัญญา
เจมส์
จะมาไหม
แกรห์ม คุณอยู่ไหน
คุณซัตตัน
คุณโบฟอร์ต
สนุกไหมวันนี้
วันนี้พีระมิดขนมปังของหนูสูง 20 ชั้นค่ะ
หนูทําลายสถิติของตัวเอง
- พ่อขอโทษที่พ่อ... - หนูก็ขอโทษ
พ่อ...
พ่อคิดอย่างหนักถึงสิ่งที่ลูกพูด
ครอบครัวของเราเก่งมากในหลายๆ แง่
แต่ไม่เก่งเรื่องพูดถึงสิ่งที่เจ็บปวด
พ่ออยากขอบคุณลูกที่ทําอย่างนั้น
หลังจากเกิดอุบัติเหตุ พวกเรามุ่งมั่นที่จะใช้ชีวิตต่อไป
โดยที่เราไม่เคยพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ
แต่อุบัติเหตุนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบแค่พ่อ
มันส่งผลกระทบต่อทุกคน และมีผลที่ตามมากับทุกคนด้วย
มันคงไม่เกิดขึ้นถ้าหนูไม่เกิดมา
ลูกไม่รู้หรอก ถ้าอย่างนั้นลูกก็คงไม่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย
เท้าพ่อมันจะไปมีประโยชน์อะไร ถ้าไม่มีลูกอยู่ตรงนี้
มันเป็นชะตากรรมของพ่อ
นี่คือเส้นทางของพ่อ
และชีวิตของพ่อ
ชีวิตของพ่อสมบูรณ์แล้ว
และพ่อรู้สึกขอบคุณสําหรับทุกวินาที
ไม่ว่าจะยืนหรือนั่ง
ตกลงไหม
หนูยังอยากทํางานเก็บเงินซื้อลิฟต์ให้
ลูกเอาเงินไปดูหนัง ปาร์ตี้หรืออะไรแบบนั้นเถอะ
หนูขอไล่พ่อออกจากห้อง เหมือนวัยรุ่นคนหนึ่งดีกว่า
ได้ ตกลง
- รูบี้ - มีอะไร
มีจดหมายถึงพี่
ออกซ์ฟอร์ด
- เปิดเลย - อ่านให้ฟังหน่อย
"เรียน รูบี้ เบลล์ เรายินดีที่จะแจ้งให้ทราบว่าคุณ..."
ไหนขอดูหน่อยซิมีอะไร
เธอนอนทับมันอยู่
อ้าว
แหม
ดูเป็นชุดใส่ไปออกซ์ฟอร์ดมาก
หนูทํายับ เดี๋ยวเอาไปรีดให้นะ
หนูรู้เวลานี้เหมาะจะแก้แค้นมาก
แต่พี่โชคดี หนูรักพี่มากเกินกว่าจะทํา
ดูนี่
ต้องมีคนอยากซื้อชุดที่เราจะไม่พูดถึงมันอีก
- เธอซ่อมมันเหรอ - หวังว่าราคาจะขึ้นไปถึง 500
เราจะได้ซื้อลิฟต์ให้พ่อกัน
อย่านะ
แม่เอาของมาให้ลูกติดไปด้วย
แม่แน่ใจว่ามันจะนําโชคมาให้ลูก เหมือนที่ให้แม่
คุณตาคงจะภูมิใจในตัวลูก และเราก็เหมือนกัน
แค่ขอบคุณมันยากไปเหรอ หรืออย่างน้อยก็ทําตัวดีๆ หน่อย
ขอบคุณที่เพิ่มภาระทางจิตใจ
กับความคาดหวังให้ผมแบกรับ
ความวิตกกังวลเป็นส่วนหนึ่ง ของทุกก้าวย่างสําคัญ
ปีหน้าเมื่อลูกเดินในมหาวิทยาลัย ลูกจะหัวเราะเรื่องที่ลูกเคยกังวล
- ลูกจะชอบออกซ์ฟอร์ด แม่รับรอง - แล้วถ้าผมไม่ชอบล่ะ
มันจะเปลี่ยนแปลงอะไรไหม
- หมายความว่าไง - ถ้าผมเกลียดมหาวิทยาลัยล่ะ
หรือถ้าผมอยากจะลาออก
ผมไม่อยากเป็นหน้าเป็นตา ของยังโบฟอร์ต
ผมไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรกับบริษัทนี้
แล้วจะยังไง
ลูกสามารถเข้าหนึ่งในมหาวิทยาลัย ที่ดีที่สุดในโลก
ได้เป็นผู้นําหนึ่งในธุรกิจ ที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศ
มีฟูกที่ปลอดภัยรองรับลูกอยู่เสมอ
ลูกมีโอกาสกลายเป็น หนึ่งในคนสําคัญระดับแนวหน้า
ลูกไม่เข้าใจว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน
ความสุขของคนเราไม่เหมือนกัน แม่พูดเองนะ
ก็ได้
ถ้านี่ไม่ใช่สิ่งที่ลูกต้องการ แล้วลูกต้องการอะไร
โอกาสที่จะค้นหา
เจมส์ ลูกยังเด็กมาก
แม่ไม่อยากให้ลูกเสียใจ ที่โยนโอกาสที่ได้รับทิ้งไป
แม่ไม่เคยเข้าใจพ่อแม่ของแม่เหมือนกัน และวันนี้แม่รู้สึกขอบคุณพวกเขา
เพราะโบฟอร์ตเป็นบ้านของแม่ ประวัติศาสตร์ของแม่และ...
และมันควรเป็นของผมด้วยงั้นสิ
พ่อแม่ของแม่เรียนที่ออกซ์ฟอร์ด แม่ก็เหมือนกันและตอนนี้ผมต้องไปที่นั่นด้วย
แม่รับช่วงสืบทอดกิจการ ผมก็ต้องรับช่วงสืบทอดกิจการด้วย
แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ
ผมไม่ออกนอกลู่นอกทางหรอก
มันไม่ได้อยู่ในกําพืดของผม
ผลบวก ผลลบ
ทุกอย่างโอเคไหม ลูกรัก
เรื่องราวถูกเขียนขึ้นแค่ ความสงบก่อนที่พายุจะพัดมา
แต่ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรหลังจากนั้น
ช่วงเวลาที่เสียงรอบตัวจางหายไป เราถูกทิ้งให้อยู่ลําพังกับสิ่งที่ทําลงไป
กับความเงียบงันที่น่ากลัว
ยังมีผู้คนที่ยังคงถือเข็มทิศเหล่านั้นไว้
คนจําพวกที่พูดสิ่งที่ถูกต้องในตอนที่ถูกเวลา
ทําสิ่งที่ถูกต้อง
และรู้สึกดี
คนเหล่านี้จะมีความสุข ไม่ว่าชีวิตจะนําพาไปทางไหน
แผนกลงทะเบียนเหรอ เดินไปทางนั้นแล้วเลี้ยวซ้าย
แล้วก็จะเจอ
อ่อ ขอบคุณครับ
ขอตัวนะ
คุณต้องการให้ช่วยไหม
ไม่ ขอบคุณ ฉันจัดการเองได้
มาครับ
ขอบคุณ
ไม่มีปัญหา
คุณมาที่นี่เพื่อสัมภาษณ์เหรอ
- หอพักอยู่... - ตรงไปแล้วเลี้ยวขวา
- ขอบคุณ - ด้วยความยินดี
ยินดีที่ได้รู้จัก
แล้วก็มีคนอีกจําพวกที่เข็มทิศพัง
คนที่ตัดสินใจผิด ณ เวลานั้น
และทางเดียวที่จะไม่เสียสติคือ...
การมองไปข้างหน้า
ไม่หันหลังกลับไป
เป็นวิธีที่ได้ผล หากเราทําได้ตลอดรอดฝั่ง
คําบรรยายโดย อัญชิสา ทองคํา
ผู้ตรวจสอบงานแปล ฑิตธีมา ซิ้มเจริญ