Sa estadistika, sinusunod ng mga Olympic medalist ang tatlong patakaran
kapag naghahanda sa laban nila.
Sapat na tulog...
Masusing paghahanda...
At iwasang magambala anuman ang mangyari.
Ilang siglo nang natututo rito ang mga Nobel prize winners, mga pangulo,
mga manunulat, at mga siyentista.
Puwede akong maging isa sa kanila.
Naghihintay ang kinabukasan ko sa likod ng mga pader na ito.
Ilang taon ko itong hinintay.
Sa wakas, nandito na.
- Uy. - Hi.
- Uy.
- At ito si... - Jude.
Ruby.
- Hi. - Hi. Lin, hi.
MAXTON HALL - ANG MUNDO SA PAGITAN NATIN
BATAY SA NOBELANG "SAVE ME" NI MONA KASTEN
- Sana di ako pumalpak. - Kalokohan.
Kahit sumuka ka pa sa basurahan ng propesor, pasok ka pa rin.
Di ba naging kaklase siya ng nanay mo?
Parang kailangan mo pang paghirapan para makapasok.
Oo, di yata magiging madali. Kaya mo iyan.
Uy, Alistair, teka!
Handa na?
Oo naman.
Papasok tayo, kukuhanin ang acceptance, at aalis. Madali lang.
Ako si Jude, pangalawang taon ko na rito sa Saint Hilda's College sa Oxford,
at sasamahan ko kayo sa proseso ng pag-a-apply.
Sa unang interview,
susubukin ng mga propesor ang kritikal n'yong pag-iisip
at titingnan kung makakagawa kayo ng opinyon.
Sa pangalawa naman,
gusto nilang makita kung paano kayo kumilos pag nahihirapan.
Ang pangatlo at huling interview ay tungkol lang sa inyo.
Para makita kung nababagay talaga kayo sa Oxford.
Iyon ang pinakamahalaga.
Magsisimula ang unang bahagi sa loob ng 45 minuto.
Para may oras kayong tingnan ang mga tala n'yo at makakain.
Kinakabahan kayo, pero nakarating kayo rito.
Ibig sabihin, gusto kayo ng Oxford.
Ang gagawin n'yo lang ay 'wag magkakamali.
Tatawagin ko ang pangalan n'yo. Okay?
Ruby Bell. Saint Hilda's.
Galingan mo.
Uy.
'Wag kang kabahan.
Kaya mo iyan.
Di ka ba kinabahan?
Kinabahan? Mas malala pa ako sa iyo.
Pero tinanggap nila ako.
Mamaya na lang.
Salamat.
Miss Bell, natutuwa kaming tinanggap mo ang imbitasyon namin.
Salamat. Karangalan ko iyon.
Magaling. Magsimula na tayo.
Ilang taon na nang ang New York Times
ay naglathala ng isang opinyon na nagsasabi
na ang British monarchy ay isang walang silbing anakronismo.
Maaari bang ang dual na sistema ng ating monarkiya
at demokratikong parlamento ay magpatuloy,
o dapat na tayong maging republika?
Dalawa ang maaaring maging sagot dito.
Ang isa, maaaring may magsabi na ang monarkiya
ay nagbibigay katatagan, bilang simbolo.
Sa kabilang banda, ang napakalaking halaga
para pondohan ang simbolong ito ay nakakapagtaka.
Lalo pa't yumayaman ang ibang bansa na iba ang uri ng gobyerno.
Ipagpatuloy mo.
Nakabase sa espekulasyon ang merkado, sa katunayang
di natin masasabi kung ano ang hinaharap, kahit gustuhin man natin.
Pero ang kita ay nalilikha sa kasalukuyan,
at ang matagumpay na business model ay ginagamit ito nang tama.
Salamat, Mr. Beaufort.
Katulad ka rin ng magulang mo.
Tanda ko, nangunguna sa klase ang tatay mo sa Balliol.
Napakalaki ng agwat niya sa lahat gamit ang talino at ambisyon niya.
- Kumusta? - Ikaw muna.
Maayos naman yata.
Ang saya nilang kausapin.
Sinabi ko iyong sinabi ni Plato...
Mabuti nga't di masama ang tingin nila sa iyo.
Ang kapal ng unibrow ng propesor sa interview ko
na mukha na siyang galit na Mr. Bean.
Di ko maiwasang di tingnan.
- Napansin niya iyon. - Hindi.
Uy.
Kumusta iyong una? Ayos ba?
- Maayos. - Oo.
Mukhang puwede na kayong mag-relax.
Mamayang 8 p.m.? Oxford style?
Oo naman!
Pinapakilala ko sa inyo ang sikat na sikat na Turf Tavern.
Isang pub na laging binibisita nina Liz,
Oscar, at ng Iron Lady mismo, noong panahon niya.
Ah, may mauupuan tayo. Tara.
Tingnan n'yo kung sino'ng narito.
Mukhang nagkakasundo sila.
Iyan na.
Specialty rito. Dapat tikman ng mga bumibisita sa Oxford.
Cross Keys.
Magiging ganiyan din ako pag binigyan ako ng tubig.
Tikman mo ito, 18-taong whiskey.
May problema ba?
Pasensiya na...
At balita ko, pumipirma sila ng NDA pag nagsimula silang magtrabaho rito.
Seryoso?
Iyan din ang unang reaksiyon ko.
Pagkatapos ng gabi, tumakbo ako sa campus na nakahubad at tumutula-tula.
Puwede bang di ko na maranasan iyan?
E di, pag estudyante ka na lang dito. Cheers.
Diyos ko!
Ang tapang.
Magpapahangin lang ako. Akin na ang bag ko.
- Aray! - Masyadong kang halata.
Ikaw rin.
Ayos lang ba ang lahat?
Sana retorikal iyan.
Kinakabahan ka ba dahil sa mga interview?
Di iyon mahalaga. Di naman ako makakapasok sa Oxford.
Bakit naman?
Dalawang beses mo na akong tinalo para sa top spot sa klase.
- Kung may kailangan ka... - Dalawang buwan na akong di nireregla.
- Iyan ba... - Alam kong kabaliwang ituloy ito.
Pero wala pa akong minahal na katulad niya.
At mahal ko na rin ito.
Buwisit na hormones.
May mga programa para sa mga ina sa Oxford.
Nakita ko iyon nang naghahanap ako ng scholarship.
Nagka-baby si Jacinda Ardern habang nagpapatakbo ng bansa.
Di man tayo magkaibigan,
pero nakita kita sa paaralan.
Kung paano ka nagsikap noong...
Kung may kilala akong makakagawa no'n, ikaw iyon.
Naiintindihan ko na yata kung ba't di ka niya makalimutan.
Ginagawa mo na parang posible ang lahat.
Gaano man kahirap ang lahat.
Ano'ng sinasabi mo?
Di mo ba alam kung gaano siya nahihirapan?
Nakipaghiwalay siya sa akin.
Minsan, ang pagbitaw ang pinakapatunay sa pagmamahal.
Olympic score ko matapos ang isang araw sa Oxford: Tulog, zero. Gambala, sampu.
Ayos na score, Ruby Bell.
Pinahanga mo na silang lahat kahapon. Magiging maganda ito.
IMPORMASYON PARA SA MGA APLIKANTE
Ilang tao ang nandito ngayon sa silid?
Kung ang direktang pagtingin ang basehan natin sa talakayan, sa Gibson's model,
masasabi kong nakikita ko ay dalawang nilalang, bukod sa akin.
Kaya...
ang malinaw na sagot ay tatlo.
Subukan mo uli.
Ilan ang taong narito sa silid?
Uy.
Ayos ka lang ba?
Di ka mukhang maayos.
Ayos lang ako. Ayoko lang mag-party.
Baka nasi-stress ka.
Masisiyahan din ako pag natapos na ito
at makakapagsimula na ulit tayo, alam mo iyon?
Sulitin mo na ang huling taong ito.
At 'wag lang maupo at matuto, at repaso. At para saan, ano pa man...
Lydia?
Ano'ng sinabi mo?
Matutuwa ako sa pag-uwi natin at balik na sa dati ang lahat, nang isang taon.
Ano?
Masama ba lagi ang pagbabago?
Depende sa pagbabago, tama?
- Kumusta iyong interview ngayon? - Pumalpak yata ako.
Naparami ang inom ko kahapon.
Alam mo bang tiwala ang sinisimbolo ng mga freesia?
Alam mo, ako...
Naisip kong pag nilayuan ko muna si Keshav, siguro...
makakapag-isip muna siya at maaayos niya ang sarili niya.
Pero sinusubukan niyang sundin ang pananaw ng magulang niya o ninuman.
Nilalandi niya si Camille...
Di niya kayang maging totoo sa sarili niyang realidad.
At...
ang naiisip ko lang ay di ko dapat siya binitawan.
Diyos ko, di ko dapat siya binitawan.
Wala ka naman yatang ibang magagawa.
Laging may magagawa.
Lalaban ka o susuko.
Di ko lang maintindihan kung bakit
takot na takot silang maging totoo sa sarili nila.
Magtatago ako sa huling hilera at itutulog ko ang hangover ko.
- Pasensiya na, gusto mo bang maupo rito? - Ayos lang.
Sige, welcome sa Q&A session ng mga estudyante.
Napapunta ko ang ilang kaklase ko rito
sa panloloko na may makakain at maiinom.
Ang karamihan sa kanila ay gutom na gutom at parang trinaydor.
Umaasa pa rin ako na sasagutin nila ang tanong n'yo.
Magtanong na kayo.
Gaano kahirap ang coursework dito?
- May panahon ka ba sa personal na buhay? - Nila?
Kumpara sa ibang unibersidad, siguradong mas mahirap.
Totoo iyon, pero 'wag kayong mag-alala, may pahanon pa rin sa personal na buhay.
May mga tanong pa ba?
Nakakausap n'yo ba ang mga tagaibang kolehiyo sa Oxford,
o hiwalay iyon?
Gusto ko lang malaman kung magpapaalam na ako sa best friend ko.
Kadalasang magkakahiwalay ang mga kolehiyo.
Kaya ang pumili ng Balliol, halimbawa,
ay wala masyadong pagkakatulad sa
nag-aaral sa Saint Hilda's.
Ang Balliol ay piling kolehiyo ng Oxford.
Oo, isang halimbawa iyon ng sasabihin ng taga-Balliol.
Salamat. May mga tanong pa?
Ano'ng GPA mo?
- Ano? - Tinatanong ko para masigurado
na kuwalipikado kang ihanda kami sa buhay estudyante.
May mga aplikanteng may totoong tanong.
Pagsalitain mo sila, kaysa aksayahin ang oras sa di nararapat na puna mo.
Ano'ng problema mo?
Nakakatakot lang kung paano ka nagiging katulad niya.
- Nino? - Ng tatay mo.
- Sige. Gusto n'yo bang... - Manahimik ka.
- Tigilan mo siya. - Sinisira ko ba ang unang date n'yo?
Ba't ka nga ba nandito?
Gusto mong magpunta sa Balliol, pero 'wag kang umastang desisyon mo iyon.
- Ano? - Plano mo iyon.
Pinaparamdam mong maliit sila, pinapalayo sila,
para walang makapansin na duwag ka lang
na mas pipiliing maging sunud-sunuran, kaysa ipaglaban ang gusto mo.
Ruby!
Ilang linggo mo na akong iniiwasan.
Puwede bang ganoon uli?
Kung sabihin ko kayang tama ka.
Iba ang nagpapasya para sa akin,
gumagawa ng mali, nagsisinungaling, tinatago ang nararamdaman.
Pero di ko hahayaang husgahan mo ako kasi para iyon sa iyo.
- Ano'ng sinasabi mo? - Kalimutan mo na.
Kausapin mo ako kaysa pag-isipin. Nababaliw ako dahil sa 'yo!
Alam mo ba kung ano ang ginagawa mo sa akin ngayon?
Akala mo ba madali sa akin ang makita at marinig ka?
Di mo ako puwedeng basta iwan at ipahiya sa lahat,
at umaktong di ko lang naintindihan ang nangyari.
Di ko kaya, Ruby.
Patawad, okey?
E, ba't ka nandito?
Ba't mo pa ba ako kinakausap?
Kasi, ako... Kasi...
Di mo alam kasi di mo alam kung ano ang gusto mo.
Wala kang alam!
Alam ko ang gusto ko.
Ba't di mo ipaglaban?
Kasi walang may gusto sa gusto ko.
Ako.
Interesado ako sa gusto mo.
Di mo naman siguro naisip na ang gaya ko
ay magkakainteres sa tulad mo, di ba?
Ruby? Ano'ng problema?
Patawad.
Bakit?
Ano ito?
Nakita ng magulang ko na nagbago ako dahil sa iyo.
Naging banta ka sa mga plano ng tatay ko.
At tama siya.
Nangako siyang sisirain niya ang buhay mo.
Alam kong di kita mapoprotektahan.
Nararapat sa iyo ang taong kaya kang protektahan
at isang pamilyang tanggap ka, at di ko maibibigay iyon.
Wala akong maibibigay kundi problema na di ko rin kayang daanan.
Ba't di mo sinabi sa akin?
Di ka puwedeng magpasya sa kaya at di ko kaya.
Ayokong saktan ka niya.
Di ako takot sa kaniya.
Paano mo iyon gagawin?
Hindi mo alam ang magagawa niya.
Ayokong...
Di ko magagawang...
James.
Wala nang mga sekreto.
Wala nang kasinungalingan.
Pangako.
Ano'ng ginagawa mo?
Ang ginagawa ng nagtitiwalaan pag sila na.
- Sila na? - Di naman kita boy toy.
Paanong iyong ganiyang kataas na IQ ay gagamit ng salitang "boy toy"?
Oras ba ito para maging makulit?
Gagawin ko ang gusto mo. Nobyo, boy toy, kahit ano.
- Kahit ano? - Lahat.
- Ito ba iyong nakakasira ng mga waterbed? - Di iyon waterbed.
Ayokong umalis.
- Hindi ngayon, hindi bukas, hinding-hindi. - Ayaw mong pumunta sa Oxford.
Di ko sinabing aalis ako sa kuwartong ito.
Mananatili tayo rito.
Bukas ng umaga, magpapatuloy ang mundo.
Marami kang oportunidad na gaya sa iba.
Gamitin mo iyon, James.
Sa tuwing naliligaw ako o nalulungkot, gumagawa ako ng listahan.
Nauudyukan ako no'n at lumilinaw ang isip ko.
Gagawin mo ang listahan ko?
Ano kaya iyong una?
Gusto ko ng sports, kanta...
Ah, at maanghang na Asian food.
Gusto kong kumain sa mga Bangkok market.
- Gaya ng mga pritong tipaklong? - Iyon nga.
Sige.
- Magbasa... - Magbasa...
Di ito layunin sa buhay.
Mahalaga ang mga pangarap.
Masaya ako pag gumuguhit ako.
Humiling ka!
Nakalimutan mo ang pinakamahalaga.
Miss Bell.
Sabihin mo sa akin, bakit Oxford?
Alam n'yo ang kuwento ng elepanteng nakatali sa tulos?
Ang pagtutulad ay ginagamit sa paglarawan ng mga paniniwalang pumipigil sa sarili.
Sa katunayang kaya ng karamihang tao
ang higit pa sa inaakala nila.
Pero napagtatanto kong itinali ko ang sarili ko sa hinaharap ko.
Kaya di ko nabigyan ng maraming atensiyon
ang nandito at ngayon na nararapat sa kanila.
James Beaufort?
James Beaufort, Balliol?
Alam ko na ngayon na ang mga paghinto na ginagawa natin
ang bumubuo sa totoong buhay natin.
Ang buhay natin dito at ngayon.
At minsan gumuguhit sa buhanginn ang mga sandaling ito
ng mga nakakasabik na pagtanaw sa hinaharap.
Ito ang voicemail ni Cordelia Beaufort.
Mag-iwan ng mensahe pagkatapos ng tunog.
Hi, Mama. Sana ayos ka lang.
May mahalaga akong sasabihin.
'Wag kang mag-alala, ito ay...
Magandang balita ito.
Mahal kita, Mama.
Kita tayo mamaya.
Napagtatanto nating hindi na tayo takot sa hinaharap.
Dahil ang kasalukuyan ang magpapasya kung matutupad ang pangarap natin
at kung magiging tayo ba ang gusto nating maging.
Kailangan ng lakas ng loob para mag-isip nang lagpas sa ngayon.
Pero minsan, ang titig ng isang tao
ang nagbibigay ng bagong liwanag sa hinaharap natin.
Sa unang pagkakataon, pakiramdam ko, nakarating na ako.
Hello. Nakabalik na ako.
Ayokong pabilisin o umulit. Gusto kong nandito ngayon.
Uy!
Hinihintay ka ni Mr. Beaufort.
Maupo kayo.
Sabi ko, maupo.
Na-stroke ang ina ninyo.
- Nasaan siya? - Kumusta siya?
Patay na si Cordelia.
Pumunta kami sa ospital noong isang gabi, wala silang nagawa.
At di mo kami tinawagan?
Masaya si Cordelia sa mga imbitasyon n'yo, ayokong abalahin kayo sa interview n'yo.
Sinabi kong ang priyoridad natin ay ang pasayahin ang mga investor natin.
Di natin puwedeng hayaang bumaba ang stocks.
Oo, alam ko iyon, buwisit.
Ipapadala ni Meredith ang draft.
- Kailangan iyon. - James, 'wag.
Oo, buwisit, Gordon. Naiintindihan ko.
Maitatakda ang artistic director pagkalabas ng press release.
James, 'wag!
Tumigil ka!
'Wag mo akong hawakan!
Naupo ka sa kotse at walang sinabi.
Patawad, James.
Nararapat ang lahat sa isang mundong puno ng pagkakataon.
Ang mangarap ng sarili nilang pangarap, maging ang gusto nilang maging,
at mahalin ang gusto nila.
Mas malinaw na sa akin ngayon ang hinaharap ko.
Sa wakas, nakalatag na ang bawat piraso ng puzzle.
Nakabukas ang lahat ng pinto sa atin. Kailangan lang pasukin ang mga iyon.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Christianne Osorio-Erni
Mapanlikhang Superbisor Miray Lozada-Balanza