Segundo as estatísticas, os campións olímpicos seguen tres normas
cando se preparan para competir:
Descansar ben,
prepararse ao máximo
e evitar distraccións a todo custo.
AXENDA
Aquí estudaron durante séculos: premios Nobel, presidentes,
escritores e científicos.
Axiña podería ser un deles.
O meu futuro agarda tras eses muros.
Levo anos esperando este momento.
Por fin chegou.
- Ola. - Ei.
- Ola.
- Este é... - Jude.
Ruby.
- Ola. - Eu son Lin.
UN MUNDO ENTRE NÓS
BASEADA NA NOVELA SAVE ME DE MONA KASTEN
- A ver se non metín a zoca. - Que dis?
Entrarías aínda que lles vomitases diante.
Non lle deu clase a túa nai?
Ides ter que poñerlle ganas se queredes entrar.
Se cadra non é tan fácil. Anímate.
Alistair, agarda!
Estás listo?
Estou.
Entraremos, aceptaránnos e marcharemos. Así de fácil.
Eu son Jude. Este é o meu segundo ano en Saint Hilda, aquí en Oxford.
Axudareivos co proceso de solicitude.
Na primeira entrevista,
avaliarán a capacidade de pensamento crítico
e de razoar a vosa opinión sobre un tema.
Na segunda,
valorarán como traballades baixo presión.
A terceira e última entrevista centrarase en vós.
En como encaixades en Oxford.
A terceira é a máis importante.
A primeira rolda comeza en 45 minutos.
Así que tedes algo de tempo para repasar as vosas notas e comer algo.
Lembrade, estades aquí hoxe
porque Oxford vos quere.
Só tedes que confiar en vós mesmos.
Ireivos chamando por nome, vale?
Ruby Bell. Saint Hilda.
Sorte.
Ei.
Non esteas nerviosa.
Ti podes.
Pasaches nervios?
Dez veces máis nervioso ca ti.
E colléronme.
Vémonos despois.
Grazas.
Srta. Bell, é un pracer que aceptase a nosa invitación.
Grazas. O pracer é meu.
Fantástico. Imos empezar.
Hai un par de anos, un artigo de opinión
publicado no New York Times afirmaba
que a monarquía británica era un custoso anacronismo.
¿Ten continuidade o noso sistema
de monarquía parlamentaria democrática,
ou debemos ser unha república?
Podemos abordalo de dous xeitos:
Por un lado, pode dicirse que a monarquía
dá estabilidade, ao menos simbólica.
Por outro, destinar tanto diñeiro
a financiar este símbolo pode ser cuestionable.
Moitos países prosperan con outras formas de goberno.
Continúe, por favor.
O mercado baséase na especulación, en que o futuro
non é tan predecible como nos gustaría.
Pero o beneficio xérase aquí e agora.
Un modelo empresarial de éxito úsao ao seu favor.
Grazas, señor Beaufort.
O fillo do lobo, lobiño é.
Recordo que o seu pai era dos primeiros da clase en Balliol.
Os seus coñecementos e ambición estaban a anos luz do resto.
- Como foi? - Ti primeiro.
Coido que moi ben.
De feito, foi divertido.
Citei a Platón...
A ti non che puxeron cara de can.
O da miña entrevista era un cerreñudo,
parecía un Mr. Bean anoxado.
Non podía parar de miralo.
- Notoumo. - Non.
Ei!
Como vos foi? Ben?
- Ben. - Si.
Tedes cara de que precisades relaxarvos.
Quedamos ás 20:00?
Si!
Preséntovos a mundialmente coñecida Turf Tavern.
Un pub frecuentado por Liz Taylor,
Oscar Wilde, e mesmo a Dama de Ferro cando estudou aquí.
Oh, hai asentos libres! Vamos.
Mirade quen está aí.
Algo se está cocendo.
Aí veñen.
A especialidade da casa. Todo o que vén debe probalo.
Ron Cross Keys.
Eu tamén tería esa cara se me servisen auga.
Tes que probar isto. É whisky de 18 anos.
Estás ben?
Perdón.
Disque os camareiros firman un acordo de confidencialidade para traballar aquí.
Que dis?
Puxen a mesma cara a primeira vez.
Acabei a noite correndo medio espido polo campus recitando poesía.
Hoxe preferíria non acabar así.
Entón deixámolo para cando estudes aquí. Saúde!
Miña nai querida!
Isto peta.
Vou tomar o aire. Pásasme o bolso?
- Que? - Disimula un pouco.
Mira quen fala.
Estás ben?
Será unha pregunta retórica.
Son os nervios das entrevistas?
As entrevistas tanto me teñen. Non poderei ir inda que me acepten.
E logo?
Quedaches por diante de min dúas veces en clase.
- Se podo axudar... - Levo dous meses sen regra.
- Entón... - Telo é unha tolemia.
Pero nunca quixen así a ninguén.
Tamén ao bebé.
Putas hormonas.
Hai bos programas para nais en Oxford.
Vinos cando buscaba bolsas de estudos.
Jacinda Ardem tivo un fillo mentres dirixía un país.
Non somos amigas,
pero fíxome en ti na escola.
Como perseveraches durante...
Se alguén pode conseguilo, es ti.
Xa vexo por que James non pode esquecerte.
Fas que todo pareza posible.
Por moi mal que vaian as cousas.
A que te refires?
Non ves canto está sufrindo?
El rompeu comigo.
Ás veces, esa é a maior demostración de amor.
Puntuación olímpica o primeiro día aquí: cero en descanso, dez en distracción.
Ben feito, Ruby Bell.
Onte deixáchelos abraiados. Faralo xenial.
INFORMACIÓN PARA CANDIDATOS
Cantas persoas hai nesta habitación?
Se nos baseamos na percepción directa, seguindo o modelo Gibson,
eu percibo dúas entidades ademais da miña.
Polo tanto,
a reposta obvia sería tres.
Volva intentalo.
Cantas persoas hai nesta habitación?
Ei.
Estás ben?
Onte pareceume que non.
Estou ben. Non tiña gana de festa.
Será polos nervios.
Estou desexando que isto remate
e poidamos seguir onde o deixamos, sabes?
Gozar do último ano libres.
Sen ter que estudar, repasar e iso. Total para que...
Lydia.
Que dixeches?
Que estou desexando chegar á casa e volver á normalidade.
Que?
Son sempre malos os cambios?
Dependerá de como sexan.
- Que tal a entrevista? - Coido que a caguei.
Onte bebín demasiado.
Sabes que a freesia simboliza a confianza?
Pensaba que...
Pensaba que se lle deixaba a Keshav o seu espazo
se molestaría en buscar unha solución para nós.
En vez diso, ponse a buscar a aprobación dos seus pais e a dos demais.
Flirteando con Camille...
Non é capaz de ser fiel a si mesmo.
Eu...
non deixo de pensar que fixen mal dándolle espazo.
Manda carallo, por que o faría?
Quizais non tiñas opción.
Sempre a temos.
Podes loitar ou renderte.
Non sei por que á xente
lle dá tanto medo ser eles mesmos.
Vou para a última fila a durmir a resaca.
- Perdoa, querías este sitio? - Deixa.
Benvidos á sesión de preguntas e respostas.
Pedínlles a algúns compañeiros que viñesen
a cambio de comida e bebida.
A maioría agora están famentos e séntense enganados.
Espero que non se neguen a contestarvos.
Preguntade.
O curso é moi intenso?
- Queda tempo para a vida persoal? - Nila?
Coido que é máis intensivo que noutras universidades.
Certo, pero non vos preocupedes. Quedaravos tempo para a vida persoal.
Máis preguntas?
Relacionádesvos con xente doutros centros do campus
ou están moi separados?
Quero saber se me teño que despedir da miña amiga.
Os centros están bastante separados.
Por exemplo, alguén que vai a Balliol
non adoita ter moito en común con alguén
que estuda en Saint Hilda.
Porque Balliol pertence á elite.
Velaí tedes unha frase que só alguén de Balliol diría.
Grazas. Máis preguntas.
Que media tes?
- Perdoa? - Só quero saber se estás
calificado dabondo para orientarnos.
Algúns temos preguntas de verdade.
Non nos fagas perder o tempo con eses comentarios sen sentido.
A ti que che pasa?
A túa capacidade para transformarte nel dá arrepíos.
- En quen? - En teu pai.
- Vale. Penso que será... - Cala a boca, pailán.
- Déixao en paz. - Estragueivos a cita?
Para que viñeches?
Dis que queres ir a Balliol, pero os teus actos din outra cousa.
- Que? - É a túa estratexia.
Fasnos sentir inferiores,
afástasnos para que non vexamos que es un covarde
que se deixa manexar en vez de defender o que quere.
Ruby!
Levas semanas ignorándome.
Podemos deixalo así?
E se digo que tes razón?
Deixo que decidan por min,
pórtome fatal, minto e escondo o que sinto.
Pero non me xulgues, porque o fixen todo por ti.
- De que estás falando? - Tanto ten.
Explícate e déixate de lerias. Estasme toleando!
Estou tolo por ti!
Sabes o efecto que causas en min?
Cres que para min é fácil verte, sentir a túa voz?
Non podes pasar de min, avergonzarme diante de todos
e finxir que malinterpretei a situación.
Non podo, Ruby.
Síntocho, vale?
Entón que fas aquí?
Por que falas comigo?
Estou aquí porque...
Non tes resposta porque non sabes o que queres.
Non sabes nada!
Sei ben o que quero.
Non loitas por conseguilo.
A ninguén lle importa o que quero.
A min si.
A min sempre me importou.
Pensabas que a alguén da miña posición
lle interesaría alguén coma ti?
Ruby? Que pasa?
Perdoa.
Por que?
Que está pasando?
Meus pais viron que cambiei estando contigo.
Meu pai viu en ti unha amenaza
aos seus plans.
Xuroume que che arruinaría a vida.
Non podo protexerte del.
Mereces alguén que poida protexerte,
unha familia que te acolla, e non podo darcha.
Só podo ofrecerche problemas que nin eu sei resolver.
Merecía sabelo.
Non podes decidir por min.
E se el che fai dano?
Non lle teño medo.
Que optimista.
Non imaxinas do que é capaz.
Non quero...
Non podo...
James.
Non máis segredos.
Nin mentiras.
Prometido.
Que fas?
O que fan as parellas.
- Parellas? - Non te quero só para a cama.
Non esperaba que alguén tan formaliña coma ti falase neses termos.
De verdade queres poñerte de leria?
Poreime como ti queiras. Serei o teu mozo ou un home obxecto.
- De verdade? - De verdade.
- Ti es o que rompe camas de auga? - Non era unha cama de auga.
Quero quedar así.
- Hoxe, mañá, sempre. - Pensaba que non che gustaba Oxford.
Pero gústame esta habitación.
Non sairemos.
Pola mañá, o mundo seguirá sen nós.
Tes as mesmas oportunidades que calquera.
Aprovéitaas, James.
Cando me sinto perdida ou triste, fago listaxes.
Axúdame a aclarar as ideas e a seguir motivada.
Imos facer a miña?
Por onde empezamos?
Gústanme os deportes, a música...
Ah, e a comida asiática picante.
Quero comer nas rúas de Bangkok.
- Comerías saltóns fritos? - Comería.
Vale.
- Ler máis. - Ler máis.
Son máis ben soños.
Hai que ter soños.
Son feliz debuxando.
Pide un desexo!
Esqueces o máis importante.
Señorita Bell,
dígame por que lle interesa Oxford.
Sabe a historia do elefante encadeado?
É unha metáfora que adoita aplicarse ás limitacións que nós poñemos.
Ao feito de que a maioría
temos máis potencial do que cremos.
Pero comezo a decatarme de que eu me encadeei ao meu futuro.
Iso impediume centrarme
no presente e darlle a atención que merece.
James Beaufort?
James Beaufort, Balliol?
Agora entendo que as nosas vidas están feitas
dos altos que facemos no camiño.
A vida transcorre no presente.
Ás veces, eses momentos do presente crean ante nós
novas e emocionantes perspectivas de futuro.
Está chamando a Cordelia Beaufort.
Deixe a súa mensaxe despois do sinal.
Ola, mamá. Espero que esteas ben.
Teño algo que contarche.
Non te preocupes.
Son boas noticias.
Quérote, mamá.
Vémonos despois.
Entón deixamos de temerlle ao futuro.
Porque decidimos no presente se cumpriremos os nosos soños.
Se seremos quen sempre quixemos ser.
Mirar alén do presente require afouteza.
Ás veces, é a mirada doutra persoa
a que cambia a nosa visión do futuro.
Sentinme como se chegase por primeira vez.
Ola! Xa estou de volta.
Non quero adiantarme ao futuro ou volver ao pasado. Quero estar no presente.
Ei!
O señor Beaufort quere velos.
Sentade.
Dixen que sentedes.
Vosa nai sufriu un ictus.
- Onde está? - Como está?
Cordelia morreu.
Antonte fomos ao hospital, pero non puideron salvala.
Por que non nos chamaches?
Estaba tan orgullosa das vosas entrevistas que non quixen interrompelas.
Díxenche que a nosa prioridade é manter contentos os investidores.
As accións non poden baixar.
Iso xa o sei, carallo.
Que Meredith mande o borrador.
- Ten que saír. - Non.
Gordon, carallo, iso xa o sei!
Nomearemos o novo director creativo despois da rolda de prensa.
Non, James!
Parade!
Non me toques!
Caláchelo durante todo o camiño!
Síntoo, James.
Todos merecemos un mundo cheo de oportunidades.
Ter os nosos propios soños, ser quen queiramos,
amar a quen queiramos.
Vexo o meu futuro máis claro que nunca.
Por fin encaixan todas as pezas.
Temos todas as portas abertas. Agora só temos que cruzalas.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro