Medaliści olimpijscy przestrzegają trzech zasad,
gdy przygotowują się do zawodów.
Wysypiają się.
Trenują w pocie czoła.
I nie dają się dekoncentrować.
Na przestrzeni wieków uczyli się tu nobliści, głowy państw,
pisarze i naukowcy.
Mam szansę do nich dołączyć.
W tych murach skrywa się moja przyszłość.
Czekałam na tę chwilę od wielu lat.
W końcu nadeszła.
- Siema. - Cześć.
- Hej.
- A to jest... - Jude.
Ruby.
- Hej. - Cześć, Lin.
Maxton Hall - DWA ŚWIATY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SAVE ME MONY KASTEN
- Żebym tego nie schrzanił. - Wyluzuj.
Możesz się tam porzygać, a i tak cię wezmą.
Ten profesor nie uczył twojej mamy?
Musimy się przyłożyć, żeby się dostać.
Może będą nas maglować. Głowa do góry.
Alistair, zaczekaj!
Gotowy?
Oczywiście.
Pokażemy się, powiedzą, że nas przyjmują i już. Zero spiny.
Mam na imię Jude, jestem studentem drugiego roku w koledżu św. Hildy.
Pomogę wam z rekrutacją.
Na pierwszej rozmowie
sprawdzają umiejętności krytycznego myślenia
i wyrabiania sobie opinii na dany temat.
Na drugiej rozmowie
sprawdzą waszą umiejętność pracy pod presją.
Ostatnia rozmowa będzie o was.
Macie pokazać, że pasujecie na Oxford.
To najważniejszy etap.
Pierwsza seria rozmów za 45 minut.
Macie czas przejrzeć notatki i coś przekąsić.
Skoro dotarliście tak daleko,
to znak, że Oxford was chce.
Wystarczy nie strzelić sobie w kolano.
Będę was wywoływać po nazwisku. OK?
Ruby Bell, Kolegium św. Hildy.
Powodzenia.
Hej.
Nie denerwuj się.
Uda ci się.
Stresowałeś się?
Dziesięć razy bardziej od ciebie.
I przyjęli mnie.
Do zobaczenia.
Dziękuję.
Dziękujemy za przyjęcie zaproszenia, pani Bell.
To ja dziękuję.
Doskonale. Zaczynajmy.
Parę lat temu w New York Timesie
ukazał się felieton o tym,
że monarchia brytyjska to niepotrzebny anachronizm.
Powinniśmy zachować
ustrój monarchii parlamentarnej
czy stać się republiką?
Do pytania można podejść dwojako.
Z jednej strony monarchia oferuje
symboliczną stabilność.
Z drugiej strony kwoty przeznaczane
na utrzymanie tego symbolu budzą wątpliwości.
Szczególnie, że inne kraje kwitną pomimo odmiennej formy rządów.
Proszę kontynuować.
Rynek ma charakter spekulacyjny.
Przyszłość jest mniej przewidywalna, niż sobie życzymy.
Zysk jest generowany tu i teraz,
więc wydajny model biznesowy wykorzystuje spekulacje.
Dziękujemy panu.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Pana ojciec był prymusem w Balliol.
Wyprzedzał innych wiedzą i ambicjami o lata świetlne.
- Jak poszło? - Ty pierwsza.
Chyba bardzo dobrze.
Fajnie się z nimi gadało.
Cytowałam Platona, Woltera...
Przynajmniej cię nie taksowali.
U mnie profesor miał krzaczastą monobrew
i wyglądał jak wściekły Jaś Fasola.
Nie mogłam oderwać wzroku.
- Skapnął się. - Nie.
Hej.
Jak poszły rozmowy?
- Dobrze. - OK.
Przydałby wam się trochę zabawy.
W oksfordzkim stylu. O 20?
Tak!
Oto słynny na cały świat pub Turf Tavern.
Przychodziła tu Liz,
Oscar i sama Żelazna Dama.
Widzę wolne miejsce. Chodźcie.
Kogo my tu mamy?
Coś jest na rzeczy.
Proszę bardzo.
Specjalność, której trzeba spróbować.
Cross Keys.
Też bym się tak krzywił na widok wody.
To 18-letnia whisky. Musisz spróbować.
Coś nie tak?
Sorki.
Podobno barmani podpisują umowę o poufności.
Serio?
Też się tak krzywiłem,
a potem latałem półnago po kampusie, recytując poezję.
Tego wolałabym uniknąć.
Nadrobisz, jak cię przyjmą. Zdrówko.
Chryste!
Bardzo mocne.
Muszę się przewietrzyć. Podaj mi torebkę.
Nazbyt się zdradzasz.
I kto to mówi?
Wszystko w porządku?
To pytanie retoryczne?
Stresujesz się rozmowami?
Ani trochę, bo nie pójdę na Oxford.
Dlaczego?
Dwa lata z rzędu byłaś klasową prymuską.
- Jeśli ty... - Od dwóch miesięcy nie mam okresu.
- Czy... - To obłęd je zatrzymać.
Nikogo nigdy tak nie kochałam.
Je też już kocham.
Cholerne hormony.
Oxford ma dobre programy dla matek.
Widziałam, jak czytałam o stypendium.
Jacinda Ardern urodziła, gdy rządziła krajem.
Nie przyjaźnimy się,
ale znam cię ze szkoły.
Jesteś wytrwała.
Kto jak kto, ale ty dasz radę.
Rozumiem, czemu nie może o tobie zapomnieć.
Przy tobie wszystko zdaje się możliwe.
Choćby sytuacja była beznadziejna.
Nie rozumiem.
Nie wiesz, jak bardzo on cierpi?
To on ze mną zerwał.
Czasem największy dowód miłości to dać komuś odejść.
Mój wynik olimpijski po pierwszym dniu? zero. Dekoncentracja: dziesięć.
Świetny wynik, Ruby Bell.
Oczarowałaś ich już wczoraj. Pójdzie ci świetnie.
Ile osób jest w tym pokoju?
Powołując się na percepcję bezpośrednią, jak w modelu Gibsona,
oprócz mnie dostrzegam tu dwie jednostki.
Więc...
oczywista odpowiedź to „trzy”.
Spróbuj ponownie.
Ile osób jest w tym pokoju?
Hej.
Wszystko gra?
Nie wyglądałaś dobrze.
Nic mi nie jest. Nie miałam ochoty na balety.
To pewnie przez stres.
Też czekam, aż to się skończy.
Wrócimy do siebie i będziemy się cieszyć
resztkami wolności.
Zamiast siedzieć z nosem w książkach. To nie ma sensu.
Lydia?
Co mówiłeś?
Nie mogę się doczekać, aż wrócimy do domu i do normalności.
Co?
Czy zmiana zawsze musi być zła?
Zależy od zmiany.
- Jak poszły rozmowy? - Zawaliłem sprawę.
Za dużo wypiłem wczoraj.
Wiesz, że frezje symbolizują zaufanie?
Powiem ci coś.
Sądziłem, że jeśli dam Keshavowi odetchnąć,
będzie miał czas przepracować pewne sprawy.
Zamiast tego próbuje dopasować się do wizji rodziców czy kogoś tam.
Rzuca się na Camille...
Nie potrafi zaakceptować tego, kim jest.
A ja?
Ciągle myślę, że niepotrzebnie z nim zerwałem.
Nie wiem, co mi odjebało.
Raczej nie miałeś wyboru.
Zawsze mamy wybór.
Można walczyć lub się poddać.
Jednego nie rozumiem.
Czemu ludzie boją się żyć w zgodzie ze sobą?
Idę na tyły odespać kaca.
- Chciałeś tu usiąść? - Nie, luz.
Witam na sesji pytań do studentów.
Zwabiłem tu koleżanki i kolegów
obietnicą przekąsek i napojów.
Większość umiera z głodu i czuje się oszukana.
Mam nadzieję, że odpowiedzą na wasze pytania.
Dawajcie.
Jak obładowany jest program?
- Macie czas na życie prywatne? - Nila?
Nauki jest tu więcej niż na innych uczelniach.
To prawda, ale mamy czas na życie prywatne.
Są inne pytania?
Studenci z różnych kolegiów widują się często
czy raczej nie?
Czy muszę już się żegnać z moją przyjaciółką?
Kolegia funkcjonują odrębnie.
Zwykle studenci z Balliol mają
niewiele wspólnego
ze studentami ze św. Hildy.
Nic dziwnego. Balliol to elita.
Oto typowa odpowiedź studenta Balliol.
Dziękuję. Inne pytania?
Jaką masz średnią?
- Słucham? - Upewniam się tylko.
Masz dość wiedzy, by nam doradzać?
Niektórzy mają poważne pytania.
Daj im mówić i nie marnuj naszego czasu na głupie odzywki?
Masz problem?
To straszne, że zachowujesz się i brzmisz jak on.
- On? - Twój ojciec.
- Może porozmawiacie... - Zamknij się, pajacu.
- Daj mu spokój. - Psuję ci randkę?
Po co tu jesteś?
Chcesz iść na elitarny Balliol, choć to nie twoja decyzja.
- Co? - To twoja strategia.
Wywyższasz się i odpychasz innych,
żeby nikt nie dowiedział się, że jesteś tchórzem,
który woli być marionetką, niż walczyć o swoje marzenia.
Ruby!
Ignorowałeś mnie tygodniami.
Wróćmy do tego.
A jeśli przyznam ci rację?
Inni układają mi życie, tak.
Postępuję jak kanalia, kłamię, skrywam uczucia.
Nie oceniaj mnie za to, bo robię to dla ciebie.
- O czym ty mówisz? - Nieważne.
Mów wprost. Odpuść sobie te zagadki, bo zaraz zwariuję!
To ja zwariuję!
Nie masz pojęcia, jak teraz cierpię!
Sądzisz, że łatwo mi na ciebie patrzeć i cię słuchać?
Jak mogłeś rzucić mnie i poniżyć przed całą szkołą,
a potem wmawiać mi, że cię źle zrozumiałam?
Postąpiłem źle.
Przepraszam.
Po co tu przyszedłeś?
Po co ta rozmowa?
Dlatego, że...
Nie wiesz, czego chcesz.
Niczego nie wiesz!
Dobrze wiem, czego chcę.
Czemu o to nie walczysz?
Bo nikogo nie obchodzą moje pragnienia.
Mnie tak.
Zawsze mnie obchodziły.
Serio uwierzyłaś, że ktoś taki jak ja,
mógłby się zainteresować taką jak ty?
Co cię gryzie, Ruby?
Przepraszam.
Za co?
O co tu chodzi?
Rodzice zauważyli, jak bardzo zmieniłem się przy tobie.
Ojciec bał się o swoje plany.
I miał rację.
Przysiągł, że zniszczy ci życie.
Nie mogę cię przed nim ochronić.
Zasługujesz na kogoś, kto cię będzie chronił,
na serdeczną rodzinę, a ja ci tego nie dam.
Mam do zaoferowania tylko problemy, których nie ogarniam.
Czemu milczałeś?
Nie ty decydujesz, co mogę udźwignąć.
Chroniłem cię przed nim.
Nie boję się go.
Jak ty to robisz?
Nie wiesz, do czego jest zdolny.
Nie chcę...
Nie będę mógł...
James.
Dość sekretów.
Dość kłamstw.
Obiecuję.
Co robisz?
To, co robią pary, które sobie ufają.
- Pary? - Nie jesteś moją seks-zabawką.
Jak taka inteligentka może używać słów typu „seks-zabawka"?
Na pewno chcesz się teraz stawiać?
Będę dla ciebie, czym chcesz, nawet seks-zabawką.
- Naprawdę? - Tak.
- Mówi to ten, co rozwala łóżka wodne. - Nie było wodne.
Nie chcę stąd wyjeżdżać.
- Ani dziś, ani jutro. - Przecież nie chcesz iść na Oxford.
Miałem na myśli ten pokój.
Zostańmy tutaj.
Jutro życie będzie toczyć się dalej.
Masz przed sobą tyle samo możliwości co inni.
Wykorzystaj je.
Gdy jestem rozbita lub smutna, robię listy.
Uspokajają mnie i podtrzymują motywację.
Przygotujesz mi listę?
Punkt pierwszy?
Lubię sport, muzykę.
Ostre azjatyckie żarcie.
Zjadłbym cały streetfood w Bangkoku.
- Smażone pasikoniki też? - Zgadza się.
Dobra.
- Chcę więcej czytać. - Piszę.
To żadne cele życiowe.
Marzenia są ważne.
Uwielbiam rysować.
Pomyśl życzenie.
Zapomniałaś o najważniejszym.
Pani Bell.
Dlaczego akurat Oxford?
Zna pani opowieść o przykutym słoniu?
Ta metafora opisuje granice, jakie sobie wyznaczamy.
Większość ludzi może
osiągnąć więcej, niż im się zdaje.
Widzę, że to ja przykułam się do wizji przyszłości,
nie poświęcając teraźniejszości
wystarczająco uwagi.
James Beaufort?
James Beaufort, Balliol?
Teraz wiem, że życie składa się z przystanków,
na których się zatrzymujemy.
Trzeba żyć tu i teraz.
Czasem właśnie te chwile dają początek
nowej i ekscytującej przyszłości.
Tu poczta głosowa Cordelii Beaufort.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, mamo. Mam nadzieję, że u ciebie dobrze.
Mam ważne wieści.
Ale spokojnie,
to dobre wieści.
Kocham cię.
Do zobaczenia.
W końcu przestajemy bać się przyszłości.
Tu i teraz decydujemy o tym, czy spełnią się nasze marzenia
i będziemy tym, kim chcemy.
Wybieganie w przyszłość wymaga odwagi.
Czasem dzięki komuś innemu
widzisz tę przyszłość w nowym świetle.
Pierwszy raz czuję, że żyję bieżącą chwilą.
Wróciłam!
Chcę żyć tu i teraz, a nie przyszłością lub przeszłością.
Pan Beaufort was oczekuje.
Usiądźcie.
Siadaj.
Mama miała udar.
- Co? - Jak się czuje?
Nie żyje.
Pojechaliśmy wieczorem do szpitala, ale nie dało się nic zrobić.
Czemu nie zadzwoniłeś?
Była z was tak dumna, że nie chciałem zakłócać wam rekrutacji.
Musimy dbać o to, żeby inwestorzy byli zadowoleni.
Akcje nie mogą polecieć w dół.
Wiem, do cholery.
Niech Meredith prześle wzór.
- Musimy. - James, nie.
Doskonale rozumiem, Gordon.
Wyznaczymy dyrektora artystycznego po komunikacie prasowym.
James, nie!
Dość!
Nie dotykaj mnie!
Nie odezwałeś się ani słowem w samochodzie!
Przepraszam.
Każdy powinien mieć przed sobą szereg możliwości.
Żyć swoimi marzeniami i być tym, kim chce.
Kochać, kogo chce.
Moja przyszłość nie była nigdy równie jasna.
W końcu wszystko się ułożyło.
Wszystkie drzwi stoją otworem. Wystarczy przejść przez próg.
Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska