NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
-Panie Hugh, proszę się położyć. -Nie.
A może za lizaka?
Przez otwór, delikatnie. Proszę bardzo.
-Co u Johna? -Świetnie, dzięki.
-Co? -Skoczyło.
Tylko żartuję.
Tak?
Doktor Curran? Dzwoni mama czterolatka z temperaturą.
Wiem, że jest późno. Ale powiedziałam, że zapytam.
-Dlaczego ja? -Tylko pani jeszcze tu jest.
Mogę to przełożyć na rano.
Gorączka nie jest aż tak wysoka.
-A jak wysoka jest? -Chwileczkę.
-Trzydzieści dziewięć. -Cholera.
Niech przyjdą.
To recepta na antybiotyki. Dla spokoju ducha na weekend.
Tylko, jeśli gorączka nie spadnie po paracetamolu.
W razie czego proszę dzwonić.
Ma pani mój numer. Pa, kurczaczku.
-Dobranoc. -Dobranoc, dr Curran.
O nie, no dawaj, dziewczyno.
Proszę.
Kurwa, co za życie.
POMOC DROGOWA
Musimy przestać się tak spotykać.
-Nie mogę przestać dzwonić. -A ja odbierać.
Mam cię na szybkim wybieraniu.
Zasłużyłaś sobie. To 30-letnie sportowe auto, nie do okazjonalnej jazdy.
Tymi samochodami trzeba jeździć.
Jeżdżę tylko przy ładnej pogodzie. Dach przecieka.
Otwórz maskę.
Co u twojej mamy, Jerry?
Po staremu. To nowe miejsce jej służy.
Pozdrów ją ode mnie. Powiedz jej, że wpadnę w ten weekend.
-Twoje wizyty wiele dla niej znaczą. -Ja też je lubię.
I co sądzisz?
Przykro mi to mówić, ale twój samochód umiera.
Potrzebuje trochę miłości.
Ma 40 lat. Jest młodsza ode mnie.
I ciebie.
Może w ludzkich latach.
W rzeczywistości jest zbyt młoda, żeby być klasykiem,
i jest za stara, żeby była praktyczna.
Ma kryzys wieku średniego. Przepiszę jej Xanax.
Niestety, ale ten samochód pojedzie już tylko do skupu złomu.
Nigdy. Przecież można przywrócić jej życie.
A w międzyczasie kompletnie się spłukać.
Najlepsze dwa dni z zabytkowym samochodem
to dzień jego zakupu i dzień jego sprzedaży.
Pomiędzy są tylko problemy.
Musisz z niej zrezygnować. Nie jest twoją pacjentką.
Zobaczę, czy mam inny pasek klinowy.
Na serpentynie życia z opuszczonym dachem
-Już jestem. -Cześć, mamo.
-Gdzie jesteś? -W salonie.
Narysowałaś zdjęcie taty, jak prosiłam?
Tak, ciebie i dom też.
-Narysowałaś mu duże uszy? -Tak.
Dobrze, pokaż.
Ten jest mój ulubiony.
To ty, zrywasz jabłko z drzewa na sałatkę.
-Jesteś jak Ewa. -Jabłko...
-Jesteś jak Ewa. -Nie.
-Piękne rysunki. -Rysunki.
-Wypijmy za tort i obrazki. -Zdrowie artystki.
Zobaczymy, jak mi pójdzie z jego rodzicami.
-Jasne. -Jak tam moja siostra?
Robi „tort”, czyli kuchnia do remontu.
-Cześć, siostra. -Hej, siostrzyczko.
-Wyślij mi list. -Przyślę ci tort.
Jaki to tort?
Dobra. Muszę lecieć.
Idę z Connorem na drinka. Napisz do mnie. Kocham cię.
A ja ciebie. I chcę usłyszeć o nim więcej.
Mogłabyś... No dobra.
I po karnecie na siłownię. Ulica musi nam wystarczyć.
Spoko.
Czas na staga.
To żaden wydatek. Prawie go nie używam.
Widziałem wyciągi z kart kredytowych.
W tym roku wydałaś 1200 euro na naprawy i części.
Przeglądasz moje wyciągi?
Dałaś mi je, żebym rozliczył podatki. Nie ma za co.
Dzięki. A co z twoją łodzią? Dostałbyś za nią ze dwa tysiące.
Dobrze. W porządku.
O nie.
No dalej.
Kochana, tylko nie to. Proszę.
Proszę.
Niech to szlag.
Zmieniam numer do czasu, aż się go nie pozbędziesz.
NA SPRZEDAŻ
Halo?
Tak.
Przepraszam. Tak.
Tak, chcę za niego pięć tysięcy.
Jesteśmy w domu cały weekend, jeśli chce pan wpaść.
Tak? Dobrze. Wyślę panu adres.
Do widzenia.
Chyba znalazłam kupca na auto.
Kolejnego. Świetnie.
Mogłaś sprzedać ten samochód już pięć razy.
-Kawy? -Tak.
Hamulce są wolne. Więc trzeba być czujnym.
Zębatkowy układ kierowniczy.
Tuleje są zużyte, więc jeździ się jak gokartem.
Jeśli go pan kupi, musi pan to naprawić.
Pewnie nie będzie pan chciał.
Zna się pani na rzeczy jak na kobietę.
Proszę sobie też zbadać ciśnienie krwi,
bo to samochód dla młodszego mężczyzny.
Przepraszam.
Moja żona i córki w ogóle się tym nie interesują.
Za to ja z synem majstrujemy w każdą niedzielę.
Mąż nauczył mnie wszystkiego o tym aucie.
Rozumiem. On też jest ich miłośnikiem?
On? Nie. Mój pierwszy mąż.
Kupił ten samochód jako student.
Długo oszczędzał. Pracował na dwóch etatach całe studia.
Musiałam naprawdę poznać to auto, zanim pozwolił mi prowadzić.
Jeśli zejdzie pani z ceny...
do 4700 euro, to umowa stoi. Co pani na to?
Naprawdę?
Na pewno chce pani go sprzedać?
Tak.
Co tu robi ta kupa żelaza?
-„Kupa żelaza”? -Dam ci za nie dychę.
Nie bądź głupi. To był kiedyś świetny samochód.
Tak samo było, jak ten pan kupował twoje auto?
Nie. To wredny człowiek ze złomowiska.
-Ten, który kupił mój samochód, był miły. -Dzięki Bogu.
Sprzedajesz mu priusa?
Nie.
Chcę sprzedać staga.
-Ledwo trzyma się kupy. -Sprzedajesz samochód taty?
Jeśli się zgodzisz.
Zatrzymam go dla ciebie, jeśli chcesz.
Ale nieustannie się psuje.
Musiałabym wydać tysiące, żeby go utrzymać.
-Poza tym nie mamy garażu. -Rozumiem.
Nie przeszkadza ci to? No powiedz.
Wysłałam ci maila. Nie dostałaś go?
Dobra! Uwielbiam ten samochód. I całkowicie rozumiem.
-Nie chcę, żeby niszczał na ulicy. -Na pewno?
Tak.
Pora spać, malutka. Hej, dziewczyno.
Hej, Niall. Spójrzcie na siebie. I moja małpka.
Bez ciebie jest tu do bani.
-Jeszcze osiem nocy. -No właśnie. Chodź.
-Co się mówi? Dobranoc! -Dobranoc.
Dobranoc, Shannon. Do zobaczenia za kilka dni.
Przyjdę przeczytać ci bajkę.
-Będę oglądał The Crown. -Nie tobie.
To mnie na pewno uśpi.
Każe mi go sprzedać.
I ma rację. Tak robią dorośli.
Tata kazał mi nie przywiązywać się do rzeczy.
To samochód. Liczy się to, co w nim robiliśmy.
I te wspomnienia zostaną z nami na zawsze.
Jasne. Poza tym może się nie sprzedać.
Facet powiedział, że do mnie oddzwoni.
Musi pogadać z żoną. Więc może jednak go nie kupi.
Nie rozumiesz.
Mamy 15 lat, zanim wyślemy Melissę na studia.
Wyobrażam sobie, przez co przechodzisz.
Ale codzienne rozmowy na Skypie
tylko utrudniają tę rozłąkę.
Telefony były lepsze.
Wszystkie te postępy. XXI wiek tylko namieszał nam w głowach.
W ciągu czterech lat studiów rozmawiałam z moją mamą tylko kilka razy.
Tak było lepiej.
Nie wiem. Może beczała w samotności.
Jej pokolenie było silniejsze.
Jeśli będę tęsknić za Melissą tak jak za Shannon,
-będę zdruzgotany. -Naprawdę? Nie pokazujesz tego.
Nie możemy oboje ryczeć z tęsknoty.
Nie ryczałam. Jestem po prostu piekielnie samotna.
Ale nie pokazuję tego dziewczynom.
Wiem.
Przepraszam.
Boże, nie rób tego. Nie, proszę.
Przepraszam. Ja tylko...
-próbuję pomóc. -Przepraszam.
Mówisz, że jesteś samotna.
Próbuję ci pokazać, że nie jesteś, a ty mnie odpychasz.
Widzę cię. Jesteś tuż obok mnie.
Po prostu nie mam teraz potrzeby bliskości.
Jeśli nie naprawię cię bliskością, jaki to ma sens?
Nie naprawisz mnie? Co ty wygadujesz?
-Nie jestem zepsuta. Ja tylko... -Co?
Zmuszasz mnie do czegoś, czego nie chcę robić!
-Znowu ten pieprzony samochód? -Tak! Może!
Powiedziałam Shannon i czułam się okropnie.
Nie sprzedawaj... Po prostu nie chcę, żebyśmy zbankrutowali.
-Nie zbankrutujemy. -O Boże.
Poważnie? Będziesz się dąsać?
Nie dąsam się.
Zastanawiam się tylko, jak jeszcze moglibyśmy zaoszczędzić.
To było główne wydanie wiadomości w Radiu Dublin.
To piękny zimowy dzień
i ta zmiana pogody bardzo się nam podoba.
Drzewa w końcu nabierają kolorów.
Aż się cieplej robi na sercu.
Halo?
Kupię ją, jeśli jeszcze ją pani ma.
Świetnie.
Żona mówi, że to już ostatni.
Wie, jak długo szukałem staga,
więc trochę mi odpuściła.
Gratulacje. To jak wcześniejszy prezent świąteczny.
Może pan przyjechać w sobotę? Przygotuję ją dla pana.
-Może być przekaz bankowy? -Jasne.
Wyślę panu dane.
-Do zobaczenia. -Dobrze.
Shannon się z kimś spotyka. To wioślarz.
Studiuje medycynę. W dodatku przystojny.
Ale nie na tyle, żeby musiała go pilnować.
To moje osobiste zwycięstwo, że może być lekarzem.
Przyjeżdża za pięć dni. Nie mogę się doczekać.
Ostatnio rozmawialiśmy o tym z Niallem.
Nasze pokolenie jest takie słabe.
Płaczemy pod szkolną bramą.
Grupy wsparcia dla mam cierpiących z powodu rozłąki.
To niedorzeczne.
Niall nie pokazuje żadnych emocji. Taki już jest.
Mam ważną wiadomość.
Sprzedaję ten samochód i łamie mi to serce.
Chodzi o rachunki.
Auto się starzeje, a ja nie robię się bogatsza.
Nie mogę z tobą rozmawiać w domu ani w biurze.
Ludzie pomyślą, że zwariowałam.
Ale tu? Kogo to obchodzi?
Czuję twoją obecność.
Dostanę za niego pięć kawałków.
Pewnie byś mnie za to zabił,
ale te modele za tyle się teraz sprzedaje.
Wiem, że włożyłeś w niego dużo pieniędzy.
Ale naprawdę dobrze nam służył.
Nie zapomnę dnia, w którym go kupiłeś.
Znałam cię od roku i pomyślałam, że zwariowałeś, bo kupiłeś sportowe auto.
Dwoje spłukanych studentów.
Zjemy lunch w stołówce czy jedziemy do miasta?
Stołówka to śmierć.
-No to miasto. -Tak.
-Pojedziemy? -Że co?
Pojedziemy?
Weźmiemy samochód?
Co?
-Kupiłeś ten samochód? -Tak!
-Żartujesz? -Nie.
Kupiłeś sportowy samochód?
Ale potem do niego wsiadłam.
O Boże!
-Mogę spróbować? -Nie.
Nie zmieniaj jeszcze. Poczekaj, aż dotrze do czerwonej.
Tak.
-Dobrze. -Mam znowu zmienić?
Jasne.
To jego czuły punkt, 60.
Wszędzie nim jeździliśmy.
Drogie panie, przygotujcie się na 60.
Chusty na głowach?
Była świadkiem wszystkiego, co dobre w moim życiu.
Pamiętam, jak mówiłaś, że lubisz ciasto szachownicę.
-Mówiłaś, że to wymyśliłem. -Że ja wymyśliłam to ciasto?
Nie, że ja wymyśliłem to wspomnienie.
Nie, uwielbiam je. Jest jak mała szachownica.
Więc czemu narzekasz?
Bo jest obrzydliwe, ale podoba mi się, jak wygląda.
-Podobają ci się te kolory. -Różowy i żółty.
-Czyli zgadzasz się? -Tak.
Uwaga! Kobieta w ciąży!
Nie zwalniaj. Nigdy nie możemy tak szybko jeździć.
Byłeś świetnym kierowcą, kiedy było trzeba.
-Bądź ostrożny. -Tak.
-Mam ją. -Tak?
Chyba najlepiej będzie...
-Tutaj. -Cześć.
Joe Jackson czy Van Morrison, kochanie?
-Wiggles. -Niech będzie Van Morrison.
-Chce The Wiggles. -Nie chcesz posłuchać Days Like This?
Nie! To ty chcesz tego słuchać.
Bo słuchaliśmy dziś The Wiggles już dziesięć razy.
Puszczasz tylko to, co ty lubisz. Musisz zapytać ją, co lubi.
Ustaliliśmy już, że lubi The Wiggles.
Chcę pokazać jej taką muzykę, żeby miała dobry gust.
To nigdy nie działa.
Będzie słuchać innej muzyki niż my. To udowodnione naukowo.
To fakt. Jeśli chcemy, żeby słuchała Van Morrisona,
powinniśmy puszczać Michaela Bublé.
Kim jest Michael Bublé?
Shannon uwielbiała, kiedy po nią przyjeżdżałeś.
Fajny tata.
-Na razie. -Pa.
-Ja prowadzę? -Nie. Ja chcę.
Okej.
I gorsze czasy.
Naprawdę okropne czasy.
PRZYCHODNIA PRZYSZPITALNA
Wesołych Świąt.
-To? -Trzymasz?
Nie.
-Damy radę. -Mam to.
-Damy radę. -Puść ją.
Jestem wdzięczna, że spędziliśmy razem święta.
Nic mi nie jest.
A co ze mną?
Shannon. Tak.
-Dostaliśmy drzewko z małpą w gratisie. -Nasza słodka małpeczka.
Zaśpiewaj nam coś.
Życzę ci Wesołych Świąt
Niech twe serce wypełni się światłem
Tobie nigdy nie jest zimno. Naprawdę jest ci zimno?
Tutaj.
Shannon bardzo mi po tym pomogła.
Najlepiej, jak mogła.
Ja ugotuję dziś kolację.
Świetnie.
Co zrobisz?
-Lazanię? -Dobrze.
Ale czasami nie mogła.
Martwię się o to, że nie będę już mogła tak z tobą rozmawiać.
Będę mogła?
Myślisz, że to jak medytacja?
Że możesz to robić wszędzie?
Na święta poznam chłopaka Shannon.
Chcę ci o nim opowiedzieć.
W każdym razie kocham cię i tęsknię za tobą.
Shannon też.
Nie ma dnia, w którym o tobie nie myślę.
Tak pięknie śpiewa.
Przepraszam.
Jest wspaniały.
-Ma pan przekaz? -Oczywiście.
-Dobrze. -Proszę bardzo.
-Dziękuję. -Jest całość, 4700.
-Dobrze, muszę już... -Hamulce są wolne i...
Ciężko wchodzi trzeci bieg.
Jego czuły punkt, nie w tej okolicy.
-Jeszcze raz dzięki. -Nie ma za co.
Jedziemy. Do widzenia!
No dalej, czemu się teraz nie zepsułaś?
Sprzedałem łódź.
Dobrze, ile za nią dostałeś?
-Trzy i pół tysiąca. -Świetnie.
-Wszystko dobrze? -Tak, w porządku.
To była słuszna decyzja.
Nie mogę mieć ci za złe, że chciałeś go sprzedać.
Powinnam doceniać, że dbasz o naszą rodzinę.
Prawda?
-Ten samochód mnie powstrzymywał. -Jak to?
Jest jak wehikuł czasu.
Kiedy do niego wsiadam, dosłownie przenosi mnie
i...
czasami nawet z nim rozmawiam.
Przykro mi z tego powodu.
Jak to rozmawiasz?
Czuję się, jakby był obok.
Ale tylko wtedy, kiedy jestem sama.
-Czemu nie mówiłaś nic wcześniej? -Pomyślałbyś, że zwariowałam.
Albo że...
żyję przeszłością.
Albo że...
staram się utrzymać go przy życiu.
Nie jesteś w stanie kontrolować takich rzeczy.
Mam w szafie jego sweter owinięty folią.
Czasami go wyciągam i wącham.
Czuję się wtedy, jakby tu był i mnie obejmował.
Czy to źle? Chcesz ode mnie odejść?
Niektórzy tracą bliskich...
i ciężko jest im utrzymać o nich pamięć.
Szybko dochodzą do siebie i żyją dalej, ale czują się przez to okropnie.
Innym ciężko jest o nich nie myśleć.
I będą to robić do końca życia.
To miłość i żal, kochanie.
Tu nie ma żadnych zasad.
Przeszkadza ci to, że Michael jest obecny w moim życiu?
Kochałaś go, kiedy umierał, prawda?
Miłość utrwala się w takich chwilach.
Żal znika, pamięć w końcu też, ale miłość...
Od początku wiedziałem, jak bardzo go kochasz.
Jestem dorosły.
Ale wiem też, że masz w sercu więcej miejsca.
To mnie do ciebie przyciągnęło.
Twoje serce było największym miejscem na świecie, w którym byłem.
To widać po tym, jak traktujesz ludzi. Moich rodziców, pacjentów, córki.
Jeśli dostanę z tego choć jedną małą część...
to i tak o wiele więcej, niż oczekiwałem od życia.
Mówisz poważnie?
Mam w biurze kubek, całkiem popękany. Należał do mojej mamy.
Widzę ją w domu,
jaki robi sobie w nim miętę, kiedy byłem dzieckiem.
Nie wiem dlaczego, ale po prostu... tam mnie przenosi.
Czasami z niego piję.
Jakbym ją całował.
Jakim cudem dwukrotnie miałam tyle szczęścia?
Ja miałem je raz, z tobą.
Mogę ci coś powiedzieć?
Pamiętasz ten dzień, kiedy powiedziałam, że prowadziłam...
zamknęłam oczy i puściłam kierownicę?
Czuję, że ktoś chwycił za kierownicę
i skierował mnie z powrotem na drogę.
Żebym mogła poznać ciebie.
Dzień dobry.
-Co u pana? -Świetnie, ma pan chwilkę?
Jasne.
Wesołych Świąt!
-Wesołych Świąt, skarbie! -Myślałam, że go sprzedałaś.
-To długa historia. -Więc co się stało?
Niall sprzedał swoją łódź i odkupił samochód z powrotem.
-Co za wariaci z was. -Wiem.
Wsiadaj i zapinaj pasy. Jedziemy!
-Gotowa? -Tak.
Byłam gotowa na nudną jazdę pociągiem.
-To najlepsza niespodzianka. -Pieprzyć pociągi.
Droga po horyzont.
Lepiej włóż czapkę, bo będzie chłodno.
Auto pewnie się zepsuje i pewnie się zgubimy.
Pamiętasz, co mówił tata?
Pamiętam.
Zgubimy się razem.
Jedziemy!
Słuchałam tego cały semestr.
Znasz tę płytę?
Będą dni takie jak ten
Kiedy nikt nie narzeka Będą dni takie jak ten
W mgnieniu oka
Mama mówiła mi Że będą dni takie jak ten
Będą dni takie jak ten
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska powrotem.