NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
Nie widziałam jej na Hinge'u.
To mała biseksualna społeczność.
-Dziękuję. -To może być dobre.
-Mogę... -Wolę małych biseksualistów.
-Słuchajcie, tam jest... -Dziwne.
Chcę to. O co chodzi z tymi wymianami?
Czekaj, co napisała?
Napisała, że nie jest bogata,
ale ma dużo kaszmirowych beretów i jest stażystką.
-Jak słodko! -Nie.
-Tęsknię za randkami z nią... -Nienawidzę tej udawanej harówy.
Powinna przyznać, że rodzice jej pomagają.
Przepraszam. Możemy pożyczyć śmietankę?
Tak. Proszę bardzo.
Chwila! Że co? Twoja mama nienawidzi Grety Thunberg?
Myśli, że to jakaś grubsza historia.
-To szaleństwo! -Przepraszam za moich nieznośnych kumpli.
Pewnie musiało tu być cicho, zanim przyszliśmy i to zepsuliśmy.
To restauracja. Powinna tętnić życiem.
Jesteś artystką?
Tak. Moim narzędziem są kredki.
Spoko.
Żartowałam.
To tylko taki nawyk. Przychodzę tu z siostrzenicami.
Dam ci już spokój. Dziękuję za śmietankę.
Jasne, nie ma sprawy.
-Jesteś taki słodki. -Co za rumieniec!
-Aż się zarumienił. -Nieprawda.
Dzięki.
-Paragon? -Nie trzeba. Dziękuję.
Hej, zaczekaj.
Nie musisz biec. Dosłownie się nie ruszam.
To prawda.
Chcesz, żebym do ciebie zadzwoniła?
Tak, jeśli chcesz.
Ale właściwie to nic o tobie nie wiem.
Pewnie masz mnie za jakiegoś łobuza, który szwenda się wieczorami po knajpach.
Nie, wcale.
-Nie? To dobrze. -Nie.
No dobrze, dzięki za numer.
Dobranoc.
Bawcie się dobrze.
Dawno temu była sobie dziewczyna, która nie spała całymi nocami.
Dzieliła ulice z lunatykami, podróżnikami i duchami.
Odkąd sięgała pamięcią,
spała tylko, gdy wszyscy inni nie spali.
A nie spała, gdy reszta świata była pogrążona we śnie.
-Dzięki, Oliver. -Nie ma sprawy.
Jak leci?
-Odpoczywam sobie. Nie spiesz się. -Dziękuję.
Księżyc był jej słońcem.
A słońce było jej księżycem.
Dziękuję.
Ciemność była jej miastem.
Jedynym ruchem - gwiazdy stłoczone na niebie.
Była nocną dziewczyną.
Innego życia nie znała.
Nocna dziewczyna znajduje dziennego chłopaka
To ma sens.
Musisz być naprawdę fajnym nauczycielem.
Ulubieńcem dzieciaków.
To prawda, co?
-Ja też ich lubię. -Wiedziałam.
Darzymy się wzajemnym szacunkiem.
To widać.
Wyglądasz na towarzyskiego.
My, naukowe dziwaki, nie wiemy, jak to jest.
Jesteś naukowcem?
Nie. Ale byłam ścisłowcem szkole.
Chciałaś być lekarzem?
To nie to. Nie, ja...
Dobra, powiem ci, chociaż zwykle nikomu się do tego nie przyznaję.
Naprawdę lubię fizykę.
Ja też.
-Naprawdę? -Nie, w ogóle.
A co robisz w pracy?
Różne rzeczy.
To wcale nie brzmi podejrzanie.
Redaguję podręczniki. Co nie jest tak nudne, jak się wydaje.
Jasne.
Dwa dni w tygodniu pracuję też w klubie.
Jeżdżę na rowerze.
Cały tydzień siedzę w klasie,
więc wykorzystuję każdą okazję, żeby być na zewnątrz, na słońcu.
Tak, to ma sens.
Wiem, co sobie myślisz.
„Jazda w mieście jest niebezpieczna”.
Ale teraz wszędzie są ścieżki rowerowe, więc miasto jest bardzo przystosowane.
Jasne. Rozumiem.
Może kiedyś wybierzemy się na przejażdżkę.
No...
Więc jesteś jak wampir?
Zazwyczaj kładę się spać o 8.00 czy 9.00 rano.
Budzę się około 17.00.
I jak to się nazywa?
Zespół opóźnionej fazy snu.
To zaburzenie rytmu okołodobowego.
Co by się stało, gdybyś zmusiła się do funkcjonowania w normalnych godzinach?
Myślisz, że nie próbowałam?
Cały czas czuję się, jakbym miała jet lag.
Moje ciało to odrzuca.
Niezły odjazd.
Faktycznie, to odjazd.
Na pewno robię przez to dziwne rzeczy.
Nigdy nie wiem, który mamy dzień tygodnia,
Bo dni zmieniają mi się w połowie.
Randkowanie bywa trudne.
Ale są też różne korzyści.
Życia nie utrudniają mi korki, nikt nie przeszkadza mi w pracy.
Zawsze wracam do mieszkania
przed porannym szczytem ludzi dojeżdżających do pracy,
więc całymi tygodniami
nie widuję matek jadących na jogę czy bankierów.
Ale ci dojeżdżający do pracy, te mamy i bankierzy,
czy to nie jest prawdziwe życie?
To jedna wersja prawdziwego życia.
Ale w nocy też jest prawdziwe życie.
I bądźmy szczerzy,
z ludźmi nocy o wiele łatwiej sobie radzić.
No dobra.
Można poczuć prawdziwą magię,
kiedy masz wrażenie,
że jesteś jedyną osobą na świecie, która nie śpi.
Jakby cały świat istniał tylko dla ciebie.
Lubię wampiry.
Fajnie.
Powiedziałam mu, że jeśli ma wyciszoną komórkę
i dlatego nie odbiera moich telefonów, może po prostu go podgłośnić
albo następnym razem jak przyjdzie na mecz,
bo sam pożałował na pakiet sportowy,
zabarykaduję te pieprzone drzwi.
Rozumiesz, prawda?
Co?
Do zobaczenia po pracy, w co ubrać się na randkę o 2.00 w nocy?
Czekaj. Jesteś w lidze kickballa?
Tak.
W sport, w który gra się w podstawówce, bo prawdziwe sporty są za trudne?
To błędne przekonanie.
-Tak? -W Kanadzie mówią baseball piłkarski.
Może to pomoże ci to zrozumieć.
Dwa sporty w jednym. Supersport.
Jestem na randce z mężczyzną, który nadal gra w kickballa.
Tak.
To najmniej podejrzana rzecz, jaką dziś zrobiłem.
-Zaufaj mi. Pete! -O Boże.
-Czy to Zoe? -Cześć!
-Jak się masz? -Pete, Jordan. Jordan, Pete.
-Cześć, Jordan. -Hej.
To, co zwykle? Jest was dwoje.
-To prawda. -Chwilka.
Hej, chcesz... Chodź tu.
-Mam najlepsze. -Dziękuję.
-Nie. -Pete, przestań.
-Miło cię było poznać. -Pa!
Ciebie też, Pete.
Delilah? Ta z nocnej audycji radiowej?
Miałaś nie oceniać.
Nie oceniam. To urocze pierwsze zauroczenie.
Myślałem, że to mnie dedykuje piosenki miłosne.
Powrót do mojego dziennego świata... jeśli nie zasnę.
W naszym kraju nigdy nie mieliśmy wolnych i otwartych wyborów.
Jeszcze do niedawna mnie i waszych matek nie traktowano jak obywateli.
W naszej demokracji istnieją procedury i konsekwencje
za pozbawienie ludzi prawa do głosowania.
Uważam, że większości ludzi nie odmawia się prawa do głosowania,
ale są leniwi i go nie doceniają.
Dobranoc! Do zobaczenia na kolacji/śniadaniu
Niektóre nasze matki i ojcowie też.
Gdy przeglądam media społecznościowe, znikam w czarnej dziurze
i wyłaniam się kilka godzin później po przejrzeniu listy prezentów ślubnych
kuzyna kogoś, kogo nienawidziłam w szkole podstawowej.
Ale czy to nie najlepszy sposób śledzenia losów znajomych?
Dlaczego miałbym śledzić ich losy?
-Cholera. -Co?
Pracuję z nią.
Czekaj, Jordan, nie patrz.
Zoe?
Hej! Cześć, dziewczyno. Tak myślałam, że to ty.
Hej. O Boże.
-Hej! -Cześć.
Bądź miła.
To Bette Midler uwięziona w ciele 14-letniego portorykańskiego dzieciaka.
Zupełnie nie rozumiem, czemu nie odbiera tego jako komplement.
Mój syn zesrałby się ze strachu, gdyby to usłyszał.
-Masz syna? -Tak.
Nie wiedziałaś?
Pewnie nie zabierasz go często do klubu.
Kurwa w życiu. Chociaż Zoe i tak by nie zauważyła.
Cała Zoe.
Kiedy jestem w pracy, to pracuję.
Nie muszę tego widzieć.
Jesteś nauczycielem, powinieneś wierzyć w badania i sprawdzone informacje.
Nie muszę oglądać Real Housewives,
-żeby wiedzieć, że to gówno. -Tu akurat się mylisz.
Wiesz, że mają scenariusz, prawda? To czysty fałsz.
Dobra. Czasami te sytuacje są wymyślone.
Musisz to obejrzeć i tego posłuchać. Nie, nie całuj mnie.
Ich emocje są zawsze prawdziwe i szczere.
To przekonujący argument.
Nie prześpię się z tobą, dopóki nie obejrzysz odcinka.
-Zaraz jeden ściągnę. -Świetnie.
Chyba śnię.
Spróbuj jeszcze zasnąć.
Jak mogę spać, kiedy w moim pokoju grasuje piękna wampirzyca?
No dobra.
Dziękuję, że przyszłaś.
Miałabym przegapić szansę na zobaczenie jak świetnie grasz w baseball piłkarski?
To kickball, kochana.
O Boże!
Co ty wyprawiasz?
Boże, muszę lecieć! Już jestem spóźniona. Pa!
Pa!
Hej, kochana!
Hej.
Dzięki, że pozwoliłaś mi zepsuć ci randkę.
Nie zepsułaś. To żaden problem.
Twój chłopak jest naprawdę miły.
Jej chłopak jest naprawdę miły.
To prawda.
-Jak to zrobiłaś? -Co zrobiłam?
Znalazłaś takiego chłopaka.
Przepraszam.
Do zobaczenia w środku.
No, na razie.
Jutro znów podzielę się z tobą moim dziennym światem! Kocham cię!
Hej, B.
Dobra, ale ona z a każdym razem ma tę samą wymówkę.
Ile przedrakowych pieprzyków może mieć jedna kobieta?
Jasne. W ogóle nie ćwiczę.
-Zoe! -Zoe z winem.
-Tak. O Boże. -Ostrożnie!
Może być do bani, ale ma ładną etykietę.
Przyszłaś w samą porę.
Próbują mnie przekonać,
że mam na Tinderze za dużo zdjęć bez koszulki.
Ale przecież właśnie o to chodzi, nie?
Dziękuję.
-Cześć. -Hej.
Przepraszam, nie mogłam się zebrać.
Nie szkodzi. Jest jeszcze widno.
Nie, czekaj. Chcę jedno.
-Cześć, Reece. -Hej, Zoe. Daj mi chwilkę.
Dziękuję.
Cześć.
Czy możemy przesunąć nasze spotkanie o godzinę?
Zaspałam i jeszcze się dobrze nie obudziłam,
a mam kilka spraw do załatwienia.
Ja też jestem wykończony.
Pójdę do domu i się już położę.
Nie, potrzebuję tylko godziny.
Dobra, tylko myślałem, że...
Gdybym wiedziała, że nie zjemy kolacji, inaczej zaplanowałabym dzień.
Dobra, zaczekam godzinę.
Świetnie, do zobaczenia niedługo.
-Dziękuję, Reece. -Do zobaczenia.
ZAMKNIĘTE
Nie. Hej. Możecie mnie wpuścić?
Zamknęliście sześć minut temu.
Muszę tylko odebrać receptę. Wejdę i od razu wyjdę.
No weźcie!
Ja bym wam otworzyła.
-Poproszę bruschettę. -Jasne.
I kieliszek Nebbiolo.
Chcesz jakieś wino?
A jak myślisz?
Czeka mnie cały dzień pracy.
Tylko pytam. Czasami...
Nie dzisiaj.
A dla pani?
Moglibyście zrobić jajecznicę?
Jajecznicę?
Tak, i bekon. Tylko na to mam teraz ochotę.
Zoe? Myślę, że...
Co? Wiem, że mają jajka, bo mają w menu carbonarę,
a jajka to główny składnik.
I guanciale, to trochę jak bekon, prawda?
Tak, mogę zapytać w kuchni, czy...
Czemu musi pan pytać?
Mogą po prostu usmażyć jajka, które na pewno mają.
I położyć je na talerzu z guanciale.
To będzie spaghetti carbonara bez spaghetti.
Kucharz nie pozwala na zmiany w menu.
Czy chce pani coś innego, jeśli się nie zgodzi?
Nieważne. Poproszę cappuccino.
Jasne.
Patrz, tost.
-Dziękuję. -Dzięki.
Dziękuję.
No co?
Nic.
Idę do toalety.
-Hej, stary... -Tak?
-Przepraszam za tamto. -Nie ma problemu.
Kiepsko się czuje.
Jakbyś cappuccino tylko zrobił, byłoby super.
Jeśli zrobicie jej też jajka, super. Jeśli nie, nic nie szkodzi.
-Oczywiście. -Tak? Jeszcze raz dzięki.
-Będę wdzięczny. -Jasne.
W weekend przyjeżdża moja mama.
Naprawdę?
Nie wiedziałam, że ma przyjechać. Czy zapomniałam?
Wybierają się z ciotką w rejs, który wypływa z Nowego Jorku.
Przyleci wcześniej, żeby spędzić trochę czasu ze mną.
To miłe.
Chciałaby cię poznać.
Naprawdę?
Też bym chciał, żebyś ją poznała.
Chyba jesteśmy gotowi na takie rzeczy, co?
Zdecydowanie.
Tak. Dobrze.
Gdzie ją zabierzemy?
Może na jakąś fajną kolację?
Gdzie nie zamówię jajek. Obiecuję.
Rzecz w tym, że musi być na łodzi przed 16.00.
A zawsze, kiedy przyjeżdża,
chodzimy na dim sumy w Sunset Park.
Jasne.
To coś w rodzaju brunchu. Wczesnym popołudniem.
Jasne.
Wiem, że to nie idealne wyjście,
ale nie wiem, kiedy znowu wróci do miasta.
A naprawdę chcę...
Naprawdę chcę ją poznać, Jordan.
Cieszę się.
Przestań się martwić. Nic nie szkodzi.
Uwielbiam spędzać czas tylko z tobą.
Dzięki, mamo.
Przepraszam.
Powiedz jej, że to jej wina,
że zjadłam dwa razy więcej pierogów, niż planowałam.
Spróbuję jeszcze raz.
Cholera!
Przepraszam. Już jadę.
Nie kłopocz się. Prawie skończyliśmy.
Nic ci nie jest?
Nie. Spałam. Ale pewnie to wiesz.
Chciałem się tylko upewnić, że nic ci nie jest.
Kretynka ze mnie.
Nie ustawiłam alarmu, myśląc, że w ogóle nie pójdę spać.
Wracaj do łóżka.
Cholera! No dobrze.
Buty.
Nie.
Czekajcie, już jestem! O Boże. Tak mi przykro.
-Cześć. -Nie musiałaś tu biec.
Dzień dobry, jestem Zoe.
Tak się cieszę, że w końcu się spotykamy.
Ja też. Tak mi przykro.
Niepotrzebnie. Jest weekend.
-Jesteś młoda. Wiem, jak to jest. -Nie.
Nie, to nie tak. Ale...
W porządku. Następnym razem lepiej się poznamy.
-Mam nadzieję. -Jedź już, mamo.
Dobrze.
Kocham cię.
-Miłej zabawy. -Dzięki.
-Bezpiecznej podróży. -Pa.
Pa.
-Tak mi przykro. -Wiem.
-Wynagrodzę ci to. -Nie masz jak. Nie szkodzi.
Jeśli nie mogę, to szkodzi. Nie mów, że nie szkodzi, jak szkodzi.
Dobra. Wiesz co? Szkodzi.
-Dobrze. -Nie podoba mi się, że dziś nie przyszłaś.
Ale nie tylko o to chodzi.
Nienawidzę tego, że nie możemy robić nic normalnego.
Że nie możemy iść na spacer albo na kawę i brunch.
-Brunch? -Tak. Brunch.
Tego, że jestem cały czas zmęczony.
Że muszę się za ciebie tłumaczyć.
Że nie marzę o przyszłości z tobą,
bo kto wie, co nas czeka.
Ślub o północy? Dziecko, którym nie możesz się opiekować?
Myślisz o tym?
Wprost przeciwnie, bo taka przyszłość jest chyba z tobą niemożliwa.
Co mam ci powiedzieć?
Od samego początku byłam z tobą szczera.
I zawsze działamy na twoich warunkach.
Jestem wiecznie niewyspany, bo chcę się z tobą spotkać.
A ty nie możesz nawet nastawić budzika, żeby poznać moją mamę.
To choroba, Jordan.
To nie jest mój wybór.
Myślałam, że to rozumiesz.
Dobrze wiedzieć, jak byś się zachował, gdybym zachorowała.
Gdybyś była naprawdę chora, zająłbym się tobą.
Co to znaczy?
Myślisz, że to nie jest prawdziwe?
Jak...
Po prostu to powiedz. Jordan?
Widzę, że chcesz, więc po prostu to powiedz.
Czy potrafisz być szczery, tylko jak w tajemnicy
przepraszasz kelnerów?
Musisz mnie usprawiedliwiać,
ale to nie jest wymówka, jeśli problem jest realny.
Po prostu myślę, że to wygodne schorzenie dla introwertyka,
który nie chce mieć żadnego kontaktu ze światem.
Jasne, dzięki temu moje życie jest takie wygodne.
Ja...
Potrzebuję czasu.
Dobrze.
„Dobrze”?
Tak po prostu?
Proszę, żebyście przeczytali
o strzelaninie na uniwersytecie w Kent.
Czytaliśmy o tym wczoraj.
Racja.
Dobrze. Więc przerobimy to razem.
Nie. Trzy Pabst Blue Ribbon, dwa Heinekeny.
-Vanessa! Hej. -Cześć! Co słychać?
Chcesz iść dziś po pracy coś zjeść?
Brzmi super, ale muszę iść dziś szybko spać.
Będę miała zabieg.
To nic wielkiego, ale nie chcę iść pod narkozę niewyspana.
Pod narkozę?
Hej! Dzień dobry.
Przepraszam.
Już skończyli.
Jak się czujesz?
Trochę obolała, ale głównie zmęczona.
Nie tak zmęczona jak ty, ale zmęczona.
No dobrze.
Hej!
Dzięki, że przyszłaś. Nie musiałaś tego robić i...
Wiem, ale nie chciałam, żebyś była sama.
I żebyś się bała.
No i dzięki temu ja też nie byłam sama.
Chodź do mnie.
Moja kawa.
-Przepraszam. -Nie szkodzi.
Ja chciałbym być w sekcie.
Nie trzeba podejmować żadnych decyzji. To relaksujące.
-No i te ciuszki. -Jasne.
I długi kontakt wzrokowy.
Muszę stworzyć sektę.
Nawiąż z kimś tutaj kontakt wzrokowy.
Czas oczekiwania to 90 minut,
ale jak usiądziemy przy wspólnym stole, będzie 75.
-Może po prostu... -Usiądziemy przy wspólnym stole, tak?
Dobra, jasne.
Świetnie. Od dawna chciałam tu przyjść.
Podobno mają całe menu z mimozami.
Możemy się spotkać dziś o 18.00 albo dziś rano?
Gdzie chcesz się spotkać? W naszym starym
Halo?
Planujesz mnie tu zamordować?
Cholera. No i po niespodziance!
Cześć.
Jak się masz?
A ty?
Tak samo.
Co to za miejsce?
Kumpel zna gościa, który się stąd wyprowadził.
Przeprowadzasz się?
Chcesz obejrzeć sypialnię?
W ciągu dnia cały salon wypełnia się światłem,
a w nocy mogłabyś pracować tam
przy świetle księżyca.
Czy mi się zdaje, czy proponujesz mi...
Popełniliśmy błąd, bo chcieliśmy wchłonąć wzajemnie swoje światy.
Ale jak będziemy żyć?
Chcę być blisko ciebie, Zoe.
Spać. Nie spać. To bez znaczenia.
Możemy się widywać w godzinach, które się nakładają. To nieważne.
A co ze wszystkimi rzeczami, które powiedziałeś wtedy na ulicy?
Byłem wkurzony.
Zapomniałem o tym, że w związku
decydujesz się być z kimś, kto z natury żyje we własnej rzeczywistości.
A mnie brakuje twojej.
Uwielbiam twoją rzeczywistość.
Dzienny chłopak i nocna dziewczyna.
To bajka.
Czarownica wychowuje dwoje dzieci w niewoli.
Pozwala chłopakowi widzieć tylko dzień, a dziewczynie tylko noc.
Pewnego dnia został poza domem dłużej niż powinien,
a on boi się ciemności.
Ona znajduje go przestraszonego w ogrodzie i próbuje go pocieszyć.
Opowiada, jak łagodna i słodka może być noc.
A ponieważ jest rozbudzona
obiecuje, że będzie nad nim czuwać, kiedy on będzie spał.
Kiedy wschodzi słońce, on się budzi.
I teraz ona się boi, bo nigdy nie widziała słońca.
Jak to się skończy?
On nosi ją w ramionach, a ona śpi do czasu, aż zapadnie zmrok.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska adnie zmrok.