Hindi ko pa siya nakikita sa Hinge.
Maliit na komunidad iyon ng mga bisexual.
-Salamat. -Baka makabuti iyon.
-Pwede... -Mas gusto ko ang maliliit na bisexual.
-Uy, mayroong... -Kakaiba iyon.
Gusto ko ito. Ano ba kasi ang "switching"?
Teka, ano ba ang text niya?
Sabi niya, hindi raw siya mayaman,
pero marami siyang mga cashmere beret at isa siyang intern.
-Nakakatuwa! -Hindi.
-At gusto ko na ulit siyang maka-date. -Ayaw ko sa mga mapagkunwari.
Dapat niyang aminin na tinulungan siya ng magulang niya.
Pasensya na. Pwede ba naming mahiram ang krema?
Sige. Sa inyo na.
Teka, ano? Ano? Paanong galit ang mama mo kay Greta Thunberg?
Tingin niya, may natatagong kuwento.
-Grabe! -Pasensya na sa maiingay kong kaibigan.
Napansin ko na tahimik kanina bago kami pumasok.
Kainan ito, dapat lang na masigla.
Pintor ka ba?
Oo. Krayola ang ginagamit ko.
Sige.
Biro lang.
Nakasanayan ko lang. Madalas kami rito ng mga pamangkin ko.
Hahayaan na kitang tapusin iyan. Salamat sa krema.
Sige... Walang anuman.
-Nakakatuwa ka. -Kinikilig pa.
-Kinikilig nga. -Hindi ako kinikilig.
Salamat.
-Resibo? -Huwag na. Salamat.
Teka lang.
Hindi mo kailangang tumakbo, nakatayo lang ako rito.
Totoo.
Gusto mong tawagan kita?
Oo, kung gusto mo.
Pero napagtatanto ko na hindi ko alam ang tipo mo,
at baka nagmumukha akong kadiring lalaki sa iyo.
Hindi ka kadiri.
-Hindi? Ayos. -Hindi.
Salamat dito.
Paalam.
Sige. Magandang gabi.
Noong unang panahon, mayroong isang babae na sa gabi lamang gising.
Kasama niya ang mga naglalakad nang tulog, manlalakbay, at multo.
Mula pa noon,
tulog na siya habang gising ang lahat.
At gising habang tulog ang buong mundo.
-Salamat, Oliver, salamat. -Walang anuman.
Kumusta?
-Nagpapahinga lang ako. -Salamat.
Ang buwan ang kaniyang araw.
At ang araw ang kaniyang buwan.
Salamat.
Nakatira siya sa kadiliman.
Ang tanging trapiko? Ang mga bituin sa langit.
Isa siyang night girl.
At iyon lang ang alam niya.
Ang Paghahanap ni Night Girl kay Day Boy
Naiintindihan ko.
Magaling ka sigurong guro.
Alam mo ang pinakagusto ng mga bata.
Totoo, hindi ba?
-Gusto ko rin sila. -Sabi na.
Nagbibigayan kami ng respeto.
Mukha nga.
Magaling kang makisalamuha sa iba.
Hindi gaya naming mga wirdong siyentipiko.
Isa kang siyentipiko?
Hindi. Pero iyon ang pinag-aralan ko.
Gusto mong maging doktor?
Hindi. Hindi iyon. Ano...
Ang totoo, na hindi ko sinasabi sa kung sino-sino lang,
gusto ko ang pag-iisip tungkol sa physics.
Ako rin.
-Talaga? -Hindi.
Oo! Ano ang trabaho mo?
Paiba-iba.
Oo. Hindi iyon kahina-hinala.
Nage-edit ako ng mga textbook. Hindi iyon nakakabagot.
Sige.
Nagtatrabaho rin ako sa club dalawang beses sa isang linggo.
Nagbibisikleta ako.
Maghapon akong nasa loob ng paaralan
kaya nagpapaaraw ako habang papasok.
Tama iyon.
Alam ko ang iniisip mo.
"Delikadong magbisikleta sa siyudad,"
pero mas marami nang bike lanes ngayon kaysa noon.
Oo. Tama.
Siguro pwede tayong magbisikleta isang araw.
Ano...
Para kang bampira?
Madalas, natutulog ako ng 8:00 o 9:00 nang umaga.
at gumigising ng bandang 5:00 nang hapon.
At ano ang tawag doon?
Isa iyong circadian rhythm disorder.
Ano ang mangyayari kung pipilitin mo sarili mong matulog sa regular na oras?
Sa tingin mo, hindi ko pa nasubukan?
Pakiramdam ko, lagi akong pagod.
Ayaw iyon ng katawan ko.
Grabe.
Oo nga.
Mayroong mga kakaibang aspekto roon,
gaya ng lagi akong nalilito kung anong araw na ng linggo
dahil nagbabago ang araw sa gitna.
Mahirap ang pakikipagrelasyon.
Pero mayroon ding mga pakinabang.
Gaya na lang ng hindi ko kailangang problemahin ang trapiko o ingay.
Sinisiguro kong nakauwi na ako
bago magdagsaan ang mga tao sa umaga,
kaya hindi ko kailangang makita
ang mga nag-eehersisyong ina o mga tagabangko.
Pero iyong mga tao sa umaga, mga ina, mga tagabangko,
hindi ba iyon ang tunay na buhay?
Isang bersyon lamang iyon,
pero may tunay na buhay rin sa gabi.
At sa totoo lang,
mas madaling makisama sa mga taong-gabi kumpara sa mga taong-umaga.
Sige.
Mayroong mahiwaga
sa pakiramdam
na ikaw na lang ang gising sa buong mundo.
Para bang para sa iyo lang ang buong mundo.
Gusto ko ang mga bampira.
Ayos.
Sabi ko sa kaniya na kung naka-silent ang phone niya,
kaya hindi niya ako sinasagot, dapat niya iyong buksan,
o hindi ko na siya papupuntahin sa amin
para manood ng football, dahil ayaw niyang
bumili ng sariling sports package.
Naiintindihan mo, Zoe?
Ano?
Magkita tayo mamaya, ano ang sinusuot ng mga nakikipagkita nang 2 AM?
Teka lang. Kasali ka sa kickball league?
Oo.
Iyong sport na nilalaro ng mga bata na hindi kaya ang mga totoong sport?
Hindi iyon totoo.
-Ano? -Sa Canada, soccer baseball ang tawag,
baka mas madali mong maintindihan kapag ganoon.
Pinagsama ang dalawang sports. Pwedeng sabihin na super sport.
Ka-date ko ang lalaking naglalaro pa ng kickball.
Oo.
Ito ang pinakanakakadudang ginawa ko ngayong araw.
-Magtiwala ka sa akin. Pete! -Diyos ko.
-Si Zoe ba iyan? -Uy!
-Kumusta ka? -Pete, Jordan. Jordan, Pete.
-Uy, Jordan. -Uy.
Gaya ng dati. Dalawa kayo ngayon.
-Totoo. -Teka lang.
Gusto mo bang... Tara dito.
-Kinuha ko kayo ng maganda. -Salamat.
-Hindi. -Sige na, Pete.
Kinagagalak kong makilala ka.
Ikaw rin, Pete.
Delilah, iyong host ng late-night radio?
Hindi ka 'kamo manghuhusga.
Hindi. Nakakatuwa naman ang una mong crush.
Iniisip ko noon na para sa akin ang mga pinapatugtog niyang musika.
Balik na sa buhay ko sa umaga... kung kakayanin kong magising.
Sa ating bansa, wala pa tayong naging malaya at bukas na eleksyon.
Ako at ang mga ina ninyo, ay hindi tinuturing na mamamayan noon.
Sa demokrasya natin, mayroong kahihinatnan
ang pagtanggal ng karapatang bumoto sa mga tao.
Karamihan sa mga tao ay hindi napipigilang bumoto,
sadya lamang silang tamad at hindi nagpapahalaga.
Magandang gabi! Magkita tayo para sa hapunan/almusal
Kabilang na ang mga ama at ina natin.
Kapag tumitingin ako sa social media, nawawala ako sa sarili
at pagbalik ng ulirat ko nasa wedding registry na ako
ng pinsan ng kagalit ko sa elementarya.
Oo, pero hindi ba maganda iyong nasusubaybayan natin ang buhay nila?
Bakit ko naman gugustuhin iyon?
-Naku. -Ano?
Katrabaho ko iyon.
Teka, Jordan, huwag kang tumingin.
Uy! Uy, babaita. Sabi na, ikaw 'yan, eh.
Oo, uy. Diyos ko.
-Uy! -Kumusta?
Umayos ka.
Siya si Bette Midler na nasa katawan ng 14-anyos na batang galing sa Puerto Rico.
At hindi ko alam kung bakit minasama niya iyon.
Maiinis ang anak ko kung sasabihan mo siya niyon.
-Teka, may anak ka? -Oo.
Hindi mo alam?
Hindi mo siguro kasi dinadala sa club.
Hindi. Pero hindi naman nito mapapansin kahit dalhin ko.
Si Zoe nga iyon.
Kapag nasa trabaho ako, nagtatrabaho ako.
Hindi ko na kailangang makita.
Isa kang guro, dapat kang maniwala sa pananaliksik at impormadong opinyon.
Hindi ko na kailangan ng pananaliksik para
-malamang pangit ang The Real Housewives. -Nagkakamali ka.
Alam mo namang peke ang lahat ng iyon, hindi ba?
Sige. Minsan, puwersado ang mga sitwasyon.
Kailangan mong makinig at manood niyon. Huwag mo akong halikan.
Laging tunay ang mga emosyon, tapat iyon.
Mahusay ang argumento mo.
'Di na uli ako matutulog kasama ka hangga't 'di mo iyon pinapanood.
-Sisimulan ko na ngayon. -Mabuti.
Nananaginip yata ako.
Matulog ka lang.
Paano ako makakatulog kung may magandang bampira sa kwarto ko.
Sige.
Salamat sa pagpunta.
Hindi ko papalampasin ang mapanood kang manalo sa soccer baseball.
Kickball ito.
Diyos ko!
Ano ang ginagawa mo?
Diyos ko, aalis na ako! Huli na ako. Paalam.
Paalam.
Uy, girl.
Uy.
Salamat sa pagsama sa akin sa date mo.
Oo. Walang problema
Mabait ang kasintahan mo.
Mabait ang kasintahan niya.
Oo nga.
-Paano mo nagawa iyon? -Alin?
Ang magkaroon ng ganoon.
Pasensya na.
Magkita tayo mamaya.
Oo.
GUSTO KO NANG MAKITA KA SA UMAGA! MAHAL KITA!
Uy, B.
Oo, pero iisa lang ang palusot niya.
Ilang bukol ba ang dapat nating paniwalaang mayroon ang babaeng ito?
Mismo. Wala akong rason para sa pag-eehersisyo.
-Zoe! -May wine si Zoe.
-Oo. Naku. -Ingat!
Baka hindi masarap, maganda lang ang tatak.
Sakto ang pagdating mo.
Kinukumbinsi nila ako na
masyadong marami akong hubad na litrato sa Tinder.
Iyon nga ang punto niyon, hindi ba?
Salamat.
-Uy. -Uy.
Pasensya na at natagalan ako.
Ayos lang. Mayroon pa namang kaunting araw.
Teka. Gusto ko nito.
-Uy, Reece. -Uy, Zoe. Saglit lang.
Salamat.
Uy.
Pwede ba nating iurong ang nang mga isang oras?
Nasobrahan ako sa tulog at kagigising ko lang
at may gagawin pa ako.
Pagod na rin ako,
uuwi na lang ako at matutulog.
Teka, hindi, isang oras lang.
Sige. Naisip ko lang na...
Kung alam ko lang na lalabas tayo, naiplano ko sana ang araw ko.
Sige, ayos lang ang isang oras.
Sige, magkita tayo mamaya.
-Salamat, Reece. -Paalam.
SARADO
Hindi. Uy. Pwede mo ba akong papasukin?
Kakasara n'yo pa lang.
Kailangan ko lang kumuha ng preskripsyon, mabilis lang ako.
Sige na!
Pagbubuksan ko kayo ng pinto.
-Pahingi kami ng bruschetta. -Sige.
At gusto ko ng baso ng Nebbiolo.
Gusto mo ba ng wine?
Ano sa tingin mo?
Magtatrabaho pa ako.
Tinatanong ko lang. Minsan...
Hindi ngayon.
At sa iyo?
Mayroon ba kayong pritong itlog?
Pritong itlog?
Oo, at bacon. Iyon ang gusto ko ngayon.
Zoe? Sa tingin ko...
Ano? Alam kong may itlog sila dahil mayroon silang spaghetti carbonara,
at kailangan ng itlog niyon.
At guanciale, parang bacon na rin iyon, hindi ba?
Oo naman, pwede kong tingnan ang kusina kung...
Bakit mo pa titingnan?
Pwede naman nilang prituhin na ang itlog na alam nating mayroon.
At ilagay sa plato kasama ng guanciale
at spaghetti carbonara na walang spaghetti.
Hindi gusto ng kusinero ng mga pagbabago,
pero mayroon ba kayong gusto sakaling hindi siya papayag?
Huwag na. Pahingi na lang ng cappuccino.
Sige.
Uy, tinapay.
-Salamat. -Salamat.
Salamat.
Ano?
Wala.
Pupunta lang ako sa banyo.
-Uy, teka... -Ano?
-Pasensya na roon. -Walang problema.
'Di maganda ang pakiramdam niya.
Pakidala na lang ang cappuccino, salamat.
Kung mayroon kayong itlog at madadala mo, mahusay. Kung wala, ayos lang.
-Sige, sir. -Sige? Salamat ulit.
-Mabuti iyon. -Walang anuman.
Bibisita ang mama ko ngayong linggo.
Talaga?
Hindi ko alam iyon. O nakalimutan ko lang?
Sasakay sila sa cruise kasama ng tita ko na manggagaling sa New York.
Kaya lilipad siya rito nang maaga para makasama ako.
Mabuti.
Gusto ka niyang makilala.
Talaga?
At gusto kong makilala mo rin siya.
Nandoon na tayo. Hindi ba?
Oo naman.
Oo. Sige.
Saan natin siya dadalhin?
Sa magandang kainan?
Hindi na ako hihingi ng itlog. Pangako.
Kaso, kailangan niyang makasakay ng barko ng 4:00.
At ang gusto niya lang tuwing nandito
ay magpunta sa isang kainan ng dim sum na gusto namin sa Sunset Park.
Sige.
Para iyong maagang tanghalian.
Sige.
Alam kong hindi kagandahan iyon,
pero hindi ko alam kung kailan ulit siya makakabalik.
Gusto ko lang na...
Gusto ko siyang makilala, Jordan.
Nasasabik na ako.
Huwag kang mag-alala. Alam mong ayos lang ako.
Natutuwa akong makasama ka lang.
Salamat, Ma.
Pasensya na.
Sabihin mong kasalanan niya
na doble ang dami ng mga dumpling na makakain ko.
Susubukan ko lang ulit.
Naku!
Pasensya na. Papunta na ako.
Huwag na. Patapos na rin kami.
Mabuti at ayos ka lang.
Ayos lang ako. Nakatulog ako. Pero alam ko kung nasaan kayo.
Sabi ko nga, gusto ko lang na ayos ka.
Ang tanga ko.
Hindi ako nag-set ng alarm dahil akala ko hindi ako makakatulog...
Bumalik ka na sa kama.
Bwisit!
Sapatos.
Hindi.
Teka lang, nandito na ako! Pasensya na.
-Uy. -Hindi mo naman kinailangang tumakbo.
Ako si Zoe.
Masaya akong makilala ka na, Zoe.
Ako rin. Pasensya na.
Huwag. Weekend ngayon.
-Bata ka pa. Alam ko na iyon. -Hindi.
Hindi ganoon ang rason. Pero...
Ayos lang. Nasasabik na akong makilala ka pa sa susunod.
-Ako rin. -Sumakay ka na, Ma.
Sige.
Mahal kita.
-Paalam. -Salamat.
-Ingat. -Sa susunod.
Sige.
Paalam.
-Pasensya na. -Alam ko.
-Babawi ako sa iyo. -Hindi na. Ayos lang.
Kung hindi ako makakabawi, 'di ayos iyon, kaya 'wag mong sabihing ayos lang.
Okay. Tapos? Alam mo? Hindi ayos iyon.
-Sige. -Naiinis ako na wala ka rito kanina.
Pero hindi lang iyon.
Naiinis ako na hindi tayo makagawa ng mga normal na bagay. Lagi.
Naiinis ako na hindi tayo makapaglakad o makapagkape, at brunch.
-"Brunch." -Oo. Brunch.
Naiinis ako na lagi akong pagod.
Naiinis ako na kailangan kong mangatwiran,
'di ako makaisip ng hinaharap kasama ka,
ano man ang magiging hitsura no'n.
Kasal sa madaling-araw? Sanggol na 'di mo maaalagaan?
Iniisip mo ang mga iyon?
Pinipilit kong hindi mag-isip nang ganoon dahil parang imposible kapag kasama ka.
Okey. Ano ang gusto mong sabihin ko?
Alam mo na ang problema ko mula noong simula.
Pero laging ako ang nagsasakripisyo.
Hindi ako natutulog para makasama ka.
Hindi ka man lang makapag-set ng alarm para makipagkita sa mama ko.
Isa itong medikal na kondisyon, Jordan.
Hindi ko piniling mabuhay nang ganito.
Akala ko, naiintindihan mo iyon.
pero mabuti nang alam ko ang iisipin mo kung magkakasakit ako.
Kung talagang may sakit ka, aalagaan kita.
Ano'ng ibig sabihin no'n?
Sa tingin mo, hindi ito totoo?
Parang...
Sabihin mo na. Jordan? Sabihin mo na.
Alam kong gusto mo nang sabihin.
O tapat ka lang ba kapag patago kang humihingi
ng tawad sa mga serbidor para sa'kin?
Lagi ka 'kamong nagpapalusot para sa'kin,
pero hindi iyon palusot kung totoo ang problema.
Sa tingin ko lang ay madaling kondisyon iyon
para sa tulad mo na parang ayaw makisalamuha sa mundo.
Oo nga, dumali nga ang buhay ko dahil dito.
Hindi...
Kailangan ko ng panahon.
Sige.
"Sige."
Ganoon lang?
Ngayong gabi,
magbasa kayo tungkol sa Kent State shooting.
Nabasa na namin iyon noong nakaraan.
Sige.
Balikan natin iyon.
Hindi. Tatlong PBR, dalawang Heineken.
-Vanessa? Uy. -Uy. Kumusta ka?
Gusto mo bang kumain pagkatapos natin ngayong gabi?
Salamat, pero kailangan kong matulog nang maaga ngayong gabi.
Ooperahan ako bukas.
Ayaw kong masaksakan ng anesthesia nang walang tulog, alam mo iyon?
Uy. Magandang umaga.
Pasensya na.
Tapos na ako.
Ano nararamdaman mo?
Medyo nananakit, pero pagod na pagod.
Hindi kasing-pagod mo, pero pagod rin.
Sige.
Uy!
Salamat sa pagpunta. Hindi mo naman kailangan...
Alam ko. Pero ayaw kong mag-isa ka lang.
Nakakatakot ang ganito.
Saka hindi rin ako mag-iisa.
Tara nga rito.
'Yong kape ko.
-Pasensya na. -Ayos lang.
Sa tingin ko, magugustuhan kong sumali sa kulto.
Hindi mo kailangang gumawa ng desisyon, nakakakampante.
-Gusto mo ang estilo ng damit nila. -Oo.
At pakikipagtitigan.
Magsisimula ako ng kulto.
Makipagtitigan ka sa mga tao rito.
Ang paghihintay ay 90 minuto,
pero kung mauupo tayo sa communal table, mas mabilis.
-Bakit hindi na lang... -Doon na tayo sa communal. Hindi ba?
Sige.
Ayos. Dati ko pa gustong subukan ito.
Mayroon daw silang buong menu na para lang sa mga mimosa.
Libre ka ba ngayong 6PM ng gabi / ngayong umaga para makipagkita sa akin?
Saan mo gustong makipagkita? Doon sa dati
Tao po?
Dinala mo ba ako rito para patayin?
Naku. Nalaman mo na ang sorpresa ko.
Uy.
Kumusta ka?
Ikaw?
Gaya ng dati.
Ano ang lugar na ito?
Kakilala ng kaibigan ko ang dating nakatira dito.
Lilipat ka?
Gusto mong tingnan ang silid-tulugan?
Sa umaga, napupuno ng ilaw ang buong kwartong ito,
at sa gabi, pwede kang magtrabaho roon
para may liwanag ng buwan.
Sinasabi mo ba ang sa tingin kong sinasabi mo?
Sa tingin ko, ang mali natin ay pagsakop ng buhay ng isa't isa.
Paano tayo mabubuhay?
Gusto lang kitang makasama, Zoe.
Gising. Tulog. Hindi mahalaga.
Magkikita tayo sa mga oras na magtatagpo. Wala akong pakialam.
Paano iyong mga sinabi mong mga bagay?
Galit ako noon.
Nawala sa isip ko na, sa isang relasyon,
pinipili nating mabuhay kasama ng isang tao na may sarili niyang mundo.
Hinahanap ko ang mundo mo.
Mahal ko ang mundo mo.
Ang Lalaking Pang-umaga at ang Babaeng Panggabi.
Isa iyong kwentong pambata.
May isang bruha na nagpalaki ng dalawang bata,
hinahayaan niya lang makalabas ang lalaki sa umaga, at ang babae sa gabi.
Tapos isang araw, nanatili ang lalaki sa labas nang mas matagal,
at nang dumilim na, natakot siya.
At nakita siya ng babae na nanginginig sa hardin at pinakalma siya noon.
Sinabi ng babae na malumanay at malambing din ang gabi.
At dahil gising siya noon,
nangako siyang babantayan niya ang lalaki habang natutulog iyon.
At pagbukang-liwayway, gigising ang lalaki.
At ngayon, ang babae na ang takot dahil noon lang niya nakita ang araw.
Paano iyon nagtapos?
Binuhat niya ang babae sa kaniyang bisig habang tulog iyon, hanggang magdilim.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce EMN