Laatste oproep
voor de trein van 10.00 uur naar Dubiln.
GALWAY, IERLAND. - 13 MAART 2020
Jezus. Kijk die sukkels nou. Allemaal op een apparaatje,
starend naar een schermpje, gratis hun gegevens weggeven.
Nergens een boek te verkennen. Triest, wat we zijn geworden.
Mam. We vertrekken net uit Galway. Haal je me over twee uur op?
Moet ik me nou met mijn halve flat in een taxi proppen?
Kom me ophalen.
Vind je het niet leuk dat ik een paar dagen thuis ben?
Mam?
-Hoe gaat het? -O jee, een prater.
-Kom niet hier zitten. -Hoi, alles goed?
Bedankt.
God. John Candy in Planes, Trains & Automobiles,
loop maar door, vriend.
Doorlopen, graag. En bedankt.
Nee. De Ierse Greta Thunberg. Alsjeblieft niet.
God. Doorlopen, kerel.
Doorlopen, kerel. Hij draagt zijn moeders hoofd in die zak.
Ben je allergisch voor Tittles en Coco?
Dat geeft niet.
Wil je er eentje?
Vreemden in een trein (naar Dublin)
Hier is nog plek.
Duidelijk. Kies het Angelina Jolie-type
in plaats van de belezen, interessante persoon die iets te zeggen heeft.
Want misschien ben je bang om dat te horen. Begrepen.
Reizigers opgelet. We komen nu aan in Athenry.
Athenry.
Alle passagiers voor Athenry, hier uitstappen.
Bedankt.
Ik maak weer kans. Tot kijk, Jolie.
Hallo? Met Paula.
Hoi. Fijn dat u terugbelt.
Ja, ik verwacht twee pakketjes.
Kunt u ze naar Dublin sturen en niet naar Galway?
Allebei mijn adres. Ik heb het verkeerde aangevinkt.
Ja. Dat van Oxmantown Road. Hartelijk dank.
Wil er iemand thee of koffie?
-Ja, ik... -Koffie... Thee...
Niemand? Fantastisch. Geen koffie, geen thee.
-Dit is bizar, toch? -Absoluut.
-Ze sluiten het openbaar vervoer af. -Dat hoorde ik net.
Het wordt vast allemaal weer snel normaal.
-Kom jij van de uni? -Hoe raad je dat?
Ik zag het aan die enorme stapel academische boeken.
Juist. Klopt.
De universiteit ging gisteren dicht.
En jij?
Ik werk in de techniek vlak bij Galway. Iedereen is twee weken op verlof.
-Jemig. Waar ga je naartoe? -Mijn broers flat in Dublin.
Al mijn huisgenoten zijn naar huis. Ik wilde niet in Galway vastzitten.
Ik ook niet. Wat is een feeststad zonder mensen?
Juist. Mijn broer is wel een enorme eikel.
Dus of het beter is? Maar hij is gezelschap.
Nodig hem uit bij je moeder.
Hou op. Je kent hem net twee minuten.
Ja, maar het gaat zo goed. Goh, wat ben je eenzaam.
-Dus... -Waar verblijf jij?
-Sorry. -Sorry. Ga je gang.
Wat betekent 'in techniek' precies?
Ik hoor dat vaak, maar ik knik maar gewoon mee.
Mijn bedrijf richt zich op reclame voor bedrijven.
-Dus je werkt in reclame... -In de techniek.
Ik beheer zes of zeven bedrijfsaccounts en help ze om klanten te vinden,
zodat ze hun tijd niet verdoen met mensen die hun producten niet kopen.
We gebruiken algoritmes op basis van bijgehouden voorkeuren
en proberen dan hun handelingen te voorspellen. En jij?
Ik ben mediëvist.
Juist.
Dat deden ze toen niet zoveel.
Hun processors waren gewoon te traag.
Sorry. Ik krijg nekpijn als ik zo scheef zit.
-Mag ik... -Sorry, ga je gang.
Dat is beter. Wat zei je ook alweer?
Ik weet het niet meer.
-Mag ik je iets raars vragen? -Ja, hoor.
Waarom ging je eerst daar bij haar zitten
terwijl je hier twee tafels had?
Ik zit liever in de rijrichting.
-Maar nu dus niet. -Nee, maar zo zie ik jou.
Mijn neurose kan het wel aan. Het is maar een eigenaardigheid.
Het neemt mijn leven niet in beslag.
-Wil je van plaats wisselen? -Ja.
Waar blijf je tot de uni weer opengaat?
-Bij mijn moeder. -Je zegt dat een beetje angstig.
Ik vond het heerlijk om een paar jaar weg te zijn,
dus om nu een paar weken terug te komen...
Ik hou van haar, maar je moet haar echt vragen om te stoppen met praten.
-En ze heeft geen tv. -Echt?
-Geen wifi. -Dan wil je vast dood.
Ja. Ze schildert, schrijft poëzie,
luistert naar de radio en verzorgt haar kamerplanten.
-Ze klinkt geweldig. -Dat is ze ook wel.
-En ze rookt wiet. -Je meent het.
-Ja. -Ze klinkt als mijn broer.
Maar dan zonder schilderen, poëzie of andere creativiteit.
Een stonertype?
Hij is net Snoop Dogg
en Seth Rogen in al zijn films
samengerold in één grote joint.
Ik wil hem ontmoeten.
Ik weet niet of het zou klikken. Met je moeder wel.
Hoelang denk je dat dit gaat duren?
De colleges beginnen weer op de 28e. Een paar weken?
Je leest dus graag.
-Ja. -Vertel eens over mediëvistiek.
-In één zin? -Ja.
-Typisch iemand in reclame. -Ik werk in de techniek.
Ik kan niet eens in een hele treinrit uitleggen wat mediëvistiek is.
-Oké. -Het laat zich niet beschrijven.
-Ik snap het. -Je houdt van dingen die goed passen.
Ik denk het. Ik ben fan van Tetris.
Ik hou van dingen die niet uit te leggen zijn.
-Die door blijven gaan. Als een ui. -Uien eindigen ook.
Een heel grote ui, dan.
Een waarvoor de proloog een leven lang schrijfwerk zou kosten.
Dat vind ik fijn. Ik kom niet graag aan het einde van dingen.
Ik ben het tegenovergestelde.
Laat zien hoe het werkt, hoe het past, en ik ben klaar.
Meer niet. Ik heb geen geleerde geest.
Ik val in slaap van dingen dieper dan Malcolm Gladwell.
Toch blij dat je hier kwam zitten.
Echt?
-Veel beter dan de seriemoordenaar. -Wie?
Nee, Paula. Ik ben de seriemoordenaar.
-Wat? -Ik ben het.
Dit is een horror, geen romance.
Je had bij iemand anders moeten zitten.
-Daar ben je veel te goed in. -Sorry.
Hoe weet je hoe ik heet?
Dat zei je aan de telefoon.
Ik wist niet dat je oplette.
En wie zei er iets over een romance?
Sorry, stoort dit?
-Nee. -Ga je gang.
Jullie zien er zo blij uit in die trein
Twee minuten geleden nog vreemden
Nu lachen jullie samen om een grap
Nu weten ze alles van elkaar
Ze zijn zo knap
En ook nog allebei jong
Zo te zien is er hier sprake
Van een meet-cute Zo ongelooflijk schattig
Vind je dat niks?
Wil je niet dat je hen was?
Een meet-cute, zo vreselijk schattig
Ik hoop dat niks hen in de weg staat Zomaar vreemden in de trein
Het leven laat ze met rust
Zomaar vreemden in de trein
-Dat was raar. -Echt heel raar.
-We zijn er dus. -De laatste halte.
-Welke kant ga jij op? -Noord. Jij?
Zuid.
-Het was echt leuk je te ontmoeten. -Jou ook.
Dankzij jou voelde de reis een stuk korter.
-We moeten maar uitstappen. -Je hebt gelijk. Dat moet maar.
Ja, dat moet.
Net een evacuatie voor een staatsgreep.
Alsof ik in een oude oorlogsfilm zit. Wat is dit nou?
Ik moet die kant op.
-Dag. -Tot ziens.
Wacht.
-0858395... -Nee.
Spreek hier op de 28e met me af.
De eerste trein terug naar de uni als dit alles voorbij is.
Hierzo.
Op de 28e.
Over twee weken.
Ik zal er zijn.
-Je bent geweldig. -Ik ben blij dat je deze trein nam.
-Wil je echt mijn nummer niet? -Zeker weten.
Je komt wel opdagen.
-Nogal zelfverzekerd, zeg. -Normaal niet.
Ik wil de komende twee weken niet als een tiener liggen sms'en.
Dat is zo frustrerend.
-Dit is ouderwets. -Iets uit de middeleeuwen.
Als het voorbestemd is, zie ik je hier.
De eerste trein naar Galway op de 28e.
-Twee weken is niet zo lang. -Die vliegen voorbij.
Ik wil je nu echt kussen.
-Misschien beter van niet. -Ik weet het.
Bedankt, hoor. Zak.
Hoi, mam.
-Hoi, schat. -Hoi.
Je zweet.
De Uber-chauffeur wilde niet helpen met mijn tassen.
Dan was hij dus niet zo über. Snap je hem? Über?
-Ja. Heel stom. Hoe gaat het? -Fantastisch.
-Ik zit hier in mijn cocon. -Wat?
Ik hoef mijn rotburen niet te zien. Heerlijk.
Heb je wijn bij je?
Ja, natuurlijk.
Declan. Je had me duidelijk verwacht.
Ik dacht dat het morgen was?
Dat is een zin die elke bezoeker graag hoort.
-Leuke look. -Wat is ermee?
Je ziet eruit als een duiker op een Victoriaans strand
of een levende kanonskogel.
-Hoelang blijf je ook weer? -Twee weken verplicht verlof.
Zit je nou in het leger?
Op naar een muziekzaal en hoeren vinden.
Je bent er tenminste voor gekleed.
Goed. Kom maar binnen.
Ik wil die logeerkamer toch al goed schoonmaken. Hoe gaat het?
Wat is dat precies met die cocon?
Een totale lockdown.
Je mag niet naar de winkel. Net als tijdens de Blitz.
Dat is alleen als het echt ernstig wordt.
Het is nog niet ingevoerd, toch?
Nee, maar dat komt wel, zeggen ze.
Goed.
Vertel eens over die knul in de trein terwijl ik een jointje draai.
Het is hier gekrompen of ik ben gegroeid.
-Het lijkt kleiner door mijn spullen. -Wat is die zooi?
Dingen die ik in containers vind en zo.
Die de kapitalistische samenleving als nutteloos ziet.
Dus je bent net een Womble.
Het is allemaal goed spul.
Er staat hier wel ergens een bed, toch?
Ik heb dit zo opgeruimd.
Maar ik moet wel nieuwe lakens halen. Kom. Ik heb ontbijt nodig.
En ik lunch.
Ze klinkt geweldig. Heb je een foto?
Nee. En waarom zou ik dat doen?
We hadden een band. Het was echt. Waarom zou ik een foto maken?
Zodat ik haar kon zien.
-Zit ze op Facebook? -Geen idee.
-Insta? -Geen idee.
-Kun je erachter komen? -Ik weet haar achternaam niet.
Sms haar dan.
Ik heb geen nummer, e-mailadres of adres.
-Hoe neem je dan contact op? -Niet.
We hebben op de 28e afgesproken op de trein naar Galway. Twee weken.
Dat is verdomde romantisch.
-Toch? -Vreemden in een trein.
Maar dan zonder de dubbele moord, dus meer als Before Sunset.
Ik denk maar wat.
Ik vind dit geweldig.
-Ze komt niet opdagen. -Hoe weet je dat?
Je hebt haar maar twee uur ontmoet.
Natuurlijk komt ze. Het was een diepe band.
Ze komt niet. Geloof me. Ze is een vrouw.
Zij vergeet je elke ochtend iets meer
en jij doet het tegenovergestelde.
Daarom heeft God telefoons uitgevonden.
Om haar aan jou te blijven herinneren.
Het is iets militairs. Je moest die zaak sluiten.
Daar ben je nooit goed in geweest, Michael.
En dat is helaas altijd het verschil geweest tussen jou en mij.
Hij werkt in reclame, maar hij zegt tech.
Vertrouw je hem wel?
Op papier mag ik hem niet, maar dat maakt niet uit.
Wat een geluk.
Er staat tegenwoordig zo'n druk op compatibiliteit
en wat je gemeen moet hebben.
Maar incompatibiliteit heeft ook voordelen.
Hoe kun je haar sexten zonder telefoonnummer?
Dat wil ik niet. Ze is een moderne vrouw.
Daar heb je toch een mobiel voor?
Ja. Daar zijn ze voor uitgevonden. Sexting.
Dit was een complexe band. Geen tienerliefde in de trein.
Ze is geweldig.
Daar zal ik over oordelen. Wat studeert ze?
-Ze is mediëvist. -Oké.
Dingen als Game of Thrones en zo?
Tof. Ik begin haar te mogen.
Je studeert al twee jaar en hebt nog niemand ontmoet.
Ik had na twee maanden al de hele faculteit gehad.
Wat?
Ik maak een grapje.
-Het was binnen een semester. -Mijn god.
Goed. Ik ga mijn kamer inrichten.
Nee, al klaar.
-Schone lakens. -Dank je.
-Ik heb een raam opengezet. -Dank je.
Ik vraag me af of het allemaal kleiner aanvoelt
gezien het zo lang geleden is.
-Ligt het lekker? -Perfect. Bedankt.
Graag gedaan, amigo.
-Slaap lekker. -Welterusten.
-Wat doe jij nou? -Ik ga uit.
-Het is 23.00 uur. -Ja.
We zijn niet allemaal op orde en van middelbare leeftijd zoals jij.
Ik moet een vrouw vinden voor de lockdown.
-Waar? -In de stad vol vrouwen.
Zo op orde ben ik niet.
Ik ben alleen met niemand om welterusten te wensen,
naast een tuba en mijn bolhoed in de hoek.
Ja, daar maken we ons zorgen over.
Waarom heb je niemand gevonden in dat bedrijf?
Vrouwen hebben nu toch de helft van de banen?
-Er valt veel te kiezen. -Het klikte gewoon niet.
En het is Galway. Daar is iedereen altijd zat.
Iemand zou je na twee jaar toch wel hebben gekust?
-Ik heb veel meiden gekust. -Wat is dan het probleem?
Niemand liet mijn hart overslaan.
Dat ga ik nu dus doen.
Een meid op straat pakken en haar een lange kus geven.
Je denkt dat dit maanden gaat duren.
Het is over een paar weken weer normaal.
Wat een voorspeller ben jij.
-Welterusten. -Truste.
Ongelooflijke idioot.
HOI. IK DENK AAN JE. WELTERUSTEN, XX M.
VERGEET HET VUIL NIET BUITEN TE ZETTEN. - MAM X
Hoi, mijn vreemde in een trein.
Zonder nummer kan ik je niet bellen of sms'en.
Maar als dat kon, zou ik zeggen:
'Ik denk aan je. Welterusten.'
Wat ben je toch een loser.
Verdomde miniatuurslaapkamer.
Goed. We doen het. Aan de slag.
OORLOG EN VREDE I
Dit is geweldig.
Omhoog. Kin omhoog. Kom op.
Dat was geweldig. Wat nu?
Er zijn er nog twee.
Echt?
Het is net dat citaat van Seamus Heaney. Wat zei hij?
'De winter door...'
'Als we doorwinteren...'
'Als we nu zomer vieren, kunnen we...'
ZATERDAG 28 MAART 2020
Om alle aspecten van het land te beschermen
na de maatregelen van twee weken geleden,
stellen de experts nu voor om die drie weken te verlengen
en de huidige lockdown van twee kilometer aan te houden.
-Goedemorgen. -Waarom ben jij zo netjes?
Ik heb een afspraak. Het is de grote dag.
O, ja. Het treinmeisje.
Wacht. De grens is nu toch twee kilometer van huis?
-Ja, maar... -En hoe ver is Heuston?
Iets van zes?
-Nou, dan. -Ik weet dat ze er zal zijn.
Dit klopte gewoon.
Ik weet dat zij dat ook voelt. Het is telepathisch.
Laat me je auto lenen.
Nee. Je mag niet verder dan twee kilometer.
Je komt haar wel tegen. Dit is Ierland. Zo klein.
Dat is te onzeker.
Ik ben nergens ooit zo zeker van geweest.
Maar je kunt niet tegen de lockdown in gaan.
Dit is een bijzondere situatie. Wat als ik haar nooit meer zie?
Bijzonder? Hoe?
Het lijkt mij gewoon jouw situatie.
En ze komt toch niet.
-Hoe weet je dat? -Natuurlijk komt hij wel.
Ik ga de regels niet overtreden. Dat hoort niet.
Ik had zijn nummer moeten vragen.
Dat leek je niet nodig. Het is zo romantisch. Prachtig.
Je vertrouwde op jullie band. Dat is pure poëzie.
Slechte poëzie.
Ongelooflijk hoe jullie tech-liberalen juist altijd de regels overtreden.
Ze beginnen verstorend en cool en dan:
'We willen geen belasting betalen.
'We willen onze werkers geen rechten geven,
'want we zijn een start-up boven een pizzazaak
'en de regels tellen niet nu we zo rijk zijn als een klein land.'
Bedankt voor de karaktermoord.
Ik ben geen start-upper, maar een computergenie.
Niet te geloven dat jij juist zo dol bent op die regels.
-Waar zijn de cornflakes? -Rechtsboven in de kast.
-Jij volgde nooit regels op. -Het is gezond verstand, geen regel.
Het gaat om zorgen voor je buur
en niet alleen om jezelf in de hoofdrol van je eigen nepverhaal.
-Dit is het echte leven. -Precies. Het is mijn leven.
Je bent één stap verwijderd van:
'Het is een vrij land en ik kan doen wat ik wil.'
Dat is het ook. Ik krijg maar één leven.
Nee. Het is ons leven. We moeten allemaal samenwerken.
De wereld kan zich voor het eerst echt verenigen.
Maar jij wilt weten hoe het is met een meisje uit de trein.
Er zijn er miljoenen. Gewoon meiden.
Deze niet. Als je haar had ontmoet, snapte je me wel.
Uitgerekend jij zou mij je zegen geven.
Misschien was hij niet eens zo bijzonder, weet je?
Zijn gezichtshaar was stom en hij werkt in een bedrijf dat ik haat.
Hij klonk geweldig.
Veel mensen zijn geweldig.
Wat als hij komt en jij niet? Dan weet je het nooit.
Hij komt niet opdagen, mam.
Hij is heel verantwoordelijk
en zou geen regels overtreden voor iemand zoals ik.
Ik moet weten hoe dit afloopt.
Ik heb met de buren gewed of hij komt opdagen of niet.
-Wat? -De hele straat wacht vol spanning.
Dit gaat niet om jou. Het gaat erom dat de wereld samenkomt.
We hebben allemaal dat filmpje van Gal Gadot gezien en gehuild.
Luister naar Gal Gadot en haar beroemde vrienden.
Het wordt allemaal weer normaal en dan ben ik weer alleen.
Ik ga deze ene kans op iets echts heus niet mislopen
om wat tijdelijke regels.
Deze vrouw was ongelooflijk.
Ik blijf maar denken over alles wat ze zei.
Als zij komt en ik niet, zal ik het mezelf nooit vergeven.
Dat zal me achtervolgen.
Als een gekwelde geest in een Dickens-roman
die over het station zweeft.
Ik ga je niet tegenhouden, vriend. Maar vraag niet om mijn zegen.
Doe maar wat je wilt. Ze komt toch niet opdagen.
Wedden van wel?
Nee.
We hebben het hier over mijn leven,
niet over een soap of een paardenrace.
Dat weet ik. En ik hoop echt dat je geluk vindt.
-Echt? -Natuurlijk. Je bent mijn kleine meid.
Maar ik heb hier veel geld op ingezet.
Als ze niet komt,
betaal ik het komende jaar je huur.
Mijn god.
Zou je zo laag zinken?
-En wat win jij? -Dat ik je fiets mag lenen.
Wel snel, want ik moet er over tien minuten zijn.
Het hele jaar?
Beloofd. Maar alleen als ze er niet is.
Dus als je me niet je fiets geeft, zul je er nooit achter komen.
-Wat ben je toch een manipulator. -Ja. Ik werk in reclame.
Verdorie.
-Alles goed? -Prima, ja.
Gewoon wat lichaamsbeweging.
Fijn.
Waar kom je vandaan?
Nou, ik woon in Galway. Maar ik blijf bij mijn broer in Dublin.
Ik ken hem niet persoonlijk. Waar woon je?
Je hebt me. Ik ben buiten de grens van twee kilometer.
Ik zal eerlijk zijn. Ik zit in Inchicore.
-Goed. Terug, dan. -Echt?
Heel echt.
Mag ik je een verhaal vertellen? Jij snapt dit misschien, als...
-Als wat? -Ik moet naar dat station.
-Er rijden geen treinen. -Weet ik.
Ik wil ook geen trein. Ik ga voor een meisje.
Ik heb twee weken geleden de liefde van mijn leven in een trein ontmoet.
Ze is student mediëvistiek aan NUI.
Heel slim. Maar ook grappig en eigenzinnig.
We hadden hier afgesproken,
want we dachten dat dit twee weken zou duren.
Waarom bel je haar niet?
Ik heb haar nummer niet. Geen contactgegevens.
Waarom niet?
Het klikte meteen zo goed dat we allebei zouden komen.
We wisten niet hoe ernstig dit zou worden.
Maar die band was zo diep. Ze is geweldig.
En als ik haar nu niet zie,
weet ik niet hoe ik haar ooit nog te zien krijg.
Ik heb veel smoesjes gehoord, maar dat is ontroerend.
Ja, toch?
Nee. Zoiets stoms heb ik nog nooit gehoord.
-En ze komt toch niet. -Hoe weet je dat?
Er zijn hier controlepunten.
Geen enkele bewaker gelooft die onzin.
-Ga naar huis. -We moeten samenwerken?
Dit is geen film op Netflix. Ga naar huis.
Stel je voor dat alle mensen
Leven in de...
-Rot op naar huis. -Ja, al goed.
-Oké. -Jezusmina.
Is dat het dan? Afgelopen?
Ja.
Ik denk het wel.
Wat was het?
Cowslip...
Cowslip Lane?
Ox... Oxman...
Oxmantown.
Dat van Oxmantown Road.
Oxmantown Road.
Ik heb haar straat.
Zorg voor die auto. Die is vintage.
Dat zal ik doen.
Laat me weten hoe het gaat. Als je iets nodig hebt, fiets ik wel.
Bedankt. Het lukt wel.
Je bent echt gestoord.
Ondertiteld door: Sylvy Notermans
Creatief supervisor Maaike van der Heijden ig hebt, fiets ik wel.