NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
Ostatnie wezwanie
Pociąg do Dublina Heuston odjedzie o godzinie 10:00.
GALWAY, IRLANDIA. 13 MARCA 2020
Jezu, co za półgłówki. Każdy z nich na jakimś urządzeniu,
przyklejony do ekranu, oddaje swoje dane za darmo.
Nie widzę ani jednej książki. Smutne, czym się staliśmy.
Mamo. Właśnie wyjeżdżam z Galway. Odbierzesz mnie za dwie godziny?
Mam ze sobą pół mieszkania i mam wezwać taksówkę?
Przyjedź po mnie.
Nie cieszysz się, że wracam do domu na kilka dni?
Mamo? Mamo...
-Jak się macie? -Nadchodzi gaduła.
-Proszę, nie siadaj tutaj. -Cześć, jak się masz?
Dziękuję.
Boże. John Candy z Jednego biletu na dwóch.
Błagam, nie zatrzymuj się.
Idź dalej, dziękuję.
Irlandzka Greta Thunberg. Nie, dziękuję. Proszę.
O Boże. Nie zatrzymuj się, kolego.
Nie zatrzymuj się. Pewnie masz tam głowę swojej mamy.
Masz alergię na Tittlesa i Coco?
Nie szkodzi.
Nie.
Chcesz?
Nieznajomi z pociągu (do Dublina)
Proszę. Jest wolne.
Jasne. Wybierasz Angelinę Jolie
zamiast miłośniczki książek, która ma coś ciekawego do powiedzenia.
Bo może bałbyś się tego usłyszeć. Wszystko jasne.
Proszę o uwagę. Dojeżdżamy do stacji Athenry.
Athenry.
Pasażerowie do Athenry, proszę wysiadać.
Dziękuję.
Wracam do gry! Na razie, Jolie!
Halo? Tu Paula.
Dziękuję, że pani oddzwoniła.
Spodziewam się dwóch paczek.
Może je pani wysłać na adres w Dublinie zamiast do Galway?
Oba są pod moim kontem, ale zaznaczyłam nie ten.
Tak. Ten z Oxmantown Road. Dziękuję.
Ktoś życzy sobie kawę lub herbatę?
-Tak, ja... -Kawa... Herbata...
Nikt? Wspaniale, żadnych zamówień.
-Szaleństwo, co? -Totalne.
-Zamykają też transport publiczny. -Słyszałem.
Jestem pewien, że wszystko wkrótce wróci do normy.
-Jedziesz z NUI? -Skąd wiesz?
Zdradził cię ogromny stos akademickich podręczników.
No jasne. Zgadza się.
Wczoraj miałam ostatnie zajęcia.
A ty?
Pracuję w technologiach blisko Galway. Wysłali nas na dwutygodniowy urlop.
-Jezu. Więc dokąd jedziesz? -Brat ma mieszkanie w Dublinie.
Moi współlokatorzy wrócili do domu, więc nie chciałem utknąć w Galway.
Ja też nie. Czym jest imprezowe miasto bez ludzi?
Jasne. Choć mój brat to wrzód na dupie.
Nie wiem, co lepsze. Ale będę miał towarzystwo.
Zaproś go do domu matki. Jest ideałem.
Zamknij się. Poznałaś go dwie minuty temu.
Tak, ale idzie wam tak dobrze. Boże, jesteś taka samotna.
-Więc... -Gdzie się zatrzymasz?
-Przepraszam. -Przepraszam. Mów pierwsza.
Co właściwie oznaczają te technologie?
Ciągle to słyszę, ale po prostu kiwam głową.
Pracuję dla firmy, która targetuje reklamy dla firm.
-Czyli w reklamie... -Nie, to technologie.
Mam sześć czy siedem kont dla firm i pomagam im znaleźć docelowych klientów,
żeby nie wysyłali reklam ludziom, którzy nie kupią ich produktów.
To algorytmy oparte na śledzeniu preferencji klientów.
Próbujemy prognozować i modelować ich działania. A ty?
Jestem mediewistką.
Jasne.
Wtedy nie robili tego zbyt często.
Mieli za wolne procesory.
Przepraszam, boli mnie już szyja od tego skręcania.
-Może mógłbym... -Przepraszam, śmiało.
Tak lepiej. Co mówiłaś?
Nie pamiętam.
-Mogę zadać ci dziwne pytanie? -Pewnie.
Czemu wcześniej usiadłeś z tą dziewczyną,
skoro tu miałeś dwa stoliki?
Wolę siedzieć zgodnie z kierunkiem jazdy.
-Teraz tak nie siedzisz. -Ale patrzę na ciebie.
A nerwica niech spada. To tylko dziwactwo.
Wcale nie dominuje mojego życia.
-Chcesz się zamienić? -Tak.
Gdzie się zatrzymasz do powrotu na studia?
-U mamy. -Mówisz to z odrobiną niepokoju.
Ostatnie kilka lat spędziłam z dala od domu,
więc ten powrót na kilka tygodni...
Kocham ją, ale jest straszną gadułą.
-Poza tym nie ma telewizora. -Naprawdę?
-Ani internetu. -Chyba się zabijesz!
Tylko maluje, pisze poezję,
słucha radia i zajmuje się swoimi roślinami.
-Genialna. -W sumie tak.
-No i pali trawę. -Nie wierzę!
-Tak. -Przypomina mojego brata.
Minus malowanie, poezja i w sumie jakakolwiek kreatywność.
Lubi sobie zajarać?
Jest jak Snoop Dogg
i wszystkie filmy z Sethem Rogenem
zwinięte w jednego dużego jointa.
Chciałabym go poznać.
Nie dogadalibyście się. Już prędzej twoja mama.
Jak myślisz, jak długo to potrwa?
Seminaria wznawiają 28. Dwa tygodnie?
Lubisz czytać?
-Tak. -Opowiedz mi o mediewalizmie.
-W jednym zdaniu? -Jasne.
-Widać, że pracujesz w reklamie. -Pracuję w technologiach.
Cała ta podróż pociągiem nie wystarczyłaby, żeby to wytłumaczyć.
-W porządku. -Nie da się tego opisać.
-Rozumiem. -Lubisz to, co można ładnie poukładać?
Chyba tak. Uwielbiam Tetris.
Ja lubię rzeczy, których nie da się wytłumaczyć.
-Które się nie kończą. Jak cebula. -Ale cebula się kończy.
Więc jak ogromna cebula.
Taka, do której napisanie prologu zajęłoby mi całe życie.
To byłoby fajne. Nie lubię, kiedy coś się kończy.
Ja mam odwrotnie.
Pokaż mi, jak to działa, co z tym zrobić, i tyle.
Więcej nie trzeba. Nie jestem intelektualistą.
Zasypiam przy czymkolwiek głębszym niż Malcolm Gladwell.
I tak cieszę się, że tu usiadłeś.
Naprawdę?
-Wolę ciebie niż tego seryjnego mordercę. -Kogo?
Nie, Paula. To ja jestem seryjnym mordercą.
-Co? -To ja.
To horror, a nie żaden romans.
Trzeba była usiąść obok kogoś innego.
-Jesteś w tym zdecydowanie za dobry. -Przepraszam.
Skąd wiesz, jak mam na imię?
Wspomniałaś je przez telefon.
Nie wiedziałam, że słuchasz.
I kto mówił cokolwiek o romansie?
Przepraszam, przeszkadzam wam?
-Nie. -Śmiało.
Wyglądacie na szczęśliwych w tym pociągu
Poznaliście się dwie minuty temu
A już śmiejecie się i żartujecie
Nie ma niczego Czego by o sobie nie wiedzieli
Są tak piękni
W dodatku tacy młodzi
Wygląda na to, że mamy tutaj
Słodkie poznanie, jakie ono słodkie
Piszecie się na to?
Nie chcielibyście być nimi?
Słodkie poznanie, aż obrzydliwie słodkie
Oby nic nie stanęło im na drodze To tylko nieznajomi z pociągu
Życie zostawia ich w spokoju
O tak
To tylko nieznajomi z pociągu
-To było dziwne. -Bardzo dziwne.
-Jesteśmy na miejscu. -Ostatni przystanek.
-W którą stronę idziesz? -Na północ. A ty?
Na południe.
-Miło było cię poznać. -Ciebie też.
Dzięki tobie ta podróż wydawała się krótsza.
-Powinniśmy wysiąść. -Masz rację. Chyba powinniśmy.
Tak, powinniście.
Jak ewakuacja przed zamachem stanu.
Czuję się jak w czarno-białym filmie wojennym. Co się dzieje?
Idę w tamtą stronę.
-Pa. -Na razie.
Czekaj!
-0858395... -Nie.
Spotkajmy się tu 28.
Pierwszy pociąg na studia, jak już zniosą to gówno.
W tym miejscu.
Dwudziestego ósmego.
Za dwa tygodnie.
Będę na pewno.
-Jesteś niesamowita. -Fajnie, że wybrałeś ten pociąg.
-Na pewno nie chcesz mojego numeru? -Na pewno.
Przyjdziesz tu.
-Jesteś dość pewny siebie, co? -Zazwyczaj nie.
Nie chcę spędzić następnych dwóch tygodni na słaniu SMS-ów jak nastolatek.
To frustrujące.
-Zróbmy to tradycyjnie. -Tak zrobiliby w średniowieczu.
Jeśli jest nam to pisane, zobaczymy się w tym miejscu.
Pierwszy pociąg do Galway, 28.
-Dwa tygodnie to nie tak długo. -Szybko zleci.
Chciałbym cię teraz pocałować.
-Raczej nie powinniśmy. -Wiem.
Wielkie dzięki. Palant.
Cześć, mamo.
-Cześć, skarbie. -Cześć.
Pocisz się.
Kierowca Ubera nie pomógł z torbami.
Więc nie był zbyt über, co? Łapiesz? Über?
-Załapałam. Słaby żart. Jak się masz? -Fantastycznie!
-Żyję jak w kokonie. -Co?
Nie widuję sąsiadów, których nienawidzę. Jest wspaniale.
Przywiozłaś wino?
No jasne.
Declan! Widzę, że się mnie spodziewałeś.
Myślałem, że to jutro.
Oto zdanie, które chce usłyszeć każdy gość.
-Fajna stylówa. -Co w niej złego?
Wyglądasz, jakbyś miał nurkować na wiktoriańskiej plaży
albo miał być wystrzelony z armaty.
-Jak długo zostajesz? -Mam dwa tygodnie urlopu.
Co ty? W wojsku jesteś?
Chodźmy do teatru, a później na dziwki.
Przynajmniej ubrałeś się stosownie do roli.
No dobra. Wejdź.
I tak miałem wysprzątać ten wolny pokój. Jak się masz, braciszku?
Więc o co chodzi z tym kokonem?
To całkowity lockdown.
Nawet do sklepu nie wolno chodzić. Jak podczas nalotów.
Ale tylko, jak zrobi się naprawdę groźnie.
Jeszcze tego nie wdrożyli, prawda?
Nie, ale zamierzają. Wszyscy tak mówią.
No dobrze.
Opowiedz mi o tym chłopcu z pociągu, a ja skręcę jointa.
Albo pokój się skurczył, albo to ja ostatnio urosłem.
-Wygląda tak przez moje rzeczy. -Co to w ogóle jest?
Starocie, które znajduję na śmietnikach.
Kapitalistyczny świat uznał je za bezużyteczne.
Jesteś zbieraczem.
To dobre rzeczy, stary.
I gdzieś tu jest łóżko, tak?
Posprzątam tu w mgnieniu oka.
Ale muszę ci kupić nową pościel. Chodź na śniadanie.
Chyba na lunch.
Brzmi świetnie. Masz jej zdjęcie?
Nie. Czemu miałbym je robić?
Nawiązywaliśmy więź. Czemu miałbym robić jej zdjęcie?
Żebym mógł ją zobaczyć.
-Jest na Facebooku? -Nie wiem.
-Insta? -Nie wiem.
-Możesz się dowiedzieć? -Nie znam jej nazwiska.
Napisz do niej.
Nie mam jej numeru ani jej maila, ani adresu.
-To co zrobisz? -Nic.
Mamy spotkać się w pociągu do Galway 28., za dwa tygodnie.
Kurwa, jak romantycznie.
-No nie? -Nieznajomi z pociągu.
Ale bez morderstw, więc bardziej jak Przed zachodem słońca.
Tak myślę.
Kurwa, podoba mi się to.
-Pewnie się nie zjawi. -Skąd wiesz?
Spędziliście ze sobą dwie godziny.
Zjawi się. Połączyła nas głęboka więź.
Nie zjawi się, wierz mi. To kobieta.
Z każdym dniem będzie o tobie coraz bardziej zapominać,
a ty wprost przeciwnie.
Dlatego Bóg wymyślił numery telefonów.
Żebyś mógł jej o sobie nieustannie przypominać.
Zwyczajowa procedura. Powinieneś był to sfinalizować.
Nigdy nie byłeś w tym dobry, Michael.
Niestety właśnie tym się różnimy.
Robi w reklamie, ale mówi, że to technologie.
I on ci się podoba?
W teorii powinnam go nienawidzić, ale to bez znaczenia.
Świetnie.
Zbyt duży nacisk kładzie się dziś na kompatybilność.
Dużo musi nas łączyć.
A co z korzyściami niekompatybilności?
Więc jak będziesz jej wysyłać seksemesy?
Nie chcę tego robić. To nowoczesna kobieta.
Nie po to właśnie są telefony?
Tak, wymyślono je tylko po to, żeby wysyłać seksemesy.
To była głęboka więź, nie jakiś podryw nastolatków w pociągu.
Ona jest niesamowita.
Pozwól, że ja to ocenię. Co studiuje?
-Jest mediewistką. -Okej.
Czyli Gra o tron i takie tam?
Spoko. Zaczynam ją lubić.
Już prawie dwa lata jesteś na studiach i nikogo nie poznałaś.
Ja po dwóch miesiącach spałam z całym wydziałem.
Co?
Żartuję.
-Dopiero pod koniec semestru. -O Boże.
Przygotuję sobie pokój.
Już to zrobiłam.
-Świeża pościel. -Dziękuję.
-Otworzyłam okno. -Dziękuję.
Ciekawe, czy wszystko wyda mi się teraz małe,
bo tak dawno tu nie byłam.
-Wygodnie ci? -Idealnie. Dzięki, stary.
Fajnie, że jesteś, amigo.
-Dobranoc. -Dobranoc, stary.
-Co, do cholery? -Wychodzę.
-Jest jedenasta. -Wiem.
Nie możemy wszyscy przedwcześnie poukładać sobie życia tak jak ty.
Muszę znaleźć kobietę przed lockdownem.
-Gdzie? -W mieście pełnym kobiet.
Nie jestem poukładany.
Nie mam komu powiedzieć dobranoc i leżę tu sam,
obok tuby i melonika.
Tak, martwimy się o to, stary.
Nie znalazłeś nikogo w tej ogromnej firmie?
Podobno kobiety zajmują teraz połowę stanowisk.
-To duży wybór. -Z nikim nie zaiskrzyło.
No i to Galway. Wszyscy są cały czas pijani.
Po dwóch latach powinieneś chociaż kogoś pocałować.
-Pocałowałem mnóstwo dziewczyn. -To w czym problem?
Żadna nie zrobiła na mnie wrażenia.
Właśnie to zamierzam teraz zrobić.
Chwycić dziewczynę na ulicy i długo ją całować.
Myślisz, że to potrwa miesiącami.
Wrócimy do normalności za kilka tygodni.
Niezły z ciebie prognosta.
-Dobranoc. -Dobranoc.
Ty pieprzony idioto.
Hej, myślę o tobie, dobranoc, XX M.
Nie zapomnij opróżnić kosza na śmieci! Mama X
Cześć, mój nieznajomy z pociągu.
Nie mam twojego numeru, więc nie mogę napisać.
Ale gdybym mogła, napisałabym:
„Myślę o tobie. Dobranoc”.
Boże, jesteś taką frajerką.
Pieprzony miniaturowy pokój z dzieciństwa!
Dobra. Bierzmy się do pracy.
WOJNA I POKÓJ
Uwielbiam to.
Dawaj! Broda wyżej!
To było świetne. Co teraz?
Są jeszcze dwie części.
Naprawdę?
To jak ten cytat Seamusa Heaneya. Co on powiedział?
„Przetrwamy zimę...”
„Jeśli przetrwamy zimę...”
„Jeśli przetrwamy lato, zimą możemy...”
SOBOTA, 28 MARCA 2020
...w związku z obecnym irlandzkim klimatem
wprowadzone wcześniej ograniczenia,
zgodnie z zaleceniami ekspertów, przedłużamy o kolejne trzy tygodnie.
Nie można przebywać dalej niż dwa kilometry od domu.
-Dzień dobry. -A ty co taki wystrojony?
Jestem umówiony. To mój wielki dzień.
No tak, dziewczyna z pociągu.
Ale przecież nie możesz wychodzić dalej niż dwa kilometry od domu.
-Wiem, ale... -Jak daleko jest Heuston?
Jakieś sześć?
-No tak. -Ale wiem, że ona tam będzie.
Po prostu tak miało być.
Wiem, że ona czuje to samo. To jak telepatia.
Pożycz mi samochód.
Nie. Nie możesz łamać prawa, stary.
Wpadniesz na nią. To Irlandia. Mini kraj.
Nie mogę na to liczyć.
Nigdy w życiu nie byłem nikogo tak pewny.
Ale nie możesz łamać prawa. To nieuzasadnione.
Ale to wyjątkowa sytuacja. A jeśli już nigdy jej nie zobaczę?
Wyjątkowa? W jaki sposób?
To po prostu twoja sytuacja.
I tak jej tam nie będzie.
-Skąd wiesz? -Oczywiście, że się zjawi.
Nie złamię prawa, mamo. Nie można tak robić.
Moja wina, że nie mam jego numeru.
Nie sądziłaś, że będziesz musiała. To takie romantyczne. Cudowne.
Oparłaś się na waszej więzi. To czysta poezja.
Gówniana poezja.
To zadziwiające, że to zawsze technologiczni liberałowie łamią zasady.
Na początku robią coś nowego, są fajni, a potem:
„Nie chcemy płacić podatków.
„Nie chcemy dać pracownikom praw,
„bo jesteśmy startupem, który zaczynał w garażu,
„mimo, że teraz jesteśmy tak bogaci, jak średniej wielkości kraj”.
Przestań mnie oczerniać.
Nie jestem startupem, tylko geniuszem komputerowym.
I nie wierzę, że nagle zacząłeś przestrzegać zasad.
-Gdzie płatki? -Górna szafka po prawej.
-Nigdy nie przestrzegałeś zasad. -Tu chodzi o zdrowy rozsądek.
O to, żeby zrobić coś dla sąsiada,
nie tylko dla siebie jako bohatera tej wymyślonej narracji.
-To jest prawdziwe życie. -Dokładnie. To moje życie.
Jesteś dosłownie o krok od:
„To wolny kraj i mogę robić to, co chcę”.
Bo tak jest! To moje życie! Mam tylko jedno!
Nieprawda. To nasze życie! Wszyscy siedzimy w tym razem.
I po raz pierwszy w historii świat może się zjednoczyć.
A ciebie interesuje tylko jakaś dziewczyna z pociągu.
Jest ich miliony. To tylko dziewczyny.
Ale nie ta. Zrozumiałbyś, gdybyś ją poznał.
Jestem pewien, że dałbyś mi swoje błogosławieństwo.
Może nie był wcale taki wyjątkowy?
Miał dość irytujący zarost i pracuje w branży, której nienawidzę.
Z opisu brzmiał wspaniale!
Mnóstwo ludzi jest wspaniałych.
A jeśli się zjawi? Nigdy się nie dowiesz.
Nie zjawi się, mamo.
Jest odpowiedzialnym facetem.
Nie będzie lekceważył zasad dla kogoś takiego jak ja.
Muszę wiedzieć, jak to się skończy!
Założyłam się ze wszystkimi sąsiadami, czy się zjawi.
-Co? -Cała ulica siedzi jak na szpilkach.
Tu nie chodzi o ciebie! Chodzi o zjednoczenie świata.
Widziałeś filmik z Gal Gadot. Wszyscy na nim płakaliśmy.
Posłuchaj Gal Gadot i jej kumpli celebrytów.
To minie. Wrócimy do normalności, a ja znów będę sam.
Nie zrezygnuję z jedynej szansy na coś prawdziwego
z powodu jakichś tymczasowych zasad.
Ta kobieta była niesamowita!
Nieustannie myślę o wszystkim, co mówiła!
Jeśli ona się zjawi, a ja nie, nigdy sobie tego nie wybaczę.
To nie da mi spokoju.
Będę jak jakiś duch z powieści Dickensa
nawiedzający dworzec kolejowy.
Nie będę cię zatrzymywał, ale nie proś o moje błogosławieństwo.
Rób, co chcesz. Ona i tak się nie zjawi.
Chcesz się założyć?
Nie.
To moje prawdziwe życie.
Nie jakaś opera mydlana czy wyścigi!
Wiem. I mam nadzieję, że znajdziesz szczęście.
-Tak? -Oczywiście. Jesteś moją córeczką.
Ale postawiłam na to dużo forsy.
Jeśli jej nie będzie,
opłacę ci czynsz za następny rok.
O mój Boże.
Zniżyłbyś się do tego?
-A co chcesz w zamian? -Żebyś pożyczył mi rower.
Ale szybko. Muszę tam być za dziesięć minut.
Za cały rok?
Obiecuję. Ale tylko, jeśli jej tam nie będzie.
Więc jeśli nie dasz mi swojego roweru, nigdy się nie dowiesz.
-Kurwa. Niezły z ciebie manipulator. -Wiem. Pracuję w reklamie.
Cholera!
O kurczę.
-Dzień dobry! -Witam.
-Jak się pani miewa? -Świetnie!
Postanowiłem trochę poćwiczyć.
Wspaniale.
Dzień dobry.
Skąd pan jest?
Mieszkam w Galway. Ale zatrzymałem się u brata w Dublinie.
Nie znam pana brata. Gdzie pan mieszka?
Dobra, złapaliście mnie. Dalej niż dwa kilometry stąd.
Będę szczery. Mieszkam w Inchicore.
-Proszę wracać! -Naprawdę?
Bardzo naprawdę.
Mogę opowiedzieć pani historię? Może pani zrozumie, bo jest pani...
-Czym? -Naprawdę muszę dojechać do dworca.
-Pociągi nie jeżdżą. -Wiem.
Nie próbuję złapać pociągu, tylko dziewczynę.
Dwa tygodnie temu poznałem w pociągu miłość mojego życia.
Studiuje mediewistykę na NUI.
Jest naprawdę mądra, ale też zabawna i ekscentryczna.
Umówiliśmy się tu na spotkanie,
bo lockdown miał potrwać dwa tygodnie.
Zdzwonicie się.
Nie wziąłem jej numeru. Nie mam jej danych.
Czemu nie?
Wydawało się, że nawiązaliśmy taką więź, że oboje się zjawimy.
Nie wiedzieliśmy, że sytuacja zrobi się tak poważna.
Ale to była głęboka więź. Ona jest niesamowita.
Jeśli teraz się z nią nie zobaczę,
nie wiem, jak inaczej mógłbym ją znaleźć.
Słyszałem wiele wymówek. ale ta jest wzruszająca.
Prawda?
Nie! To najgłupsza rzecz, jaką w życiu słyszałam!
-Jej i tak tam nie będzie. -Skąd pani wie?
Wszędzie są punkty kontrolne.
Żaden ze strażników nie uwierzy w te bzdury.
-Proszę wracać do domu! -Jesteśmy w tym razem?
Myśli pan, że co to jest? Jakiś film na Netflixie? Do domu!
Wyobraź sobie wszystkich ludzi
Żyjących w...
-Kurwa, do domu! -No dobrze.
-Rozumiem. -Kurwa mać.
I tyle? To już koniec?
Tak.
Chyba tak.
Co to było?
Cowslip...
Cowslip Lane?
Ox... Oxman...
Oxmantown.
Ten z Oxmantown Road.
Oxmantown Road.
Mam jej ulicę.
Uważaj na to auto. To zabytek.
Dobrze.
Daj znać, jak ci pójdzie. Jakby co, dowiozę ci prowiant.
Dzięki, bracie. Jestem gotowy.
Zwariowałeś.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska wiant.