โมเดิร์นเลิฟ
ประกาศเรียกครั้งสุดท้าย
ของรถไฟเที่ยวสิบโมงจากสถานีแคนต์ ไปดับลินฮิวสตัน
กัลเวย์ ไอร์แลนด์ 13 มีนาคม 2020
ให้ตาย ดูพวกงี่เง่าพวกนี้สิ เอาแต่เล่นมือถือกันทุกคน
หน้างี้ติดจอ เผยข้อมูลตัวเองออกไปฟรีๆ
ไม่มีใครถือหนังสือสักเล่ม น่าเศร้าที่คนเรากลายเป็นแบบนี้
แม่คะ รถกำลังจะออกจากกัลเวย์ อีกสองชั่วโมงมารับหนูได้ไหม
หนูขนของมาตั้งเยอะ จะให้โบกแท็กซี่เนี่ยนะ
มารับหนูหน่อย
ไม่ตื่นเต้นเหรอที่หนูจะได้ กลับไปอยู่บ้านสักพัก
แม่คะ แม่...
- เป็นไงบ้าง - พวกช่างจ้อ
- อย่านั่งตรงนี้นะ - ไงครับ สวัสดี สบายดีไหม
ขอบคุณ
พระเจ้า นี่ก็พวกบ้าหอบฟาง พูดมาก น่ารำคาญ
ช่วยเดินเลยไปที
เดินต่อไป ขอบคุณ
ไม่นะ เกรต้า ธุนเบิร์กฉบับไอริช ไม่เอานะ ขอละ
โอ๊ยตาย เดินต่อไปเลย
เดินต่อไปเลย พวก ตัดหัวแม่พกใส่กระเป๋ามาด้วยแน่ๆ
แพ้ขนทิตเทิลส์กับโคโค่รึเปล่าจ๊ะ
ไม่เป็นไรจ้ะ
ไม่ดีกว่า
อยากได้ไหม
คนแปลกหน้าบนรถไฟ (ดับลิน)
ตรงนี้ว่างค่ะ
เข้าใจแล้ว ชอบแนวแอนเจลีนา โจลี
มากกว่ามนุษย์หนอนหนังสือน่าสนใจ ที่มีอะไรให้พูดเป็นเรื่องเป็นราว
เพราะคุณอาจจะไม่กล้าฟัง แจ่มแจ้งเลย
โปรดทราบ เรากำลังจะ เดินทางถึงสถานีอะเธนราย
อะเธนราย
ผู้โดยสารที่เดินทางไปอะเธนราย โปรดลงจากรถตอนนี้
ขอบคุณครับ
มีลุ้นต่อแล้ว ลาก่อน โจลี
ฮัลโหล พอลล่าพูดค่ะ
ขอบคุณที่โทรกลับมานะคะ
ค่ะ ฉันรอพัสดุอยู่สองกล่อง
แต่ส่งมาที่ดับลินนะคะ ไม่ใช่กัลเวย์
ที่อยู่เป็นชื่อฉันทั้งคู่ ฉันเลือกผิดน่ะ
ใช่ค่ะ ที่ถนนออกซ์แมนทาวน์ ขอบคุณมากค่ะ
มีใครรับชากาแฟไหมคะ ชากาแฟ รับไหมคะ
- ค่ะ ฉันขอ... - กาแฟ... ชา...
ไม่มีเหรอ เยี่ยมเลย ไม่รับชากาแฟนะ
- บ้าชะมัด ว่าไหมครับ - สุดๆ เลย
- พวกเขาจะปิดการขนส่งสาธารณะ - ผมเพิ่งได้ข่าว
ผมแน่ใจว่าอะไรๆ จะกลับมาเป็นปกติในไม่ช้า
- คุณมาจากมหาวิทยาลัยเอ็นยูไอเหรอ - เดาจากอะไรคะ
หนังสือวิชาการกองโตมันฟ้องน่ะ
จริงสิ ถูกแล้วค่ะ
มหาวิทยาลัยปิดเมื่อวานนี้น่ะ
คุณล่ะคะ
ผมทำงานสายเทคใกล้ๆ กัลเวย์ บริษัทให้ทุกคนพักงานสองสัปดาห์
- ตายจริง แล้วคุณจะไปไหนคะ - แฟลตน้องชายผมในดับลิน
เพื่อนร่วมแฟลตผมกลับบ้านกันหมด ผมเลยไม่อยากแกร่วอยู่ในกัลเวย์
ฉันด้วย เมืองแห่งปาร์ตี้จะสนุกอะไรถ้าไม่มีคน
ใช่แล้ว แต่ขอบอกว่า น้องชายผมน่ารำคาญสุดๆ
ไม่รู้ว่าแบบไหนดีกว่ากัน แต่เขาก็แก้เหงาได้แหละ
ชวนเขาไปบ้านแม่เธอสิ
เงียบนะ เพิ่งเจอเขาเมื่อสองนาทีก่อนเอง
ใช่ แต่กำลังไปได้สวยนี่นา เธอมันโดดเดี่ยวชะมัด
- แล้ว... - คุณพักที่ไหนครับ
- ขอโทษค่ะ - ขอโทษครับ คุณพูดต่อเลย
"งานสายเทค" จริงๆ แล้วทำเกี่ยวกับอะไรน่ะ
ฉันได้ยินบ่อยมากเลย แต่ฉันแค่พยักหน้าเออออ
ผมทำงานให้บริษัทที่เลือกโฆษณา ให้บริษัทต่างๆ
- งั้นคุณก็ทำงานโฆษณา... - ผมทำงานเทค
ผมดูแลลูกค้าหกหรือเจ็ดบริษัท และช่วยพวกเขาหากลุ่มเป้าหมาย
จะได้ไม่เสียเวลาไปกับคน ที่จะไม่ซื้อสินค้าของพวกเขา
เราวิเคราะห์อัลกอริทึม จากการติดตามรสนิยมของลูกค้า
พยายามพยากรณ์และจำลอง พฤติกรรมของพวกเขา คุณล่ะครับ
ฉันศึกษาเรื่องยุคกลางค่ะ
ครับ
สมัยก่อนพวกเขา ไม่ทำอะไรแบบนั้นมากเท่าไหร่
เครื่องประมวลผลของพวกเขา ช้าเกินไปน่ะ
โทษทีนะ ผมเอียงคอจนเริ่มเคล็ดแล้ว
- จะเป็นไรไหมถ้าผม... - โทษที มาเลยค่ะ
ค่อยยังชั่ว เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะครับ
ลืมไปแล้วค่ะ
- ขอถามอะไรแปลกๆ ได้ไหม - ได้สิ
ตอนคุณเพิ่งขึ้นรถ ทำไมถึงไปนั่งกับเธอล่ะ
ในเมื่อมีโต๊ะสองตัวให้เลือก
ผมชอบหันหน้าไปทางที่รถแล่นมากกว่า
- ตอนนี้คุณหันอีกทาง - ใช่ แต่ผมเห็นหน้าคุณไง
ผมทนอึดอัดไปก่อนได้ ก็แค่นิสัยแปลกๆ น่ะ
มันไม่ได้ควบคุมชีวิตผมสักหน่อย
- อยากแลกที่นั่งกันไหมคะ - ครับ
คุณพักที่ไหนจนกว่ามหาวิทยาลัยจะเปิด
- บ้านแม่ฉันค่ะ - น้ำเสียงคุณกังวลนิดๆ นะ
ฉันชอบที่ได้ไปอยู่ที่อื่นในสองสามปีมานี้
พอคิดว่าต้องกลับไปสักสองสัปดาห์...
ฉันรักแม่นะ แต่แม่เป็นคนแบบที่เราต้อง ทำทุกทางเพื่อให้หยุดพูด
- แถมแม่ก็ไม่มีทีวีด้วย - อะไรนะ จริงเหรอ
- ไม่มีไวไฟ - คุณคลั่งตายแน่ๆ
ใช่ แม่แค่วาดรูป แต่งกลอน
ฟังวิทยุ ดูแลบรรดาต้นไม้ที่อยู่ในร่ม
- ฟังดูเป็นคนสุดยอดเลย - ก็จริงนะคะ
- แม่สูบกัญชาด้วย - ไม่จริงน่า
- จริงค่ะ - ฟังดูเหมือนน้องผมนิดหน่อยนะ
ไม่นับการวาดรูป แต่งกลอน หรือกิจกรรมสร้างสรรค์ทุกอย่าง
พวกปุ๊นนิดหน่อยสินะ
เขาออกแนวสนูป ด็อกก์
กับตัวละครของเซธ โรเกน ในหนังทุกเรื่อง
ม้วนผสมกันเป็นปุ๊นมวนใหญ่
อยากเจอเขาจัง
ไม่รู้ว่าพวกคุณจะเข้ากันได้ไหม แม่คุณอาจจะได้
คุณว่าเรื่องนี้จะกินเวลานานแค่ไหนน่ะ
งานสัมมนาจะกลับมาจัดวันที่ 28 สองสัปดาห์มั้งคะ
คุณชอบอ่านหนังสือเหรอ
- ค่ะ - เล่าเรื่องยุคกลางให้ฟังหน่อยสิ
- แบบในประโยคเดียวน่ะเหรอ - ใช่
- สมกับที่ทำงานโฆษณาเลย - เปล่านะ ผมทำสายเทค
ฉันคงอธิบายเกี่ยวกับยุคกลางให้จบ ระหว่างนั่งรถไฟทั้งเที่ยวไม่ได้ด้วยซ้ำ
- ไม่เป็นไรครับ - มันอธิบายยากน่ะ
- ผมเข้าใจ - คุณชอบอะไรที่ลงตัวง่ายๆ ใช่ไหม
คงงั้นมั้ง ผมชอบเล่น เตตริส
ฉันชอบสิ่งที่อธิบายไม่ได้
- ซับซ้อนหลายชั้น เหมือนหัวหอม - แต่หัวหอมมีจุดสิ้นสุด
งั้นเหมือนหัวหอมลูกใหญ่ๆ
แบบที่ฉันต้องใช้เวลาทั้งชีวิต แค่เพื่อเขียนอารัมภบท
ฉันชอบแบบนั้น ฉันไม่ชอบการไปถึงจุดสิ้นสุด
ผมตรงข้ามกันเลย
แค่เห็นว่ามันทำงานยังไง มีหน้าที่อะไร ผมก็พอใจแล้ว
ต้องการแค่นั้นแหละ ผมไม่มีหัวคิดแบบนักวิชาการ
อ่านอะไรลึกซึ้งเกินไปผมก็ผล็อยหลับแล้ว
แต่ฉันดีใจที่คุณนั่งตรงนี้นะคะ
จริงเหรอ
- คุณดีกว่าฆาตกรต่อเนื่องเยอะเลย - ใครนะ
ไม่ พอลล่า ผมคือฆาตกรต่อเนื่อง
- อะไรนะ - ผมต่างหาก
นี่คือเรื่องสยอง ไม่ใช่เรื่องรักใคร่
คุณน่าจะไปนั่งข้างคนอื่น
- โอเค คุณแสดงเนียนเกินไปแล้ว - โทษที
รู้ชื่อฉันได้ยังไงน่ะ
คุณพูดตอนโทรศัพท์ไง
ไม่ยักรู้ว่าคุณฟังอยู่
แล้วใครพูดถึงเรื่องรักใคร่กัน
โทษที รบกวนรึเปล่าครับ
- ไม่ค่ะ - เชิญเลย
คุณช่างดูสุขใจ บนรถไฟขบวนนั้น
คนแปลกหน้าเมื่อสองนาทีก่อน
ตอนนี้คุณหัวเราะและเล่าเรื่องขำขัน
ไม่มีอะไรที่พวกเขาไม่รู้เกี่ยวกับกันและกัน
พวกเขาช่างหน้าตาดี
แถมยังหนุ่มสาวกันทั้งคู่
ดูเหมือนเรากำลังได้เห็น
คนปิ๊งกัน ช่างน่ารักจับใจ
คุณพร้อมหรือเปล่า
อยากเป็นพวกเขาใช่ไหม
คนปิ๊งกัน มันน่ารักเกินไป
ขอให้พวกเขาไม่เจออุปสรรคอะไร เป็นแค่คนแปลกหน้าบนรถไฟ
ไม่มีสิ่งใดก้าวก่าย
ใช่
เป็นแค่คนแปลกหน้าบนรถไฟ
- พิลึกแฮะ - พิลึกจริงๆ
- คงถึงแล้วสินะ - สุดสาย
- คุณจะไปทางไหน - ทางเหนือค่ะ คุณล่ะ
ใต้ครับ
- ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ - เช่นกันครับ
คุณทำให้การเดินทางสั้นกว่าปกติมากเลย
- เราควรจะลงไปได้แล้ว - ใช่ครับ คงอย่างนั้น
ค่ะ คุณควรลง
เหมือนการอพยพก่อนรัฐประหารเลย
อย่างกับเราอยู่ในหนังสงครามขาวดำ อะไรกันเนี่ย
ฉันไปทางนั้นค่ะ
- บายค่ะ - ลาก่อนครับ
เดี๋ยว
- 0858395... - ไม่
มาเจอผมที่นี่วันที่ 28 นะ
รถไฟขบวนแรกกลับมหาวิทยาลัย เมื่อเรื่องงี่เง่านี่จบลงแล้ว
ตรงนี้เลย
วันที่ 28
สองอาทิตย์ต่อจากนี้
ฉันจะมาค่ะ
- คุณน่าทึ่งมาก - ดีใจที่คุณขึ้นรถไฟขบวนนี้นะ
- แน่ใจนะว่าไม่อยากได้เบอร์ฉัน - แน่ครับ
คุณจะมา
- มั่นใจทีเดียวนะ - ปกติก็ไม่หรอก
ผมไม่อยากส่งข้อความกับหลังไมค์หาคุณ ตลอดสองอาทิตย์อย่างกับเด็กวัยรุ่น
มันน่าหงุดหงิด
- แบบนี้คลาสสิกดี - เหมือนหลุดออกมาจากยุคกลาง
ถ้าเราคู่กัน ผมจะได้เจอคุณที่นี่
รถไฟกลับกัลเวย์เที่ยวแรก วันที่ 28
- สองอาทิตย์ไม่นานเกินไปหรอก - แป๊บเดียวเอง
ผมอยากจูบคุณมากเลย
- อาจจะไม่ควรนะคะ - ผมรู้
ขอบคุณมากเลย ตาเบื๊อก
หวัดดีค่ะ แม่
- ไงจ๊ะ ลูกรัก - หวัดดีค่ะ
เหงื่อโชกเชียว
คนขับอูเบอร์ไม่ยอมช่วยขนกระเป๋าน่ะ
งั้นเขาก็ไม่สุดยอดนักหรอก เข้าใจไหม ความหมายของ อูเบอร์
- เข้าใจค่ะ ฝืดมาก แม่สบายดีไหมคะ - เยี่ยมเลยจ้ะ
- แม่อยู่บ้าน เหมือนทำรังดักแด้ - อะไรนะ
ไม่ต้องเจอเพื่อนบ้านที่แม่เกลียด วิเศษเลย
เอาไวน์มารึเปล่า
เอามาค่ะ
เดคแลน นายรอฉันอยู่สินะ
นึกว่าพรุ่งนี้ซะอีก
นั่นคือประโยคที่แขกทุกคนอยากได้ยินเลย
- ชอบชุดนะ - ไม่ดีตรงไหน
ดูเหมือนนายน่าจะไปดำน้ำที่หาดวิคตอเรียน
หรือไม่ก็ถูกยิงออกจากปืนใหญ่
- นายจะอยู่นานแค่ไหน - ฉันพักงานสองอาทิตย์
นี่กลายเป็นทหารไปแล้วรึไง
ไปโรงละครและเที่ยวคุณโสกันเถอะ
อย่างน้อยนายก็แต่งตัวพร้อมแล้ว
เอาเถอะ เข้ามาสิ
ฉันจะทำความสะอาดห้องว่างพอดี เป็นไงบ้าง พี่ชาย
การทำรังดักแด้คืออะไรเหรอคะ
มันคือการปิดเมืองทั้งหมด
ออกไปซื้อของยังไม่ได้ อย่างกับระเบิดลงเลย
ถ้าสถานการณ์ร้ายแรงเท่านั้น
รัฐยังไม่สั่งปิดใช่ไหมคะ
ยังจ้ะ แต่พวกเขาจะสั่ง ว่ากันว่านะ
ทีนี้...
เล่าเรื่องหนุ่มบนรถไฟให้ฟังหน่อย ระหว่างที่แม่ม้วนปุ๊น
ห้องหดลง หรือไม่ฉันก็โตขึ้น ตั้งแต่มาครั้งก่อน
- มันดูเล็กลงเพราะของของฉันน่ะ - สมบัติบ้าอะไรเนี่ย
ของกระจุกกระจิกที่เจอในกองขยะน่ะ
ของที่สังคมทุนนิยมมองว่าไร้ประโยชน์
นายสะสมขยะสินะ
ของดีๆ ทั้งนั้นแหละ
มีเตียงอยู่ที่ไหนสักแห่งในนี้ใช่ไหม
เดี๋ยวฉันเก็บห้องแป๊บเดียวก็เสร็จ
แต่ฉันต้องซื้อผ้าปูเตียงใหม่ให้นาย มาเถอะ ฉันต้องกินมื้อเช้า
และฉันต้องกินมื้อเที่ยง
เธอฟังดูดีนะ มีรูปถ่ายไหม
ไม่ ฉันจะถ่ายรูปมาทำไม
เราถูกชะตากัน มันมีความจริงใจ ฉันจะแค่ถ่ายรูปเธอมาทำไม
ฉันจะได้เห็นหน้าเธอไง
- เธอเล่นเฟซบุ๊กรึเปล่า - ไม่รู้สิ
- ไอจีล่ะ - ฉันไม่รู้
- นายหาได้ไหม - ฉันไม่รู้นามสกุลเธอ
ส่งข้อความหาเธอสิ
ฉันไม่มีเบอร์ หรืออีเมล หรือที่อยู่เธอ
- แล้วนายจะติดต่อผู้หญิงคนนี้ยังไง - ก็ไม่ไง
เรานัดเจอกันบนรถไฟกลับกัลเวย์ วันที่ 28 สองอาทิตย์ต่อจากนี้
โรแมนติกเป็นบ้าเลย
- เนอะ - อย่างกับในหนัง ซ้อนแผนยมฑูต
แต่ไม่เอาฆาตกรรมสองศพนะคะ เอาแบบ ตะวันไม่สิ้นแสง แรงรักไม่จาง ดีกว่า
แค่คิดเฉยๆ น่ะ
แม่โคตรชอบเลย
- เธอไม่ไปตามนัดหรอก - รู้ได้ยังไง
เพราะนายเจอเธอแค่สองชั่วโมงเอง
เธอต้องไปสิ เราถูกชะตากันอย่างลึกซึ้ง
เธอไม่ไปหรอก เชื่อสิ เธอเป็นสุภาพสตรี
เธอจะตื่นมาแล้วค่อยๆ ลืมนายทุกๆ วัน
ส่วนนายก็จะทำตรงกันข้าม
พระเจ้าถึงสร้างเบอร์โทรศัพท์ขึ้นมาไง
เพื่อเตือนให้เธอนึกถึงนายไปเรื่อยๆ
ต้องใช้ความสม่ำเสมอ นายต้องจับเธอให้อยู่หมัด
นายไม่เคยจับใครได้อยู่หมัด ไมเคิล
นั่นคือความแตกต่าง ระหว่างนายกับฉันเสมอมา
เขาทำงานโฆษณา แต่เขาเรียกว่างานเทค
ลูกแน่ใจเรื่องเขานะ
หนูรู้ว่าจากข้อมูลที่คุยกันมา หนูไม่ชอบขี้หน้าเขาเท่าไหร่ แต่ก็ไม่สำคัญ
เยี่ยมจ้ะ
ทุกวันนี้มีความกดดัน ว่าคนเราต้องเข้ากันได้
และสิ่งที่เราต้องมีเหมือนกัน
แล้วข้อดีของการเข้ากันไม่ได้ล่ะ
ถ้าไม่มีเบอร์เธอ จะส่งข้อความสยิวกันยังไง
ฉันไม่อยากส่งข้อความสยิว เธอเป็นสาวสมัยใหม่
นั่นคือประโยชน์ของมือถือไม่ใช่รึไง
ใช่ เหตุผลเดียวที่มันถูกสร้างขึ้นมา ไว้ส่งข้อความสยิว
นี่เป็นความถูกชะตาที่ซับซ้อน ไม่ใช่วัยรุ่นกิ๊กกันบนรถไฟ
เธอน่าทึ่ง
ให้ฉันตัดสินเอง เธอเรียนอะไรอยู่
- เธอศึกษาเรื่องยุคกลาง - โอเค
แบบเรื่อง มหาศึกชิงบัลลังก์ งี้เหรอ
เจ๋ง ชักจะชอบแม่สาวนี่แล้ว
ลูกเข้ามหาวิทยาลัยเกือบสองปีแล้ว แต่ยังไม่เจอใครสักคน
แม่นอนกับคนทั้งคณะภายในสองเดือน
ว่าไงนะ
ล้อเล่นจ้ะ
- ในหนึ่งเทอมมากกว่าน่ะ - ตายแล้ว
เอาละ หนูจะไปจัดห้อง
ไม่ต้องจ้ะ จัดไว้ให้แล้ว
- ผ้าปูเตียงใหม่ - ขอบคุณค่ะ
- แม่เปิดหน้าต่างให้แล้ว - ขอบคุณ
อยากรู้จังว่าจะรู้สึกว่าห้องหดเล็กลงไหม
เพราะหนูไม่ได้ใช้ห้องมานานแล้ว
- นอนสบายไหม - เยี่ยมเลย ขอบใจนะ
ดีใจที่นายมานะ พวก
- ฝันดีนะ - ฝันดี พวก
- อะไรวะเนี่ย - ฉันจะออกไปเที่ยว
- ห้าทุ่มแล้วนะ - เออสิ
เราไม่ได้เข้าวัยกลางคนก่อนกำหนด และชีวิตลงตัวเหมือนนายทุกคนหรอกนะ
ฉันต้องไปหาสาวสักคนก่อนปิดเมือง
- ที่ไหน - ในเมืองที่เต็มไปด้วยสาวๆ ไง
ชีวิตฉันไม่ลงตัวขนาดนั้น
เพราะงั้นฉันถึงนอนอยู่คนเดียว ไม่มีใครให้บอกราตรีสวัสดิ์
ข้างๆ ทูบากับหมวกทรงกลมตรงมุมห้อง
ใช่ เราห่วงเรื่องนั้นกันอยู่
ทำไมนายถึงยังไม่เจอใครสักคนในบริษัทนั่น
เดี๋ยวนี้มีผู้หญิงอยู่ในนั้น ครึ่งนึงแล้วไม่ใช่เหรอ
- มีให้เลือกเยอะเลย - แค่ยังไม่ถูกใจใครน่ะ
ที่นั่นคือกัลเวย์นะ ทุกคนเมาอยู่ตลอด
อย่างน้อยก็น่าจะมีใครจูบนายบ้าง หลังอยู่มาตั้งสองปี
- ฉันได้จูบสาวๆ เยอะแยะ - งั้นปัญหาอยู่ตรงไหนล่ะ
แค่ไม่มีใครคว้าใจฉันได้
นั่นแหละที่ฉันจะทำ
คว้าสาวสักคนบนถนนแล้วจูบเธอฟอดใหญ่
นายคิดว่าเรื่องนี้จะกินเวลาหลายเดือน
อีกสองอาทิตย์ก็กลับมาเป็นปกติน่า
นายพยากรณ์ได้ห่วยมาก
- ฝันดี - ฝันดี
ไอ้โง่เอ๊ย
ไงครับ คิดถึงนะ ฝันดี รัก จาก ม.
อย่าลืมเอาขยะออกไปทิ้งนะ แม่เองจ้ะ
ไงคะ คนแปลกหน้าบนรถไฟ
ฉันไม่มีเบอร์คุณ เลยโทรหรือส่งข้อความไปไม่ได้
แต่ถ้าทำได้ ฉันคงบอกว่า
"คิดถึงนะคะ ราตรีสวัสดิ์"
ให้ตาย เธอมันห่วยแตกเป็นบ้า
ห้องนอนสมัยเด็กนี่ก็เล็กบรรลัย
เอาละ ลุยกันเลย เริ่มได้
สงครามและสันติภาพ เล่มหนึ่ง
แม่ชอบจัง
ดึงขึ้น ให้คางเลยขึ้นไป เร็วเข้า
เยี่ยมเลย ยังไงต่อ
มีอีกสองภาคนะ
จริงเหรอ
เหมือนคำพูดของเชมัส ฮีนนีย์น่ะ เขาว่าไงนะ
"ผ่านหน้าหนาว..."
"ถ้าเราผ่านหน้าหนาวไปได้..."
"ถ้าเราทนร้อนได้ เราก็ทนหนาวได้..."
วันเสาร์ที่ 28 มีนาคม 2020
ในความหวังที่จะครอบคลุมทุกด้าน ของสถานการณ์ในไอร์แลนด์...
หลังจากมีการออกกฎเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
กลุ่มผู้เชี่ยวชาญแนะนำให้ ขยายเวลาต่อไปอีกสามสัปดาห์
และยังคงห้ามเดินทางเกินสองกิโลเมตร ตามที่กำหนดอยู่ต่อไป
- อรุณสวัสดิ์ - แต่งหล่อไปไหนเนี่ย
ฉันมีนัด วันนี้วันสำคัญนะ
อ๋อ ใช่ สาวรถไฟ
แต่เดี๋ยวนะ ตอนนี้มีกฎ ห้ามออกจากบ้านเกินสองกิโลไม่ใช่เหรอ
- ฉันรู้ แต่... - แล้วฮิวสตันอยู่ไกลแค่ไหน
หกมั้ง
- ก็นะ - ฉันรู้ว่าเธอจะไป
นี่แหละใช่เลย
ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกแบบเดียวกัน เหมือนมีโทรจิตน่ะ
ขอยืมรถนายนะ
ไม่ นายไปไกลเกินสองกิโลไม่ได้
เดี๋ยวนายก็บังเอิญเจอเธอ นี่ไอร์แลนด์นะ แคบจะตาย
ฉันหวังพึ่งเรื่องนั้นไม่ได้
ฉันไม่เคยแน่ใจเรื่องใคร ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
แต่นายฝ่ากฎปิดเมืองไม่ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม
แต่นี่เป็นสถานการณ์พิเศษนะ ถ้าฉันไม่ได้เจอเธออีกล่ะ
พิเศษเหรอ พิเศษยังไง
นี่มันแค่สถานการณ์ของนายคนเดียว
ยังไงก็เถอะ เธอไม่ไปหรอก
- รู้ได้ยังไง - เขาต้องไปอยู่แล้ว
หนูจะไม่ฝ่าฝืนกฎค่ะ แม่ มันผิด
หนูผิดเองที่ไม่ขอเบอร์เขาไว้
ลูกคิดว่าไม่จำเป็นนี่จ๊ะ โรแมนติกจะตาย วิเศษสุดๆ
ลูกเชื่อมั่นในความถูกชะตาที่มีให้กัน เหมือนบทกวีงดงาม
บทกวีง่อยๆ
น่าทึ่งเนอะที่พวกสายเทคเสรีนิยม อย่างนายคือคนที่แหกกฎเสมอ
พวกเขาเปิดตัวแบบพวกหัวขบถเท่ๆ แล้วจากนั้นก็แบบว่า
"แต่เราไม่อยากจ่ายภาษี
"เราไม่อยากให้คนงานของเรา มีสิทธิ์พื้นฐาน
"เพราะเราคือนักก่อตั้งธุรกิจ ที่ทำให้ร้านพิซซ่าตั้งตัวได้ใหม่
"และกฎไม่มีความหมายอะไร เมื่อเรารวยเท่าประเทศขนาดกลาง"
ขอบใจที่ทำลายภาพพจน์ไม่มีชิ้นดี
ฉันไม่ใช่เจ้าของธุรกิจสตาร์ตอัป ฉันเป็นอัจฉริยะคอมพิวเตอร์
ไม่อยากเชื่อว่านาย จะเป็นฝ่ายเชื่อฟังกฎเกณฑ์
- คอร์นเฟลกอยู่ไหน - ตู้ขวาบน
- นายไม่เคยทำตามกฎเลย - มันไม่ใช่แค่กฎ มันคือสามัญสำนึก
มันคือการห่วงใยเพื่อนบ้าน
ไม่ใช่แค่ทำตัวเป็นพระเอก ในนิยายเพ้อเจ้อที่นายอยากเป็น
- นี่ชีวิตจริงนะ ไมเคิล - ก็ใช่น่ะสิ ชีวิตของฉัน
อีกนิดเดียวนายก็จะทำตัวเป็นพวก
"นี่คือประเทศเสรี ฉันทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ"
ก็ใช่ไง นี่ชีวิตฉัน ฉันเกิดมาแค่ชาติเดียว
ไม่ใช่ นี่ชีวิตของเรา และเราจะเผชิญเรื่องนี้ด้วยกัน
และเป็นครั้งแรกที่คนทั้งโลก อาจจะร่วมใจกันจริงๆ
นายสนใจแต่เรื่องสาวที่นายเจอบนรถไฟ
มีเยอะแยะจะตาย ก็แค่สาวๆ ทั่วไป
ไม่ใช่คนนี้ ถ้านายเจอเธอ นายจะรู้ว่าฉันพูดถึงอะไร
นายนั่นแหละที่จะเห็นด้วยกับฉัน ยิ่งกว่าใครๆ
เขาอาจจะไม่ได้พิเศษขนาดนั้นก็ได้
หนวดเคราก็เกะกะลูกตา แถมเขายังทำงานที่หนูเกลียด
ฟังดูเขายอดเยี่ยมนะจ๊ะ
มีคนตั้งเยอะแยะที่ยอดเยี่ยม
ถ้าเขาไปแล้วลูกไม่ไปล่ะ ลูกไม่มีวันรู้
เขาไม่ไปหรอกค่ะ แม่
เขาเป็นคนมีความรับผิดชอบ
และเขาจะไม่แหกกฎเพื่อคนแบบหนูหรอก
แม่อยากรู้ว่าเรื่องนี้จะจบยังไงนี่นา
แม่พนันไว้กับเพื่อนบ้านทุกคน ว่าเขาจะไปรึเปล่า
- อะไรนะ - ลุ้นกันทั้งถนนเลยจ้ะ
นี่ไม่ใช่เรื่องของนาย นี่คือเรื่องของคนทั้งโลกที่ร่วมใจกัน
นายก็ดูคลิปแม่กัล กาโดต์ เราได้ดูกันหมดและร้องไห้กันหมดด้วย
จงเชื่อฟังกัล กาโดต์ และเพื่อนๆ ดาราของเธอ
เรื่องนี้จะผ่านไปและกลับสู่ภาวะปกติ แล้วฉันจะกลับไปอยู่คนเดียวอีก
ฉันไม่ยอมพลาดโอกาส ที่จะได้สมหวังเพียงครั้งเดียวนี้
เพราะกฎชั่วคราวสักอย่าง
ผู้หญิงคนนี้น่าทึ่ง
ฉันคิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอพูด
ถ้าเธอไปตามนัดแล้วฉันไม่ไป ฉันจะไม่ยกโทษให้ตัวเอง
มันจะหลอกหลอนฉัน
ฉันจะเหมือนวิญญาณเดียวดาย ในนิยายชาลส์ ดิกคินส์
ที่สิงอยู่ในสถานีรถไฟ
ฉันจะไม่ทำอะไรเพื่อห้ามนายนะ แต่อย่าขอให้ฉันเห็นด้วย
อยากทำอะไรก็ตามใจ แต่เธอไม่ไปหรอก
พนันกันไหม
ไม่
เราพูดถึงชีวิตจริงของหนูกันอยู่
ไม่ใช่ละครน้ำเน่าหรือการแข่งม้า
แม่รู้จ้ะ และแม่อยากให้ลูกมีความสุขจริงๆ
- เหรอคะ - แน่นอนสิจ๊ะ ลูกคือลูกสาวแม่
แต่แม่เดิมพันเรื่องนี้เอาไว้เยอะนะจ๊ะ
ถ้าเธอไม่ไป
ฉันจะจ่ายค่าเช่าบ้านปีหน้าให้นายทั้งปี
ให้ตายสิ
ใช้ลูกไม้ต่ำๆ ขนาดนี้เลยเหรอ
- แล้วนายจะได้อะไร - ให้ฉันยืมจักรยานก็พอ
แต่เร็วหน่อย เพราะฉันต้องไปถึงที่นั่นในสิบนาที
ทั้งปีเลยนะ
ฉันสัญญา แต่ถ้าเธอไม่ไปเท่านั้นนะ
ถ้านายไม่ให้จักรยานฉัน นายจะไม่มีวันรู้
- ไอ้บ้าเอ๊ย นายมันโคตรหัวหมอ - ฉันรู้ ก็ฉันทำงานโฆษณานี่
เวรเอ๊ย
- ไงครับ - ไงคะ
- สบายดีไหม - เยี่ยมค่ะ
ผมแค่ออกกำลังกายน่ะ
ดีค่ะ
หวัดดีครับ
คุณมาจากไหนคะ
ผมอยู่ในกัลเวย์น่ะ แต่ผมพักอยู่กับน้องชายในดับลิน
ฉันไม่รู้จักเขาหรอก คุณอาศัยอยู่ที่ไหน
โอเค สารภาพก็ได้ ผมมาไกลเกินสองกิโลเมตร
ผมจะบอกความจริง ผมพักอยู่ในอินชิคอร์
- เชิญกลับเลยค่ะ - จริงเหรอ
จริงสุดๆ
ขอผมเล่าอะไรให้ฟังได้ไหม คุณอาจจะเข้าใจในเมื่อเป็น...
- เป็นอะไร - ผมต้องไปที่สถานีรถไฟ
- รถไฟไม่วิ่งหรอกนะ - ผมรู้
ผมไม่ได้จะไปขึ้นรถไฟ ผมจะไปหาผู้หญิงคนหนึ่ง
เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ผมเจอเนื้อคู่ของผมบนรถไฟ
เธอเป็นนักศึกษาเรื่องยุคกลาง จากเอ็นยูไอ
ฉลาดมาก แต่ตลกและเพี้ยนดี
เราสัญญาว่าจะกลับมาพบกันที่นี่
เพราะนึกว่าจะปิดเมืองแค่สองอาทิตย์
ทำไมไม่โทรหาเธอล่ะ
ผมไม่ได้ขอเบอร์เธอ หรือวิธีติดต่อทางอื่นเลย
แล้วทำไมไม่ขอ
เพราะดูเหมือนเราถูกชะตากันมาก จนเราทั้งคู่จะมาตามนัด
เราไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้จะร้ายแรงแค่ไหน
แต่เราถูกคอกันลึกซึ้งมาก เธอน่าทึ่ง
และถ้าผมไม่ได้เจอเธอคราวนี้
ผมก็ไม่รู้ว่าจะเจอเธอได้ยังไงอีก
ฉันได้ยินข้ออ้างมาเยอะนะ แต่นั่นน่าประทับใจทีเดียว
ใช่ไหม
ไม่ มันเป็นเรื่องงี่เง่าที่สุด ที่เคยได้ยินมาเลย
- ยังไงก็เถอะ เธอไม่ไปหรอก - รู้ได้ยังไง
เพราะมีด่านตรวจอยู่ทั่วพื้นที่
ไม่มีตำรวจคนไหนในไอร์แลนด์ เชื่อเรื่องบ้าๆ นั่นหรอก
- กลับบ้านไปซะ - เราเผชิญเรื่องนี้ร่วมกันนี่นา
คิดว่านี่อะไร หนังในเน็ตฟลิกซ์เหรอ กลับบ้านไป
- ไสหัวกลับบ้านไป - ได้ครับ ตกลง
- โอเค เข้าใจแล้ว - ให้ตายสิ
งั้นก็แค่นี้เหรอ จบแค่นี้น่ะเหรอ
ค่ะ
คงงั้นมั้ง
อะไรนะ
คาวสลิป...
คาวสลิปเลนเหรอ
ออกซ์... ออกซ์แมน...
ออกซ์แมนทาวน์
ที่ถนนออกซ์แมนทาวน์
ถนนออกซ์แมนทาวน์
รู้ถนนบ้านเธอแล้ว
ดูแลรถดีๆ นะ นี่ของเก่า
ได้เลย
บอกฉันด้วยว่าเป็นยังไง ถ้าอยากได้เสบียง ฉันจะปั่นไปหา
ขอบใจ ไอ้น้อง ฉันว่าฉันพร้อมแล้ว
นายมันบ้าว่ะ
โรธาร์ นา ลอคลันนัค ถนนออกซ์แมนทาวน์ 7
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ อ้อม