Huling anunsyo
para sa 10:00 tren mula Ceannt Station patungong Dublin Heuston.
GALWAY, IRELAND. MARSO 13 2020
Diyos ko, tingnan ninyo ang mga taong ito. Lahat sila'y may hawak na teknolohiya,
nakatutok sa screen, binibigay nang libre ang impormasyon nila.
Wala man lang may hawak na libro. Nakakalungkot.
Mama. Paalis na kami ng Galway. Sunduin mo ako sa loob ng dalawang oras?
Marami akong bagahe at gusto mo akong bumiyahe mag-isa?
Sunduin mo ako.
Hindi ka ba nasasabik na makasama ako?
Mama? Mama...
-Kumusta? -May madaldal dito.
-Pakiusap, huwag kang maupo rito. -Hi. Hello. Kumusta ka?
Salamat.
Diyos ko. Si John Candy ng Planes, Trains & Automobiles,
lakad lang, kaibigan.
Lakad lang. Salamat.
Huwag, Irish na Greta Thunberg. Huwag, salamat. Pakiusap.
Diyos ko. Lakad lang, kaibigan.
Dumiretso ka lang. Siguradong ulo ng mama niya ang nakabalot.
Allergic ka ba kina Tittles at Coco?
Ayos lang.
Hindi.
Gusto mo ba?
Mga Estranghero sa Tren ng Dublin
Heto. Libre ito.
Malinaw. Diyan ka sa kamukha ni Angelina Jolie,
imbes na dito sa matalino at nakakaaliw na indibidwal na may masasabi.
Dahil takot kang marinig iyon. Malinaw.
Makinig po ang lahat. Paparating na tayo sa Athenry Station.
Athenry.
Magsibaba na ang mga pasaherong biyaheng Athenry.
May pag-asa na ulit! Paalam, Jolie!
Hello? Si Paula ito.
Salamat sa pagtawag.
Nag-aabang ako ng dalawang package,
pwedeng pakidala sa address ko sa Dublin, hindi roon sa Galway?
parehong nasa account ko, namali ako nang pindot.
Oo. Sa Oxmantown Road. Salamat nang marami.
Mayroon bang gusto ng tsaa o kape? Tsaa o kape?
-Oo, ako... -Kape... Tsaa...
Wala? Ayos. Walang kape, walang tsaa.
-Nakakabaliw ito, ano? -Oo.
-Isasara ang pampublikong transportasyon. -Nabalitaan ko nga.
Siguradong babalik din sa normal ang lahat.
-Galing ka ba sa NUI? -Paano mo nalaman?
Halata dahil sa dami ng libro sa mesa mo.
Kaya pala. Tama.
Nagsara ang kolehiyo kahapon, kaya...
Ikaw ba?
Nagtatrabaho ako sa tech malapit sa Galway. Nagsara din.
-Diyos ko. Saan ka pupunta? -Sa bahay ng kapatid ko sa Dublin.
Umuwi na rin lahat ng kasama ko, kaya ayaw kong maiwan sa Galway.
Ako rin. Walang saysay ang party town kung walang tao.
Tama. Heto pa, sakit sa ulo ang kapatid ko.
Ewan ko kung tama. Ang mahalaga, may kasama.
Imbitahan mo siya sa bahay ng mama mo.
Tse. Dalawang minuto pa lang kayong magkakilala.
Oo, pero maganda takbo ng usapan ninyo. Napakalungkot mo.
-Ano... -Saan ka tutuloy?
-Paumanhin. -Paumanhin. Mauna ka na.
Ano ba ang ibig sabihin ng "in tech"?
Lagi ko iyong naririnig, at tumatango lang ako.
Nagtatrabaho ako sa kumpanyang target ang mga advertising company.
-Eh 'di nasa advertising ka... -Sa tech ang trabaho ko.
Tinutulungan ko ang mga kompanya na makahanap ng tamang kostumer,
para hindi sila mag-aksaya ng oras sa mga taong 'di bibili ng produkto nila.
Gumagamit kami ng mga algorithm na sumusubaybay sa mga kostumer,
upang mahulaan namin kung ano ang gusto nila. Ikaw ba?
Isa akong medievalist.
Sige.
Hindi sila gumagawa ng ganoon dati.
Mabagal ang mga pamproseso nila noon.
Pasensya na, nangangawit ang leeg ko sa anggulong ito.
-Ayos lang ba kung... -Sige lang.
Mas mabuti na. Ano ang sinasabi mo?
Hindi ko na maalala.
-May nakakatawa akong tanong. -Sige.
Noong una kang sumakay, bakit sa isang babae ka tumabi
kahit pa libre din dito?
Mas gusto kong nakaharap sa direksyon kung san papunta.
-Nakabaligtad ka ngayon. -Oo, pero sa iyo ako nakaharap.
Kaya hindi ko masyadong maiisip iyon.
Kaya ko naman kontrolin.
-Gusto mo magpalit ng upuan? -Oo.
Saan ka mananatili bago magbukas ang kolehiyo?
-Sa bahay ng mama ko. -Parang hindi ka masaya roon.
Masaya ako na malayo roon sa mga nakaraang taon,
kaya ang pagbalik doon para sa ilang linggo...
Mahal ko siya, pero siya iyong tipo ng tao na hindi tumatahimik.
-Isa pa, wala siyang TV. -Talaga?
-Wala ring Wi-Fi. -Gugustuhin mong mamatay!
Oo. Nagpipinta lamang siya, nagsusulat ng tula,
at nakikinig sa radyo at inaalagan ang hardin niya.
-Parang matalino siya. -Parang ganoon na nga.
-Humihithit din ng damo. -Imposible.
-Oo. -Parang iyong kuya ko lang.
Pero hindi nagpipinta, nagsusulat, o lahat ng pagiging malikhain.
Adik sa marijuana?
Parang si Snoop Dogg,
at lahat ng karakter ni Seth Rogen sa mga pelikula,
na pinagsama sa isang rolyo ng damo.
Gusto ko siyang makilala.
Hindi kayo magkakasundo. Iyong mama mo, pwede pa.
Sa palagay mo, gaano katagal ito?
May mga seminar na ulit sa ika-28. Ilang linggo siguro?
Mahilig kang magbasa?
-Oo. -Ipaliwanag mo sa akin ang medievalism.
-Sa loob ng isang pangungusap? -Sige.
-Halata ngang nasa advertising ka. -Hindi. Nasa tech ako.
Hindi ko maipapaliwanag nang buo ang medievalism sa loob ng isang byahe.
-Ayos lang. -Hindi iyon naipapaliwanag.
-Naiintindihan ko. -Gusto mong simple ang lahat, ano?
Siguro nga. Mahilig ako sa Tetris.
Gusto ko iyong mga bagay na hindi naipapaliwanag.
-Iyong tuloy-tuloy lang. Parang sibuyas. -Pero natatapos ang sibuyas.
Eh, 'di napakalaking sibuyas.
'Yong buong buhay ko ang aabutin sa pagsulat lang ng paunang salita.
Gusto ko iyon. Ayaw kong dumarating sa dulo ng mga bagay.
Kabaligtaran naman ako no'n.
Ipakita mo kung paano ang gagawin, ano'ng kailangan, at tapos.
Iyon lang. Wala akong malawak na pag-iisip.
Nakakatulugan ko ang mga mas malalim kay Malcolm Gladwell.
Kahit na, masaya akong naupo ka rito.
Talaga?
-Mas matino ka kaysa sa mamamatay-tao. -Sino?
Hindi, Paula. Ako ang mamamatay-tao.
-Ano? -Ako iyon.
Isa itong horror. Hindi ito romansa.
Sana sa iba ka na lang nakiupo.
-Masyado kang magaling doon. -Patawad.
Paano mo nalaman ang pangalan ko?
Nabanggit mo sa telepono.
Hindi ko alam na nakikinig ka pala.
At sino'ng nagsabi na romansa ito?
Patawad, nakakasagabal ba?
-Hindi. -Ayos lang.
Napakasaya mo sa tren na ito
Kahit kanina lang, kayo ay estranghero
Ngayo'y nagtatawanan at nagbibiruan
Alam ninyo na ang lahat ng dapat ninyong malaman
Napakaganda nilang tingnan
At parehong napakabata pa,
Mukhang mayroon tayo ritong
Isang meet-cute, napaka-cute
Hindi ba't kay ganda?
Gusto mo bang maging gaya nila?
Isang meet-cute, napaka-cute
Sana'y walang makahadlang sa dalawang estranghero sa tren
Sila ay dalawang estranghero sa tren
Pinagtagpo sila ng mundo
Oo
Sila ay dalawang estranghero sa tren
-Kakaiba iyon. -Talagang kakaiba.
-Nandito na tayo. -Ito na ang dulo.
-Saan ka lalabas? -Sa Hilaga. Ikaw?
Timog.
-Masaya akong makilala ka. -Ako rin.
Napaikli mo ang byahe.
-Dapat na tayong bumaba. -Tama ka. Dapat na tayong bumaba.
Dapat na talaga.
Para itong eksena bago ang isang kudeta.
Pakiramdam ko, nasa isang lumang pelikula ako tungkol sa giyera.
Dito na ako.
-Paalam. -Paalam.
Teka!
-0858395... -Hindi.
Magkita tayo rito sa ika-28.
Kapag sasakay ka na ng tren pabalik ng kolehiyo.
Dito.
Sa ika-28.
Dalawang linggo mula ngayon.
Pupunta ako.
-Nakakabilib ka. -Masaya akong sumakay sa tren na iyon.
-Sigurado kang ayaw mo ang numero ko? -Sigurado ako.
Pupunta ka naman dito.
-Kampante ka, ano? -Hindi lagi.
Ayaw ko lang na makipag-text nang dalawang linggo na parang teenager.
Nakakainip iyon.
-Ito ay lumang estilo. -Parang noong Middle Ages.
Kung talagang dapat, magkikita tayo rito.
Sa unang tren ng Galway, 28th.
-Mabilis lang ang dalawang linggo. -Lilipad iyon.
Gusto na kitang halikan ngayon.
-Hindi siguro dapat. -Alam ko.
Salamat nang marami. Bwisit.
Hi, Mama.
-Anak. -Uy.
Pawis na pawis ka.
Hindi ako tinulungan ng Uber driver sa mga bagahe ko...
Hindi siya über, ano? Nakuha mo iyon?
-Oo. Hindi nakakatawa. Kumusta ka? -Mabuti!
-Nagtatago ako. -Ano?
Hindi ko nakikita ang mga kagalit kong kapitbahay. Nakakatuwa.
May dala ka bang wine?
Oo naman.
Declan! Inaasahan mo ako.
Akala ko, bukas ka pa darating?
Iyan ang gustong marinig ng mga bisita.
-Gusto ko ang hitsura mo. -Ano'ng problema?
Para kang lalangoy sa Victorian beach
o ibabaril ng kanyon.
-Gaano katagal ka rito? -Dalawang linggo.
Nasa militar ka na ba ngayon?
Pumunta tayo sa music hall at maghanap ng mga babae.
Bagay roon ang pananamit mo.
Tara na.
Lilinisin ko na rin naman iyong libreng kwarto. Kumusta ka, 'tol?
Bakit may pagtatago?
Mahigpit na lockdown.
Hindi ka pwedeng pumunta sa mga tindahan. Parang iyong Blitz.
Kung lalala pa ang problema.
Hindi pa naman nila ipinatupad iyon, hindi ba?
Hindi pa, pero darating iyon. Sabi ng iba.
Ngayon...
Ikwento mo iyong lalaki sa tren habang maninigarilyo ako.
Lumiit ito o lumaki ako mula nang huli kong punta rito.
-Maliit tingnan dahil sa mga gamit. -Ano ba ang mga ito?
Kung ano-anong mga bagay lang.
Iyong ituturing ng lipunan na walang kwenta.
Para ka palang si Womble.
Matino ang lahat ng iyan.
May kama rito kung saan.
Lilinisin ko, mabilis lang
Kailangan ng bagong sapin. Tara na. Mag-almusal muna tayo.
Tanghalian na ako.
Mukhang magaling siya. Mayroon ka bang litrato?
Wala. Bakit ko iyon gagawin?
Nakabuo kami ng koneksyon. Totoo iyon. Bakit ko siya kukunan ng litrato?
Para makita ko siya.
-Nasa Facebook ba siya? -Hindi ko alam.
-Insta? -Hindi ko alam.
-Malalaman mo ba? -'Di ko alam buong pangalan niya.
Bakit 'di mo siya i-text?
Wala akong numero niya o e-mail o maski address.
-Paano mo siya makakausap? -Hindi kami mag-uusap.
Nagkasundo kami na magkita sa tren pa-Galway sa ika-28.
Nakakakilig iyon.
-Hindi ba? -Mga Estranghero sa Tren.
Pero wala iyong mga pagpatay, kaya mas gaya iyon ng Before Sunset.
Naisip ko lang.
Gusto ko ito.
-Hindi siya sisipot. -Bakit?
Dahil dalawang oras lang kayo nagkakilala.
Pupunta siya. Malalim ang koneksyon namin.
Hindi, maniwala ka. Babae iyon.
Gigising siya isang umaga at wala ka na sa isip niya,
samantalang ikaw ay kabaligtaran.
Kaya nga inimbento ng Diyos ang phone.
Upang maipaalala mo sa kaniya ang sarili mo.
Kailangan mong kumpletuhin ang misyon.
Iyon ang hindi mo nagagawa, Michael.
At iyon ang pagkakaiba nating dalawa.
Nasa advertising siya, pero tech daw iyon.
Sigurado ka sa kaniya?
Alam kong kabaligtaran ko siya, pero hindi mahalaga.
Ayos.
Lagi na lang sinasabi na dapat ay bagay kayo ng tao,
at pareho kayo ng mga hilig.
Pero hindi ba maganda rin na magkaiba kayo?
Kung wala ka ng numero niya, paano kayo makakapag-sexting?
Ayaw ko no'n. Isa siyang modernong babae.
Hindi ba iyon ang saysay ng phone?
Oo, kaya lang iyon naibento, para sa sexting.
Isa itong komplikadong koneksyon. Hindi basta-bastang pag-iibigan.
Nakakabilib siya.
Ako ang huhusga. Ano ang pinag-aaralan niya?
-Isa siyang medievalist. -Sige.
Parang Game of Thrones, ganoon?
Ayos. Magugustuhan ko siya.
Dalawang taon ka nang nasa kolehiyo at wala ka pa ring nakikilala.
Nakarelasyon ko na ang buong faculty sa dalawang buwan.
Ano?
Biro lang.
-Inabot naman ng isang semestre. -Diyos ko.
Sige. Aayusin ko na ang kwarto ko.
Hindi, tapos na.
-Bagong sapin. -Salamat.
-Nagbukas ako ng bintana. -Salamat.
Siguro maliit na lang iyon ngayon,
dahil matagal na akong umalis.
-Komportable ka ba? -Oo. Salamat, pare.
Masaya akong nandito ka.
-Magandang gabi. -Magandang gabi.
-Seryoso? -Lalabas ako.
-Alas-onse na ng gabi. -Oo.
Hindi ako gaya mo na maagang tumanda at kuntento na.
Dapat makapambabae ako bago mag-lockdown.
-Saan? -Sa siyudad na puno ng babae.
At hindi ako kuntento,
dahil mag-isa lang ako at walang makakatabing matulog,
kung hindi ang mga kalat ng kapatid ko.
Nakakalungkot nga iyon.
Bakit 'di ka makahanap ng pag-ibig sa kompanya mo?
Kalahati ng mga empleyado ngayon ay mga babae na.
-Marami kang pamimilian. -Walang nagtatagal.
Saka laging lasing ang mga tao sa Galway.
Siguro naman ay may humalik na sa iyo sa dalawang taon mo roon.
-Marami na. -Eh,ano ang problema?
Walang nakapapagpahumaling sa akin.
Iyon ang gagawin ko ngayon.
Hahalik ako ng babae sa daan.
Akala mo, magtatagal ito.
Pero babalik sa normal ang lahat sa ilang linggo.
Hindi mo alam iyon, kapatid.
-Paalam. -Paalam.
Ang tanga mo.
INIISIP KITA, MAGANDANG GABI, XX M.
HUWAG MO KALIMUTAN ILABAS ANG BASURA! MUM X
Uy, estranghero sa tren.
Hindi ko nakuha ang numero mo kaya 'di ako makatawag.
Pero kung pwede lang, gusto kong sabihin,
"Iniisip kita. Magandang gabi."
Diyos ko, nakakaawa ka.
Bwisit na maliit na kwarto!
Sige. Gawin na natin ito. Madali lang.
GIYERA AT KAPAYAPAAN I
Gusto ko ito.
Sige pa! Iangat mo ang baba mo! Sige pa!
Ang ganda. Ano na?
May dalawa pa.
Talaga?
Parang iyong sabi ni Seamus Heaney. Ano nga ba?
"Labanan ang..."
"Kapag nalabanan ang taglamig..."
"Kapag nag-init tayo, magagawa nating taglamig..."
SABADO MARSO 28, 2020
...sa pag-asang ma-cover ang klima ng Ireland sa lahat ng aspeto,
ang panuntunang inilabas 2 linggo ang nakakaraan
sa rekomendasyon ng mga eksperto, ay pahabain ito nang tatlong linggo,
nang nananatili ang 2-km lockdown.
-Magandang umaga. -Bakit ang sigla mo ngayon?
Mayroon akong pupuntahan. Ngayon na ang pagkikita!
Oo nga pala, iyong babae sa tren.
Pero teka, hindi ba limitado lang sa 2K ang pagbyahe?
-Oo. Pero... -At gaano kalayo ang Heuston?
Siguro, anim?
-Iyon naman pala. -Alam ko lang na nandoon siya.
Napakaperpekto nito.
Ganoon din ang nararamdaman niya. Alam ko.
Pahiram ako ng kotse mo.
Hindi. Hindi mo pwedeng lampasan ang 2K.
Magkikita pa ulit kayo. Maliit lang ang Ireland.
'Di ako pwede umasa roon.
Ngayon lang ako naging ganito kasigurado.
Pero kailangan mong sundin ang lockdown.
Pero espesyal ang sitwasyon na ito. Paano kung hindi ko na ulit siya makita?
Paano naging espesyal ito?
Baka para sa iyo lang iyon.
Hindi rin naman siya sisipot.
-Paano mo nalaman? -Pupunta siya roon.
Hindi ako lalabag sa panuntunan, Mama. Mali iyon.
Kasalanan ko rin kasi.
Hindi mo naman alam na ganito ang mangyayari. Napakaromantiko.
Nagtiwala ka sa koneksyon n'yo. Napakagandang kwento.
Kalokohan.
Kayo pa talagang mga tech liberal ang nauunang lumabag sa panuntunan.
Sa una, aastig-astig kayo, tapos biglang magsasabi na,
"Ayaw naming magbayad ng buwis.
"Ayaw naming bigyan ng karapatan mga manggagawa,
"dahil kami ay startup na nagsimula lang sa tindahan ng pizza,
"at hindi na namin kailangan ng batas dahil mayaman na kami."
Salamat sa pagpatay ng karakter.
'Di ako nagsisimula pa lang, isa akong henyo sa computer.
'Di ako makapaniwalang ikaw pa ang sumusunod sa panuntunan.
-Nasaan ang corn flakes? -Sa kanan ng cupboard.
-Hindi ka sumusunod sa panuntunan noon. -Tungkol ito sa sentido kumon.
Tungkol ito sa pag-intindi sa kapwa mo,
hindi lang sa sarili mo at sa pantasya na gusto mong paniwalaan.
-Totoong buhay ito, Michael. -Mismo. Buhay ko.
Malapit ka nang magsabi ng
"Malaya kong gagawin ang gusto ko sa bansang ito."
Pero totoo! Buhay ko ito! At isa lang ito!
Hindi. Buhay natin ito! At magkakasama tayo rito.
At sa unang pagkakataon, maaari na tayong magkasundo lahat.
Interesado ka sa nangyari sa babaeng nakilala mo sa tren.
Marami pang ibang babae riyan.
Iba ang babaeng iyon. Sasang-ayon ka 'pag nakita mo siya.
Ikaw ang mauunang magbigay ng basbas.
Siguro, hindi naman siya ganoon ka-espesyal.
Nakakaasar ang balbas niya at ayaw ko sa trabaho niya.
Mukhang nakakatuwa siya!
Pero marami pang iba.
Paano kung magpunta siya at wala ka roon?
Hindi siya pupunta, Mama.
Isa siyang responsableng lalaki,
at hindi siya lalabag sa patakaran para lang sa katulad ko.
Kailangan kong malaman ang mangyayari!
Nakipagpustahan ako sa mga kapitbahay kung sisipot ba siya o hindi.
-Ano? -Nakaabang ang lahat.
Hindi ito tungkol sa iyo! Tungkol ito sa pagsasama ng buong mundo.
Nakita mo iyong bidyo ni Gal Gadot. Lahat tayo ay naluha roon.
Makinig ka sa kaniya at sa mga kasama niya.
Lilipas din ito at babalik sa normal ang lahat.
Ayaw kong palipasin ang tsansa ko sa tunay na pag-ibig
dahil lang sa mga pansamantalang patakaran.
Nakakabilib ang babaeng iyon!
Tumatak sa isip ko ang lahat ng sinabi niya!
Kung pupunta siya roon at wala ako, hindi ko mapapatawad ang sarili ko.
Mumultuhin ako no'n.
Magiging kaluluwa ako sa nobela ni Dickens,
nagmumulto sa estasyon ng tren.
Hindi kita pipigilan. Pero wala kang basbas ko.
Gawin mo ang gusto mong gawin. Hindi siya sisipot doon.
Gusto mong pumusta?
Hindi.
Buhay ko ito,
hindi ito pelikula o karera ng mga kabayo!
Alam ko. At sana ay makahanap ka ng kasiyahan.
-Talaga? -Oo naman. Anak kita.
Pero malaki ang tinaya kong pera.
Kung wala siya roon,
ako ang magbabayad ng renta mo nang isang taon.
Diyos ko.
Gagawin mo iyon?
-Ano ang kapalit? -Pahiram lang ng bisikleta.
Pero bilisan mo, kailangan ko nang umalis.
Isang buong taon?
Pangako. Pero kung wala siya roon.
At kung hindi mo ako pahihiramin ng bisikleta, hindi natin malalaman.
-Bwisit ka, ang galing mong mangmanipula. -Alam ko. Kaya ako nasa advertising.
Bwisit!
Bwisit.
-Uy! -Uy.
-Kumusta? -Ayos lang!
Nag-eehersisyo lang ako.
Mahusay.
Uy.
Saan ka galing?
Nakatira ako sa Galway. Pero nasa bahay ako ng kapatid ko sa Dublin ngayon.
Hindi ko siya kilala. Saan ka nakatira?
Sige, nahuli mo ako. Lampas na ako sa limitasyon ng 2K.
Magiging tapat na ako. Galing ako sa Inchicore.
-Sige. Bumalik ka na! -Seryoso?
Seryoso.
Pwede ba kitang kwentuhan? Baka maintindihan mo ako dahil isa kang...
-Ano? -Kailangan kong makapunta sa istasyon.
-Wala nang mga tren. -Alam ko.
HIndi ako naghahabol ng tren. Naghahabol ako ng babae.
Nakilala ko ang perpektong babae sa tren dalawang linggo na ang nakakaraan.
Isa siyang medieval student sa NUI.
Napakatalino. Pero nakakatawa rin at nakakaaliw.
At nangako kaming magkita roon,
dahil akala namin na dalawang linggo lang ito.
Bakit 'di mo siya tawagan?
Hindi ko nakuha ang numero niya. O kahit anong detalye.
Bakit naman hindi?
Dahil kampante ako na magkikita kami.
Hindi namin inakala na ganito kaseryoso ang kahahantungan nito.
Pero matindi ang koneksyon namin. Nakakabilib siya.
At kung hindi ko siya makikita ngayon,
hindi ko alam kung makikita ko pa ulit siya.
Marami na akong narinig na palusot, pero ang ganda no'n.
Hindi ba?
Hindi! Napakapangit na palusot no'n.
-Hindi siya pupunta roon. -Paano mo nalaman?
Maraming mga checkpoint dito.
Walang gwardya sa Ireland na maniniwala roon.
-Umuwi ka na! -Magkakasama tayo rito?
Ano sa tingin mo ito? Pelikula sa Netflix? Uwi!
-Umuwi ka na! -Sige, ito na.
-Sige. Maliwanag. -Bwisit.
Ito na iyon? Dito na magtatapos?
Oo.
Siguro nga.
Ano nga ba iyon?
Oxman... Oxman...
Sa Oxmantown Road.
Alam ko na.
Ingatan mo ang kotse. Vintage iyan.
Sige.
Balitaan mo ako. Sabihin mo kung may kailangan ka.
Salamat. Handa na ako.
Malaking kabaliwan ito.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce EMN