MODERN AŞK
Ceannt İstasyonu'ndan
Dublin Heuston'a gidecek 10.00 treni için son çağrı.
GALWAY, İRLANDA 13 MART 2020
Yuh ya! Şu dangalaklara bak. Hepsi bir cihaza gömülmüş.
Ekrana yapışmışlar, bilgilerini bedava paylaşıyorlar.
Birinde bile kitap yok. Geldiğimiz hâl çok acıklı.
Anne. Evet, Galway'den ayrılıyoruz. İki saat sonra beni alacak mısın?
Neredeyse evi kapatıp bavula tıktım, taksi mi çağırayım?
Gelip alsana beni.
Kızın ziyarete geliyor diye heyecanlı değil misin?
Anne? Anne...
-Merhaba. Nasılsınız? -Çenesi düşük geldi.
-Lütfen buraya oturma dostum. -Merhaba. Nasılsınız?
Sağ ol.
Uçaklar, Trenler ve Otomobiller'den John Candy de geldi.
Devam et dostum.
Bekleme yapma. Teşekkür ederim.
Olamaz, İrlandalı Greta Thunberg. Hayır, eksik kalsın. Lütfen.
Eyvah! Yürümeye devam et birader.
Yürümeye devam et birader. Çantada kesin annesinin kafası var.
Tittles ile Coco alerji yapar mı?
Neyse, boş ver.
Yok.
İster misiniz?
Dublin Trenindeki Yabancılar
Burası boş.
Anlaşıldı. Angelina Jolie benzerini seç.
Oysa burada kitapsever, konuşmayı bilen, ilgi çekici biri var.
Seni de anlıyorum tabii. Hoşuna gitmeyecek şeyler söyleyebilirim.
Yolcularımızın dikkatine. Athenry İstasyonu'na geldik.
Athenry.
Athenry yolcuları lütfen trenden insin.
Çok teşekkürler.
Sahalara geri döndüm. Güle güle Jolie!
Alo? Ben Paula.
Merhaba, aradığınız için sağ olun.
Evet, iki tane kargom vardı.
Galway yerine Dublin adresime yollar mısınız?
İkisi de benim hesabım. Yanlış adresi seçmişim.
Evet, Oxmantown Yolu'ndaki. Çok teşekkür ederim.
Çay veya kahve isteyen var mı? Çay, kahve? Yok mu?
-Evet, ben... -Kahve. Çay...
Yok mu kimse? Harika. Ne kahve ne çay.
-Tam delilik, değil mi? -Kesinlikle.
-Toplu ulaşımı kapatacaklarmış. -Duydum.
Eminim her şey birkaç gün içinde normale döner.
-Üniversiteden misiniz? -Nasıl anladınız?
Bilimsel görünümlü devasa kitap kümesinden.
Evet. Doğru.
Okul dün sabah kapatıldı.
Peki ya siz?
Banliyödeki bir teknoloji işindeyim. İki haftalığına izne çıkarıldık.
-Olamaz. Nereye gidiyorsunuz? -Kardeşimin evi Dublin'de.
Ev arkadaşlarımın hepsi taşındı, ben de Galway'de kalmak istemedim.
Ben de. Kent boşken âlemlere akılmaz.
Doğru. Gerçi kardeşim bir baş belasıdır.
İyi mi ettim bilmem. Ahbaplık eder bari.
Annenin evine davet et. Süper olur.
Kes saçmalamayı. Adamla tanışalı iki dakika oldu.
Ama sohbet iyi gidiyor. Ne kadar yalnızsın ya!
-Peki... -Nerede kalacaksınız?
-Pardon. -Pardon. Siz söyleyin.
"Teknoloji işi" ne anlama geliyor?
Hep duyuyorum ama başımı sallamakla yetiniyorum.
Şirketlere özel olarak hedef reklam yapan bir şirketteyim.
-Reklamcısınız yani... -Teknoloji işindeyim.
Altı yedi şirketin hesaplarına bakıp hedef tüketiciyi bulmalarını sağlıyorum.
Böylece ürünlerini almayacak insanlarla vakit kaybetmemiş oluyorlar.
Tüketici tercihlerini temel alan algoritmalar kullanıyor,
yönelimlerine dair öngörüde bulunup modelleme yapıyoruz. Ya siz?
Orta Çağ araştırmacısıyım.
Tabii.
O devirde öyle şeyler yapılmıyormuş.
İşlemcileri fazla ağır kalmıştır.
Affedersiniz, böyle oturduğum zaman boynuma ağrı saplanıyor.
-Sakıncası yoksa... -Tabii, buyurun.
Daha iyi oldu. Ne diyordunuz?
Unuttum.
-Garip bir şey sorabilir miyim? -Tabii.
İlk geldiğinizde buradaki iki masa boştu.
Niye o kadının yanına oturdunuz?
Gidiş yönüne doğru oturmayı tercih ederim.
-Şu an ters yöndesiniz. -Evet ama size bakıyorum.
Nevrozum sırasını bekleyebilir. Önemli değil, cinslik işte.
Hayatıma hükmettiği falan yok.
-Yer değişelim mi? -Evet.
Okul açılana dek nerede kalacaksınız?
-Annemin evinde. -Sıkıntıyla karışık söylediniz.
Birkaç yıldır uzakta olmayı seviyordum.
Dolayısıyla iki haftalığına dönmek...
Annemi seviyorum ama sen istemedikçe susmaz.
-Üstelik televizyonu da yok. -Ne? Sahi mi?
-İnternet de. -İntihar edersiniz artık.
Evet. Sadece resim yapar, şiir yazar,
radyo dinler ve evdeki çiçeklerine bakar.
-Müthiş birine benziyor. -Öyledir.
-Bir de ot içer. -Yok artık.
-Var. -Kardeşimi andırıyor.
Resim, şiir ve yaratıcı işler hariç.
Hafiften keş midir?
Snoop Dogg'u alıp
Seth Rogen'ın film performanslarıyla
koca bir cigaraya sarın, işte kardeşim.
Keşke tanışabilsem.
Acaba anlaşır mısınız? Anneniz anlaşabilir.
Sizce bu iş ne kadar uzayacak?
Ayın 28'inde seminerler başlıyor. İki hafta olabilir.
Kitap kurdu musunuz?
-Evet. -Bana Orta Çağ hayatını anlatın.
-Bir cümleyle mi? -Olur.
-Reklamcı olduğunuz belli. -Değilim. Teknoloji işindeyim.
Orta Çağ'ı anlatmaya başlamam bile bir tren yolculuğuna sığmayabilir.
-Olsun. -Tarif etmesi zor.
-Doğrudur. -Her şey kalıba sığsın mı istersiniz?
Galiba. Tetris'e bayılırım.
Bense açıklanamayan şeyleri severim.
-Sonu gelmesin. Soğan gibi. -Ama soğanın sonu var.
Çok büyük bir soğan gibi.
Öyle büyük olsun ki ön sözünü yazmam bir ömür sürsün.
Bunu isterim. Bir şeyin sonuna varmayı sevmem.
Benim için de tam tersi.
Çalışma şeklini, adını ve işlevini bilsem yeter.
Başka şey istemem. Beynim bilimsel çalışmaz.
Malcolm Gladwell yazılarından ağırsa hemen uykum gelir.
Yine de buraya oturmanıza memnunum.
Gerçekten mi?
-Seri katilden çok daha iyi birisiniz. -Kimden?
Hayır Paula. Esas seri katil benim.
-Ne? -Benim.
Aşk değil, bir korku hikâyesi bu.
Başkasının yanına oturmalıydın.
-Peki. Aşırı iyi oynadın. -Affedersin.
Adımı nereden biliyorsun?
Telefonla konuşurken söyledin.
İlgilendiğini fark etmemiştim.
Aşk hikâyesi diyen oldu mu ki?
Pardon, rahatsız ediyor muyum?
-Hayır. -Devam edin.
Trende çok mutlu görünüyorlar
İki dakika önce birer yabancıydılar
Şimdiyse gülüp şakalar yapıyorlar
Birbirleri hakkında Bilmedikleri hiçbir şey kalmadı
İkisi de çekici
İkisi de genç
Görünüşe göre karşımızda duruyor
Hoş bir rastlantı Hem de yokken mümkünatı
Buna hazır değil misiniz?
Onların yerinde olmak istemez misiniz?
Hoş bir rastlantı Hem de çok bıktırıcı
Umalım bir engelle karşılaşmasınlar Trendeki yabancılar onlar
Hayat yalnız bıraksın onları
Evet
Trendeki yabancılar onlar
-Tuhaftı. -Hem de çok tuhaftı.
-Geldik galiba. -Yolun sonu.
-Ne yöne gidiyorsun? -Kuzeye. Ya sen?
Güneye.
-Tanıştığıma çok memnun oldum. -Ben de.
Yolun nasıl geçtiğini anlamadım.
-İnsek iyi olacak. -Doğru söylüyorsun. İnmemiz lazım.
Evet, inmelisiniz.
Darbe öncesi tahliyeyi andırıyor.
Siyah beyaz bir savaş filminde gibiyim. Ne oluyor lan?
Ben buradan gidiyorum.
-Hoşça kal. -Güle güle.
Dur!
-0858395... -Hayır.
Ayın 28'inde burada buluşalım.
Bu kargaşa bittiği zaman okula dönecek ilk trende.
Tam burada.
Ayın 28'inde.
İki hafta sonra.
Geleceğim.
-Müthiş birisin. -İyi ki bu trene binmişsin.
-Numaramı istemediğine emin misin? -Eminim.
Geleceksin zaten.
-Öz güvenin de pek yüksekmiş. -Genelde düşüktür.
Ama önümüzdeki iki hafta boyunca ergenler gibi mesajlaşmak istemiyorum.
Sinir bozucu oluyor.
-Eski usul bu. -Orta Çağ âdeti gibi.
Kaderimizde varsa seninle tam burada görüşeceğim.
Ayın 28'indeki ilk Galway treninde.
-İki hafta çok uzun değil. -Çabucak geçer.
Seni şu an öpmek istiyorum.
-Öpüşmesek daha iyi olur. -Biliyorum.
Eksik olma. Sersem.
Merhaba anne.
-Merhaba canım. -Merhaba.
Ter içindesin.
Uber şoförü valizlerime el atmadı çünkü.
Süper bir Uber şoförü değilmiş. Çaktın mı?
-Anladım. Bayat espri. Sen nasılsın? -Şahaneyim!
-Koza hayatı sürüyorum. -Ne?
Gıcık komşularımı görmeme gerek yok. Fevkalade oldu.
Şarap getirdin mi?
Evet, tabii ki.
Declan! Belli ki gözün yollarda kalmış.
Yarın gelmeyecek miydin?
Her misafirin duymayı sevdiği soru.
-İmajını beğendim. -Nesi var?
Ya Victoria devrinden kalma bir dalgıçsın
ya da sirkte top güllesi olacaksın.
-Ne kadar kalacaksın? -İki haftalık izne çıkarıldım.
Hayırdır, orduda mı görevlisin artık?
Gazinoya gidip kendimize karı bulalım.
En azından kıyafetin buna uygun.
Pekâlâ. İçeri gel.
Boş odayı dip bucak temizleyecektim zaten. Nasılsın ağabeyciğim?
Koza hayatı ne oluyor?
Tam kapanma.
Alışverişe gitmek bile yasak. Sanki harp çıktı.
O ancak durum ciddileşirse olur.
Henüz uygulanmaya başlamadı, değil mi?
Hayır ama başlayacakmış. Öyle diyorlar.
Şimdi...
Ben çarşafı sararken sen de trendeki oğlanı anlat.
Son gelişimden beri ya oda küçülmüş ya da ben büyümüşüm.
-Eşyalarım küçük gösteriyor. -Nedir bu döküntüler?
Çöpten bulduğum ıvır zıvırlar.
Bu kapitalist toplumun değersiz gördüğü şeyler.
Çöp topluyorsun yani.
Hepsi sağlam durumda.
Neyse. Odanın bir yerinde bir yatak var, değil mi?
Burayı çabucak toplarım.
Ama sana yeni çarşaf almalıyım. Hadi gel. Kahvaltı zamanım.
Benim de öğle yemeği.
Harika bir kızmış. Fotoğrafı var mı?
Yok. Ne gereği var ki?
Gerçek bir bağ kurmuştuk. Neden fotoğrafını alayım ki?
Ben de görürdüm. Ya sosyal medyası?
-Facebook'u var mı? -Bilmiyorum.
-Instagram? -Bilmiyorum.
-Bulamaz mısın? -Soyadını bilmiyorum.
Mesaj atsana.
Numarası, e-postası veya ev adresi bende yok.
-Bu kadınla nasıl iletişim kuracaksın? -Kurmayacağım.
İki hafta sonra, ayın 28'inde Galway treninde buluşmak için sözleştik.
Acayip romantikmiş lan.
-Değil mi? -Trendeki Yabancı.
Ama çifte cinayet olmadan, daha ziyade Gün Batmadan gibi.
Aklıma geliverdi.
Bayıldım buna.
-Gelmeyecek ki. -Nereden biliyorsun?
Trende onu iki saatliğine tanıdın.
Tabii gelecek. Güçlü bir bağ kurduk.
Gelmeyecek, bana inan. O bir kadın.
Her uyandığında seni biraz daha unutmuş olacak.
Sendeyse durum tam tersi olacak.
Tanrı bu yüzden telefon numarasını yarattı.
Kadına sürekli kendini hatırlatasın diye.
Usulü bu. Numarasını alıp işi bitirecektin.
Hiç iş bitirici biri olamadın Michael.
Aramızdaki fark maalesef hep bu oldu.
Reklamcı ama teknoloji işi diyor.
Adam sağlam pabuç mu?
Teoride ondan nefret ettim ama önemli değil.
Ne güzel!
Günümüzde uyumluluğa dair çok baskı yapılıyor.
Güya hep ortak yönlerimiz olmalı.
Ya uyumsuzluğun getireceği faydalar?
Telefonu yoksa nasıl sanal seks yapacaksın?
Sanal seks istemiyorum ki. Modern bir kadın o.
Telefon bu amaçla alınmaz mı?
Evet, telefonun icadı sırf sanal seks içindi.
Karmaşık bir bağ kurduk. Trende iki gencin flörtü değildi bu.
Harika biri o.
Orasına ben karar veririm. Ne okuyor?
-Orta Çağ araştırmacısı. -Peki.
Taht Oyunları gibi şeyler mi?
Güzel. Kıza kanım ısındı.
Neredeyse iki yıldır okuldasın ama kimseyle tanışmadın.
Ben olsam iki ayda fakültenin tamamıyla yatardım.
Ne?
Şaka yaptım.
-Bir sömestir sürerdi. -Ya sabır!
Tamam. Odamı hazırlayayım.
Hazırlandı bile.
-Temiz çarşaflar. -Sağ ol.
-Camı açtım. -Sağ ol.
Uzun süredir odamda kalmadım ya,
acaba ufacık tefecik gelecek mi?
-Rahat mısın? -Mükemmel. Sağ ol kanka.
İyi ki geldin amigo.
-İyi geceler. -Sana da kanka.
-Ne oluyor lan? -Dışarı çıkıyorum.
-Saat 23.00 oldu. -Evet.
Herkes senin gibi erkenden yaşlanıp düzenini kurmuş değil.
Karantina gelmeden bir kadın bulmalıyım.
-Nereden? -Kadınlarla dolu şehirden.
Düzenimi de kurmadım.
Sonuçta iyi geceler diyecek kimsem olmadan
köşedeki tuba ile melon şapkamın yanında yatıyorum.
Evet, bu konuda endişeliyiz.
Nasıl oldu da şirketten birini bulamadın?
İş gücünün yarısını kadınlar oluşturmuyor mu?
-Seçeneğin çok yani. -Kimseden elektrik alamadım.
Üstelik hep sarhoş gezilen Galway'desin.
İki yılın ardından en azından biri seni öperdi.
-Bir sürü kızla öpüştüm. -Sorun ne öyleyse?
Aklımı başımdan alan kimse olmadı.
Ben de tam onu yapacağım.
Sokakta yakaladığım bir kızı doya doya öpeceğim.
Sanırsın bu durum aylar sürecek.
Birkaç haftaya normale döneriz.
Tahminlerin de bir tutar ki sorma.
-İyi geceler. -İyi geceler.
Tam bir malım.
SELAM, SENI DÜŞÜNÜYORUM. İYI GECELER. ÖPTÜM.
ÇÖPÜ ÇIKARMAYI UNUTMA! ANNEN X
Merhaba trendeki yabancım.
Numaranı almadığım için arayıp mesaj atamam.
Almış olsaydım şöyle derdim,
"Seni düşünüyorum. İyi geceler."
Of ya, çok eziksin.
Sokacağım küçücük minyatür çocuk odasına!
Tamam. Hadi bakalım. İşe koyulalım.
SAVAŞ VE BARIŞ
Bayılıyorum buna.
Kaldır! Çenen geçsin! Hadi!
Harikaydı. Sıradaki ne?
İki devam filmi var.
Gerçekten mi?
Seamus Heaney'nin sözündeki gibi. Ne demişti?
"Kışı atlatırsak..."
"Kışı atlatabilirsek..."
"Yazı atlatabilirsek önümüz kış..."
CUMARTESİ - 28 MART 2020
...İrlanda'nın genel durumu göz önüne alınarak
uzmanların toplu tavsiyesiyle
iki hafta önce açıklanan kısıtlamalar üç hafta daha uzatıldı.
İki kilometrelik karantina uygulamasına devam edilecek.
-Günaydın. -Bu şıklığı neye borçluyuz?
Randevum var. Büyük gün gelip çattı.
Doğru ya, trendeki kız.
Dur biraz. Yasağın sınırı evden iki kilometre değil mi?
-Evet de... -Heuston ne kadar uzakta?
Altı kilometre kadar.
-Aldın cevabını. -Kız gelecek, eminim.
O kadar içime sinmişti ki...
Biliyorum, o da aynısını hissediyor. Telepati gibi.
Arabanı ödünç alayım.
Yok. İki kilometre yasağını çiğneyemezsin.
Elbet karşılaşırsınız. İrlanda küçük ülke.
Şansa bırakamam.
Birinden ilk kez bu kadar eminim.
Ama yasağı çiğnemenin mazur görülecek yanı yok.
Tamam ama bu özel bir durum. Ya onu bir daha göremezsem?
Özel mi? Neresi özel?
Sadece seni bağlayan bir durum bu.
Kız gelmeyecek zaten.
-Ne malum? -Tabii ki gelecek.
Kısıtlamayı delmeyeceğim anne. Suç bu.
Numarasını almamakla hata ettim.
Gerek olmaz sandın. Çok romantik, şahane bir davranıştı.
Aranızdaki bağa güvendin. Bal gibi şiir bu.
Bok gibi şiir bu.
İlginçtir ki kuralları ihlal edenler hep siz liberal teknolojiciler olur.
Önce ezberleri bozar ve havalı görünür, sonra şöyle dersiniz,
"Vergi ödemek istemiyoruz ama.
"İşçi haklarını vermek istemiyoruz
"çünkü girişimimize bir pizzacı açarak başladık.
"Servetimiz orta boy ülkeler kadar oldu, kurallar bizi bağlamaz."
İtibarsızlaştırma için sağ ol.
Girişimci değilim, bilgisayar uzmanıyım.
Ayrıca sendeki bu kuralcılık nereden çıktı?
-Mısır gevreği nerede? -Dolabın üst rafında, sağda.
-Kurallara hiç uymazdın. -Kural değil, sağduyu bu.
Komşunu önemseme meselesi.
Yapmacık bir hikâyenin başrolünde olmak istemenle alakalı değil.
-Gerçek hayattayız Michael. -Aynen. Benim hayatım bu.
Birazdan resmen şöyle diyeceksin,
"Özgür bir ülkedeyiz, istediğimi yaparım."
Ama benim hayatım bu! Dünyaya tekrar gelmeyeceğim.
Yanılıyorsun. Bizim hayatımız. Hepimiz aynı gemideyiz.
Üstelik dünyadaki insanlar ilk defa el ele verebilir.
Oysa senin tek derdin trende tanıştığın bir kız.
Milyonlarca kız var. Büyütme.
Bunun gibisi yok. Tanışsan bana hak verirdin.
Herkes bir yana, senin bana destek olman lazım.
Belki o kadar da özel biri değildi.
Sakalı biraz gıcık, ayrıca tiksindiğim bir işte çalışıyor.
Müthiş birine benziyordu!
Birçok müthiş insan var.
Ya gelir de seni bulamazsa? İçinde kalır sonra.
Gelmeyecek anne.
Sorumluluk sahibi bir adam.
Benim gibi biri için kuralları çiğnemez.
Nasıl sonuçlanacağını öğrenmeliyim!
Adamın gelip gelmeyeceği üzerine tüm komşularla bahse girdim.
-Ne? -Sokaktaki herkes dokuz doğuruyor.
Burada konu sen değilsin, dünyanın bir araya gelmesi.
Gal Gadot'nun videosunu izledin. Herkes izleyip gözyaşlarına boğuldu.
Gal Gadot'ya kulak ver, keza ünlü arkadaşlarına da.
Bu olay sonlanıp hayat normale dönünce yine bir başıma kalacağım.
Birkaç geçici kural kondu diye
gerçek bir olasılığı tepemem.
İnanılmaz bir kadındı o!
Ağzından çıkan her şeyi düşünmediğim an olmadı.
Gelir de beni bulamazsa kendimi asla affetmem.
Lanetim olur.
Dickens'ın yazacağı arızalı bir hayalet gibi
tren garına musallat olurum.
Seni zorla durduracak değilim ama destek vermemi isteme.
İstediğini yap. Neyse, kız gelmeyecek zaten.
İddiaya var mısın?
Yokum.
Söz konusu olan şey benim hayatım.
Pembe dizi veya at yarışı değil.
Biliyorum. Mutluluğu bulmanı da gerçekten diliyorum.
-Sahi mi? -Elbette. Benim kızımsın sen.
Ama bu işe de çok para koydum.
Olur da gelmezse
gelecek yıl kiranı ben öderim.
Tanrım.
Bu kadar düştün mü?
-Ben ne veriyorum? -Bisikletini ödünç alacağım.
Ama çabuk ver çünkü on dakikaya orada olmalıyım.
Bir yıllık kira mı?
Söz veriyorum. Ama gelmezse.
Bisikletini vermezsen sonucu asla öğrenemezsin.
-Ağzına sıçayım, iyi yönlendiriyorsun. -Biliyorum. Reklam işindeyim.
Kahretsin!
Sıçayım.
-Merhaba! -Merhaba.
-İyi misiniz? -Şahaneyim!
Egzersiz yapıyorum.
Pek güzel.
Merhaba.
Nereden geliyorsunuz?
Normalde Galway'de yaşıyorum ama kardeşimin Dublin'deki evine geldim.
Kardeşinizi tanımıyorum. Evi nerede?
Tamam, yakalandım. İki kilometre sınırını aştım.
Dürüst olayım. Evim Inchicore'da.
-Peki. Geri dönün! -Sahi mi?
Çok sahi.
Bakın. Size bir şey anlatsam? Hak verebilirsiniz zira siz de...
-Ben de ne? -Tren garına gitmem lazım.
-Seferler durdu. -Biliyorum.
Trenin değil, bir kızın peşindeyim.
İki hafta önce bir trende hayatımın aşkıyla tanıştım.
Orta Çağ araştırmaları öğrencisi.
Hem çok zeki hem de komik ve ilginç biri.
Karantina iki hafta sürer diye
tekrardan garda buluşma sözü verdik.
Telefonla arasanız?
Ne numarasını ne iletişim bilgisini aldım.
Niye ki?
Öyle iyi bir bağ kurduk ki ikimiz de nasıl olsa gelecektik.
Durumun ciddiyetinin ne kadar artacağını bilemedik.
Çok sağlam bir bağ kurduk. Müthiş bir kadın o.
Şimdi görüşemezsem
onunla tekrar nasıl buluşacağım meçhul.
Bugün çok bahane duydum ama bu epey dokunaklıydı.
Değil mi?
Değil! Duyduğum en salakça şeydi.
-Neyse, kız gelmez zaten. -Nereden biliyorsunuz?
Her yerde kontrol noktaları var.
İrlanda'daki hiçbir polis de bu yalanı yemez.
-Evine dön! -Hepimiz aynı gemide değil miyiz?
Bunu ne sandın? Netflix filmi mi? Evine dön!
-Siktir git evine! -Peki, tamam.
-Tamam. Anladım. -Hayret bir şey ya!
Bu mudur yani? Böyle mi bitecek?
Evet.
Galiba.
Neydi ya?
Cowslip...
Cowslip Sokağı mı?
Ox... Oxman...
Oxmantown.
Oxmantown Yolu'ndaki.
Oxmantown Yolu.
Sokağını buldum.
Arabaya iyi bak. Klasiktir.
Bakarım.
Ne durumda olduğunu haber et. Erzak lazım olursa bisikletle gelirim.
Sağ olasın. Bir eksiğim yok gibi.
Fena delirmişsin.
ROTHAR NA LOCHLANNACH OXMANTOWN YOLU 7
Alt yazı çevirmeni: İbrahim Melih Tu-men
Proje Kontrol Sorumlusu Cem Arıkan Tu-men