ఈ సిరీస్ కల్పితం, వినోదానికే. కథాంశాన్ని బలపరిచే సన్నిహిత సన్నివేశాలు, తీవ్ర భాషా దృశ్యాలున్నాయి. పేర్లు, పాత్రలు వ్యాపారాలు
ప్రదేశాలు, ఘటనలు రచయిత ఊహ, కల్పితం. ఏదైనా సారూప్యత యాదృచ్ఛికం. డైలాగులు, పాత్రలు, సన్నివేశాలు ఎవరి మనోభావాలను కించపరచడానికి
ఉద్దేశించినవి కావు. మద్యం, పొగాకు ప్రచారం, ప్రోత్సాహానికి మద్ధతీయదు. చిత్రీకరణలో జంతు హాని జరగలేదు. బాలనటులకు జాగ్రత్తలు వహించాం
అమేజాన్ ఇందులోని ఏ అంశం, అభిప్రాయాలను ఆమోదించదు. విషయాంశం సున్నితం కావచ్చు. వీక్షకుల విచక్షణ సూచించబడింది.
న్యూ యార్క్ టైమ్స్ కాలమ్ మోడ్రన్ లవ్ ప్రేరణతో
మోడర్న్ లవ్ చెన్నై
నువ్వంటే నిజంగా ఇష్టం, దేవి.
నీతో ప్రేమలో పడ్డాను.
బ్లర్
ఏం ఆలోచిస్తున్నావు?
నువ్వు ఆందోళనగా ఉన్నావు.
ఏయ్, ఏం జరిగిందో చెప్పు, దేవి?
ఏమి జరిగింది?
నాకు చాలా భయంగా ఉంది, నిత్యా.
దేనికి భయం?
చెప్పు, నేను ఉన్నానుగా. దేనికి భయం?
క్షమించు, నిత్యా.
నీకు ఇది ముందే చెప్పాల్సింది, కానీ నిన్ను వదిలేయగల ధైర్యం నాలో లేకపోయింది.
-ఏం జరిగింది? -నేను 12వ తరగతిలో ఉన్నప్పుడు తెలిసింది.
ఒక రాత్రి, వరండాలో కూర్చొని ఉన్నాము.
మా అక్క తన కూతురికి నక్షత్రాలు చూపిస్తుంది.
కానీ అక్కడ నక్షత్రాలేమీ లేవు.
నాకు అర్థంకాలేదు.
నాకు ఏమీ కనిపించడం లేదని అన్నాను.
తను "అక్కడ!" అనింది.
కానీ నాకు నిజంగా ఏమీ కనిపించ లేదు.
నెమ్మదిగా, రాత్రిపూట నా చూపు మందగించింది.
మా కుటుంబం భయపడుతుందని తెలుసు. అందుకని నేనే డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళాను.
వాళ్ళు నాకు రెటీనా క్షీణత వ్యాధి ఉందన్నారు.
అది నయం చేయలేనిది. నా చూపు ఇప్పటికే క్షీణిస్తుంది.
ఇప్పుడు, కూడా, నాకు మూలగా ఉన్నవి కనబడడం లేదు.
ముందు ఉన్నవే కనబడుతున్నాయి.
కానీ కొన్నేళ్ళలో, నేను నా కంటిచూపు పూర్తిగా కోల్పోతాను.
ఆ రోజు ఎంతో దూరంలో లేదు.
ఇక నీకు చెప్పేశాను.
ఏం చేయాలో నువ్వు నిర్ణయించుకో.
తొందరేం లేదు, నిత్యా.
ఇప్పుడు వెళ్ళిపోదాము. నాకు రేపు చెప్పు.
దేవి!
నువ్వు వెళ్ళు.
ఇక తను ఇప్పుడు రాదు.
దేవి
ఇంకా 10 ఏళ్ళ వరకూ బాగుంటాయని డాక్టర్ అన్నారు.
మనం అప్పటికల్లా అన్నీ చూసేయాలి.
మనం పెళ్ళి చేసుకొని పిల్లల్ని కనాలి.
నాకు ప్రపంచం అంతా చూడాలని ఉంది.
నేను నా చూపు కోల్పోయాక, నాకు కోరిక తీరలేదని బాధపడాలని లేదు,
నేను కావాల్సినంత చూశానని సంతోషంగా మరియు తృప్తిగా ఉండాలని ఉంది.
నేను కోరుకునేది అదే.
సరేనా?
దేవి, చిన్నప్పుడు, ఏం కావాలని అనుకున్నావు?
నిజానికి నేను అది ఎక్కువ ఆలోచించలేదు.
ఏమీ అవ్వాలని అనుకోలేదా?
బహుశా నేను అది సినిమాలో చూశానేమో.
-కానీ వీణ వాయించడం నేర్చుకోవాలని ఉండేది. -మరి నేర్చుకున్నావా?
లేదు, మా నాన్నను నేర్చుకోనా అని అడిగాను.
ఆయన, "క్లాసుకు వెళ్ళాలంటే రైలు పట్టాలు
"దాటి వెళ్ళాలి" అన్నారు.
అందుకని ఆయన వద్దు అన్నారు.
అయితే తరువాత ఎప్పుడూ నేర్చుకోలేదా?
పెద్దయ్యాక తెలిసింది, ఆ దారికి, రైలు పట్టాలకు సంబంధమే లేదని.
అవి వ్యతిరేక దిశలో ఉన్నాయని.
రైలు వచ్చేసింది.
నువ్వు పెద్దయ్యాక ఏమవ్వాలని అనుకున్నావు?
ఎందుకు నవ్వుతున్నావు?
నేను లారీ క్లీనర్ అవుదామనుకున్నాను.
ఏంటి?
లారీ డ్రైవర్ అంటే సరే. కానీ క్లీనర్ ఏంటి?
అది చిన్నప్పటి కల.
నేను ఒక అబ్బాయి లారీ ఎక్కి, పక్కన గట్టిగా కొడితే, లారీ స్టార్ట్
అవ్వడం చూసేవాడిని!
అతను డ్రైవర్ పక్కన రాజులా కూర్చునేవాడు.
నేను అది చూసి, చాలా బాగుంది అనుకునేవాడిని.
క్లీనర్ కావాలని, లారీ ఎక్కి, పక్కన కొట్టి,
ఊరంతా తిరగాలని ఆశపడ్డాను.
ఏమంటావు?
చత్తగా!
సర్, నాకు ఒంట్లో బాగాలేదు. నేను ఈ రోజు సెలవు తీసుకోవచ్చా?
ధన్యవాదాలు, సర్. ధన్యవాదాలు. సరే.
-శుభం. బాగా నడపండి! -ధన్యవాదాలు.
నాకు ఆలస్యం కావచ్చు. నువ్వు చూసుకుంటావా?
సరే, బై.
కొత్త వరుడు, కొత్త బైక్. సరదా చెయ్!
నీకు అది ఉంది కాబట్టి నీ పిల్లలకూ వస్తుందని ఏం లేదు.
దాని గురించి కంగారుపడకు.
భయపడకు. నీ పిల్లలు కలగబోతున్నారని సంతోషించు.
మిగతాది మేము చూసుకుంటాము. ధైర్యంగా ఉండండి.
ధన్యవాదాలు, డాక్టర్.
జాగ్రత్త.
సుఖ ప్రసవం కావాలి.
-అరటిపండు? -ఆకలిగా లేదు.
కొంచెంకూడా వద్దా?
-ఏంటి? -దేవి.
నాకు ఒంట్లో బాగా లేదు.
ఇంటికి త్వరగా వచ్చా.
నీకు లంచ్ పెట్టానుగా?
తిను, మందు వేసుకుని పడుకో.
సరే.
750, మేడం.
-చెప్పు. -నాకు అస్సలు బాగా లేదు.
ఇంటికి వస్తావా?
-నీకు అస్సలు బాగా లేదా? -అవును.
నువ్వు వస్తే బాగుంటుంది.
సరే, వస్తాను.
-ఏం జరిగింది? -నిత్యాకి ఒంట్లో బాగాలేదు.
ఇంట్లో ఉన్నాడు. మా అమ్మ ఊరులో లేదు.
నేను వెళ్ళనా?
-సరే, చూసుకుంటాను. -చూసుకుంటావా?
-కొంచెం పనే ఉంది. -అర్థమయింది.
-వెళతాను. ధన్యవాదాలు. -వెళ్ళు.
-సరేనా? -క్షమించు.
ఏంటి? నీకు బాగా లేదనుకున్నాను.
నువ్వు వస్తున్నానని అన్నావు, నాకు బాగా అనిపించడం మొదలయింది.
దొంగా!
హేయ్, నాకు నిజంగా బాగా లేదు! తరువాత కుదురుకున్నాను.
నేను నీకు చెప్పలేదా...
మందులు వేసుకుని పడుకుంటే, బాగుంటావని?
నాకు నలతగా ఉండింది, నిన్ను చూడాలనిపించింది.
నన్ను నమ్మవా? నువ్వు ఇంటికి వచ్చేసరికి నాకు జ్వరం ఉంటేనే నమ్ముతావు.
నువ్వు చిన్న జ్వరానికే భయపడిపోయావా? పిరికోడా!
లేదు, అలా అని కాదు.
అది చూడు. సరే, లే, లేదంటే నీ జలుబు నాకు అంటుకుంటుంది.
నేను లెగవను.
ఏయ్.
దేవికి నొప్పులొచ్చాయి. ఆసుపత్రికి వెళుతున్నాం.
నేను వచ్చేస్తున్నాను.
మొనీషా, చూసుకో. నేను వెళ్ళాలి.
-సరే. -ధన్యవాదాలు.
సర్, మీరు మీ పాపాయిని చూడవచ్చు.
అమ్మాయి పుట్టింది.
దేవి, మనకు అమ్మాయి పుట్టింది.
నా బంగారం!
దేవి, ధన్యవాదాలు!
హేయ్, ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?
ఏడవకు. నేను మీ నాన్నను!
మీ అమ్మను చూడు!
పాపను చూడు, నీ పోలికే.
చిన్నది.
నువ్వు చెప్పగానే తను ఏడుపు ఆపేసింది.
హేయ్.
నాన్నా, మాకు పాప పుట్టింది.
అమ్మకు ఫోన్ ఇస్తావా?
అమ్మా, పాప పుట్టింది!
తను 3 కిలోలు ఉంది.
ధన్యవాదాలు, మామయ్య!
ధన్యవాదాలు.
ఇద్దరూ బాగున్నారు.
మేము ఇంటికి వెళ్ళగానే రండి.
సరే, సరే.
ఇద్దరూ బాగానే ఉన్నారు.
కొన్ని నెలల తరువాత
మీ ఇద్దరినీ చూసి చాలా కాలమయింది. రావచ్చుకదా?
కష్టం, అక్క. నాకు టైం దొరకడం లేదు.
అవునా?
పాపను చూసుకోవడంతోనే సరిపోతుంది.
అవును, పిల్లల్ని పెంచడం ఆషామాషీ కాదు.
మోహనా ఎలా ఉంది? మామయ్య ఎలా ఉన్నారు?
అందరూ బాగున్నారు.
అన్నట్లు, నీ వంట అయిపోయిందా?
కరెంటు తీసేశారు.
-ఎప్పుడు వస్తుందో తెలియదు. -మరి ధారిణి?
అల్లరిపిల్ల, ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి చేస్తుంటుంది.
తనను పార్క్‌కు తీసుకెళ్ళవచ్చుగా?
నిన్ననే వెళ్ళాము.
ధారిణి?
-ధారిణి? -దేవి? ఏమి జరిగింది?
ఏమయింది? అయ్యయ్యో!
ఏమయింది? చూపించు!
ధారిణి, ఏంటది?
నాకు భయంగా ఉంది. అమ్మా!
-ఏమయింది? -నిత్యా!
పాప ఎందుకు ఏడుస్తుంది?
ఏమో తెలియదు. అమ్మా, చూడు!
-చూడు. -ఏమయింది? ఏం జరిగింది?
ఏమయిందో చూడండి!
-నిన్నే అడుగుతున్నానుగా! -తను చెప్పడం లేదు.
-దేవి! ఏం జరిగింది? -అమ్మా, మూత!
-ఏంటి? -తను నోట్లో ఏదైనా పెట్టుకుందా?
నోట్లో పౌడర్ డబ్బా మూత పెట్టుకుంది.
-అది ఇప్పుడు కనబడడం లేదు. -తనను తిప్పి, చూడు.
జాగ్రత్త.
ఆగాగు!
జాగ్రత్త!
-జాగ్రత్త, దేవి! -జాగ్రత్త!
చూసుకో!
-దేవుడా! -నెమ్మదిగా తియ్.
అంతే. ఏం పరవాలేదు.
-ఏం కాలేదు! -నువ్వు దృష్టి పెట్టవు!
-పరవాలేదు! -ఏం చేస్తున్నావు?
నేను లోపలకు వెళ్ళాను.
రక్తం కారుతుంది.
-నిర్లక్ష్యం! -ఏంటి?
పద ఆసుపత్రికి వెళదాం!
-ధారిణి, కాస్త ఓర్చుకోమ్మా! -తన నోట్లో ఏదైనా ఉందేమో చూడు.
అయ్యో, దేవుడా!
హలో!
వెంటనే ఆసుపత్రికి వెళ్ళాలి!
దేవి!
పరవాలేదు, బంగారం.
త్వరగా పోనీయ్!
-అదే. ఆ క్లినిక్ ఎప్పుడూ చేయలేదు. -ఎందుకు...
తను డబ్బా మూత మింగింది.
-చూస్తారా? -కూర్చోండి.
పరవాలేదు.
-కంగారుపడకండి. నేను చూస్తాను. -తన నోట్లో నుండి రక్తం కారుతుంది.
-మీరు మూత తీసేశారా? -తీశాము.
ఏమీ లేదనుకుంటా. కానీ ఈఎన్‌టీని కలవండి.
గొంతులో ఏదైనా గాయమయితే చికిత్స చేస్తారు. మొదటి అంతస్తుకు వెళ్ళండి.
గట్టిగా పట్టుకోండి.
తనను గట్టిగా పట్టుకోండి. ఏం కాలేదు, పరవాలేదు.
చిన్న వస్తువులతో పిలల్ని ఆడకోనీయవద్దు.
మీరు మూత తీసినప్పుడు, మీ గోరు తన గొంతులో గీసుకుంది.
కొన్ని రోజుల్లో తగ్గుతుంది.
-ఏమైనా మందులు వాడాలా? -అవసరం లేదు, తను చిన్న పాప.
ఏం కాదు. తను బాగానే ఉంటుంది. కంగారుపడకండి.
ధన్యవాదాలు డాక్టర్
-పాపకు గ్లూకోజ్ ఎక్కించి, పంపు. -ఇలా ఇవ్వండి.
నేనే తీసుకువస్తాను.
తను బాగానే ఉంటుంది.
ఏమీ కాలేదు.
చిన్న పిల్లలు నోట్లో ఏదో ఒకటి పెట్టుకుంటుంటారు.
-వదిలేయ్, దేవి. -నేను వంటగదిలోకి వెళ్ళానంతే.
అప్పుడే తను నోట్లో మూత పెట్టుకుంది.
వదిలేయ్, దేవి.
అలా మళ్ళీ జరగకుండా చూసుకుందాము.
నాకు భయంగా ఉంది, నిత్యా.
నా చూపుతో నేను తనను ఎలా చూసుకుంటాను?
ఏయ్, అలా అనకు.
మీ అమ్మ ఉంది, నేను ఉన్నాను.
భయపడుకు.
పూర్తిగా కళ్ళు లేనివాళ్ళు కూడా పిల్లల్ని చూసుకుంటారు.
ఏయ్.
పరవాలేదు.
నేను ఉన్నానుగా.
క్షమించు, నిత్య.
ఐదు సంవత్సరాల తరువాత
ధారిణి! కదలకు.
కదలకుండా ఉంటావా?
ఒకే చోట రుద్దకు!
పద వెళదాం.
అమ్మా, నా కళ్ళు మంటపుడుతున్నాయి!
నోట్లోకి సబ్బు వెళ్ళింది!
అమ్మా, నీళ్ళు వేడిగా ఉన్నాయి!
హేయ్, అరేయ్, ఏంటి సంగతులు?
ఏంటి నాకీ అదృష్టం?
చాలా కాలమయింది.
-టవల్ ఎక్కడ ఉంది? -లేదురా.
తనకు తుడుస్తావా?
సరే. అదేం పెద్ద విషయం కాదు.
ఇక్కడ అంతా బాగానే ఉంది.
ఉద్యోగం ఎలా ఉంది?
-అమ్మా, త్వరగా. -ఇక్కడికి ఇంతకుముందు ఎప్పుడు వచ్చావు?
నిజంగానా? నాతో ఎందుకు చెప్పలేదు?
-ఆగు, ధారిణి! -మా మంచి అమ్మ!
-త్వరగా. -సరే, సరే.
నాకు ఆకలిగా ఉంది.
సరే, సరే.
తనకు కాస్త బట్టలు వెయ్.
తనకు బట్టలు వెయ్. వ్యాన్ వచ్చేస్తుంది.
లేదు, ఇక్కడే ఉంది.
తను బాగానే ఉంది, బడికి వెళుతుంది.
ఎవరినైనా కలిశావా, సెల్వ లేదా రమేష్?
వాడికి పెళ్ళయిందా?
నిజంగానా?
నాకు తెలియదు.
-నేను తనకు జడ వేయలేదు. -రెండు జడలు వద్దు!
-రా. -బాగుంది.
-వ్యాన్ వచ్చేసింది. -అమ్మా, బొత్తాలు పెట్టు.
ఆగు, ధారిణి!
-నేను రాలేను, నువ్వు రా. -త్వరగా! వ్యాన్ వెళ్ళిపోతుంది.
-నీ ఐడీ కార్డ్ ఏది? -వ్యాన్ వచ్చేసింది.
ఇది వేసుకో.
-వెళ్ళొస్తా. -హేయ్.
అది మాత్రం మర్చిపోవు.
వ్యాన్ వచ్చేసింది, రా!
ప్రతి రోజూ ఆలస్యంగా వస్తారు.
ఇలా అయితే ఎలా, మీ సొంత బండి మీద రండి.
ఇకపై మీకోసం నేను ఆగను.
హాయ్, దివ్య.
సరే, సరే.
ఒక్క క్షణం. ఏం జరిగింది?
తరువాత కాల్ చేస్తాను.
ఏం జరిగిందని అడుగుతున్నానా?
నువ్వు చెప్పకపోతే నాకు ఎలా తెలుస్తుంది?
ఆఫీస్‌కు వెళ్ళే ముందు నీకు సమయం ఉండదు. కానీ ఫోన్ మాట్లాడుతూ ఉంటావు!
తనను తయారు చేయడంలో సాయం చేస్తావా?
తనకు రోజూ వ్యాన్‌కు ఆలస్యం అవుతుంది.
-నాపై అరిచాడు. -క్షమించు.
అమెరికా నుండి నా స్నేహితుడు ఫోన్ చేశాడు. చాలా కాలమయింది.
అందుకనే.
సరే.
నేను వెళ్ళాలి.
సరే, వెళ్ళు.
నేను పెళ్ళికి రాను. నాకు బొమ్మల కొలువు చూడాలని ఉంది.
సరే.
మీ అమ్మ ఒంటరిగా ఉంది. మీ నాన్న ఆఫీసుకు వెళ్ళారా, ధారిణి?
అవును, మేడం. ఆయన ఆఫీసులో లేరు.
ధారిణి ఇంతకుముందు పరీక్షలలో బాగా చేసింది.
ఇప్పుడు బాగా ఆకతాయి అయింది.
చెప్పు. బడి నుండి వచ్చేశారా?
ఆ, ఇంటికి వెళుతున్నాము.
ఈ రోజు పెళ్ళి రిసెప్షన్‌కు వెళుతున్నామా?
గిఫ్ట్ నువ్వు కొంటావా? లేదా మనం దారిలో కొందామా?
తను నీ స్నేహితురాలు.
-మనం వెళుతూ దారిలో కొందాము. -త్వరగా వస్తావా?
సరే.
-మీరు తయారయి ఉండండి, నేను రాగానే వెళదాం. -సరే.
ధారిణి రానని అంటుంది. మన పక్కింటిలో బొమ్మల కొలువు చూస్తానంటుంది.
సరే, అయితే. మనం వెళదాం.
సరే.
-హే, బంగారం! -నాన్నా.
నన్ను చూడు.
ఎలా ఉన్నాను?
చాలా అందంగా.
ధారిణి ఇక్కడే ఉంది.
ఇది బాగానే ఉందా?
-ఆంటీని విసిగించకు. -సరే, బై, అమ్మా!
మేము వెళ్ళొస్తాము. మేము పది, పదిన్నర కల్లా వచ్చేస్తాం.
-తను నిద్రపోతే, పడుకోబెట్టాలా? -నేను పడుకోబెడతాను.
సరే, వెళ్ళొస్తాము.
-ఒకటి, రెండు, మూడు! -శుభం.
ఒకటి, రెండు, మూడు!
అయ్యో, దేవుడా! మళ్ళీ ఆడదాం. ఒకటి, రెండూ, మూడు!
బై!
హేయ్, రితీష్ వచ్చాడు. రా, వచ్చి నాతో కూర్చో.
-ఓటీపీ నంబర్, సర్? -ఒక్క నిమిషం, 4774.
సరే, సర్.
ధారిణి మనతో కంటే మిగిలిన పిల్లలతో గడపడానికి ఇష్టపడుతుంది.
హలో? మేము ఇక్కడకు వచ్చాము.
జంక్షన్ నుండి కుడి వైపుకు రండి...
సరే. నేరుగా ముందుకు వచ్చేయండి.
ఆ కుడివైపుకు రండి.
కూర్చో. మేము ఇక్కడ వేచి ఉన్నాము.
సరే, ఆగుతాము.
-నేను ఒకటి గట్టిగా అనుకుంటున్నాను. -ఏంటి?
ధారిణికి తోబుట్టువు కావాలి.
తోబుట్టువులు లేని పిల్లలు వారి జీవితాలలో ఒంటరిగా భావిస్తారు.
తనకు తోబుట్టువు ఉండాలి. ఒక చెల్లో, తమ్ముడో.
ఒకరికి ఒకరు తోడు ఉంటారు.
ఎందుకు ఏమీ మాట్లాడడం లేదు?
నువ్వు ఇది ఇదివరకు మాట్లాడావు. ఇది ఎలా సాధ్యమవుతుంది?
ఎందుకు కాదు?
ఎలా, నిత్యా?
నా చూపుతో ఒక్కరినే పెంచలేకపోతున్నాను.
-అప్పుడు ఎలా? -ఎందుకు అంత కోపం?
మనం తనను బాగా చూసుకోవడం లేదా?
మీ అమ్మ, నేను ఉన్నాముగా. సమస్య ఏంటి?
నీకు ఏం తెలుసు? అలానే అంటావు, ఆఫీసుకు వెళ్ళిపోతావు.
సాయత్రం ఇంటికి వస్తావు.
తింటావు, పడుకుంటావు, మళ్ళీ ఉదయమే వెళ్ళిపోతావు.
నేను ఒంటరిగా చూసుకోవాలి.
ఇలా ఎందుకు అంటున్నావు?
నేను నీకసలు సాయమే చేయనా?
చేస్తావు, కానీ రోజంతా ఇంట్లో ఉండలేవు కదా?
ఎలా ఉండగలను? నేను పని చేయకపోతే, ఎలా పోషించాలి?
నేనూ అదే అంటున్నాను.
నీకు ఉద్యోగం, ఆఫీసు ఉంది. నేను తనను చూసుకుంటూ ఇంట్లో ఉండాలి.
నేను అది ఎంత కాలం చేయగలను? నా చూపు మందగిస్తోంది.
నీకు మరో బిడ్డ కావాలా?
మాట్లాడే ముందు ఆలోచించు.
నీ కష్టాల గురించే మాట్లాడతావు.
నాది తన భవిష్యత్‌పై ఆలోచన.
నువ్వు అస్సలు చూడలేవని కాదుగా!
సరే, వదిలేయ్.
ఎక్కువగా ఆలోచించకు.
మొదటి ఐదు సంవత్సరాలు, వాళ్ళు పెరిగే దాకా కష్టంగా ఉండవచ్చు.
ఆ తరువాత వాళ్ళు ఒకరినొకరు చూసుకుంటారు.
అదే నేనూ చెప్పేది.
ఆ ఐదేళ్ళు నేను కష్టపడాలి.
నీకు అర్థం కాదు. అందుకని వదిలేయ్.
అది మాట్లాడకు.
నువ్వు చెప్పేది బాధగా ఉంది.
అది ఒక సలహా మాత్రమే.
ఎన్నిసార్లు అడుగుతావు? అది నాకు చిరాకు రాదా?
నేనేదో స్వార్థపరుడిలా మాట్లాడుతున్నావు.
మనం ఒకటైన దగ్గర నుండి నేను ఏమీ చేయలేదా?
నాకు జీవితమే లేదు, దేవి!
నేను ఉద్యోగం చేసి, ఇంటికి వస్తాను. దాని తరవాత నీతోనే ఉంటాను.
నువ్వు కనీసం ఆఫీసుకు వెళతావు, స్నేహితులను కలుస్తావు, జీవితం ఉంది.
నాకు ఏం ఉంది? నాకు నచ్చింది ఏదైనా నేను చేయగలనా?
నాకు ఆఫీసుకు వెళ్ళడం ఇష్టం.
కానీ వెళ్ళలేను.
బయటకు వెళ్ళడం ఇష్టం.
ఈ చూపుతో, వెళ్ళలేను.
పుస్తకాలు చదవడం ఇష్టం.
కానీ చదవలేను.
నాకు ఏమీ లేదు, నిత్య.
చూపు మాత్రమే కోల్పోతున్నానని అనుకున్నాను.
కానీ నా జీవితాన్ని కోల్పోతున్నాను.
దేవి, నేను చేయగలిగినంతా చేస్తున్నాను
నీతో ఉండేందుకు, సహాయపడేందుకు.
ఒప్పుకుంటాను.
చేస్తావు. కానీ ఎందుకు బలవంతపెడతావు?
ఇలా జరగుతుందని భయపడ్డాను,
అందుకే ముందే ఆలోచించుకోమని చెప్పాను.
కానీ హీరోలా నా పేరు పచ్చబొట్టు వేయించుకున్నావు.
మరో బిడ్డ సంగతి వదిలెయ్.
ఆపను. నువ్వు నా నైతికతను శంకిస్తున్నావు.
-అయితే నీకు ఇప్పుడు ఏం కావాలి? -ఎందుకంత కోపం?
మళ్ళీ, మళ్ళీ ఎందుకు అడుగుతావు?
నువ్వు మాట్లాడుతూ ఉంటే, నాకు ఆందోళనగా ఉంటుంది, అది వదిలేయవు.
తప్పకుండా, నేను అసలు ఏమీ చేయలేదుగా!
ఒకవేళ చేసినా, ఏమీ అనకూడదు.
క్యాబ్ వచ్చేసిందా?
లేదు, దేవి, నాకు మనసు బాగాలేదు.
పద ఇంటికి వెళదాం, రేపు వెళదాం.
పరాచికాలా?
నేను ఇలా తయారవడం నాకు ఎంత కష్టమో తెలుసా?
నువ్వు నీ కష్టాల గురించే ఎందుకు మాట్లాడతావు?
ఇది భిన్నమైన కష్టం.
సరే, దేవి, నీదే కష్టం. నాది కాదు. నాకు ఏమీ లేవు. స్వార్థపరుడిని, సరేనా?
-నేను ఇంటికెళతాను. -వద్దు.
నువ్వు వెళ్ళు. నేను రాను.
సరే, నువ్వు వెళ్ళు. నేనే వెళతాను.
-నువ్వు వెళ్ళాలా? -అవును.
-కుడివైపు తిరిగా. ఎక్కడున్నారు? -క్షమించండి, సర్. మేము రావడం లేదు.
మేడం? ఏమైనా సమస్యా?
ఏదైనా సాయం కావాలా? ఎవరికైనా ఫోన్ చేయాలా?
సరే.
క్షమించు, దేవి.
నిజంగా క్షమించు.
నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోయావు. ఎందుకు ఉండిపోలేదు?
ఎందుకు తిరిగి వచ్చావు?
తప్పు చేశాను.
నిజంగా క్షమించు.
నువ్వు వెళ్ళిపోయావని ఏడవడం లేదు.
కానీ నువ్వు ఎప్పుడూ, ఎప్పటికీ వదిలి వెళ్ళవని నమ్మాను.
అందుకే ఏడుస్తున్నాను.
నేను చేసింది తప్పే. నన్ను క్షమించు.
-నిన్ను వదిలి వెళతానని ఎలా అనుకున్నావు? -నువ్వు వెళ్ళావు.
నాకు కోపంగా ఉండింది.
నిన్ను వదిలి వెళతానని కాదు.
-రా. రిసెప్షన్‌కు వెళదాం. -వద్దు.
నా మేకప్ పాడయిపోయిందా?
అవును, అయినాగానీ అందంగా ఉన్నావు.
అబద్ధాలకోరు.
రా, పద వెళదాం. ఆలస్యం అవుతుంది.
పరవాలేదు, రేపు వెళదాం.
-ఏ, ఎందుకని? -భిన్నంగా తయారవ్వాలని ఉంది.
-ఎలా ఉన్నా అందంగా ఉంటావు. -ఇంకా అందంగా తయారవుతాను.
దేవి, నిన్న రాత్రి ఒకటి ఆలోచించాను. చెప్పమంటావా?
నిన్న రాత్రి నువ్వు,
"నా చూపునే కాదు, జీవితాన్ని కోల్పోతున్నాను" అన్నావు.
నాకు దానికి చాలా బాధగా అనిపించింది.
నువ్వు వీణ నేర్చుకుంటే సంతోషంగా ఉంటావని అనిపించింది.
-ఇప్పుడా? -అవును.
సంగీతానికి చూపు అవసరం లేదు.
ప్రయత్నించి చూడు.
నాకోసం.
రెండు సంవత్సరాల తరువాత
సబ్‌టైటిల్ అనువాద కర్త సమత
క్రియేటివ్ సూపర్‌వైజర్ నిశాంతి ఈవని