Hai moito tempo, nun reino non moi afastado,
unha serie de reis crían que Deus lles daba
o dereito a reinar Inglaterra como lles parecese.
Coñecedes a Henrique VIII, o rei Tudor rubio cabezudo.
Usaba as mulleres coma panos.
Asoábase unha vez e fóra.
Divorciada, decapitada, morta. Divorciada, decapitada, supervivente.
O seguinte no trono foi o seu fillo, Eduardo.
Vaites.
Cando morreu, o reino esperaba que herdasen a coroa
as súas medias irmás, María ou Isabel.
Porén, houbo unha sorpresa tremenda.
Lady Jane Grey.
Unha intelectual rebelde, un chisco pedante,
e un peón político da súa familia nobre e ambiciosa.
Casárona sen o seu consentimento e coroárona en contra da súa vontade.
Logo, só nove días despois, tachárona de traidora
e... paf!
Cortáronlle a cabeza.
Jane puido ser a líder que Inglaterra precisaba, porén,
a historia lémbraa coma a máxima dama en perigo.
Ao carallo.
E se a historia fose diferente?
Nunca fagas nada que non queiras.
Pero eu si que quero, lady Jane.
Pois se ves que ten o membro pustuloso...
- Non o metas. - Sabias palabras, Susannah.
Fixen esta untura para o proído.
Que listiña me es.
É lista, non é?
E logo, cando vou ter a conacha nova?
Nunhas semanas.
Non me podo abster unhas semanas. Vós si?
Eu non. Jane non o sabe.
É unha lady, agarda ao matrimonio.
Eu agárdome a min mesma.
Se cadra non caso.
Iso, mófate da persoa que che está a curar a vaxina.
Mais como vivirás?
Que farás? Que dirá túa nai?
Frances non o sabe.
Tanto me ten. Teño plans mellores.
Veña, cóntallo.
Escribo a primeira antoloxía completa
das plantas medicinais de Inglaterra.
- Plantas? - Plantas.
Plantas.
Con debuxos para quen non saiba ler.
Quero publicalo e vendelo.
Igual podo gañar cartos e ser independente.
E a maldita Calendula officinalis?
- Jane. - Atopeina.
Vén o duque de Leicester.
Carafio. Era hoxe?
Debía apañar flores.
Dúas veces ao día!
Jane, mira.
É o novo mozo dos cabalos. Louzán.
Ensíname a montar.
Mastigáchelas?
- Cala, Margaret. - Fermosas.
Cala, Catarina.
Calade todas. E sorride. Gañade o sustento.
Cando o pai de Jane morreu sen herdeiro varón ningún,
seu tío avó, que fora destituído,
o duque de Leicester, herdouno todo.
A viúva Grey e as fillas dependían
da caridade de Leicester para a súa mera supervivencia.
Multitudes espantosas en Londres. Unha execución en Chepstow.
Non. Que importuno.
- Debiámolos queimar a todos. - Margaret.
Estou de acordo, pequena.
As últimas leis da división estipulan a morte pola intrusión dos etiáns,
mais non as formas.
E a interpretación é a inimiga da eficiencia.
Mira que medraches, non si?
Bendicións, rapaza.
Sorrindo estarías máis guapa.
Ai, si?
Vosa mercé, tedes o...?
Elevalo alíviame a gota.
As cereixas son boas. Lin que...
Liches? Nun libro?
Nunca lles permitín ás miñas mulleres, mortas todas ao daren a luz...
Os froitos das miñas entrañas son moi grandes.
Nunca lles permitín, a ningunha delas, ler nin posuír libro ningún.
Por que nos cargaches con tanta educación, madre?
As mulleres parvas aburren.
E os homes parvos?
Que dixo?
Nada, vosa mercé.
Leicester, tedes a confirmación?
Teño, abofé.
Jane, queridiña,
conseguimos para ti
a máis emocionante honra que se lle pode conceder a unha nova dama da nobreza.
O matrimonio.
Ai, carallo.
O matrimonio?
Que modestia. Pensar que ías morrer coma unha miserable...
Calade!
- Perdón? - Debedes pedilo.
Enganádesvos en todo.
Sorrindo non estou máis guapa,
e non estou destinada a ser miserable, estou...
Impresionada polas boas novas.
Vou acompañar a Jane aos seus apousentos. Vamos.
Escusádea, señor.
Tarugo...
Como ousas conspirar co cretino ese?
Obrigáchesme ti.
Non quero casar!
Xa non defines a vida co que non queres.
Négaste a falar de pretendentes, a mocear, a bailar
e a facer nada que non sexa rexoubar coa criada
e xogar con esas plantas e libros do inferno.
Desposaraste con lord Guildford Dudley.
Guildford Dudley?
Oín falar del. As cortesás din que é vil.
Bebe, pelexa, aposta... Rebulda con mulleres de mala reputación.
É o derradeiro home co que casaría.
Jane, este matrimonio protéxenos.
Leicester cansarase de ser caritativo con nós.
E non teño intención de deixar a miña casa por un tugurio en Croydon.
Non nos quedou nada.
O noso único recurso é o sangue.
E ti es unha pura veritiá, curmá do rei.
Os Dudley devecen polo poder
e son moi ricos.
Lurpia mercenaria.
Iso non se fai máis.
En tres días, desposaraste.
Farei todo o que poida para evitalo.
Jane, non tes poder ningún.
O meu libro. Onde está o meu libro?
Que fixeches?
Guindei esa cousa ao lume.
Chega un punto na vida de toda persoa
no que te decatas de que non aguantas
as merdas de túa nai nin un segundo máis.
Que che gusta?
Iso funciona.
Non.
Xa.
Marchamos.
Estaba a pasalo ben.
Que dixeches?
Marchamos. Agora mesmo.
Imos ao norte, onde ninguén nos coñeza.
Farei remedios para vender.
- Toleaches? - Pasei a vida atrapada.
Se caso, atraparanme noutro sitio.
Aí si tolearei.
- Jane, non sabes como é... - Soas coma...
Coma miña nai.
Vai amencer. Apura.
É perigoso. Os etiáns, a Manda... Fálase dunha guerra civil.
Non crerás iso, ou si?
Cando viches ti un etián?
E ti que sabes? Non saes nunca.
Jane, cando era nena, eu...
Abandonáronte.
Xa mo dixeches. Un home...
Non, iso non... Non estarás a salvo.
Miña nai quere facer un troco comigo.
Quero que a miña vida sexa miña, para sempre.
- Jane... - Pois queda.
Irame ben soa.
Douche unha semana.
Precisamos cartos.
Gústache o anel?
Miña naiciña dorme a sono solto.
Iremos camiño de Marlow,
colleremos unha barca e comezará a nosa vida.
Oe, Jane.
Que?
Que é iso?
Corre.
Apura!
- Bule! - Xa vou.
Vamos.
Parade! Están aquí!
Esa é a ladroa que me roubou o anel e raptou a miña filla.
Ela non... Soltádea! Fun eu! Fun eu.
Sóltame, citote!
Non fuches ti. Entendido?
Obrigueina eu a vir!
Colgarán a túa doncela por ladroa
se non morre antes na cadea.
Jane, perdóame.
Unha etiá.
Esqueciches o castigo por agochar unha etiá?
Non tiña nin idea.
Daquela es parva. Á casa!
Un falcón. Si, Susannah é un falcón.
¿Mencionei que neste mundo
algunhas persoas pódense transformar en animais?
Chámanlles etiáns.
Os demais, coma Jane, son veritiáns.
Jane sempre soubo dos etiáns, por suposto.
Pero nunca esperaría que a súa doncela, a súa amiga, fose unha.
A Jane dixéranlle que os etiáns eran criaturas perigosas
enviadas para destruíren os veritiáns.
MALDICIÓN DO DEMO
Unha absurdeza, abofé.
Como etián, non podes escoller a forma animal,
pero podes transformarte nel cando queiras.
O etianismo salta algunhas xeracións e aparece ás veces,
normalmente na puberdade, co fervor.
ANIMAL PARA SEMPRE
Estás a pelexar coa túa irmá
e, de súpeto, pum! Es un teixugo.
Éche algo co que naces,
coma ser zurdo ou coma a cor dos ollos.
Durante décadas, os etiáns foron aldraxados e perseguidos.
E logo o rei Henrique, como o recoñecido mamalón que foi,
exiliounos á vida salvaxe,
onde tiñan que cazar, pedir ou roubar para vivir.
ETIÁNS DESTERRADOS
Jane sempre se preguntou como sería un etián,
mais nunca coñecera ningún na vida real.
E a vida real, como sabemos, pode ser peor ca un golpe nas tetas.
Por que está Jane anoxada?
Mamá ten razón. Jane é complicada.
Típico de ti pórte do lado dela.
Non é xusto. Non estaba lista. Teño unha idea.
Mergullemos a tódolos criados a ver se son etiáns.
Mergullalos?
Quen vos dará comida e lume se os criados morren?
Toma esa!
Margaret, estás ben?
Picaches.
Sangue de mentira? Margaret, iso é trampa.
Quererás dicir "vitoria".
Onde vas?
Onde vai?
A Londres onda lord Dudley para organizar a voda!
Sigue esa barca.
Lady Frances.
Lord Dudley.
E lady Jane?
Non esperaba... a miña futura nora. Benvidas.
Como vedes, estamos colocando novas tapizarías
traídas de Florencia para as nupcias.
Estufado de porco, pastel de pavón, garzota en xelatina
e, o meu preferido, golfiño asado.
Que rico!
Agora, os músicos.
- Que tal franceses? - Tépedos.
Xa. Unhas feras coma amantes, mais as cancións...
Debo dicir que estou encantado de coñecerte por fin.
Todo o mundo me di que es moi lista.
Miña nai lamenta a miña educación.
- Iso é... - Unha broma.
O meu curmán, o rei Eduardo, e eu compartimos titores.
É un vello amigo.
Os reis non teñen amigos.
Teñen súbditos. E conselleiros, coma moi.
Señor, quero ver o voso fillo.
Temo que Guildford non está. Saíu. Está a facer cousas.
"Cousas"?
Bebendo e/ou pelexando?
Ou indisposto cunha muller virtuosa? Estou ao tanto desas...
Os nervios.
Enténdoo. É un día importante.
Sabedes? O meu outro fillo, Stan, tamén está comprometido.
Cunha princesa bavaresa.
De veras?
- Si. - É moi rica?
Está podre de cartos. Hai un gromo da peste alí
e pospúxose a voda.
Xa llo dixen a el:
se sobrevive á peste, sobrevivirá ao matrimonio.
De feito...
Temos unha voda que negociar.
Quero dicir unha cousa.
Outra vez?
Por suposto, queridiña.
Non quero casar co voso fillo.
A ninguén lle importa o que queiras.
Cando mercas tapizaría, non é para ti,
é para os teus descendentes.
Señor, dádenos un pouco de prata.
Agardade. Unha moediña? A ver.
Pensaba que a queriades. Saltade!
A ver, máis alto! Veña.
Cativo merdeiro!
Para! Para.
Como ousas mancar un neno?
Abordoume.
Estabas a mofarvos del.
Meu pobre. Mancoute?
Tenas pasado peores.
Dálle as moedas.
Non.
Faino.
Abofé, señora.
Vaia.
En serio?
É unha lección sobre a maldade de pedir.
Mal raio te fenda, mamalón.
Ten coidado. Teñen pulgas.
Quen é ese home?
O fillo de lord Dudley. Un sandeu.
Ese é Guildford Dudley?
Jane sabe que casar con tal sandeu é absolutamente inconcibible.
Jane precisa un milagre.
E as únicas persoas que poden facer milagres son os santos...
e os reis.
O rei Eduardo subiu ao trono aos nove anos,
despois de que seu pai, o rei Henrique, dese a derradeira boqueada real.
A vida de Eduardo mudou: de xogar despreocupado
coa súa querida curmá Jane
a ter conselleiros mandóns que lle dicían
como gobernar o seu condenado reino.
Tres, dous, un.
Incluíndo, pero sen se limitar a,
ler proclamas mal escritas contra os etiáns.
Algún problema, maxestade?
Soldados...
Gustaríame poder estar hoxe ao voso lado
coma un amigo máis.
Saíu completamente do guión.
Si, lord Seymour.
Trae a cadeira.
Nunca coñecerei o fervor do combate
nin o xúbilo da fraternidade.
O que vos podo ofrecer é o meu eterno respecto
e a miña gratitude pola vosa afouteza e valor.
Para que poidamos garantirlles ás nosas xentes
que en Inglaterra estarán a salvo sempre!
Maxestade.
Vamos?
Agardade a que marchen todos.
Quen eran os dos cabalos negros?
Non o lembrades?
A Garda do Reino, un grupo de elite encargado
da ameaza etiá que inza o territorio.
Primeira cuestión...
Colleron unhas bestas coándose en Grimsby.
Era a Manda.
Si, si.
A chamada resistencia etiá.
Uns matóns noxentos.
E unha clara violación da lei da división.
"Non se permiten etiáns nas cidades, nas vilas
nin nas propiedades veritiás baixo pena de morte."
- Sentenza de morte? - É a lei.
Dixéchesme que tiñan comida nas terras salvaxes.
Por que se coan en Grimsby?
Un queda atónito. Estivestes en Grimsby?
Non os matedes. Devolvédeos ao bosque ou algo.
A miña curmá, lady Jane Grey, está aquí.
Retirádevos todos. Fóra.
Maxestade.
Para.
Como estás? O constipado?
Ben. Espantoso, pero ben.
Saúda a miña nova cadeliña, Petunia.
Ola, Petunia.
É unha cousiña fiel. Non me quita ollo.
É fermosa.
Como están as túas irmás, Janey?
Margaret aínda mutila bolboretas?
Tomamos o aire?
Traio terribles novas.
Miña nai quéreme obrigar a casar. Podes intervir?
Jane, xa o aprobei.
Por que?
Por que aprobas o meu matrimonio sen o meu consentimento?
Sé lóxica. É o teu deber protexer a túa familia.
Eu non escollo casar.
E escollín eu esta vida?
Todos nacemos cun papel. O noso destino está marcado.
E que outra cousa farías?
Non quero ser a propiedade de ningún home...
Eu non quería ser un rei moribundo.
Non estás moribundo.
Estás?
Teño a afección.
Vou ser o primeiro en curar?
O reino é un caos.
- Fago o que podo, mais axiña morrerei. - Non.
Non digas iso.
Isto é o mundo real,
onde os reis morren e as mulleres da nobreza casan.
E sobre o tipo en cuestión,
non ha ser tan malo.
Seu pai é conselleiro meu.
Melloraralo axiña, como me melloraches a min.
Precisaba eu mellora? Iso é outro tema.
Sempre pensei que o matrimonio soaba divertido.
Unha compañeira, unha amiga.
Alguén que te faga rir e che diga que non estás só.
Sempre pensei que só casaría se escollese eu o home.
Janey... Vaia parvada.
A princesa María e a princesa Isabel, Bel, para acurtar,
son a descendencia de dúas das mulleres máis infortunadas do rei Henrique.
Seu irmán Eduardo é o máis novo,
pero herdou el a coroa
- basicamente por ter pene. - Bule, Bel.
Altezas.
E noso irmán?
Nos xardíns, deambulando con lady Jane Grey.
Lady Jane Grey?
Irmás!
Maxestade!
Eddie! Seymour, a torta.
Estás horrible.
Coido que non estou tan mal.
Ola, irmán. Curmá Jane.
Altezas, é un pracer.
Bel, Jane e eu tomabamos...
Torta de amoras!
A túa favorita.
Grazas, María.
Pobre. A afección é un xeito espantoso de morrer.
Toses ata que che saen os pulmóns pola boca.
Eduardo?
Irmán.
Maxestade?
Eduardo!
Jane!
Non respira. É a afección.
Gardas, traede o doutor!
Precisamos pulmonaria. É unha planta.
A flor lila que medra alí, fai o favor.
Mírame.
Apura!
Mastiga.
Respira.
- Jane salvoulle a vida ao rei. - Jane salvouno.
Xa estou aquí!
Doutor Butts.
Xa estou aquí.
Outro ataque. Vállame Deus, esquecín o fórceps.
Igual preferides apartar a mirada. Vou para dentro.
Emocionante, non si?
Emocionante? Non podo deixar a Eduardo así.
Mira se o médico ten helenio. É unha planta.
A súa maxestade goza dos mellores coidados. Abur.
Podo aventurar unha suxestión, alteza?
Té de gato fervido con ouriños.
Os ouriños dun home vello, idealmente.
- Estupendo. - Non quero té de gato, grazas.
Maxestade, acabo de oír...
- Por fin aparece. - Onde está Jane?
Mandeina á casa.
Coido que chegou o momento de nomear o voso sucesor.
Seino.
Non temo a morte.
É mentira. Arrepíame.
Tedes a forza de mil leóns.
Maxestade, como lord protector, incúmbeme reafirmar
que a vosa irmá maior, María, é a lexítima herdeira ao trono
e a única opción para protexer o reino
das hordas desmandadas de bestas satánicas.
Tes que ser tan dramático?
O reino enteiro concorda.
Eu non concordo.
Paremos un intre e pensemos nisto.
A nai da princesa María, Catarina,
estaba casada orixinalmente co irmán do voso pai, Artur,
o herdeiro, lembrades esa vella historia?
Cando Artie morreu,
por suposto, afirmou que non houbo consumación
para que a declarasen virxe intacta,
ter a anulación e casar co rei,
mais a quen queremos enganar? Españois!
Sexa como for, Henrique divorciouse de Catarina,
daquela o dereito ao trono de María é legalmente válido?
Tecnicamente, é bastarda.
E a princesa Bel?
Súa nai era etiá. A xente nunca a aceptaría.
Tes toda a razón... Seymour.
E se houbese outra persoa?
Alguén cunha liñaxe real directa.
Se cadra comprometida cun veritiá da nobreza.
Alguén que puidese... vaites, non sei,
custodiar a coroa ata que teña un fillo.
Lady Jane.
Lady Jane Grey? A vosa curmá?
Que marabillosa idea.
Raíña Jane? É unha pésima idea.
A idea é da súa alteza. Dis que é pésima?
É unha moza. As mozas non poden reinar.
Jane pode, coa nosa axuda,
ata que o primoxénito sexa rei.
Que coincidencia. O prometido de Jane é o teu fillo.
O futuro rei será o seu neto.
Vaia, non o pensara.
Raíña Jane. É absurdo.
- Soa ben, non si? - Deixade de rifar.
Xa tomei a decisión.
Leva a miña vontade á chancelaría.
Só a abriredes en caso de que morra
e non antes.
Isto vaiche levar moito tempo?
Xa collo un cabalo. Vivo preto.
Lord Seymour non o aprobaría.
Estou certa de que tampouco aprobaría que morrese de frío.
Nin o meu curmán, o rei.
Dudley, serpe porca.
Serpe e porco?
A sucesión...
Eu acato os desexos do rei Eduardo.
Que o demo te leve, Dudley!
Deberíaste calmar. Ese nivel de ira é tóxico.
Non podo.
Respira, amigo.
Esperemos que favoreza a lexítima herdeira, a princesa María.
Se nomea a lady Jane,
non me fago responsable do que pase despois.
Abofé que non te farás responsable do que pase despois.
Serías prescindible.
Agora, se me desculpas, teño unha voda que organizar.
Lord Seymour.
Dáme iso.
Seymour, xa tomei a miña decisión. Preciso descansar.
Maxestade, debedes comer.
Torta de amoras da princesa María. Que boa é.
Mirando pola vosa saúde.
Gardas! Levade esta cadela á canceira e matádea.
- Non! - Estades débil de mente e corpo.
Cómpre sacrificala.
Estarei encantado de facelo eu.
Non toques a miña cadela.
Retírate.
Por primeira vez na vida de Jane,
ninguén sabe onde está.
Está soa e libre.
Por fin pode fuxir, cabalgar ao norte, descubrir...
Non, crear o seu destino.
Un momento, que é iso?
Gardas! Unha partida de busca mandada seguro polo rei Eduardo
e/ou pola súa condenada nai, para atopala.
Pero como din nos clásicos: "Atrás, Satanás."
Jane precisa agocharse en algures.
Na cabana dun leñador
ou nun fardo de feo, nun sitio onde a ninguén se lle ocorrese buscar.
- Vamos! - Gañei!
- Fixeches trampa, pelandrana. - Non tal.
- Vai por aí. - Eu...
Podo interromper?
Botar un pulso é unha arte ancestral.
O gañador debe ser humilde, e o perdedor, cortés.
Que te foda unha besta.
Iso, que te fodan.
Moi ben, vou que me fodan.
Ímoste destripar.
Con que?
Buscades isto?
E agora que teño a vosa atención, pódovos torturar cun poema?
- Non. - Tarde.
Escollín unha taberna coma cadaleito.
- Morrerei co viño nos meus moribundos... - Beizos!
Grazas! A beber! Por favor, veña.
Lembrémoslle un momento á audiencia
que non existe o amor a primeira vista.
Pero a luxuria a primeira vista?
Si, ho. Vaia se existe.
Adoitas vir por aquí?
Jane foi a primeira persoa da historia en empregar esa frase.
E, dous segundos despois, a primeira en arrepentirse.
Vaia.
Ups.
Esa é a túa resposta?
Daquela recitas o Arquipoeta enriba dunha mesa
- mais non te sabes desculpar? - Dixen: "Ups."
Pronunciaches mal "vina". Vina.
Onde aprendiches latín? Nun foxo?
Quen ensina nun foxo?
- Desvías o tema. - Cal?
O teu latín e as malas maneiras na mesa.
Estamos na mesa? Non.
Vólveste desviar.
Dixéronche que es unha pedante insufrible?
De onde eu son, a pedantería é boa.
Prefiro a amabilidade á semántica.
A amabilidade é de sumisos.
A amabilidade é de amables.
Non coñecín home máis descortés.
Quédache moita noite. Vai onda outro.
Iso farei.
- Boa noite. - Agarda.
Quen es?
Quen es ti?
Desculpade.
Non.
Non podedes quedar.
Só queremos un trago.
Non quero problemas.
Estacho a pedir ben.
Non haberá problemas. Douche a miña palabra.
Dixen que non. Liscade.
Por que os bota?
Boa noite!
- Ven comigo. - Si, ho.
Que?
Merda!
Dixen: "Boa noite", xentiña.
Sabemos por fontes da máxima fiabilidade
que pode que haxa unha besta aquí.
Faise chamar Archer.
Buscámolo por roubo, incendio e sedición.
Esa é nova.
Doulle xeito.
Perseguir escoura sempre me dá sede.
Entregádeo ou mergullámosvos a todos un por un.
Ti que dis? Facémolo?
Veña, ao carallo.
Deixádeos en paz, cuadrilla de matóns.
Eu son Archer.
Pois vés comigo.
Vale, vamos.
Apartade!
Matádeo!
Esa porta dá a fóra.
Matade o puto oso!
Que loucura! Non sabía que isto era así.
Nunca viras un oso nun bar?
Collédeos a todos!
Andando.
Ei! Veñen máis gardas!
Archer, están aquí!
Hai que saír de aquí, xa!
Susannah! Susannah?
Susannah, vamos!
Por última vez. Ven comigo.
Non.
- Que fas aquí? - E ti?
Susannah! Veña, vamos!
- Síntoo moito. - E eu.
Que temos aquí? Bestas ou doncelas?
- Doncelas. - En calzas?
- Non creo... - Lisca!
Axudando a semente do demo? Iso implica o exilio.
O exilio soa ben.
E se te mergullamos mellor?
Lévaa.
Anguías.
Delicioso.
Probámolo?
Maxestade.
- Unha etiá! - Acougade e escoitade.
Mándame a vosa bisavoa.
Mentes! A bisavoa está morta. Gardas!
Ai, si? E logo quen me deu isto?
A cruz de Bietso.
Enterrárona con ela.
Non tal. Está viva.
Mandoume porque sospeitaba que non tedes a afección.
E estaba no certo.
Estanvos envelenando.
Chéiroo na vosa comida.
Seino. Moito que procesar.
Non, iso explica cousas.
Temos que ir onda ela.
Mais quen me envelena?
Non sei, pero cómpre sacarvos de aquí.
Desculpade, tedes algo que poida pór?
Non adoitamos estar tan nus ao mudar,
pero eu si porque...
É unha longa historia. Cóntovola outro día.
Hai algo de roupa aí.
Grazas.
Neste intre, Eduardo ten dúas grandes revelacións.
A primeira: a moza cadela di a verdade.
E a segunda: non lle interesan as mulleres romanticamente.
Sempre imaxinou que as mulleres eran como os homes sen roupa.
Eduardo pasou a súa vida, lembremos, sumamente protexido.
Agora vestídevos e marcharemos coma quen leva o demo detrás.
- Eu non vou a ningures contigo. - Por que?
Ata hai cinco minutos, eras unha cadela.
E son o rei, e alguén me quere matar.
Debo saber quen e castigalo, xaora.
- Pero... - É todo.
A avoíña vaise desgustar moito.
Adiante.
Sen fame, maxestade?
Non. Levádea.
Querida Petunia, coido que me salvaches a vida.
Boa noite, maxestade.
Como está meu irmán?
Máis débil cá virtude dun siciliano.
- E a sucesión... - Está decidida.
Porén...
"Porén"?
Pasou algo?
- Non. - Que pasou?
Nada.
Es a elección natural, pasteliño.
Todo o reino quere que o sucedas ti e só ti.
Serei raíña.
E purgarei Inglaterra das bestas de Satanás.
E non haberá sorpresa desagradable ningunha.
Non! Non minto!
Ah, si, o de mergullar.
É unha tortura que obriga un posible etián a cambiar...
ou morrer.
Ben! Quen é o seguinte?
E ela?
Que?
Axudou a unha. Igual é unha besta.
Eu non son etiá.
Eu non... Non...
Non! Non, por favor!
Non mudarei! Afogarei!
Mancádesme.
Diso se trata.
Parade!
Esa é lady Jane Grey,
curmá da súa maxestade o rei Eduardo,
e ordénovos que deteñades o seu afogamento inmediatamente.
Hei mandar matar eses homes a paus.
Iso é o máis preto que Frances vai estar de dicir: "Quérote."
Madre, sobre a voda...
Por favor.
Non me obrigues a casar.
Voucho dicir unha vez.
Se non casas con Guildford Dudley mañá,
terei que casar a túa irmá Catarina
co duque de Leicester, dedo do pé incluído.
Non farías tal.
Próbame.
Jane tiña que pensar outro xeito de fuxir desa voda non desexada.
Mais non podía parar de pensar naquela taberna
e naquel mozo enigmático pero exasperante.
Non pasar máis tempo con mozos enigmáticos pero exasperantes
era unha das meirandes inxustizas da vida de Jane.
A súa existencia toda ía ser unha inxustiza.
Matrimonio. Maternidade. Morte.
Nunha secuencia rápida, se miramos as estatísticas.
Morre, gatiño. Implora pola túa vida!
Margaret, fóra!
Os criados odian que manches todo de sangue falso.
Agarda, volve! Margaret, volve.
Déixaas querendo menos.
O que pediches.
Que?
Valerá, supoño.
Oh, si. O que frecuenta tabernas e busca problemas.
O fillo de Lord Dudley e o obxecto da luxuria de lady Jane Grey.
Preséntovos o prometido de Jane,
lord Guildford Dudley.
Queridos benaventurados, estamos aquí reunidos
para presenciarmos a unión de lady Jane Grey
e lord Guildford Dudley
baixo a bendición de Deus en santo matrimonio.
Lord Guildford Dudley...
Que?
Eu, Guildford, tómote a ti, Jane,
como...
como esposa,
para o bo e para o malo, ata que a morte nos separe.
Xúroche fidelidade eterna.
E lady Jane Grey.
Eu, Jane...
Tes aí...
algo.
Un pouco de...
- Jane! - É a afección!
Vaia, vaia... Cantas preguntas.
ESTA TEMPADA
Casará Jane co infame Guildford Dudley?
O rei Eduardo morrerá a mans da súa trastornada irmá María?
Vou ser raíña.
Sobrevivirá Susannah no exilio?
Xa o descubriredes. Esta historia só acaba de comezar.
Cóntamo todo.
E cando Jane estea atrapada nun insufrible matrimonio...
Son o teu esposo!
...co home máis exasperante...
- Precisas unha daga. - Iso non é unha daga.
Isto é unha daga.
...e atractivo que coñeceu...
...e vivindo nun mundo cheo de perigos...
Alguén da corte envelenoume.
...e dividido...
O reino está en xogo.
...se cadra decatarase de que non o sabe todo.
Merda.
E cando a vida non pode ser máis complicada...
Señora, a súa maxestade morreu.
...nomean a Jane raíña de Inglaterra.
Nada importa máis cá monarquía.
- Claro. - Claro.
Claro.
Agora está rodeada de moinantes,
traidores, lambecricas, réprobos, papóns
e asasinos.
- Pásao ben morrendo. - Fareino.
E o peor de todo, súa nai.
Por min!
Eu prefiro a mami.
Queredes unha historia épica de amor do bo e aventuras?
O país quere un cambio.
Podo curar Inglaterra.
Eu vexo que te rendiches.
Nunca me rendín por nada na miña vida.
- Si? Demóstrao. - Si.
Claro que queredes.
Jane!
Se non foxes agora, morres.
O carallo.
Sentade, queridas e queridos.
Isto é My Lady Jane.
O reino agárdavos.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro