ANTERIORMENTE
Esta unión protéxenos.
- Calade! - Perdón?
Non quero casar!
Todos nacemos cun papel. O noso destino está marcado.
Onde vai?
Os Dudley devecen polo poder e son moi ricos.
Marchamos. Xa.
Parade! Están aquí!
Perdóame.
Unha etiá.
Como está meu irmán?
Máis débil cá virtude dun siciliano.
- E a sucesión... - Decidida.
Non temo a morte.
A vosa irmá maior, María, é a lexítima herdeira ao trono.
- E se houbese outra? - Lady Jane.
Lady Jane Grey?
Que coincidencia. O prometido de Jane é o teu fillo.
Non hai home máis descortés.
Quédache moita noite. Vai onda outro.
Boa noite!
- Ven comigo. - Si, ho.
Madre, sobre a voda... Non me obrigues a casar.
Eu, Guildford, tómote a ti, Jane...
É a afección!
Se algunha vez finxes unha enfermidade mortal para non dicir: "Si, quero",
primeiro comproba que non haxa un médico real na sala.
Porque se non, pode que acabes atada
a unha mesa por un sádico con predilección polo coitelo.
Merda.
Un exame rápido, lady Jane, é o unico xeito de determinarmos
se tedes de verdade a afección
e se ides morrer pronto, como o esvaecemento insinúa,
ou se hai outra razón, máis simple.
Está facendo teatro.
A razón máis simple é que está facendo teatro.
Veña, imos botar unha ollada. A ver que hai aquí...
Fantástico. Abrídeme aquí...
Estupendo. E aquí...
Que demo é iso?
Non, xa sei o que é. Ben.
Pode ser cousa do bazo.
Si. Ultimamente quito moitos bazos.
Un órgano inútil.
Santo Deus.
Dr. Butts, non tedes que ver o rei?
As mulleres nunca calades?
Ben, se tedes a afección,
o sangue diránolo todo.
O sangue non lle dirá nada.
Está feito de cascas de escarabellos e cristais de mel
que Jane mastigou e cuspiu.
Saúde.
Vaia, é doce.
Perfecto, non é a afección.
Que?
Non digades "que", dicide "desculpade".
Humores descontrolados,
velaí a melancolía excesiva e a agresividade inapropiada.
Un bo sangrado e a voda continuará decontado.
E direille ao meu rapaz que co sangue
vos faga unha salchicha para o almorzo. Delicioso.
As opcións de Jane están claras.
Matrimonio ou tortura e despois matrimonio.
E unha salchicha feita co seu sangue.
Xa! Estou mellor.
Sodes un curandeiro maxistral.
Madre?
O Dr. Butts curoume.
Tal como esperaba.
Lady Jane, queredes proseguir?
Si, quero.
Os cisnes teñen unha soa parella. É simbólico.
Jane ten gana de devolver.
Grazas.
Todo ese esforzo: suplicar, pregar, fuxir...
- E ante un indicio de tortura... - Imbécil.
Réndese.
Chamáchesme imbécil?
Chameimo a min.
Mais coido que ti tamén o es.
Es aínda máis encantadora do que lembraba.
E ti es a reencarnación de Galahad. A viva imaxe da cabaleiresca virilidade.
Estás a imaxinar a miña virilidade?
Jane, querida, non te felicitei neste ditoso día.
Quero tomar o aire.
Abonda de xogos.
Sei que o odias, mais confía,
este matrimonio ha ser fortalecedor.
Fortalecedor? Agora son posesión súa.
Son a súa muller, a súa propiedade, o seu...
O seu problema e non o meu.
Lady Frances, Jane, o duque de Norfolk envía...
Pasa, déixao na sala dos agasallos, grazas.
Jane, ti superas en status a Guildford.
O avó del era contable.
O teu bisavó era o rei de Inglaterra.
Dime, madre, vendíchesme a bo prezo ou fun unha bicoca?
Pagaríalles para que te aceptasen. Come o cisne.
A bo entendedor...
Escoita. O obxectivo está á vista.
O centro da diana está claro.
- Pero fai falla man firme... - Papá.
...para usar o arco.
Lembra: tam, tam, tam.
Que?
Stan, fálame de ti.
A miña moza ten a peste.
Que mal.
O meu home morreu.
- Iso é peor. - Dígocho eu.
Mirada fulminante?
E outra.
Estou fulminado.
Como fixeches o do sangue falso?
Non era falso.
Igual o médico se enganou e teño a afección
avanzándome polos pulmóns.
E como estamos casados, collerala e morreremos.
Oxalá.
- Margaret. - Que?
Tes dez anos. Ti só cervexa.
Adoro o viño. E Catarina, as cerimonias de consumación.
Cala, non tal.
Jane esquecera o da cerimonia de consumación.
Xente, ollade para min.
Ben, a súa alteza real, o rei Eduardo,
volveu ao palacio para gobernar o noso gran reino
e para manter os veritiáns a salvo.
Moitos dos que estades aquí
temiades que este día non chegase nunca.
O meu fillo truán e a filla impopular dos Grey.
Mais como dicía a miña querida defunta esposa,
todo fecho ten unha chave.
E Guildford conseguiu introducir a súa chave hoxe.
Daquela, ergamos as copas pola pura unión veritiá
de lady Jane Grey
e o meu fillo, lord Guildford Dudley.
Levantádevos, vós os dous, veña.
Erguede as copas. Por Jane e Guildford.
Jane e Guildford!
Sorride, estamos? Dentes e ollos. A xente quérevos.
Vou dicir unhas palabras.
Estou hoxe aquí ante os meus concidadáns e concidadás
para dar non só as miñas bendicións,
senón tamén as de meu irmán, o rei Eduardo.
Non hai alma á que lle teña máis aprezo ca a Jane.
Seica vai dereito para o cadaleito, Bely.
Silencio, necio.
Falar da morte da súa maxestade é traizón.
Mesmo en broma.
Lembrádeo cando vaiades falar do meu querido irmán.
Ademais, pódovos asegurar que o bondadoso rei Eduardo está vivo e a salvo.
Incorrecto.
Eduardo está vivo, pero non a salvo.
Demasiada emoción.
Eu xa o sabía. Sempre acerto.
Que sabemos de Jane?
Jane está ben. Esvaeceu coa ledicia. Bel quedou no voso nome.
Máis insurreccións etiás no norte.
A Manda, señor.
A besta que teñen por líder, Archer, por que non está xa morto?
Fago o que podo.
Quero estar só.
Durme, irmán.
Marcharon.
Morro de fame.
Queixo. Encántame o queixo.
Tiven unha idea.
Atoparemos o autor se damos coa fonte do veleno.
Para os cans, cheira a carne podre e caca.
Cando atope a quen me envelenou, mandareino ferver.
Marabillosamente bárbaro. Idea de meu pai, xaora.
- Xa. - Teño unha idea.
Dar coa fonte para atopar o autor.
Non acabo de dicir eu iso?
Mañá pola mañá, imos de aventura.
Se o fago, se vos axudo, cando o autor morra...
Ferva.
Cando ferva, viredes comigo onda a avoa.
Prometédemo. Non podo volver sen vós.
Prométocho.
A que andará Jane? Espero que estea a pasalo ben.
Jane non está a pasalo ben.
Coma toda virxe que se enfronta ao seu primeiro encontro cun falo,
Jane sente unha mestura de nervios e concupiscencia,
ou como di a xente, anda cacheira.
Guildford pon cacheira a Jane.
Mesmo cando ela sabe que é incorrixible
e que a primeira vez, a cerimonia de consumación,
será diante de todo o mundo.
Non bailas?
É coma tropezar bébeda.
Vouche dicir un segredo.
Ás veces, estar bébedo é sumamente divertido.
- Tes algo nos dentes. - Que? Non.
Que se biquen!
Que se biquen! Que se biquen!
Xa che gustaría.
Hai moito tempo para iso. Todos sabemos o que vén.
Ladrón.
Como chegou iso aí?
E un ladrón etián, apostaría.
Teño moitas cualidades, señora.
Ben, foi un pracer, mais debo marchar...
Non. Coñeces unha muller chamada Susannah? É coma ti.
Etiá. É a miña mellor amiga.
Non nos coñecemos todos entre nós.
Demo non digas!
Víñame desculpar pola miña grosaría
e atópote roubando os agasallos.
Talvez debería. Pagarían a miña liberdade.
Humilláchesme. Este acordo foi claramente desafortunado.
Logo si, pretendo deixarte así que sexa posible.
Por que?
Es un dos raposos máis notorios de Londres.
- Grazas. - Non é bo.
Sabes o que din de ti?
Que dormes todo o día e saes de noite,
pasas o tempo con langráns, necios, rameiras, borrachos...
Gozaches da miña compaña na taberna.
E polo menos, teño amigos.
Porén, casaches comigo, unha completa estraña.
Tiña motivos.
Que críptico, mi madriña.
Es un enigma fascinante.
Cales eran os teus?
Cartos. E salvar a miña irmá Catarina
dun duque vello que cheira a penico esquecido.
Eu cheiro a penico esquecido?
Non te cheirei. E non teño intención de facelo.
Non era a gran frase final que Jane esperaba,
pero foi o que lle saíu.
Velaí estades.
Os novos amantes.
Xa pensaba que caerades na tentación
e forades dereitos para a cama.
Papá, abofé que non.
Ben, a cerimonia de consumación vai comezar.
Veña, vamos.
Despois diso, debédesvos deitar de verdade.
Cerrar o acordo.
Se non, o matrimonio pode acabar coma nada.
- Papá, en serio? - Vamos.
Vaia público, non si?
Carafio.
Jane, sei que non falamos do que pasa entre un home e unha muller,
pero se saes en algo a min,
daráseche ben.
Por favor, non nos avergoñes cun discurso sobre a cama marital.
Veña, saca iso. E lembra: hai un acordo que cerrar.
Diversión é unha cousa. Traballo é outra. Ao choio.
Jane, querida, boca pechada e pernas abertas.
Quéresme matar?
Vaia ombreiro.
- O tempo pasa para el e para ela... - Papá.
Axexo o ombreiro dunha doncela.
Pois sabedes o que? Eu prefiro a mami.
Uns consellos.
O que estea firme, agárrao con firmeza.
E o que estea brando, con delicadeza.
Disque doe moito.
Non a escoites.
Non marchan?
Téñennos que ver as pernas para a consumación.
Marcharán se nos fretamos.
Cos pés, digo.
Si!
E agora que?
Agarda.
Jane, agora que estamos sós, quero falar claro.
Penso que non me teño que escusar
por como decidín vivir ata agora.
Éche inescusable.
Déixame falar.
Jane, ti...?
¿Algunha vez che pasou que tiñas que facer algo
e, chegado o momento,
non sabías se o podías facer?
Ou non sen un trago.
A verdade, eu non preciso viño para ter coraxe nin personalidade.
Deus, non me estraña que túa nai te vendese.
E a ti mercáronche unha muller.
Que sorte a miña. De tódalas sabichonas do mundo,
tocáchesme ti.
- Como ousas falarme así? - Son o teu señor esposo.
Tesme que amar, honrar e obedecer.
Fallaches.
Desexo estar soa deica mañá.
- Ese é... - Boa noite.
O gardarroupa.
Ola? Déixame saír. Desgraciado!
Á esquerda. Esquerda.
Aí mellor.
En verdade, eu non...
Así quedas coas ganas.
Querida, impórtache volver aquí?
Serei terriblemente rápido.
Stan, iso do teito é humidade?
Mira para el. Estamos moi tristes.
Superarao.
Por que teu pai non coida máis desta casa?
Papá gasta cartos e non se lle dá ben gañalos.
Dudley está arruinado?
Como de arruinado?
Estasme asustando.
Iso gústame.
Debe de ser exasperante
a situación económica para vós.
Daquela... ven e quita esa carga de enriba
e cóntamo todo.
Non te tento a unirte a min?
Detesto bañarme. Cantas veces cho teño que dicir?
Estamos de mal humor.
Paciencia, princesa.
O trono será teu. Perténceche.
E cando o teñas, poderemos casar.
Poderemos acabar cos etiáns como faría papi.
Xusto o que dixen eu.
Non dixeches iso.
Cando sexas raíña,
poderasme conceder a honra das nupcias.
E mentres non chega o día,
se cadra aceptarías este símbolo do meu afecto e amor eterno.
Meu amor, estou impresionada.
Mais non o podo aceptar.
Dáme o teu anel mellor
e levareino no pescozo nunha cadea
como símbolo de amor e fidelidade.
O do ollo? Pero deumo o rei Henrique.
Seino. E cando cho deu, bicouno.
Porque es especial.
Xa teño a súa bendición.
Ola? Ola! Guildford Dudley, déixame saír.
Sácame de aquí.
Sácame de aquí, Guildford Dudley. Xa.
Malnacido. Deixarme...
Onde está?
Lady Jane, non podedes ir así, ides practicamente núa.
O voso cabelo.
Agora estades casada.
Podedes soltar o pelo con el nada máis
- para as funcións maritais. - As...
As mulleres precísano unha vez ao día. Eu prefiro dúas.
Se non o fas, os fluídos e os vapores acumúlanse e causan convulsións.
Coñecín unha viúva de Exeter que coa abstinencia
estoupáronlle os ollos.
E logo morreu.
Guildford ensinaravos.
Onde vai lord Guildford?
Ten unha cama onda as cortes. Gústalle o fácil acceso á vila.
Non me digas.
Ti!
Deixáchesme encerrada no gardarroupa toda a noite, moinante.
Encerrácheste ti soa no gardarroupa, babeca.
Jane, teño que estar só.
Pois agora estamos casados.
Non estar só vai no acordo.
Jane, rógocho, marcha.
Por que? Onde...?
Es un cabalo?
Volve cambiar.
Guildford, hai criados,
vaite ver alguén, volve cambiar.
Pensei que estarías aquí.
A inevitable conversación da mañá despois da voda.
Non pode cambiar. Non ata o anoitecer.
Este é Rupert, o mozo de Guildford.
- Señora. - Que?
Non digas "que", di "desculpa".
Guildford non controla os poderes etiáns.
Por que?
Os etiáns poden cambiar a pracer.
É ben sabido.
O meu rapaz non. Nunca soubo. Non sabemos por que.
É cabalo de día e home de noite.
Iso non existe.
Estás conmocionada.
Dálle algo de tempo e verás que non está tan mal.
Mira para el.
Polo menos non é un deses etiáns da Manda dos que se oe falar.
Guildford éche máis singular.
Daquela, Rupert, Guildford e mais ti comezaredes hoxe a vosa lúa de mel.
Lúa de mel?
Como vou ir de lúa de mel cun cabalo?
Para evitar miradas atusmonas e ter tempo para adaptáreste
e centráreste no teu matrimonio.
Non podo seguir casada con el.
Jane, Jane... A miúdo vexo que a xente lista,
coma ti, deambula por aí
latricando en grego e metendo a zoca.
Mais adoitan estar cegos ante as meirandes verdades.
Sabes cal é o castigo para os matrimonios entre etiáns e veritiáns?
Se o conto, estamos todos mortos.
Ti, el, eu, túa nai, túas irmás...
- Eu, se cadra. - Ti seguro.
Non... Que loucura.
Meu curmán, o rei, anulará a unión. Protexerame.
O doente rei veritián, o que ampliou as leis da división?
O que executa constantemente malfeitores etiáns?
Confíaslle a el a túa vida?
A única saída clara é obedecer en silencio.
E unha lúa de mel ben lonxe.
Jane, pensaches que un home de verdade ía querer casar contigo?
De neno, a Eduardo encantábanlle as historias do emperador Nerón,
que se disfrazaba de plebeo e camiñaba alegremente por Roma.
Agora Eduardo está a piques de vivir esa experiencia:
ir polo mundo coma unha persoa normal.
Un plebeo, un mendigo, alguén que non está moribundo.
Alguén que vai descubrir a verdade, carafio.
Vella muller, son un simple gandeiro e busco unha herborista. Por favor...
Mércame porco ou vai rañala.
Viches iso?
Non ten idea de quen son. "Vai rañala", díxome.
Non vexo herborista ningunha.
Pois podemos ir a outra vila.
Un momento, mirade.
Só é unha florista.
Non tal.
Distraédea. Vou cambiar e a ver que cheiro.
Maiorana, herba de Nosa Señora, salvia e margaridas!
Boas para as doenzas, malas para as feridas.
Bo día, campesiña florista.
Que che podo ofrecer?
Preciso unha beberaxe para durmir.
Macela. Prepárocha.
Eu referíame a un sono máis permanente.
Non. Síntoo. Vai por aí.
Besta inmunda.
Mira en que estado estás, escoura etiá!
Son só un rato de campo.
Gardas, a onde a levades? Gardas!
A onde a levan?
Tanto ten. É unha besta. Xa cho dixen.
- Sobre a beberaxe... - Mira, amigo.
O veleno está prohibido, entendes?
Non teño, non o vendo e non sei nin o que é.
Tofana?
Unha caixa de veleno.
Sucia raspiñeira.
Falou a marchante de veleno.
A quen lla vendiches?
Alguén do palacio?
Dillo ou córtoche o maldito pescozo.
Está ben. Pode que vendese tofana aquí.
A un papón cunha capa.
Un tipo cun anel raro. Semellaba un ollo.
Un ollo como?
Liscade de aquí e deixádeme en paz.
Isto que é?
É para mandar á merda.
Entendo.
Tofana.
Debes ir coa avoa.
Non. Teño que falar con Jane.
Un cabalo como marido.
Un puto cabalo como marido.
E un marido cabalo mentireiro.
Jane quere fuxir máis ca nunca
e talvez, se vende os seus valiosos agasallos de voda, pode.
Podes abrir iso?
Non. Ides levalo á lúa de mel. Que emoción.
Quero sacar algúns agasallos.
Son as ordes do voso novo amo e señor.
El non é o meu amo e señor.
Saúdos, irmá.
Saudacións, mancanenos.
Adóranme. Que tal a vida de casada?
Arre... Sorte con iso.
A súa maxestade mandouche isto.
Algo vello, ou?
Xogabamos con el de nenos.
Pois iso, vello.
Saúda a túa nai.
Noso lugar. Mediodía.
A nota de Eduardo só podía significar unha cousa.
O esvaecemento finxido de Jane na igrexa
fixérao entrar en razón e anular o seu desastroso matrimonio.
Eduardo, a encarnación da intriga e do misterio.
Tes mellor aspecto.
Jane...
Que sabes do veleno?
Teño un amigo que pensa
que inxeriu tofana por accidente.
O maná de San Nicolás?
Sabía que o coñecerías.
Sempre fuches moi lista para estas cousas.
- É grave? - Catastrófico.
É a substancia máis letal que hai.
En grandes doses, mátate no intre.
Aos poucos, avanza polos pulmóns,
penetra no sangue, vai dar ao corazón e logo...
E logo?
Morres.
Xa sei.
Quedarei por aquí e axudarei o teu pobre amigo.
Non te vou facer abandonar o teu home.
Soas coma Guildford.
Non será tan malo.
É tal. De feito, é...
O que? Que é?
Antes eras a única persoa na que podía confiar.
Fariamos calquera cousa polo outro.
Jane, hai cousas que non sabes.
- Que é o que non sei? - Non che incumbe.
Deus, por que estás tan parvo?
Non lle fales así ó teu rei!
Non te dás conta de que tanto ten cantas veces digas "rei"?
Nunca serás teu pai.
E ti es só unha muller.
De Guildford Dudley.
Pastel de balea. É cabezón.
Balea, todo un reto de dixerir.
Dígocho eu.
Todos en pé para recibir o rei.
Chameivos hoxe aquí para transmitirvos unhas novas que vos han impresionar
tanto coma a min.
Constatei que a miña enfermidade non é a afección.
É, en realidade, envelenamento.
Ademais, hai indicios
de que o meu asasino é alguén da corte.
Podería estar entre vós.
Demándovos que non vos deteñades ante nada para dar co culpable.
Maxestade, por favor, garántovos que...
Afanarémonos na busca do responsable.
Faremos o que sexa. Sen descanso.
Sen descanso. Que non vos quede ningunha dúbida
nesa cabeza real. Estou falando eu.
- Solucionaremos esta atrocidade axiña. - Atoparemos o responsable.
Chegaremos ata onde faga falla.
Así de simple.
- Daremos con el, maxestade. - Abonda.
Se non atopades o autor,
suporei que sodes todos uns sucios traidores
e mandareivos ferver a todos.
Daquela, sen máis dilación,
ide rañala.
Manías persecutorias.
O rei perde o sentido.
É común nas últimas fases da afección.
Se cadra tes razón. Tiña mal aspecto. Sumamente céreo.
- Moi desagradable. - Moito.
Encárgome eu do asunto.
Nada importa máis ca a monarquía.
- Claro. - Claro.
Claro.
Cando dous ingleses se odian de verdade, concordan profusamente.
Sábeo. O rei sábeo.
O rei sábeo?
Parvo. Parvo! Díxencho.
Fala baixo, amor. Oirannos.
Quererás dicir "alteza".
Claro, alteza, maxestade. Se cadra nuns días el...
Non. Non temos tempo.
Agora encárgome eu.
Fai o que che diga.
Stan.
Papá! Bebemos un chisco e falamos de mozas?
Que? Cala e escóitame.
Preciso que vaias á chancelaría.
Busca a vontade de sucesión do rei
e tráema para póla a recado.
Agora?
A min non me fales así.
Penso que hai poderosos conspirando contra o rei.
Mais non sobrevivín na corte loitando batallas que sei que non gañarei.
A miña prioridade é a monarquía.
Cómpre pór a recado a vontade, entendes?
Pero, papá...
Quen ten a coroa controla o mundo.
O meu futuro, o teu e o de Guildford.
O reino enteiro está en xogo. Logo érguete e vai.
- O bolo... - Dareiche outro.
Hai dúas clases de persoas.
As que se botan a chorar por mami se as cousas se poñen feas
e as que saben que mami nin che mexaría de arderes,
así que máis che vale volver e loitar na túa esquina,
porque só así sobrevivirás.
Rupert, preciso ouriñar.
Rupert, para!
Grazas.
Temos que apurar, señora.
Se queredes usar unha árbore, podo vixiar os cabalos e o marido.
Non debería, non é seguro.
Non, vai. Non hai nin unha alma por aquí. Veña.
Grazas, señora. Peter, vamos mexar.
Ola! Síntoo moito.
O mozo dos cabalos morreume.
O cabalo fuxiume á noite. Teño fame.
Teño que roubar para sobrevivir.
Abre o puto baúl, rula.
Ábreo! Teño un pau e usareino.
- Veña, abre o baúl! - Xa vou.
Ábreo. Abre o baúl xa!
Só hai libros.
Literatura. Non hai nada de valor.
Seica o único de valor es ti.
Non me toques!
Nunca máis!
- Vale! - Malnacido!
Como te atreves?
Escoura etiá! Lady Jane, mancouvos?
Estou ben.
Grazas a Deus.
Lady Jane, vamos antes de que veñan máis e nos maten.
"Quam Ut Rememdium Bestia."
Que interesante.
Debo ver a lady Frances.
Ti. Díxenche que non...
Desapareceu a vontade de sucesión do rei Eduardo.
Que dis?
Meu pai mandoume á chancelaría, e non está.
Desapareceu. Roubárona.
Estou agoniado. Podo pasar?
Non.
Meu pai vai tolear.
Non sabía onde ir.
Frances, que significa iso?
Significa que estamos todos fodidos.
Estás a facer trampa?
Estou.
Adiante.
A súa alteza real, o rei Eduardo, defensor...
Vai ao tema.
Éncheme de ledicia e tristeza dicirvos
que pescudei a identidade de quen vos envelenou.
Lord Dudley!
Que? Que...?
O plan era claro.
- Traizoaches... - Mentira!
- ...o reino. - Maxestade, sonvos leal.
Que raio fas?
Que buscas? Sácame as...
Tofana. Unha caixa de veleno.
Iso non é meu.
Intentaches matar o meu irmanciño, parasito traidor.
Desistide.
Arrestade a lord Dudley.
Levádeo á Torre de Londres.
Non, señor. Enganádesvos, son inocente!
Cometedes un grave erro!
Sacádeme esas cotrosas mans de enriba!
Non! Non!
Facede calar ese can ou cáloo eu.
Toma, irmán, a miña capa quentiña. Precisas calma.
Imos para a torre do norte.
O anel do ollo.
A quen lla vendiches?
Un tipo cun anel raro. Semellaba un ollo.
O contrabando de libros nunha lúa de mel
é un estraño movemento para un sonado moinante.
Malia outro intento frustrado de fuxir do matrimonio,
de súpeto Jane está bastante intrigada.
Canso da viaxe?
Non. Teño enerxía ilimitada. Cousas de cabalos.
Tenme que facer graza?
Para sermos xustos, intenteite avisar do tema.
Eu non o lembro así. Mira, temos que falar.
Teu pai díxome que non o controlas. Por que?
Os etiáns poden cambiar a pracer.
Por que ti non?
Non o sei.
E por que temos libros e non agasallos?
Deberías traer viño.
"Das Biest Beenden."
Van de curar o etianismo.
Si. Éche un hobby meu.
Por razóns obvias.
Están en latín, italiano, grego...
Iso é arameo? Falas arameo?
Non.
Meu pai di que es moi lista, que es políglota.
"Correctamundo." É italiano.
E sabes de curacións
e fas remedios e cousas.
Condescendente... Si.
Esperaba...
que puideses usar o coñecemento destes libros para me curares.
Casaches comigo polo meu cerebro?
Lin sobre curas etiás,
mais supoñía que eran mitos.
Xoán Damasceno dicía que era
como curar o mar de ser mar.
E queimárono por blasfemia.
Pensaban que se podía.
Petronio, co versipellis...
pero a súa investigación perdeuse.
Daquela faralo?
A cousa, Guildford...
Que?
Nunca dixeras o meu nome.
E se non podo? Logo que?
Só che pido que o intentes.
Prégocho, Jane. Non quero vivir así.
Nin eu.
Nunca desexei o matrimonio.
E que desexas?
A independencia.
O divorcio?
Que moderna.
Ben.
Se atopas a cura, rompemos o matrimonio.
Jane.
Por favor.
Precísoo.
Non me volvas pedir obediencia.
Xamais.
Prométemo.
Prométocho.
Jane, só unha cousa máis.
Si.
Sei que preferirías non estar casada,
así que non te tes que preocupar polas funcións maritais.
Ben, alégrame que sexamos amigos.
Si, amigos.
Esta é a túa.
Mañá comezo a investigar.
Grazas.
Guildford...
Si?
- Descansa. - E ti. Boa noite.
- Boa noite. - Boa noite.
Petunia?
Gardas?
Criados? Ola?
É meu irmán. Mátoo eu.
Si, querida.
Eran a princesa María e Seymour. Víñano matar.
Eddie.
Eddie!
Eddie, son eu.
Teño que falar contigo, Eddie!
Onde está?
Ten que estar!
Maxestade? Alteza?
Non está.
Estaba pechado.
Hai unha ducia de gardas. Non hai outra saída...
Caería intentando fuxir.
Eduardo morreu.
Eduardo morreu!
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro