POPRZEDNIO
Małżeństwo nas chroni.
- Stul dziób! - Proszę?
Nie chcę męża!
Wszyscy rodzimy się do pewnych ról. Losu nie zmienisz.
Dokąd idzie?
Dudleyowie zrobią wszystko dla władzy, a są bardzo majętni.
Wyjeżdżamy.
Stać! Tu są!
Wybacz mi.
Etianka.
Jak mój braciszek?
Wątły jak cnota Sycylijki.
- A sukcesja... - Postanowione.
Nie boję się.
Siostra Waszej Wysokości Maria jest prawowitą następczynią.
- A gdyby był ktoś inny? - Lady Jane.
Lady Jane Grey?
Co za zbieg okoliczności. Jest zaręczona z twoim synem.
Większego chama nie znam.
Noc jeszcze młoda, poszukaj.
Dobry wieczór!
- Chodź. - W życiu.
Ten ślub, matko. Nie każ mi tego robić.
Ja, Guildford, biorę ciebie, Jane...
Krztusica!
Gdyby przyszło wam do głowy udawać chorobę, by uniknąć przysięgi,
upewnijcie się, że w okolicy nie ma królewskiego medyka.
Inaczej możecie skończyć przypasani do stołu
przez lubującego się w nożach sadystę.
Kurka.
Szybkie badanie to jedyny sposób,
by potwierdzić, iż zapadłaś na krztusicę
i znajdujesz się na skraju śmierci, jak sugeruje omdlenie.
Chyba że jest prostszy powód.
Udaje.
To jest prostszy powód.
Zajrzyjmy. Do środeczka...
Pięknie. Szeroko.
Pięknie. Tutaj...
Ki czort?
A nie, już wiem.
Może to coś ze śledzioną.
Usuwanie śledziony ma sens.
Bezużyteczny organ.
Bogowie.
Nie powinien być doktor przy królu?
Czy wy, kobiety, czasem zamykacie jadaczki?
Jeśli to krztusica ci doskwiera,
krew powie nam wszystko.
Nic mu nie powie.
Powstała z połączenia suszonych chrząszczy z miodem.
Wystarczyło przeżuć.
Zdrówko.
Słodziutka.
Zatem to nie krztusica.
Co?
Nie „co”, tylko „proszę”.
Humory panience oszalały,
stąd nadmiar melancholii i nieprzystającej agresji.
Troszkę krwi upuścimy i kontynuujemy zaślubiny.
A z krwi zrobimy kaszaneczkę
na śniadanko dla panienki. Pycha.
Jane ma prosty wybór.
Ślub. Albo tortury i ślub.
A potem kaszanka z własnej krwi.
Stój! Już mi lepiej.
Jest pan geniuszem.
Matko?
Doktor mnie uleczył.
Tak przypuszczałam.
Jane wróciła.
Już ci lepiej, pani?
Tak.
MOJA LADY JANE
Łabędzie łączą się na całe życie. To symbol.
Jane zaraz zwymiotuje.
Dziękuję.
Tyle wysiłków, błagania, próśb, uciekania.
- A wystarczyły drobne tortury... - Palant.
...by się poddać.
Nazwałaś mnie palantem?
Siebie.
Z ciebie też zapewne palant.
Jeszcze bardziej urocza, niż zapamiętałem.
Galahad wcielony się znalazł. Symbol rycerstwa i męskości.
A ty już o mojej męskości?
Jane, kochanie, nie pogratulowałam ci.
Muszę odetchnąć.
Dość gierek.
Wiem, co myślisz, ale zaufaj mi.
To małżeństwo doda ci sił.
Co? Jestem jego własnością.
Jego żoną. Majątkiem...
I jego problemem, nie moim.
Książę Norfolk przesyła najserdeczniejsze...
Zanieś to do komnaty, dziękuję.
Przewyższasz Guildforda.
Jego dziadek był rachmistrzem,
a twój pradziadek – królem.
Dostałaś chociaż dobrą cenę czy sprzedałaś mnie za grosze?
Sama bym im zapłaciła. Wcinaj łabędzia.
Chodź na słówko.
Posłuchaj. Cel jest w zasięgu wzroku.
Widać go wyraźnie.
- Wymaga jednak pewnej ręki... - Ojcze.
...przy naciąganiu cięciwy.
Pamiętaj. Ciach, ciach, ciach.
Co?
Opowiedz mi o sobie, Stan.
Moja narzeczona choruje.
Co za pech.
Mój mąż nie żyje.
- Rzeczywiście pech. - O tak.
Miażdżące wzrokiem?
I znowu.
Czuję się zmiażdżony.
Jak zrobiłaś tę sztuczną krew?
Nie była sztuczna.
Może medyk się myli i faktycznie mam krztusicę,
która trawi moje płuca.
A teraz się zarazisz i umrzemy.
Trzymam kciuki.
- Margaret. - Co?
Masz dziesięć lat. Tylko piwo.
Uwielbiam wino, a Katherine uwielbia noce poślubne.
Wcale nie.
Jane zupełnie zapomniała o nocy poślubnej.
Proszę wszystkich o uwagę.
Jego Wysokość król Edward
wrócił do pałacu, by władać królestwem
i dbać o bezpieczeństwo Werytów.
Wielu zgromadzonych się obawiało,
że ten dzień nie nastąpi.
Mój syn, łobuz jeden, niesławna córka Greyów.
Jak mawiała moja świętej pamięci żona,
każdy zamek ma swój klucz.
Guildford ten klucz odnalazł.
Wypijmy zatem za czystej krwi werycki związek
lady Jane Grey
i mojego syna, lorda Guildforda Dudleya!
Powstańcie, drodzy.
Wypijmy za Jane i Guildforda.
Jane i Guildford!
Uśmiech. Szeroko. Uwielbiają was.
Dodam kilka słów.
Staję przed rodakami i rodaczkami,
oferując błogosławieństwa moje
i mojego brata, króla Edwarda.
Nikogo nie darzy większym szacunkiem niż Jane.
Słyszałem, że kaszle już nad trumną.
Milcz, głupcze.
Kto mówi o śmierci króla, dopuszcza się zdrady.
Nawet błazen.
Pamiętajcie o tym, mówiąc o moim bracie.
Zapewniam, że król Edward żyje i jest bezpieczny.
Bzdura.
Żyje, ale bezpieczny nie jest.
Za dużo emocji.
Spodziewałem się. A zawsze mam rację.
Co z Jane?
Ma się dobrze, zemdlała z radości. Bess tam jest.
Kolejne powstania Etian na północy.
To Wataha.
Dlaczego ich przywódca Archer wciąż żyje?
Robię, co mogę.
Chcę zostać sam.
Wypoczywaj, bracie.
Wyszli.
Padam z głodu.
Ser. Uwielbiam ser.
Mam taki pomysł.
Znajdując źródło trucizny, znajdziemy truciciela.
Dla psów ma zapach gnijącego mięsa i kupy.
Truciciela każę ugotować żywcem.
Cudownie barbarzyńskie. Pomysł taty.
- No tak. - Mam pomysł.
Znajdując źródło, znajdziemy truciciela.
Właśnie to powiedziałam.
Jutro rano czeka nas przygoda.
Jeśli ci pomogę, to po śmierci truciciela...
Po ugotowaniu.
Po ugotowaniu. Pójdziesz ze mną do babci.
Obiecaj. Bez ciebie nie wrócę.
Obiecuję.
Ciekawe, co u Jane. Oby się dobrze bawiła.
Nie bawi się.
Jak każda dziewica przed pierwszym spotkaniem z męskim przyrodzeniem,
Jane odczuwa mieszankę stresu i pożądania.
Powszechnie zwie się to napaleniem.
Jane jest napalona na Guildforda.
Choć wie, że to niepoprawny typ,
a podczas nocy poślubnej
wszyscy będą ich obserwować.
Nie tańczysz?
Wszyscy się potykają nachlani.
Zdradzę ci sekret.
Czasem miło się porządnie nachlać.
- Masz coś między zębami. - Co? Nie.
Gorzko!
Jeszcze czego.
Będzie czas. Wiecie, co nas czeka.
Złodziej!
A to skąd się wzięło?
I to zapewne etiański złodziej.
Noszę wiele imion.
Miło było, ale muszę iść.
Nie. Znasz niejaką Susannah? Jest taka jak ty.
Jest Etianką.
To nie tak, że wszyscy się znamy.
Co jest?
Przyszedłem przeprosić,
a ty nam tu prezenty plądrujesz.
Niegłupie. Kupiłabym za to wolność.
Upokorzyłeś mnie. To układ skazany na porażkę.
Zamierzam odejść jak najszybciej.
Dlaczego?
Cały Londyn wie, jaki z ciebie łajdak.
- Dziękuję. - To nie komplement.
Wiesz, co o tobie mówią?
Że śpisz w dzień i hulasz całe noce.
Zadajesz się z łotrami, głupcami, nierządnicami, pijakami...
W karczmie dobrze się bawiłaś.
Poza tym przynajmniej mam przyjaciół.
A poślubiłeś mnie, obcą kobietę.
Mam swoje powody.
Jakie to tajemnicze.
Człowiek-zagadka. Fascynujące.
A jakie były twoje?
Pieniądze. Ratowałam też siostrę
przed starcem, który cuchnie jak nocnik.
A czy ja cuchnę jak nocnik?
Nie wąchałam cię i nie zamierzam.
Nie była to może riposta, o jakiej marzyła Jane,
ale innej nie miała.
Tu jesteście.
Młodzi i zakochani.
Myślałem, żeście ulegli pokusie
i wskoczyli już pod pierzynę.
Skądże, tato.
To dobrze, bo zaraz zaczniemy ceremonię.
Chodźmy.
Po niej musisz ją wychędożyć.
Przypieczętować umowę.
Inaczej będzie można to unieważnić ot tak.
- Serio? - Tędy.
Spora frekwencja, prawda?
O rety.
Wiem, że nie rozmawiałyśmy o tym, co dzieje się między mężczyzną i kobietą,
ale jeśli wdałaś się w matkę,
dobrze ci pójdzie.
Nie uwłaczaj nam obu gadką o małżeńskim pożyciu.
Ściągaj. Pamiętaj, musisz przypieczętować umowę.
Zabawa zabawą, ale są i obowiązki.
Pamiętaj, skarbie. Buzia zamknięta, nogi rozwarte.
Nie wierzę.
To ci ramionko.
- Wszyscy się starzejemy, - Tato.
Zauważyłem młode ramionko.
Ja tam wolę mamusię.
Kilka wskazówek.
Jak coś jest twarde, trzymasz mocno.
Jak miękkie, delikatnie.
Podobno strasznie boli.
Nie słuchaj jej.
Czemu nie wychodzą?
Muszą zobaczyć nogi na dowód.
Pójdą, jak się poocieramy.
Stopami.
Tak!
Co teraz?
Czekaj.
Wreszcie jesteśmy sami, więc powiem wprost.
Nie sądzę, że muszę usprawiedliwiać siebie
albo moje dotychczasowe życie.
Bo się nie da.
Daj dokończyć.
Jane.
Byłaś kiedyś w sytuacji, w której musiałaś coś zrobić?
A gdy przyszło co do czego,
nie wiedziałaś, czy dasz radę.
Cóż, bez alkoholu.
Nie potrzebuję wina dla kurażu. Ani dla osobowości.
Nic dziwnego, że matka cię sprzedała.
Tobie ojciec musiał kupić żonę.
I ze wszystkich zarozumiałych jędz
trafiłaś się ty.
- Jak śmiesz? - Jestem twoim mężem.
Masz mnie kochać, szanować i słuchać.
Pudło.
Chcę być sama do świtu.
- To... - Dobranoc.
Garderoba.
Halo! Wypuść mnie, draniu!
W lewo. Lewo.
Lepiej.
Ja jeszcze nie...
Masz na co czekać.
Może wskoczysz jeszcze na chwilkę?
Streszczę się.
Stan, czy to wilgoć?
Zobacz, jaki smutny.
Przejdzie mu.
Dlaczego twój ojciec nie zadba o dom?
Tata lubi wydawać, tylko zarabiać nie umie.
Jest spłukany?
Jak bardzo?
Przerażasz mnie.
Nawet mnie to kręci.
Musi wam być ciężko
w takiej sytuacji finansowej.
Zrzuć z siebie to brzemię.
Powiedz mi wszystko.
Nie skusisz się?
Nienawidzę kąpieli. Ile razy mam ci to powtarzać?
Ktoś się złości.
Cierpliwości.
Tron będzie twój. Należy ci się.
Przejmiesz koronę i się pobierzemy.
...i wyrżniemy Etian, jak chciał tatko.
Mówię przecież.
Wcale nie.
Gdy będziesz królową,
zaszczycisz mnie zaręczynami.
Nim nastanie ten dzień,
pragnę wręczyć ci ten dowód mej nieustającej miłości.
Ukochany, jak miło.
Ale nie mogę tego przyjąć.
Zamiast tego daj mi swój pierścień,
który będę nosić na szyi
na znak miłości i wierności.
Mój pierścień? Dał mi go król Henryk.
Wiem. Złożył na nim pocałunek.
Jesteś wyjątkowy.
Mam błogosławieństwo taty.
Halo? Guildford, wypuść mnie!
Wypuść mnie stąd.
Wypuść mnie, natychmiast!
Draniu, tak mnie...
Gdzie on jest?
Pani, nie możesz tak iść. Jesteś naga.
Twoje włosy.
Jesteś teraz żoną.
Rozpuszczasz włosy tylko dla męża,
- tylko w alkowie. - W alkowie...
Kobieta musi co najmniej raz dziennie. Ja wolę dwa.
Inaczej płyny i gazy się w ciele gromadzą, a to powoduje ataki.
Znam wdowę z Exeter, której tak figli brakowało,
że jej oczy wybuchły.
A potem umarła.
Guildford wszystko pokaże.
A gdzie on jest?
Sypia w stajni. Lubi mieć szybki dostęp do miasta.
Nie wątpię.
Ty!
Zostawiłeś mnie w zakichanej garderobie na całą noc, gnojku.
Sama się tam zamknęłaś, głupolu.
Muszę zostać sam.
Jesteśmy małżeństwem.
O samotności nie ma mowy.
Proszę, wyjdź.
Dlaczego? Dokąd...
Jesteś koniem?
Przemień się.
Wszędzie jest służba.
Ktoś cię zobaczy, przemień się.
Tak sądziłem, że cię tu znajdę.
Nieunikniona poranno-poślubna rozmowa.
Nie może się zmienić aż do zmierzchu.
Oto Rupert, masztalerz Guildforda.
- Pani. - Co?
Nie „co”, tylko „proszę”.
Guildford nie może kontrolować etiańskich mocy.
Dlaczego?
Mogą się zmieniać, kiedy chcą.
Każdy to wie.
On nigdy nie mógł. Nie wiem dlaczego.
Wiesz. Za dnia ogierem, w nocy zaś mężczyzną.
Nie wiem.
Jesteś w szoku.
Z czasem zobaczysz, że to nic złego.
Spójrz na niego.
Przecież to nie byle łachudra z Watahy.
Potraktuj to jako małe dziwactwo.
Ty, Rupert i Guildford rozpoczniecie dziś miesiąc miodowy.
Miesiąc miodowy?
Z koniem? Po co?
Aby uciec przed wścibskich spojrzeń
i skupić się na rzeczywistości.
Nie będę dłużej jego żoną.
Jane, często spotykam mądrych ludzi
jak ty. Kręcą się w kółko
i narzekają, potykając się o własne nogi.
Ucieka im szerszy kontekst.
Wiesz, co grozi za ślub Werytki z Etianinem?
Jeśli komuś powiem, umrzemy.
Ty, on, ja, twoja matka i twoje siostry.
- I pewnie ja. - Ty pierwszy.
Nie. To szaleństwo.
Mój kuzyn, król Edward, unieważni to małżeństwo.
Chory Weryta, który sam zaostrzył przepisy izolacyjne?
Który wiesza Etianina za Etianinem?
Jesteś tego pewna?
Pozostaje ci tylko milczące posłuszeństwo.
I miesiąc miodowy daleko stąd.
Naprawdę spodziewałaś się znaleźć prawdziwego mężczyznę?
Jako chłopiec Edward uwielbiał opowieści o cesarzu Neronie,
który włóczył się po Rzymie w przebraniu mieszczanina.
Edward miał wreszcie sam tego doświadczyć.
Świata z perspektywy normalnego człowieka.
Plebejusza. Biedaka. Kogoś nieumierającego.
Kogoś, kto ujawni prawdę, do cholery.
Kobiecino, jestem prostym rolnikiem. Szukam zielarza. Powiedzże...
Kupuj prosiaka albo spieprzaj.
Widziałaś?
Nie rozpoznała mnie. Kazała mi spieprzać.
Nie widzę tu zielarza.
Chodźmy do kolejnej wioski.
Zaczekaj. Spójrz.
To byle kwiaciarka.
Nie.
Odwróć jej uwagę, a ja powęszę.
Majeranek, złocień, szałwia i stokrotki!
Ziółka na każdą dolegliwość.
Witaj, kwietna dziewko.
W czym mogę pomóc?
Potrzebuję eliksiru nasennego.
Rumianek, zapraszam.
Na... mocniejszy sen.
Nie ma mowy. Spieprzaj.
Parszywa bestia.
Spójrz na siebie, etiańskie ścierwo!
Jam jeno polną myszką.
Straże, dokąd ją prowadzicie?
Dokąd ją zabiorą?
A co to kogo? To bestia. Swoje powiedziałam.
- A ten eliksir... - Słuchaj no.
Trucizny są verboten, kapewu?
Nie mam, nie handluję, nie znam się.
Tofana?
Trucizna.
Paskudna złodziejka.
To handlarka truciznami.
Komu to sprzedałaś?
Komuś z pałacu?
Mów, bo ci gardło poderżnę.
No dobrze, może sprzedałam.
Jakiemuś durniowi w pelerynie.
Miał taki straszny pierścień, oko jakby.
Jakie oko?
Wynoście się i dajcie mi spokój.
Co to znaczy?
Też „spieprzaj”.
Rozumiem.
Tofana.
Idź do babci.
Nie. Muszę pomówić z Jane.
Małżeństwo z koniem.
Z koniem, kurwa.
I to załganym koniem.
Jane tak bardzo pragnie uciec.
A jeśli buchnie prezenty ślubne, może jej się udać.
Otwórzcie.
Nie mogę. Skrzynia jedzie z wami.
Chcę wyjąć parę podarków.
Rozkazy twojego pana, milady.
To nie jest mój pan.
Witaj, siostro.
Czołem, brzdącobijco.
Brzdące mnie kochają. Jak tam mąż?
Galopujesz w stronę szczęścia? Powodzenia.
Dla ciebie, od króla.
Parszywy badziew.
Nasza zabawka z dzieciństwa.
Mówię przecież.
Pozdrów mamę.
TAJNE MIEJSCE, 12.00
Liścik od Edwarda oznaczał jedno.
Udawane zasłabnięcie sprawiło,
że król poszedł po rozum do głowy i unieważni małżeństwo.
Edwardzie. Płaszcz i szpada jak się patrzy.
Wyglądasz lepiej.
Jane.
Co wiesz o truciznach?
Mój przyjaciel twierdzi,
że mógł przypadkiem zażyć tofanę.
Florentyńskiego zabójcę?
Wiedziałem, że znasz.
Zawsze miałaś do tego smykałkę.
- Jest źle? - Tragicznie.
Nie ma bardziej zabójczej substancji.
W dużych dawkach zabija od razu.
W mniejszych dociera do płuc,
do krwi, a potem do serca, i wtedy...
Co wtedy?
Umierasz.
Wiem.
Zostanę tu, pomogę twojemu przyjacielowi.
Nie uciekaj przed małżeńskimi obowiązkami.
Mówisz jak Guildford.
Nie może być taki zły.
Ale jest. W zasadzie jest...
Jaki?
Byłeś jedyną osobą, której mogłam się wygadać.
Wszystko byśmy dla siebie zrobili.
O wielu rzeczach nie wiesz.
- Niby jakich? - Nie twoja sprawa.
Zachowujesz się jak palant.
Nie mów tak do króla.
Możesz nazywać się królem, ile chcesz.
Nie jesteś swoim ojcem.
A ty jesteś tylko żoną.
Własnością Guildforda.
Placek z walenia. Daje kopa.
Waleń? Wyzwanie dla żołądka.
Fakt.
Wstać, król idzie.
Wezwałem was, bo mam wieści, które zszokują was tak,
jak zszokowały mnie.
Odkryłem, iż powodem mojej przypadłości nie jest krztusica.
Lecz trucizna.
Mam też powody, by sądzić,
iż truł mnie dworzanin.
Może i jeden z was.
Żądam, byście przysięgli, że za wszelką cenę odnajdziecie zdrajcę.
Wasza Wysokość, bądź pewien, iż...
Znajdziemy winnego tej farsy.
Za wszelką cenę.
Wszelką. Żeby Wasza Wysokość nie miał
najmniejszych możliwości. Nie skończyłem.
- Zajmiemy się tym. - Za wszelką cenę.
Zrobimy absolutnie wszystko.
I kropka.
Kropka.
- Znajdziemy sprawcę. - Dość.
Jeśli nie znajdziecie,
uznam was za zdrajców
i ugotuję w jednym garze.
Nie przedłużam.
Spieprzajcie.
Mania prześladowcza.
Król traci rozum.
Powszechne w późnych stadiach krztusicy.
Możesz mieć rację. Wyglądał okropnie. Jak z wosku.
- Strasznie. - Strasznie.
Przyjrzę się tej sprawie.
Monarchia jest najważniejsza.
- O tak. - O tak.
O tak.
Gdy Anglicy naprawdę się nienawidzą, zgadzają się w pełni.
On wie. Król wie.
Król wie?
Ty głupcze! Mówiłam ci...
Cichaj, ukochana. Usłyszą nas.
Raczej „Wasza Wysokość”.
Tak, Wasza Wysokość. Może za kilka dni...
Nie. Nie mamy czasu.
Przejmuję dowodzenie.
Zrobisz, co powiem.
Stan.
Ojcze! Poplotkujemy o dzierlatkach?
Że co? Cicho bądź i słuchaj.
Udasz się do archiwów.
Odszukasz wolę króla
i przyniesiesz ją do mnie.
Teraz?
Bez takich mi tu.
Uważam, że potężne siły spiskują przeciw królowi.
Nie zawdzięczam tylu lat na dworze wdawaniu się w przegrane bójki.
Monarchia jest najważniejsza.
Musimy chronić wolę króla, rozumiesz?
Tato...
Kto ma koronę, włada światem.
Moją przyszłością, twoją, Guildforda.
Ważą się losy królestwa. Wstawaj i leć.
- Ale drożdżówka... - Odkupię.
Istnieją dwa typy ludzi.
Jeden zapłakany woła mamusię, gdy robi się ciężko,
a drugi może płonąć, a mamusia nie raczy naszczać,
więc bierze się w garść i walczy za siebie,
bo tylko tak może przetrwać.
Rupercie. Siku muszę.
Zatrzymaj się.
Dziękuję.
Musimy się spieszyć.
Gdyby któryś chciał za potrzebą, to popilnuję koni. I męża.
Lepiej nie. To niebezpieczne.
Żywej duszy tu nie ma. Śmiało.
Dziękuję. Peter, odlejmy się.
Dobry! Panienka wybaczy.
Stajenny mi padł trupem,
a wierzchowiec zwiał. Konam z głodu.
Muszę panienkę obrabować.
Otwieraj skrzynię, dziecino.
Mam kij i nie zawaham się go użyć.
- Otwieraj! - Już, już.
Dalej, otwieraj!
Same książki.
Literatura. Nic cennego.
Czyli zostajesz tylko ty.
Nie dotykaj mnie!
Nigdy! Przenigdy!
- No dobrze! - Draniu!
Jak śmiesz!
Etiańskie ścierwo. Jesteś cała, pani?
Nic mi nie jest.
Dzięki bogom.
Ruszajmy, nim zjawią się kolejni.
„Quam Ut Rememdium Bestia”.
Ciekawe.
Ja do lady Frances.
To ty. Mówiłam...
Zaginęła wola króla Edwarda.
O czym ty mówisz?
Ojciec posłał mnie do kancelarii.
Nie ma. Skradziono ją.
Tak się denerwuję. Mogę wejść?
Nie.
Tata się wścieknie.
Dokąd miałem pójść?
Co to oznacza?
Że mamy przejebane.
Oszukujesz?
Tak.
Proszę.
Wasza Wysokość, mości królu, obrońco królestwa...
Do brzegu.
Z radością, lecz i smutkiem zawiadamiam,
iż znam tożsamość truciciela.
Lord Dudley!
Że co?
Przejrzałem cię.
- Zdrajca. - Kłamstwo!
- Zdrada... - Jestem najlojalniejszym...
Co ty wyprawiasz?
Czego szukasz? Zabieraj...
Tofana. Trucizna.
To nie moje.
Chciałeś zamordować mojego brata. Ty zdradziecka żmijo.
Dość.
Aresztować go.
I zamknąć w Tower.
Nie, panie. To błąd. Jestem niewinny!
Popełniasz wielki błąd!
Zabierać brudne łapska!
Nie!
Ucisz kundla, bo ja to zrobię.
Okryj się. Musisz wypocząć.
Udasz się do północnej wieży.
Oko.
Komu to sprzedałaś?
Miał taki straszny pierścień, oko jakby.
Przemyt ezoterycznych dzieł w podróży
to dziwne posunięcie jak na znanego szubrawca.
Choć Jane znów nie udało się uciec przed małżeństwem,
nagle zapałała ciekawością.
Zmęczony po podróży?
Ani trochę. Mam końskie zdrowie.
To ma być śmieszne?
Próbowałem cię ostrzec.
Nie tak to pamiętam. Musimy porozmawiać.
Teść mówi, że nie kontrolujesz przemiany. Czemu?
Etianie zmieniają się, kiedy chcą.
Co z tobą?
Nie wiem.
Czemu podmieniłeś prezenty na księgi?
Lepiej przynieś wino.
„Das Biest Beenden”.
Są o leczeniu etianizmu.
Takie moje małe hobby.
Trudno się dziwić.
Łacina, włoski, grecki...
Aramejski? Mówisz po aramejsku?
Nie.
Ale tata mówi, że jesteś poliglotką.
Correctamundo. To po włosku.
Znasz się na medycynie.
Lekarstwa robisz. I takie tam.
Umniejszasz. Tak.
Mam nadzieję,
że dzięki tym księgom mnie wyleczysz.
Poślubiłeś mnie za inteligencję?
Czytałam o tych lekach.
Tylko że miałam je za mity.
Jan z Damaszku mawiał,
że to jak leczyć morze z bycia morzem.
Spłonął za bluźnierstwo.
Starożytni wierzyli.
Petroniusz badał zmiennokształtność,
choć wyniki badań zaginęły.
Pomożesz mi?
Guildfordzie...
Co?
Pierwszy raz wymówiłaś moje imię.
A jeśli się nie uda?
Proszę tylko, byś spróbowała.
Proszę cię. Nie chcę tak żyć.
Ani ja.
Nie chciałam tego ślubu.
A czego?
Niezależności.
Zatem rozwód?
Jak nowocześnie.
Dobrze.
Wylecz mnie, a dam ci rozwód.
Jane.
Proszę cię.
Potrzebuję tego.
Nigdy nie każ mi siebie słuchać.
Nigdy.
Przysięgnij.
Przysięgam.
Jeszcze coś.
Tak?
Wiem, że nie chcesz małżeństwa.
Nie martw się łożem.
Pewnie. Możemy się przyjaźnić.
Tak. Przyjaźnić.
Twoja komnata.
Jutro rozpocznę pracę.
Dziękuję.
Guildfordzie.
Tak?
- Śpij dobrze. - Ty też. Dobranoc.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Petunio?
Straże.
Służba?
To mój brat. Ja go zabiję.
Tak, ukochana.
Księżniczka Maria i Seymour idą właśnie zabić króla.
Edziu.
Edziu!
To tylko ja.
Musimy pomówić. Edward!
Gdzie on jest?
Musi tu być!
Wasza Wysokość?
Uciekł.
Ryglowałem drzwi.
Tuzin strażników. Nie wydostał się.
Chyba że spadł, uciekając.
Edward nie żyje.
Edward nie żyje!
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska