Si, quero.
ANTERIORMENTE
Son o teu esposo.
Tesme que amar, honrar e obedecer.
Fálame de ti.
- A miña moza ten a peste. - Vaia.
O meu home morreu.
E Guildford?
Ten unha cama onda as cortes.
Jane, teño que estar só.
Es un cabalo?
- Guildford non controla os poderes. - Por que?
É cabalo de día e home de noite.
É veleno.
- Quen o levou? - O tipo do anel.
- Que sabes? - O maná de San Nicolás?
- É grave? - Catastrófico.
Hai indicios
de que o asasino é alguén da corte.
Como está meu irmán?
Sábeo. O rei sábeo.
Encárgome eu.
Non sabes como é o mundo.
É perigoso. Etiáns, a Manda...
Non estarás a salvo.
- Síntoo moito. - E eu.
Lisca!
- Cómpre pór a recado a vontade. - Agora?
Quen ten a coroa controla o mundo.
Desapareceu a vontade do rei.
- Nunca desexei o matrimonio. - Divorcio?
Ben. Se atopas a cura, rompemos o matrimonio.
Pescudei a identidade de quen vos envelenou.
Arrestade a lord Dudley.
- O anel do ollo. - Vas á torre do norte.
Caería.
Eduardo morreu!
A lúa de mel ideal ten viño a fartar,
comida e sexo vigoroso.
Mais para Jane Grey, a vida de casada ofrécelle só
soidade, lectura e investigación sobre a maldición do cabalo
que cae sobre o seu esposo. É bastante solitaria.
Imaxineite na cama.
Pensei que estarías durmida.
Non durmo moito.
Preparo o seguinte intento.
Pódesme falar do teu primeiro cambio?
Se cadra se endendese máis... Négaste a falar diso.
Non temos tempo.
Xa vai amencer.
Colle as cousas.
Guildford, e se o estivemos enfocando mal?
Probamos nove curas.
- Sen éxito. - Seino.
Lin tódolos teus libros.
A maioría non teñen sentido.
Ao que vou: e se no canto de intentar curar a túa condición,
intentamos controlala?
Seguiría sendo etián.
Si, pero poderíalo ocultar.
Jane, enténdeme.
Quérome liberar desta maldición. Para sempre.
- Deus. - Mesmo se me mata.
Sempre fuches tan dramático?
- Sempre fuches tan discutidora? - Fun, si.
Quita a camisa.
Para os que non fostes a esa clase de escola,
o que Jane di en latín é un conxuro
que promete afastar o demo etián da alma de Guildford.
Neste momento, o seu escepticismo intelectual natural
por un intre deu paso á esperanza, quen o ía dicir.
Por favor.
Non!
Non, non!
Pensastes que Jane podía facer maxia?
Pois síntovolo.
Non é esa clase de historia.
Poucas cousas enfurecen a Jane tanto coma o fracaso.
No camiño de volta á casa remota e señorial
do seu equino esposo,
Jane está en branco.
E se Jane, a muller máis lista do reino, está en branco,
pódese concluír...
Agardade, que é iso?
Piden un rescate.
Susannah.
Cantas veces...?
Podes parar de ouriñar?
É unha abertura de ventilación, non un mexadoiro.
Cala, ho!
Ti! Abre.
Que queres?
Escóitame. Eu non envelenei o rei.
Mais coido que a súa vida corre grave perigo.
Debo falar coa súa maxestade.
Houbo un terrible malentendido.
- Tódolos presos din iso. Non. - É certo!
Ferverás vivo polos teus crimes.
Ferver? Iso aínda se fai?
Ti valo facer. O venres, de feito.
Nunha pota de ferro en Smithfield.
Por Deus! Nestes tempos?
Cría que eramos máis sofisticados.
Lembras a Richard Roose? Eu díxenlle ao rei Henrique:
"Ferver vivo o cociñeiro non é moi obvio?"
- Mira, Jim... George. - George.
Son inocente. Tendéronme unha trampa.
O rei debe saber a verdade.
Temos que arranxar este alboroto.
Rumorean que xa está morto.
Como?
Non! A vontade!
Non, por favor.
Tráeme o meu fillo Stan.
Alto el, co pelo louro coma o ouro.
Tráeme o meu fillo!
Bertie, grazas a Deus.
A doce lady Jane.
Queredes un pexego ben fresco? Un baño aromático?
A gata acaba de ter gatiños.
- Preciso 50 libras. - De que?
Ouro, prata... Debo axudar a miña amiga.
Teredes que pedirllas ao amo cando volva.
É o meu home. O del é meu.
Non. O del é del. Incluída vós.
Tratabas así a anterior lady Dudley?
A nai de Guildford? Ela si que era unha señora.
Brillante e, o máis útil, fermosa.
E tiña un busto espectacular.
Firme, atrevido, suculento.
Disque o que non colle na man, sobra.
E cando morreu, o coitado de Guildford case...
Case que?
Vállame Deus. Que ía dicir?
Xa sei. Sen o permiso do amo, non vos podo dar nada.
Agás un pexego ou un gatiño.
Preciso ver o meu irmán xa.
Alteza, a saúde do rei empeorou.
Ninguén o pode molestar.
Quen deu as ordes?
O rei morreu!
Repíteo.
O rei morreu!
Cando estás a celebrar un rexicidio exitoso
e a túa inminente coroación,
o último que queres son visitas sorpresa.
Hoxe non, grazas.
Lord Seymour, hai días que non vexo a Eduardo.
- Ti víchelo? - Non.
Deus, que irritante, non é?
Bel sospeita.
Non. Éche a cara que ten, veña.
Cánsome de agardar para anuncialo.
Aínda non.
Xa o falamos, papaia. É un proceso:
informar o consello privado,
- coller o corpo de Eduardo... - Cala, ho.
Andará xa flotando cara a Kent.
Pensan que Dudley o envelenou. Por que fai falla o corpo?
Anunciémolo e leamos a vontade.
Aínda non!
Por que?
Tes a vontade e noméame a min.
Claro que a teño.
Claro que te nomea.
Seymour mente.
Dáme esta noite para atar cabos soltos.
Ben.
Seymour non ten a vontade do rei.
De feito, non se sabe onde vai o carallo do documento.
Deus salve a raíña!
Non está na chancelaría.
Rexistramos cada recuncho.
Nova tarefa, Phillips.
Atopa a lady Jane Grey e o seu bébedo esposo.
Mátaos.
Guíndoa polas escaleiras?
- Clásico. - Tanto me ten.
Si, sé creativo.
Vai de incógnito e que pareza un accidente.
Si, señor. Só unha pregunta.
Podo levar o novo comigo?
Desfloralo na arte da morte.
Facédeme home, señor.
Tanto me ten. Matádeos. Esta noite.
Papá!
Stanley! Tes a vontade?
- Non te enfades. - Ai, cona.
Fun á chancelaría como pediches,
pero roubaran a vontade de sucesión do rei.
- Roubárona? - Roubárona.
A porta estaba esnaquizada.
Plan B. Preciso unha coartada.
Velaquí unha idea.
Fomos de excursión á costa, a Devon.
Ti e mais eu sós,
pai e fillo, mellores amigos.
Preciso unha coartada crible.
Quererás que vaia por Guildford.
Non metas a Guildford nisto.
Está mellor onde está. Non.
Precisamos alguén de sangue real,
con capacidade, intelixencia
e destreza para me sacar de aquí.
Preciso a...
Frances.
Van ferver vivo a papá.
Xa, e?
E? Ola, rapazas.
Cómpre salvalo. É inocente. Sábelo.
Vaites, estades todas moi elegantes.
Que facedes?
Velaí a miña fermosa cordeiriña.
Ven acó, ruliña, ven acó.
Querida Catarina.
Sabía que este día chegaría,
dende que te collín no colo cando eras un bebé.
Unha voda. Encántanme as vodas.
Rupert.
Guildford, á fin...
O amo volveu da vila.
Boa noite, Bertie. Que mantel. Superácheste.
Guildford.
Grazas, Bertie.
Xa te podes retirar se queres.
Mira isto.
Piden un rescate?
A Manda pide 50 libras por unha tal Susannah?
A miña doncela e amiga.
É etiá. A Manda veríanos na taberna
e colleríana como refén.
É culpa miña.
É extorsión. Non podemos pagalo.
Se non, cortaranlle o pescozo.
Jane, literalmente non o podemos pagar.
Meu pai está endebedado.
Ata o pescozo.
Mentistes.
Supostamente erades ricos, era o tema.
Eu non amañei esta voda.
Ben. Pois cólloche a prata.
En serio?
Jane, para.
Unha besta non ferirá a outra, mais a ti matarante.
Iso non o sabes.
Coñezo etiáns.
Guildford, ou me axudas, ou calas e saes do medio.
E se cho prohibo?
Pois prohíbemo.
Dille á túa criada que me encerre. Atrévete.
Ou toma un bo trago.
Iso farei, grazas. Pásao ben morrendo.
Fareino, grazas.
Miña irmá e eu estivemos rezando toda a noite
polo noso querido irmán.
Tristemente, as pregarias foron en balde.
O rei non pasará de hoxe.
Instalouse nel o delirio.
Mais antes de sucumbir,
pediume a min, a súa herdeira,
que ampliase as leis da división para, dunha vez,
eliminar a ameaza etiá.
Non, non.
Aínda non está morto.
Dálle unhas horas.
E vós aínda non sodes raíña.
Non podedes cambiar leis
nin sentardes no maldito trono
ata que se confirme o falecemento de Eduardo
e a súa vontade vos designe.
Lord Wessex, que devoción polo noso irmán.
O teu avó loitou afouto na batalla de Towton, non si?
E?
Nunca é tarde para as recompensas.
O castelo de Skipton?
Sempre quixen ese castelo.
Ben, pois vai para aló.
Retirádevos todos.
Agás ti, Bel, ti queda.
Irmá, podo...?
Quero visitar a Eduardo antes de...
Non podes.
Déboche contar algo atroz.
Debes gardar este segredo pola túa alma.
Eduardo xa está morto.
Que?
Cando?
Onte á noite.
Na agonía do seu delirio, defenestrouse.
Saltou pola ventá. É devastador.
Porén, Eduardo sempre viviu ás portas da morte,
daquela non é sorpresa ningunha, non si?
Iso convértete en raíña.
Si, vou ser raíña.
A primeira raíña en 500 anos.
Pénsao!
Miña adorada e leal Bel, que faría eu sen ti?
Oxalá nos vise papi.
Un dato curioso:
andar polo bosque de noite
é, e foi sempre,
unha moi mala idea.
Hostia, cona!
Ti?
Íasme descerebrar cunha rocha?
Abofé. Pensaba que eras un vagabundo ou un foraxido ou algo.
Moi guapo para ser vagabundo.
Ou foraxido. E precisas unha rocha máis grande.
Non me farás volver.
É imposible que fagas ren pola forza.
Pero xa que unha muller morta é difícil
de explicar sen chamar moito a atención...
Jane, por favor, veña.
Vin porque me pediches axuda.
Quero axudar.
Sei un atallo.
Imos ao campamento e sorprendémolos.
Ben.
Precisarás unha daga. Por sorte, teño unha de sobra.
Iso non é unha daga.
Isto é unha daga.
Sabedes o que din sobre obrigar a túa filla
a casar en contra da súa vontade pola vosa seguridade financeira?
É máis doado a segunda vez.
E por suposto, como dixo o ilustre Knox:
"Permitir que unha muller asuma o mandato
dun reino vai en contra da natureza."
En calquera caso,
confío en que os rumores do falecemento inminente de Eduardo
sexan esaxeracións
e que non teremos que temer a idiotez dunha muller monarca.
Sorrí.
Un brinde pola miña muller!
Por Catarina!
Señor, pódome escusar?
- Abofé que podes, cousiña miña. - Grazas.
E estarei contigo decontado.
Catarina, non permitas isto.
Xa está feito.
Mentres, nun lugar do que os etiáns só falan entre murmurios...
Son eu.
Lord Seymour, a vontade está case.
Precisaredes o selo real para a autenticidade.
Ninguén ousará refutarme.
E mañá a única posible usurpadora do trono estará morta.
Mira para aí. A princesa María quedará encantada.
Parabéns, gañaches a liberdade.
De veras?
Si.
Grazas, señor.
Non, así non.
A xente crerá que teño unha prisión etiá aquí. Veña.
Cambia.
Mira que pequeniño.
Vas de campesiño, Hodgkins, non de porco.
Si, Phillips.
Esperta o teu amo.
Desculpade?
Non teño formas.
Traemos unha mensaxe para os señores.
Se fose ti, espertaríaos axiña.
Eu podo coller a mensaxe.
Os señores non se atopan ben. Anguías en mal estado. Culpa miña.
Miña nai sempre dicía que as anguías
- só se comen cando... - Cala.
Ben, boa noite.
Se cadra interésache saber
que teño habilidades especiais.
Sobre todo no tocante a matar xente.
Daquela dime onde están
ou aproveitarei para darlle unhas leccións a este mozo.
Foron dar un paseo baixo o luar.
Xa sabes como é, acaban de casar.
A onde foron exactamente?
- Que? - Que?
Mirábasme.
Non tal.
Como digas.
É que así non se agarra unha daga.
Dígocho para que te poidas defender
cando te ataque unha cuadrilla de etiáns.
Que fago mal na túa experta opinión?
É o teu pulso, demasiado delicado.
Voucho amosar.
Sabes? Ó vello rei obsesionáballe
que Eduardo aprendese a loitar.
Tiro con arco, esgrima, corpo a corpo, etc.
E educáronnos xuntos ata os dez anos.
Como alguén que superou a Capoferro aos oito,
dígoche que ti suxeitas esa daga coma un alfanxe.
E poderíacha sacar en 15 segundos.
Dubídoo.
Non deberías.
Queres que apostemos?
Non tes nada que apostar.
Lembras? Non tes un can.
Haberá algo que queiras.
Pon as normas.
Quéroche preguntar algo.
E tes que ser sincero.
De acordo.
E eu espero o mesmo de ti.
De acordo.
Pois veña.
Gañei.
Non tal!
Retíroo.
Es a mellor espadachina que hai.
Agora, adiante, faime a pregunta.
Fálame do teu primeiro cambio.
Por que non falas diso?
Prometiches que responderías.
Mentín.
Vamos.
O divertido do viño rancio e condimentado dos Tudor
é que sabe terriblemente...
Unha fermosura suculenta, non pensades?
...a culpa.
Bonita voda, madre.
Está xunguida a ese porco para sempre.
E téñense que deitar.
Que noxo.
Leicester caerá rendido pola bebedela.
Díxenlles aos criados que o enchesen ben.
E que pasará mañá? E pasado mañá?
Xa abonda.
Precisamos os cartos.
Vai para o teu cuarto. Veña, lisca. Lisca!
Ola.
Que?
Sobre o de papá, pensas que podemos...?
Se quere que o axude a elaborar unha defensa,
veu onda a persoa que non é.
Nada te fará reconsideralo?
Sei dun teixugo salgado que adora as cóxegas.
Podes saír e ir refregarte contra unha planta,
campesiño concupiscente.
Van ferver vivo a meu pai por un crime que non cometeu
e a ti, que che abrín o meu palpitante corazón
e che ofrecín o meu membro túrxido, tanto che ten!
Que clase de muller es?
Nin túa nai nin a túa muller.
Sonche unha muller de mellor rango e condición
e estou extenuada da túa presenza na miña vida.
Grazas polas túas confidencias e polo teu vigor xuvenil.
Xa non preciso ningún deses servizos.
Estás segura?
Vai ao meu cuarto e agárdame alí.
E non toques nada.
É case medianoite. Perdémonos.
Non nos perdemos. Quedan dez minutos, fíate de min.
Pasei anos nesta fraga.
Meu pai mandoume aquí cando cambiei.
Atoparemos a túa monstruosa doncela.
"Monstruosa doncela"? É a miña mellor amiga.
Porén, nunca che contou o que era.
Mira ti por onde.
Hai algo que me queiras dicir?
Hai. Es un embusteiro arruinado. Enganáchesme para que casase.
- Para salvar a vida. - A expensas da miña.
A pena polo intermatrimonio é a morte, saberás.
- Estou a arriscar a miña vida pola túa. - Pola de Susannah.
A máis importante do mundo.
Pois si. Ti nunca o entenderías.
Próbame.
Meu pai morreu no mar e de súpeto quedamos sen nada.
Miña nai encerrouse.
Margaret deixou de falar.
Catarina só choraba.
Eu estaba soa.
Ata que un día a nova doncela preguntoume como estaba.
Ninguén mo preguntara.
A ninguén lle importaba. Susannah sempre se preocupou.
E facíame rir.
Iso si que é raro.
Pisa amodo. Estamos preto.
Que seguro estás.
A Manda.
- Ei... - Ola, fedello.
Susannah.
É ela? Esa é a túa refén?
Vai ir. Confiade.
- Estás segura? - Estou. Irá.
Jane, vamos á casa.
Agarda aquí, xa vimos.
Non lle tardedes.
Enganoute.
Jane! Para! Jane!
Susannah! Como me fixeches isto?
Non te movas ou dególate.
- Jane... - Farao. Odia os etiáns.
Pensei que perigabas.
Que parva son. Víñate rescatar.
- Estou en perigo. - Só queres cartos.
Cartos que non precisades e nós si.
- Afórramo. - É verdade.
Os etiáns non sobrevivirán outro inverno
coa nova Garda do Reino.
Tortúrannos, quéimano todo e encérrannos.
Todos saben que os da Manda son criminais.
Este é o teu home?
Vale, agardo fóra.
Non somos criminais.
Si, roubamos para sobrevivir, mais procuramos non mancar a ninguén.
Logo estás coa Manda?
Hai canto?
Dende que marchaches da casa ou antes?
Iso importa?
Pensei que eramos amigas.
Fregábache o chan.
Era a túa amiga ou simplemente estaba alí?
En tódolos anos que traballei para ti,
algunha vez me preguntaches polas miñas orixes?
Vale.
Cóntamo agora. Por favor.
Cambiei cedo.
Meus pais mallaron en min.
A Manda salvoume.
Conseguíronme un traballo nunha casa veritiá.
Estaba a salvo.
Ata que quixeches fuxir.
Toma.
Sei que non amaña nada.
Grazas.
Jane!
Iso, outra vez!
Bulide, apurade.
Os únicos etiáns bos son os mortos.
Deus, témolo que axudar.
Non, agarda.
Hai que liscar.
Susannah, tes que marchar, xa.
Mira o que temos aquí.
Marcha.
Jane, cóidate.
Alto!
Volvede! Véxovos!
Veña!
- Jane. - Guildford, marcha.
Non.
Quítame a espada da cara, grazas.
Cala.
Escoita o teu home, lady Jane.
Si, sabemos quen sodes.
Temos ordes de matarvos.
Así, señor Phillips?
Vas ser un moi bo garda do reino, Hodgkins.
Jane, corre!
Xa te teño.
Mátao, Hodgkins.
- Hostia. - Hostia.
Corre!
Non, por favor, non!
Se algunha vez tes a opción de facer l'amour
despois de que case te maten uns soldados
tras ir rescatar unha falsa refén
da metamórfica clase baixa
que se agocha nas fragas do teu dividido reino,
pois debes. Éche sumamente divertido.
Deus, deséxote.
- Eu desexo... - Si?
Quero o divorcio.
Tiñamos un trato.
Isto é unha loucura.
Si, tes razón.
É unha loucura.
Que teñas boa noite.
Leicester búscame?
Caeu rendido coa mona. Madre encargouse.
Grazas a Deus.
Precisas máis viño.
Margaret, eu...
pensaba que se Jane casaba con Guildford,
madre atoparíame alguén que puidese amar.
Non podes seguir con el.
Non teño opción.
Réndeste? Es patética.
E ti es unha nena.
Un día serás coma Jane, coma min e coma as rapazas nobres do reino.
Obedecerás.
E un carallo.
Cría que non durmías.
Cría que sabías chamar.
Chamei, unhas cantas veces.
Oíate roncar trala porta.
Que queres, Guildford?
Créalo ou non, vin ver se estás ben.
Eses eran gardas do reino.
Sabían quen eramos.
Viñan por nós. Por que nos quererían matar?
Non che sei.
Escribirei a Eduardo mañá.
Mira, Jane.
Non quero ser un home sen palabra.
Preguntáchesme polo primeiro cambio.
Pasou o día que asasinaron a miña nai.
Síntoo moito.
Por favor, non me obrigues a falar diso.
Prométocho.
Non che minto máis.
Mañá probamos outra cura.
Logo terás o teu prezado divorcio.
De existiren os psicólogos en 1553,
o noso melancólico heroe sería un home diferente
e esta historia sería diferente.
Mais non existían, e non o é,
e non pode ser, logo aquí estamos.
Canto tarda en afogar unha persoa media?
Se a persoa media é un septuaxenario con reuma, insuficiencia renal,
apnea do sono, hidropisía, sífilis galopante e, por suposto, gota,
a resposta é...
Non moito.
Vistes a Leicester?
Seica a cousa deu un xiro.
Que mágoa.
Veña, rapazas. Vai ser un día longo.
O rei morreu! O rei morreu!
É a hora.
O rei morreu! O rei morreu!
Díxenche que ía pagar a pena a espera.
Chama o consello.
Hora de ler a vontade.
Velaí está, a vontade de Eduardo.
Bel roubáraa para que estivese a salvo e tívoa todo este tempo.
Non me mires así.
Que resabida.
Se Eduardo designa a Jane, María non o superará.
Quen sabe que será de min.
Pero se é María, é María.
Pet, ti que farías?
Petunia!
Grazas a todos por serdes testemuñas deste día histórico.
Un día histórico, sen dúbida.
Lord Seymour, a vontade do rei.
Onde está o selo real?
Vai ir ben.
Seymour, o selo.
Vai ir ben. Deixa de microxestionarme.
Queridos conselleiros, creo firmemente
que o rei nos deixou nas mellores mans.
Vexamos de quen son esas mans.
Teño a vontade do rei Eduardo.
E ten o selo real.
Mi madriña.
Jane sabe que ten que investigar,
pero non pode deixar de pensar en Guildford.
No seu tráxico pasado, no seu futuro incerto.
E mesmo de existir unha cura,
será quen de atopala?
Señora, un mensaxeiro de Londres.
O meu home non está, síntoo.
É para vós.
Unha mensaxe para min?
Vés do palacio?
Eduardo?
O rei Eduardo morreu.
Deus.
O rei nomeouvos herdeira á coroa.
Longa vida á raíña Jane.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro