Tak.
POPRZEDNIO
Jestem twoim mężem.
Masz mnie kochać, szanować i słuchać.
Mów o sobie.
- Narzeczona ma dżumę. - Pech.
Mój mąż nie żyje.
Gdzie Guildford?
Czasem sypia w stajni.
Muszę zostać sam.
Jesteś koniem?
- Nie może kontrolować mocy. - Dlaczego?
Za dnia ogierem, w nocy zaś mężczyzną.
Trucizna.
- Komu sprzedałaś? - Miał pierścień.
- Co wiesz? - Florentyński zabójca?
- Jest źle? - Tragicznie.
Sądzę,
iż truł mnie dworzanin.
Jak mój braciszek?
On wie. Król wie.
Przejmuję stery.
Nie wiesz, jak to jest.
To niebezpieczne. Etianie, Wataha.
Coś ci grozi.
- Przepraszam. - Ja też.
Wiej!
- Musimy chronić wolę króla. - Teraz?
Kto ma koronę, włada światem.
Zaginęła wola króla Edwarda.
- Nie chciałam tego ślubu. - Zatem rozwód?
Dobrze. Wylecz mnie, a dam ci rozwód.
Znam tożsamość truciciela.
Aresztować go.
- Oko. - Udasz się do północnej wieży.
Chyba spadł.
Edward nie żyje!
Idealny miesiąc miodowy to rzeka wina,
obżarstwo i niepohamowana chuć.
Jednak Jane nie czekało nic
poza osamotnieniem, czytaniem i badaniem końskiej klątwy,
która dotknęła jej męża. Słowem samotność.
Nie w łóżku?
Nie śpisz, w sensie?
Mało sypiam.
Szykuję kolejną próbę.
Opowiedz mi o pierwszej przemianie.
Może to zrozumiem. Bo nie chcesz o niej mówić.
Nie zdążymy.
Już prawie świt.
Zbierz rzeczy.
A co, jeśli to zupełnie nie tak?
Było dziewięć prób.
- Nieudanych. - Wiem.
Przeczytałam wszystkie księgi.
Same bzdury.
Może zamiast szukać lekarstwa,
pomożemy ci to opanować?
Nadal będę Etianinem.
Ale mógłbyś to ukrywać.
Spróbuj zrozumieć.
Chcę się uwolnić od tej klątwy. Na zawsze.
- Bogowie. - Choćbym umarł.
Zawsze tak dramatyzujesz?
- A ty się tak wykłócasz? - Tak.
Zdejmij koszulę.
Jeśli nie mieliście tego w szkole,
Jane recytuje zaklęcie,
które ma wygnać etiańskiego diabła z duszy Guildforda.
Inklinacje Jane ku intelektualnemu sceptycyzmowi
natychmiast ustąpiły nadziei.
Proszę.
Nie!
Myśleliście, że Jane umie czarować?
Niestety.
Nie ten serial.
MOJA LADY JANE
Mało co drażni Jane tak jak niepowodzenie.
Wraca do odległego domu, który od pokoleń należy
do nieparzystokopytnego męża.
Jest skołowana.
A gdy najmądrzejsze dziewczę w całym królestwie jest skołowane,
uznać można...
Chwileczkę, co to?
Żądanie okupu.
Susannah.
Ile razy mam...
Przestaniesz mi tu lać?
To kanał wentylacyjny, nie pisuar.
Stul dziób.
Ty tam, otwieraj.
Czego?
Posłuchaj. Nie otrułem króla.
Sądzę, że jest w wielkim niebezpieczeństwie.
Muszę z nim pomówić.
Nastąpiła straszliwa pomyłka.
- Wszyscy tak mówią. - To prawda!
Powinni cię ugotować żywcem.
Że co? To tak się jeszcze robi?
Tobie tak. W piątek.
W Smithfield stawiają już kocioł.
Bogowie, w tych czasach?
Zupełny brak finezji.
A Richard Roose? Sam to zasugerowałem Henrykowi.
„Ugotować żywcem kucharza? Mało zaskakujące”.
- Posłuchaj, Jim... George. - George.
To nie ja. Wrobiono mnie.
Król musi poznać prawdę.
Pora naprawić to zamieszanie.
Powiadają, że nie żyje.
Co?
Nie! Jego wola!
Proszę, nie.
Sprowadź mojego syna Stana.
Złotowłosy chudzielec. Słyszysz?
Sprowadź Stana!
Bertie. Dzięki bogom.
Lady Jane.
Może świeżą brzoskwinkę? Wonną kąpiel?
Kotka w stodole się okociła.
- Potrzebuję 50 funtów. - Czego?
Złota, srebra. Muszę komuś pomóc.
Poprosisz pana, gdy wróci z miasta.
To mój mąż. Co jego, to moje.
Nie. Co jego, to jego. Włącznie z tobą.
Lady Dudley też tak traktowałaś?
Matkę Guildforda? Prawdziwa dama.
Mądra i piękna, co ważniejsze.
A te piersi?
Jędrne, sterczące, pełne.
Jak to mówią, byle się w dłoni mieściły.
Kiedy umarła, biedny Guildford niemal...
Niemal co?
O czym to ja?
No tak. Bez zgody pana nic ci nie dam.
Chyba że brzoskwinię albo kotka.
Muszę zobaczyć się z bratem.
Wasza Wysokość, zdrowie króla uległo pogorszeniu.
Nie wolno mu przeszkadzać.
Czyj to rozkaz?
Król nie żyje!
Jeszcze raz.
Król nie żyje!
Kiedy świętujesz udane królobójstwo
i zbliżającą się własną koronację,
ostatnie czego pragniesz to niechciani goście.
Nie, dziękuję.
Milordzie. Nie widziałam Edwarda od wielu dni.
- A ty? - Nie.
Bogowie, ależ ona irytująca.
Bess coś podejrzewa.
Zawsze ma taką minę, dajesz.
Mam już dość zwlekania z tą śmiercią.
Jeszcze nie.
Rozmawialiśmy o tym, pączuszku. To musi potrwać.
Musimy zebrać Tajną Radę,
- znaleźć ciało... - Pieprzyć to.
Dopłynął już pewnie do Kentu.
Wszyscy myślą, że truł go lord Dudley. Po co nam ciało?
Odczytajmy wolę i już.
Jeszcze nie!
Dlaczego nie?
Wskazał mnie, masz testament.
Oczywiście, że mam.
Wskazał ciebie.
Seymour kłamie.
Podomykam sprawy dziś wieczorem.
Niech będzie.
Seymour nie ma woli Edwarda.
Dokument spierdolił w nieznane.
Boże, chroń królową!
W kancelarii go nie ma.
Szukaliśmy wszędzie.
Nowe zadanie.
Znaleźć Jane Gray i jej męża pijaka,
a potem zabić.
Mam ją zrzucić ze schodów?
- Klasyka. - Mam to gdzieś.
Użyj wyobraźni.
W przebraniu. Niech to wygląda na wypadek.
Tak, panie. Pytanko.
Mogę zabrać ze sobą nowego?
To jego pierwszy raz.
Chcę zostać mężczyzną.
Jak chcesz. Byle zdechli, jeszcze dziś.
Tato!
Stanley! Masz wolę?
- Nie złość się. - Ożeż.
Udałem się do kancelarii.
Wolę skradziono.
- Skradziono? - Tak.
Drzwi rozbito w drzazgi.
Plan B. Muszę mieć alibi.
Mam pomysł.
Pojechaliśmy na wycieczkę nad morze.
Ty i ja.
Ojciec i syn, najlepsi druhowie.
Wymyśl coś wiarygodnego.
Mam iść po Guildforda?
Nie mieszaj go w to.
Jest bezpieczny. Nie.
Ktoś królewskiej krwi.
Zdolny, mądry,
z darem do intryg, mogący mnie stąd wyciągnąć.
Potrzebna mi...
Frances.
Ugotują ojca żywcem.
No i?
Co? Czołem.
Wiesz, że jest niewinny.
A co wy takie eleganckie?
Dokąd idziecie?
Jest i moja kruszynka.
Zbliż się, gołąbeczko.
Najdroższa Katherine.
Czekałem na ten dzień,
odkąd uniosłem cię jako niemowlę.
Ślub. Uwielbiam zaślubiny.
Rupert?
Guildfordzie.
Pan wrócił z miasta.
Witaj, Bertie. Wspaniała kolacja.
Guildfordzie.
Dziękuję, Bertie.
Możesz udać się na spoczynek.
Spójrz.
Żądanie okupu?
Wataha chce 50 funtów za niejaką Susannę?
Moją służkę i przyjaciółkę.
Jest Etianką. Widzieli mnie z nią,
więc ją zdradzili.
To moja wina.
To wymuszenie. Nie zapłacimy.
Piszą, że poderżną jej gardło.
Nie, po prostu nie mamy jak zapłacić.
Tata jest w chuj zadłużony.
Po uszy.
Kłamałeś.
Miałeś być bogaty.
Nie ja to wymyśliłem.
Zabieram rodowe srebra.
Nie wygłupiaj się.
Zaczekaj.
Siebie nawzajem nie skrzywdzą, a ciebie zabiją.
Nie wiesz tego.
Znam Etian.
Albo mi pomóż, albo zejdź mi z drogi.
A jeśli zabronię?
Śmiało, zabraniaj.
Powiedz tej grymaśnej jędzy, by mnie zamknęła.
Pewnie, golnij sobie.
Dziękuję. Miłego umierania.
Dziękuję.
Wraz z siostrą całą noc modlimy się
o zdrowie ukochanego brata.
Bez skutku, niestety.
Król nie dożyje poranka.
Pogrążył się w malignie.
Nim uległ chorobie,
polecił jednak mnie, następczyni,
bym zaostrzyła przepisy izolacyjne
i raz na zawsze wytępiła Etian.
Nie. Nie. Nie!
Jeszcze nie umarł.
Kwestia godzin.
A ty nie jesteś jeszcze królową.
Nie możesz zmienić prawa,
nie mówiąc już o siedzeniu na tronie,
dopóki Edward nie umrze
i nie odczytamy jego woli.
Lordzie Wessex, cóż za oddanie królowi.
Twój dziadek walczył dzielnie w bitwie pod Towton.
Co z tego?
Nigdy nie jest za późno na nagrodę.
Może zamek Skipton?
Marzę o nim.
Wspaniale. Sio.
Wszyscy wyjść.
Nie ty, Bess. Zostań.
Siostro, mogę...
Chciałabym zobaczyć Edwarda.
Nie możesz.
Wyznam ci coś strasznego.
Musisz dochować tajemnicy.
Edward już nie żyje.
Co?
Kiedy?
Zeszłej nocy.
W majakach rzucił się z okna.
Wyskoczył. Tragedia.
Całe życie stał u progu śmierci,
więc w sumie żadna niespodzianka.
To czyni cię królową.
Owszem.
Pierwsza królowa od 500 lat.
Pomyśl tylko!
Kochana siostro, co ja bym bez ciebie zrobiła?
Gdyby tatko nas widział.
Ciekawostka.
Nocne spacery po lesie
nigdy nie były
najlepszym z pomysłów.
W pizdę jeża!
To ty?
Chciałaś mi rozwalić łeb?
Oczywiście. Wzięłam cię za włóczęgę albo zbója.
Za przystojny jestem.
Następnym razem weź większy kamulec.
Nie zmusisz mnie.
Ciebie się nie da do niczego zmusić.
Ale ciężko byłoby wyjaśnić śmierć żony,
nie przykuwając uwagi.
Jane, proszę cię.
Przyszedłem, bo prosiłaś o pomoc.
Pozwól mi pomóc.
Znam skrót.
Zaskoczymy Etian w obozie.
W porządku.
Przyda ci się sztylet. Mam jeden.
To na grzyby?
To jest sztylet.
Znacie stare powiedzenie o zmuszaniu córki
do ożenku wbrew jej woli, by zapewnić sobie dobrobyt?
„Z drugą idzie łatwiej”.
Jak mawiał słynny Knox:
„Powierzenie kobiecie władzy
nad jakimkolwiek królestwem jest sprzeczne z naturą”.
Mimo to
jestem pewien, iż plotki o śmierci Edwarda
są przesadzone
i nie mamy co się bać idiotycznej wizji kobiety na tronie.
Uśmiech.
Toast za moją żonę!
Za Katherine.
Wybacz na chwilę, panie.
- Idź, turkaweczko moja. - Dziękuję.
Niedługo do ciebie dołączę.
Nie pozwól na to matce.
Już za późno.
Tymczasem w miejscu, o którym Etianie jeno szepczą...
To ja.
Milordzie, wola niemal gotowa.
Potrzebna będzie królewska pieczęć.
Nikt mi się nie sprzeciwi.
Do rana jedyna możliwa uzurpatorka będzie leżeć trupem.
No proszę. Księżniczka się ucieszy.
Gratulacje, odzyskałeś wolność.
Naprawdę?
Tak.
Dziękuję, panie.
Nie tak.
Jeszcze ktoś pomyśli, że mam tu jakieś więzienie.
Przemień się.
Jakie maleństwo.
Przebrałeś się za chłopa, nie za brudasa.
Tak jest.
Obudź swego pana.
Proszę?
Moje maniery.
Mamy wiadomość dla lorda i jego małżonki.
Żwawo, budź ich.
Przekażę wiadomość.
Mości państwo źle się czują. Podałam zepsutego węgorza.
Moja mama powiada, by węgorze jadać
- tylko w miesiącach... - Milcz.
Dobrej nocy panom.
Musisz wiedzieć,
że posiadam wyjątkowe zdolności.
W zakresie zabijania.
Powiedz, gdzie są,
to nie zaprezentuję ich koledze.
Udali się na przechadzkę.
Jak to nowożeńcy.
Dokąd dokładnie poszli?
- Co? - Co?
Gapisz się.
Wcale nie.
Jak chcesz.
Tak się nie trzyma sztyletu.
Mówię, byś mogła się obronić,
gdy już napadną nas Etianie.
A co dokładnie robię nie tak?
Usztywnij nadgarstek.
Pokażę ci.
Stary koniecznie chciał
nauczyć Edwarda walki.
Łucznictwo, szermierka, walka wręcz itepe.
Szkoliłam się razem z nim.
Pokonałam Capoferra jako ośmiolatka.
I wiem, że to ty trzymasz sztylet jak bułat.
Odebrałabym ci go w 15 sekund.
Wątpię.
Twój błąd.
Założymy się?
Nie masz o co.
Złamanego grosza nie masz.
Na pewno czegoś chcesz.
Podaj warunki.
Chcę ci zadać pytanie.
Odpowiesz szczerze.
Zgoda.
Tego samego oczekuję od ciebie.
Zgoda.
Stawaj.
Wygrałem.
Wcale nie.
Cofam to.
Władasz ostrzem jak nikt.
Pora na twoje pytanie.
Opowiedz o pierwszej przemianie.
Zawsze unikasz odpowiedzi.
Obiecałeś, że odpowiesz.
Kłamałem.
Chodźmy.
Zabawna cecha wyrazistego, choć zjełczałego tudorskiego wina.
W smaku niebywale przypomina...
Soczysta ślicznotka, prawda?
...poczucie winy.
Brawo, matko.
Teraz spędzi życie przykuta do tego oblecha.
I będzie go chędożyć.
Ohyda.
Leicester zaśnie pijany przed północą.
Służbie kazałam go porządnie podlewać.
A kolejna noc? I kolejna?
Dość tego.
Potrzebujemy pieniędzy.
Idź do siebie. Sio.
Hejka.
Czego?
W sprawie taty. Możemy...
Jeśli mam mu uknuć jakieś marne alibi,
to źle trafił.
Nic cię nie przekona?
Jak posmyram boberka, to się boberek skusi.
Idź na zewnątrz i dziuplę wydymaj,
niewyżyty kmiotku.
Ojca ugotują za niewinność,
a ciebie, przed którą serce i bezmyślnego członka obnażyłem,
nic to nie obchodzi!
Co z ciebie za kobieta?
Nie jestem twoją matką ani żoną.
Przewyższam cię na każdym możliwym polu
i mam dość twej obecności w moim życiu.
Dziękuję za zaufanie i twój młodzieńczy wigor.
Żadne z powyższych nie będzie mi już potrzebne.
Jesteś pewna?
Idź do mojej komnaty i czekaj.
Niczego nie dotykaj.
Prawie północ. Zgubiliśmy się.
Gdzie tam. Tędy, dziesięć minut.
Spędziłem tu lata.
Ojciec wysłał mnie tu po przemianie.
Znajdziemy twoją dziką służkę.
Dziką? To moja przyjaciółka.
Ale prawdy ci nie powiedziała.
Kto by pomyślał?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Jesteś biedakiem, bankrutem i dupkiem. Oszukałeś mnie.
- Aby ocalić własne życie. - Moim kosztem.
Wiesz, że za ślub z Etianinem grozi śmierć.
- Ryzykuję dla ciebie. - Nie dla mnie, dla Susannah.
Najważniejszej osoby na świecie.
Owszem. Nie zrozumiesz.
Zakład?
Ojciec zginął na morzu. Zostałyśmy z niczym.
Matka nas odepchnęła.
Margaret zamilkła.
Katherine płakała i płakała.
Zostałam sama.
Aż nowa służka spytała, jak się czuję.
Nikt inny nie spytał.
Mieli mnie gdzieś, ale nie ona.
Rozśmieszała mnie.
Rzadka cecha.
Powoli. Jesteśmy blisko.
Jaki pewny siebie.
Wataha.
- No proszę. - Kłopoty.
Susannah.
To ona? Twoja zakładniczka?
Przyjdzie. Zaufaj mi.
- Na pewno? - Tak.
Wracajmy do domu.
Zaczekaj. Zaraz wrócimy.
Nie może czekać.
Wystawiła cię.
Jane! Stój!
Susannah! Jak mogłaś mi to zrobić?
Ani drgnij, bo cię wypatroszy.
- Jane... - Nienawidzi Etian.
Bałam się o ciebie.
Głupia jestem. Chciałam cię ratować.
- Grozi mi śmierć. - Chodzi tylko o kasę.
Ty jej nie potrzebujesz, a my tak.
- Daruj. - Naprawdę.
Etianie nie przetrwają kolejnej zimy,
nie przy Straży Kingslandu.
Torturują nas, zamykają, palą obozy.
Wataha to banda rozbójników.
To twój mąż?
Zaczekam.
Nie jesteśmy przestępcami.
Kradniemy, żeby przeżyć, ale staramy się nikogo nie krzywdzić.
Trzymasz z Watahą?
Od kiedy?
Od ucieczki czy dłużej?
Czy to ważne?
Byłaś mi bliska.
Szorowałam podłogi.
Naprawdę byłyśmy przyjaciółkami?
Tyle lat dla ciebie pracowałam.
Spytałaś kiedyś o moich bliskich, o pochodzenie?
No dobrze.
Opowiadaj.
Byłam młoda.
Rodzice niemal mnie zabili.
Wataha mi pomogła.
Znalazła mi pracę u Werytów.
Byłam bezpieczna.
Aż kazałaś mi z tobą uciekać.
Weź.
Wiem, że to licha pomoc.
Dziękuję.
Jane!
Jeszcze raz!
Prędko.
Dobry Etianin to martwy Etianin.
Bogowie, musimy mu pomóc.
Zaczekaj.
Wynośmy się stąd.
Susannah, wiej. Już.
Co my tu mamy?
Uciekaj.
Uważaj na siebie.
Stać!
Wracaj! Widzę cię!
Szybko.
- Jane. - Idź.
Nie.
Zabierz mi sprzed nosa to ostrze.
Milcz.
Słuchaj męża, lady Jane.
Zgadza się, znamy was.
Kazano nam was zabić.
Tak, panie Phillips?
Będziesz świetnym strażnikiem, Hodgkins.
Jane, uciekaj!
Załatwię cię.
Zabij go.
- Cholera. - Cholera.
W nogi!
O nie. Proszę!
Jeśli trafi wam się szansa na miłosne igraszki
po bliskiej śmierci z rąk żołnierzy kuzyna
i próbie ocalenia przyjaciółki
z rąk zmiennokształtnego
plebsu skrytego w lasach podzielonego królestwa,
to się nie hamujcie. Jest super.
Jak ja cię pragnę.
- Chcę... - Tak?
Chcę rozwodu.
Mieliśmy umowę.
To szaleństwo.
Masz rację.
To szaleństwo.
Życzę dobrej nocy.
Leicester mnie wzywa?
Matka zadbała, by schlał się na umór.
Dzięki bogom.
Napij się wina.
Margaret...
Myślałam, że po ślubie Jane
matka znajdzie mi kogoś, kogo pokocham.
Nie możesz z nim zostać.
Nie mam wyboru.
Poddajesz się? Jesteś żałosna.
A ty jesteś dzieckiem.
Skończysz jak ja, Jane i każda szlachcianka.
Zrobisz, co każą.
Pieprzyć to.
A jednak śpisz?
Nie umiesz pukać?
Pukałem. I to długo.
Słyszałem, jak chrapiesz.
Czego chcesz?
Wierz lub nie, sprawdzam, jak się masz.
Byli ze Straży Kingslandu.
Znali nasze imiona.
Szukali nas. Dlaczego mieliby nas zabić?
Nie wiem.
Napiszę do Edwarda.
Jane.
Chcę dotrzymać słowa.
Pytałaś mnie o pierwszą przemianę.
To było w dniu zabójstwa mojej matki.
Tak mi przykro.
Nie każ mi o tym mówić.
Obiecuję.
Nigdy cię nie okłamię.
Jutro znów spróbujemy.
I może dostaniesz swój rozwód.
Gdyby w 1553 roku istniała terapia,
nasz ponury, udręczony bohater byłby inny,
a historia byłaby inna.
Ale nie istniała. A on nie jest.
Więc nie będzie. No cóż.
Ile dusi się człowiek?
Jeśli ma kaprawe oczy, 70 lat, chorą wątrobę,
bezdech senny, obrzęki, kiłę i podagrę, bo jak inaczej,
to zapewne...
Niedługo.
Gdzie Leicester?
To ci dopiero.
Szkoda.
Idziemy. Ciężki dzień.
Król nie żyje!
Już czas.
Król nie żyje!
Mówiłem, że warto poczekać.
Zwołaj radę.
Czas odczytać wolę.
No i proszę. Wola Edwarda.
Elżbieta ją ukradła. Miała ją cały czas.
Nie patrz tak.
To ci spryciula.
Jeśli wskazał Jane, Maria się nie podniesie.
A co czeka mnie?
A jeśli to Maria, to trudno.
Co byś zrobiła?
Petunia!
Dziękuję za stawiennictwo w tym historycznym dniu.
I to jak.
Lordzie Seymour. Wola króla?
Gdzie pieczęć?
Nie trzeba.
Pieczęć, Seymourze.
Będzie dobrze. Nie czepiaj się.
Szanowna rado, wierzę,
że król zostawił nas w dobrych rękach.
Sprawdźmy, czyje to ręce.
Mam wolę króla Edwarda.
Opatrzoną pieczęcią.
A niech mnie.
Jane powinna skupić się na badaniach.
Ale nie może przestać myśleć o Guildfordzie.
O jego tragicznej przeszłości, niepewnej przyszłości.
A jeśli lekarstwo istnieje,
czy uda jej się je znaleźć?
Pani, posłaniec z Londynu.
Męża nie ma.
To do pani.
Do mnie?
Z pałacu?
Edward?
Król Edward nie żyje.
Boże.
Wskazał cię jako następczynię tronu.
Niech żyje królowa Jane.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska