Preparo o seguinte intento.
ANTERIORMENTE
Non!
Estanvos envelenando.
- É grave? - Catastrófico.
Vas para a torre do norte.
Caería intentando fuxir.
Por que o corpo? Tes a vontade.
- Claro. - E noméame a min.
Atopa a lady Jane Grey e o seu bébedo esposo. Mátaos.
Sabes cal é o castigo para os matrimonios entre etiáns e veritiáns?
Se o conto, estamos mortos.
Con man firme.
Vas ser un bo garda do reino, Hodgkins.
Así, señor Phillips?
Quero o divorcio.
Déboche contar algo atroz. Eduardo xa está morto.
Iso convértete en raíña.
Si, vou ser raíña.
Eses eran gardas do reino.
Por que nos quererían matar?
Lord Seymour, a vontade do rei.
Teño a vontade do rei Eduardo.
O rei nomeouvos herdeira á coroa.
Longa vida á raíña Jane.
Admirade a nova monarca de Inglaterra,
a raíña Jane Grey,
e o seu consorte, Guildford Dudley.
É un soño cumprido para a nosa reticente parella?
Ou un pesadelo encarnado?
Seguro que vai ir todo de marabilla.
A RAÍÑA JANE
Maxestade.
- Maxestade. - Maxestade.
Déboche chamar "maxestade"?
Non, chámame Jane. Non cambiou nada.
Cambiou todo.
Dende agora, referirémonos a ela coma a súa maxestade real,
raíña de Inglaterra.
Maxestade real.
Jane leva horas en shock.
Pero que súa nai lle amose ese respecto e esa deferencia,
a verdade, é de tolos, carallo.
Como lle deches a coroa?
Tiñas a vontade e nomeábame a min.
Tiña unha vontade.
Voume encargar disto.
A túnica de papá estache que quita o alento.
Fun a primoxénita de papá.
Debín ir antes ca Eduardo.
E por fin hai unha muller no trono
e é o carallo da Jane Grey!
Só o nome xa aburre.
Pois tereina que matar.
De veras? Como? Quérelo compartir?
Non. Aínda a has cagar outra vez.
- Anda, María, non me deixes fóra. - Non.
Pódoos espiar. Todo o mundo ten segredos.
Poremos o país en contra deles.
Meu amor.
Axiña recuperarei o meu dereito ao trono e ti serás o meu rei.
E os nosos fillos veritiáns de raza pura reinarán mil anos.
- Si. - Si?
- Dáme a chave do zoo. - Como?
A chave! Do zoo! Xa!
A raíña acorda.
Estou...?
Esta é a cama de Eduardo?
E a súa túnica.
Agora é vosa, maxestade.
Vou devolver.
Todos fóra! Liscade!
O dó non vén todo de golpe.
Vén en vagas,
coma a resaca máis lúgubre do mundo.
Como me fixo isto?
E sen me avisar. Típico del.
Por que me designaría Eduardo?
Se me permitides,
a súa maxestade sempre vos tivo na máis alta estima.
Tamén o quería.
Oxalá puidese estar con el no final.
Para o confortar.
O mensaxeiro díxome que se tirou por unha fiestra.
É certo?
Din que estaba na derradeira fase dun delirio inducido polo veleno.
Ao parecer, lord Dudley levaba un tempo envelenándoo.
Bromeas?
Ao raro. Lord Dudley está en prisión polo asasinato do rei.
Dis que non puideches estar con el ao final. Por que?
Desexaba estar só na torre do norte.
Eduardo elixiu someterse á xélida humidade da torre do norte?
Non, non o creo.
Eu tampouco.
O asasino será en efecto o seu sogro?
A idea é desconcertadora.
Pero se non é el, entón quen?
Ou que?
Ou quen?
Guildford.
Estás ben?
Aquí. Ti?
Aquí.
Isto é o máximo que os ingleses poden admitir dun remuíño emocional.
Síntoo, atraseime. Eu...
Fuches onda teu pai?
El xura que é inocente.
Pensas que é inocente?
Meu pai desterrou o duque de Coventry a Irlanda
para roubarlle o encaixeiro.
É un malnacido conivente, mais non é ningún asasino.
Jane, prométocho.
Pois alguén o é.
Quen matou a Eduardo quíxonos matar.
Teño que saber quen o fixo. Débollo.
Atoparémolo.
Xa vai amencer.
Oxalá quedases.
Vulnerabilidade?
Da indomable Jane Grey?
Sensibilidade do desmedido Guildford Dudley?
Non podemos.
Xa.
Temos que ter coidado, Jane.
Isto non é seguro.
Arriba! Con alegría.
Primeiro día como raíña.
Veña, o teu reino agarda por ti.
Bo día, madre. Charles.
Que sorte ten Jane.
Madre, isto é necesario?
Gústame a miña roupa.
Non. Es a raíña.
Se non pareces unha monarca, non te aceptarán como tal.
O rei Henrique resplandecía coas xoias, tanto que semellaba que brillaba el.
Non queres brillar?
Ben. O verde, por favor.
Estamos a piques de entrar na extravagancia da coroación.
Banquetes, desfiles, torneos...
Vou pedir un novo aceite e mandar puír a vara e o cetro,
non de máis para que non esvaren,
pero relucirán.
Marabilloso.
Que divina.
Por que tes un anel de voda?
Mamá casouna con Leicester.
Como?
Non o podo crer!
- Morreu. Estou ben. - Morreu.
E antes de soltares un discurso de indignación,
pensa que grazas a min
somos ricas e estamos a salvo e felices.
Vas tardar moito? Debo falar co consello privado.
Sobre lord Dudley?
Guildford pensa que é inocente.
Os Dudley sempre pensan iso dos seus pais.
Nunca o son e execútanos.
Eduardo non querería que executasen un inocente.
Voume preparar.
- Jane, douche un consello? - Non.
Dende agora, debes estar calma, controlada e rexia.
Margarita de Anjou tiña un dito: "Vive no agora."
O home dela tiña desvaríos.
Non sei como lle servía, pero servíalle.
Es raíña. Actúa como tal.
Iso pretendo.
Catarina, iso non é teu.
Quero unha cunca de mazás verdes
frescas tódolos días e sen manchas.
Quero o mellor clarete español co almorzo
e un exquisito viño renano coa comida.
Xa chegamos!
A porta non se vai abrir soa.
Si.
Si, podo tolerar isto.
Veña, fóra.
Conseguino.
Jane quere parecer rexia,
pero a ver...
Mirade para estes parvos.
Inocente son!
Axeonllado e implorándovos, maxestade, en agonía!
Esa sintaxe si que dá agonía.
Non me vires o fociño, barallocas choromicas.
Dende aquí, véxoche as fosas.
Dudley, a tofana estaba no teu peto.
Explícamo. É unha orde.
¿De verdade pensades que estragaría
unha capa de veludo veneciano estirando o peto
cunha caixa de veleno de chumbo? A ver...
E como foi dar aí? Dimo.
Maxestade, por favor, centrádevos nos feitos.
Ignorades a súa conspiración.
Pero como resultado da morte do rei,
a proxenie de lord Dudley tomará o trono.
Ipso facto.
Tiña os medios, o motivo
e, como conselleiro real, a oportunidade.
E eu teño unha testemuña.
Que testemuña?
A miña cociñeira.
Unha cociñeira!
Que viu a lord Dudley administrar dito veleno.
Mentiras!
Parvo!
Como moitos outros líderes,
Jane está vendo que herdou unha dificultosa administración...
Charles.
...nun reino dividido.
Noutras palabras...
Charles.
Un desastre.
Atopa a cociñeira.
E estás certa de que foi o día antes de Tódolos Santos?
Abofé. Tivera un día longo na cociña
e sangroume o nariz esa noite,
logo fun coller miga de pan para tapar o sangue,
que vai moi ben.
- Entón vin o canalla. - Lord Dudley.
Iso, el.
Botando un po na potaxe da súa maxestade.
Tráeme o libro de contas.
Como soubeches que era veleno? Víchelo?
Si, tíñao nunha cunca.
Que clase de cunca?
Unha dourada. Si, brillante.
Unha cunca dourada. Non unha caixa.
Si, só... Do leste.
Do leste? De onde? Catai?
Do leste de Norwich.
Fermoso nesta época.
Satisfeitas as preguntas, maxestade?
Grazas polo tempo.
De nada, maxestade.
Só unha cousa.
Aquí di que ese día non traballaches.
O canalla
e o po...
Mentes. E non se che dá nada ben.
Liberade a lord Dudley.
Por que o fixeches?
Coerción ou suborno?
Respóndeme!
E lémbroche que o castigo por dar un falso testemuño
é que che quiten os ollos.
Cunha culler.
Coerción ou suborno?
Dimo xa!
Tras dela!
Besta! Collédea!
Vállame Deus.
Besta!
A cociñeira era etiá?
Era, e espeteina.
De nada, maxestade.
Seymour, non podedes matar así a xente. Esa muller...
Muller non, besta.
Entón Dudley si que era inocente.
A cociñeira envelenouno e inventouno todo.
Ben feito.
Deus, que fedor.
Bestas inmundas.
- Esa. - Alteza.
Ofrézoche liberdade e riqueza
en troco dun pequeno favor.
Se che interesa, entra na caixa.
Se non, queda e agarda a que volva lord Seymour
para facer outro experimento.
Ti elixes.
Tranquilo, xa vai anoitecer.
Estades a salvo aquí.
Novas cortes, máis grandes cás vellas.
Fixen o que puiden para que sexa cómodo, señor.
Agarda, acábaslle de chamar "señor" ao cabalo?
Lord Seymour, dixen "Soño".
Chámase Soño.
Corre.
Non deixes o teu corcel vagando por aí, ho.
Xa o ato eu.
Seica o malnacido de Dudley botou os mozos reais destas cortes.
Por que?
A familia Dudley ten os seus propios mozos.
E foron ordes da raíña, señor.
De quen é esta cama?
E de quen son estas vestiduras?
- Miñas, señor. - Dubídoo. É veludo.
Serán do teu amo.
Non. Isto só ten unha explicación.
A súa maxestade xa botou a Guildford Dudley
da cama.
Pois si, señor.
Acompáñovos á saída?
Oíches o da cociñeira?
Seguro que hai máis bestas agochadas no palacio.
Podédesme contar máis de camiño.
A miña espada.
Perdería a cabeza se non a tivese pegada.
Cabalos...
Ratas con pezuños, en verdade.
Preciso un trago.
Petunia?
Petunia, onde estás?
Colliches algo que non era teu, irmá.
Non a manques.
Seymour e eu parecemos parvos?
A vontade.
Roubáchela ti.
Eduardo tiña dereito a escoller.
Rapaciña entremetida.
Por favor, déixaa.
Preocúpache máis este can ca túa propia irmá.
Non. María, por favor, perdóame.
Débesmo compensar.
Fareino. Prométocho.
Ves esa caixa?
Que hai dentro?
Non te preocupes por iso.
Pona ao lado da raíña Jane. Esta noite.
Non mires o que hai.
Non contes nada.
Sorpresa. A baronesa Monteagle, ou como me gusta chamarlle,
"montatodo", preséntase para ser dama de compañía.
Podes parar ese ruído infernal?
Lady Somerset.
Xa podía Jane disfrutar das adulacións
coma Frances.
Que hora é?
"Felicitacións." Longa palabra para ela.
Sabedes o que me chamou cando casei?
"Unha conspiradora incesante e permanentemente insatisfeita."
Quen conspira agora, moza?
Catarina e Margaret serán as miñas damas.
Si! Por favor, podo?
Vale, ben.
E eu?
Non. Téñoche outros plans.
Maxestade.
Bel.
Pensei que vos gustarían.
Os libros sempre fan fogar.
- Grazas, Bel. - Nada.
De feito, agarda.
Por favor, queda. Toma un trago comigo.
Podemos brindar por Eduardo e falar da vida cortesá.
Encantada, maxestade.
Meu irmán facía trampas nas cartas.
Si! E sempre o colliamos.
El ría e pedíanos que xogásemos outra vez.
É duro dicirlle que non á familia.
Lord Seymour e Eduardo estaban moi unidos?
Supoño que un dos problemas de ser monarca,
á parte da noción do dereito divino
e o poder absoluto herdado,
é que non se pode presupor lealdade.
Nin a dos conselleiros.
Bel, falar de Eduardo estache afectando?
Bótoo en falla.
Eu tamén.
Alégrome de que esteas aquí e de que te escollese.
No tocante ao poder,
as ideas de Isidoro de Sevilla
parécenme ilustrativas.
Teño que marchar.
Princesa Bel.
- Guildford. - Jane.
Imos?
- Seymour está detrás. - Que?
Envelenou a Eduardo e mandounos matar.
- Tes probas? - Aínda non.
Cando cuestionei a testemuña, unha cociñeira,
miraba a Seymour como se a aterrecese.
E logo fuxiu e volveuse etiá.
E matárona.
Así, coma se nada.
Temos que falar.
Isto é insostible.
Temos que falar de como as circunstancias afectan o noso acordo.
Aínda preciso a cura e ti quererás o divorcio,
daquela todo se reduce a isto.
O trato segue en pé?
Segue.
Pero temos outros problemas.
Jane, cada segundo que paso aquí son un lastre.
Para ti, para meu pai e para min. Como non o entendes?
Enténdoo.
- E por que non probas? - Estiven ocupada.
Nada funcionou.
Pensaba que eras científica.
Pensaba que tiñas unha mente curiosa.
- Son. E téñoa. - Eu vexo que te rendiches.
Nunca me rendín por nada na miña vida.
- Ai, si? - Si.
- Si? - Si.
Demóstrao.
Síntoo. Sei que non queres isto.
Mellor marcho.
Boa idea.
Guildford.
Papá, benvido.
Vas a algures?
A vida de casado xa te venceu?
Isto foi un erro.
Non vai axudar como dixeches,
e pode que anden tras de min.
Vou a Florencia.
Hai unha biblioteca cunha carta
de San Francisco de Asís que...
Ese papón? Non ten idea boa ningunha.
Non podo quedar aquí. É imposible.
Que che teño dito? Non hai nada imposible.
Mírame. Estaba condenado a morte e aquí estou.
Grazas á túa muller.
Fillo, é hora de falarmos do teu futuro.
Veña, senta.
Jane ten que te facer rei.
Non o dirás en serio.
Como consorte, non es nada.
Es, como moito, un xoguete bonito.
Mais como rei, tes poder para te protexer
e para buscar unha cura.
Podes dedicar cada momento e cada recurso para buscala.
E deica ese feliz día, estarás a salvo,
na coroa, no trono.
Que?
Non casei con Jane pola miña cura.
Foi polo reino. Foi por ti.
Vale, son un monstro horrible
por querer que o meu fillo sexa rei.
Por querer redimir por fin o noso apelido.
A verdade, Guildford,
é que investín moita enerxía e cartos,
rompendo a lei, póndonos a todos en perigo
e agochando o teu segredo só para te manter con vida.
Só che pido isto a cambio.
Non deixes que o teu único defecto
te free ante a grandeza.
Coidado, Pet. A mordedura da víbora negra é letal.
Grazas!
Un etián!
- Petunia. - Non te asustes.
Grazas por salvárdesme de María antes.
E síntoo, non puiden protexer o voso irmán.
Intentaches salvalo?
Intentei, mais fracasei.
Cóntamo todo.
Agora, Phillips?
Veña, Hodgkins.
Dálle.
Soños. Misteriosos, pero esclarecedores.
A Garda do Reino contrólaa un home.
Lord Seymour?
Gañei.
Maxestade.
Lord Seymour.
Preciso a lista dos gardas.
Con tódolos nomes, se a tes.
Por suposto.
Por que?
Pensades incrementar os números?
Para que?
Eles defenden as leis da división,
sen as cales viviriamos cóbado con cóbado coas bestas.
A lista dos nomes dos gardas, como solicitades, maxestade.
Velaquí.
Vaia merdeiro.
Ai, que torpe.
Aló foi a idea.
Lord Seymour, vou facer un pequeno festín hoxe á noite.
En serio?
Espérote ver alí.
Un festín?
En serio? Jane vai dar un festín?
Iso pensei eu.
Farteime do can!
Deus, é ela.
Cando te volva ver, vou levar ese can de sombreiro!
Bel.
Non che fará nada. Prométocho. Marcha.
Irmá, lord Seymour.
Irmá, cóntame o que pasou.
A serpe morreu.
Morreu?
Si, se cadra non tiña aire abondo na caixa para respirar.
Sexa como for, morreu.
Tristemente.
Que bo agasallo para Jane.
Adora as ciencias naturais.
Papaia, debíchesme deixar escoller a besta.
As serpes son notoriamente débiles.
Non. Coñezo a miña irmá. Mente.
Bel non ten coraxe
para os requirimentos da vida na corte.
O asasinato, dis?
Iso. Colle tofana para o condenado festín.
Jane Grey morre hoxe.
Esquecido? Somos camaradas?
Esquecido. Somos.
- Amigos. - Querida.
Agora non. Amigos, miña filla, a raíña,
dávos a benvida á súa humilde velada.
Grazas por vir.
Miña querida raíña,
¿como vos compensarei pola vosa fortaleza intelectual,
pola vosa lealdade filial?
Todo canto teño é voso.
Ben, a beber.
- Jane. - Guildford.
Non me gusta que discutamos.
Pois dáseche ben.
Grazas, a ti tamén.
Preciso a túa palabra.
Tela. Dedicarei tódolos recursos a iso,
así que collamos o asasino de Eduardo.
Grazas.
Como vai iso, por certo?
Estoume adiantando a el.
Estou intrigado.
Carteira de coiro, lazo vermello,
e Jane dixo que a chave estaría nunha...
caixa cunha rosa.
Non hai nada.
Onde está? Merda.
Hónrame ser a vosa raíña.
Sei que me protexeredes
como protexestes con dilixencia o meu querido curmán.
Maxestade, estaba desexando
podervos ofrecer as miñas sinceras...
felicitacións.
Grazas, princesa María.
Castañas doces no cuíño.
- Fascinante. - "Castañas doces no cuíño"?
É como sobrevivín á varíola.
Se falamos da varíola,
temos que lembrar o curmán Simon, de Swanage.
Guildford, tes que vir comigo de caza mañá.
Hai máis alces ó albor.
Síntoo, o único que vou cazar mañá á mañá é a almofada.
Abofé. Tes unha reputación de borracho enchoupado en cervexa que manter.
Échenos un réprobo. Así se fai.
Unha reputación moi esaxerada.
Xa.
Estívenme preguntando que fas polo día.
Estamos intrigados.
Pois...
Seymour, a min intrígame máis o da cociñeira.
Non che estraña que envelenase o rei?
Que motivos podería ter?
As bestas odian os veritiáns. Vaia pregunta.
É a hora do brinde.
Si, un brinde.
Soa ben. Grazas, lord Seymour.
Como dicía,
pola nosa intelixente raíña,
por cheirar a etiá que estaba entre nós.
Oíra rumores dun etián na corte
e estou profundamente agradecido.
Agardade, eu...
Quero dicir unhas palabras sobre o orgullosa que estou
de min mesma.
Tranquila, encárgome eu.
- Onde aprendiches iso? - Cala, concéntrome.
Sabedes? Criar tres fillas sendo nai solteira
foi un reto que aceptei e superei.
- E agora a maior é raíña. - Madre.
Coma a miña querida maman, que foi a raíña de Francia.
Sete semanas.
Polas nais!
Que parva, son a única nai aquí.
Vaia.
Bebede.
Non, precísote en plena forma.
Por min!
Síntoo! Síntoo.
Nada, pailán.
Estrágalo todo.
Non me tiñas que defender.
Levo moito facendo isto.
Como o aturas?
Tanto me ten.
A xente que me importa sabe quen son.
Ben. Que temos aquí?
Semellan cartas. Non as podo ler, están en código.
Se iso non é un indicio de culpa, xa me dirás.
Non é atbash. Non é unha cifraxe de substitución.
É a de Alberti.
O que?
Non falo arameo, pero non son parvo de todo.
Ven comigo.
Ben.
Velaquí.
É unha roda.
Por que tes ti isto?
O rei Henrique usábaa co emperador do Sacro Imperio
cando quería o divorcio.
Como sexa, ensinoullo ao seu círculo e meu pai ensinoumo a min.
Logo Seymour tamén o sabe. Deus, que listo es.
Carallo se son.
Noites no satén branco
que nunca rematan.
Cartas que escribín
que nunca mandei.
Beleza que escapara
outrora aos meus ollos.
Xa non sei distinguir
o que é verdade.
Porque te quero.
Quérote, si.
Canto te quero.
Oh, si...
Díxenche que viñeses á miña porta.
Un xesto de cortesía.
Odio os xestos e odio a cortesía.
Frances, meu doce amor.
Cada noite durmo profundamente
e o viño faime soñar que nos entrelazamos
na nudez.
Vállame Deus.
Concederíasme a honra de ser a miña muller eternamente?
Non!
Pero eu quérote!
Por favor, non me queres.
E de precisar un home, que non o preciso,
non te escollería a ti.
Por que?
Stan, non es carne de marido.
Si que son. Son o prototipo do marido devoto.
Se o foses,
teu pai e eu escolleriámoste a ti para casares con Jane,
e non a Guildford.
Ai, si? Pois que parvada, tendo en conta que Guildford é...
Que Guildford é o que?
- Nada. - Que é?
Que ten clamidia.
Se me queres volver ver,
tesmo que contar todo, xa.
Por que salvaches a Frances do veleno?
Gústache?
Porque cada asasinato debe ter un propósito.
Si!
Son uns bichos raros.
Que fará Jane con el todo o día?
Algún xogo de amantes.
Poderíasme desatar talvez, papaia?
Algo pasa aquí.
Sabes o que é raro?
Os mozos das cortes do oeste marcharon.
Ordes de Jane.
Ordes de Jane?
Que hai nas cortes do oeste?
Próeme a orella.
Algo moi raro pasa e vou pescudar o que.
Está para amencer e os nosos intrépidos descifradores
non atoparon nada que implique a Seymour.
Pero atoparon...
"A parrocha estreméceseme cando penso en volver
azoutar esas nalgas aterradas. Saúdos, María."
Escribiullas a Seymour.
Son porcas.
Escoita esta.
"Pese a vir dun santo,
o teu maná está a facer un magnífico traballo."
Referirase ao pito?
Agarda, non é o pito, é veleno.
O maná de San Nicolás é tofana.
- É o veleno que matou a Eduardo. - Matárono xuntos.
Cría que María o quería.
Deus, que inocente son.
A xente éche egoísta e decepciona.
Teño que convocar o consello.
Imos ver a teu pai.
Xa vai amencer.
Ten coidado.
María?
Raíña Jane, seica vides das cortes do oeste.
Eu vou para aló.
Non! María, non podes.
Ai, si? Non podo?
E por que non?
Porque...
Toda muller chega a un punto no que entra en pánico
e toma unha decisión que lamentará
moito antes do que pensa.
Jane está agora nese punto.
Mataches a Eduardo.
Teño probas.
Dáme o carallo da carta!
Ti non es a raíña.
Abdica ou morre, Jane.
Abdica ou morre!
Frances sabe o segredo de Guildford.
María sabe que Jane sabe o segredo de María.
E eu tamén teño un.
Un ofuscamento intencionado en prol da intriga.
Ou para os leigos, un xiro.
Porque Eduardo está vivo.
Vivo!
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro