Szykuję kolejną próbę.
POPRZEDNIO
Nie!
Ktoś cię truje, panie.
- Jest źle? - Tragicznie.
Udasz się do północnej wieży.
Wypadł przez okno, uciekając.
Po co nam ciało? Masz testament.
- Oczywiście. - Wskazał mnie.
Znaleźć lady Jane Grey i jej męża pijaka, a potem zabić.
Wiesz, co grozi za ślub z Etianinem?
Jak komuś powiem, to po nas.
Powoli.
Będziesz świetnym strażnikiem, Hodgkins.
Tak, panie Phillips?
Chcę rozwodu.
Wyznam ci coś strasznego. Edward już nie żyje.
To czyni cię królową.
Owszem.
To byli żołnierze Kingslandu.
Dlaczego chcieli nas zabić?
Lordzie Seymour, wola króla.
Mam wolę króla Edwarda.
Wskazał cię jako następczynię tronu.
Niech żyje królowa Jane.
Oto nowa władczyni Anglii,
królowa Jane Grey.
I jej małżonek Guildford Dudley.
Czyżby sen naszej opornej pary miał się spełnić?
A może to koszmar na jawie?
Na pewno wszystko się ułoży.
MOJA KRÓLOWA JANE
Wasza Wysokość.
Też muszę tak mówić?
Mów mi po imieniu. Nic się nie zmieniło.
Wszystko się zmieniło.
Od tej chwili zwracamy się do niej „Jej Królewska Mość,
królowa Anglii”.
Wasza Królewska Mość.
Jane jest w szoku od wielu godzin.
To okazywanie szacunku i uległości przez jej matkę to,
szczerze mówiąc, szczyt wariactwa.
Jak mogłeś dać jej koronę?
Mówiłeś, że masz testament.
No bo miałem.
Zajmę się tym.
Wspaniale wyglądasz w szacie ojca.
Jestem jego pierworodną.
Edward był uzurpatorem.
A teraz tron objęła kobieta.
Jane, kuźwa, Grey.
Nawet imię ma nudne.
Muszę ją zabić osobiście.
Naprawdę? A jak? Powiesz mi?
Nie, bo znowu wszystko schrzanisz.
- Proszę, Mario, nie odsuwaj mnie. - Nie.
Będę ich szpiegował. Każdy ma sekrety.
Nastawimy kraj przeciwko nim.
Ukochany.
Wkrótce zasiądę na tronie z tobą u boku.
Nasi czystej krwi potomkowie będą rządzić tysiąc lat.
- O tak. - Tak?
- Klucz do zwierzyńca. - Co?
Klucz do zwierzyńca, już!
Królowa się budzi.
Czy ja...
To łoże Edwarda?
I jego szata.
Teraz należy do ciebie, pani.
Niedobrze mi.
Wszyscy precz, już!
Rozpacz nie nadchodzi jednym uderzeniem.
Nadciąga falami,
niczym najsmutniejszy kac świata.
Jak mógł mi to zrobić?
Bez ostrzeżenia. Cały on.
Dlaczego wskazał mnie?
Pozwolę sobie dodać,
że Jego Wysokość zawsze darzył cię wielkim szacunkiem.
Też go kochałam.
Żałuję, że mnie przy nim nie było.
Dla ukojenia.
Posłaniec mi powiedział, że Edward rzucił się z okna.
Czy to prawda?
Powiadają, że miał majaki wywołane trucizną.
Ponoć lord Dudley od jakiegoś czasu go truł.
Żartujesz?
Bardzo rzadko. Wtrącono go do lochu za królobójstwo.
Nie było cię przy nim. Dlaczego?
Życzył sobie być sam.
Sam chciał się zamknąć w mroźnej i wilgotnej wieży?
Nie wierzę.
Ani ja.
Czy jej teść może być mordercą?
Zdumiewające.
Ale kto, jak nie on?
Jeśli.
Jak.
Guildfordzie.
Wszystko dobrze?
No wiesz. A u ciebie?
No wiesz.
Żaden Anglik nigdy wylewniej nie wyraził trudnych emocji.
Wybacz spóźnienie.
Byłeś u ojca?
Klnie się, że to nie on.
Wierzysz mu?
Ojciec wygnał księcia Coventry do Irlandii,
aby ukraść mu koronkarkę.
To przebiegły drań, ale nie jest mordercą.
Przysięgam.
Ale ktoś jest.
Zabójca Edwarda chciał zabić i nas.
Muszę go znaleźć. Jestem mu to winna.
Znajdziemy.
Już prawie świt.
Szkoda, że musisz iść.
Bezbronność
u niezłomnej Jane Grey?
Wrażliwość u pozbawionego skrupułów Guildforda Dudleya?
Nie możemy.
Wiem.
Musimy być ostrożni, Jane.
Tu nie jest bezpiecznie.
Pobudka, słonko już wstało!
Pierwszy dzień na tronie.
Dalej, królestwo czeka!
Dzień dobry, matko. Charles.
Jane ma szczęście.
Matko, czy to takie ważne?
Stare suknie wystarczą.
Nie. Jesteś królową.
Nie zaakceptują tego, jeśli nie będziesz tak wyglądać.
Król Henryk tak olśniewał klejnotami, że wręcz oślepiał.
Nie chcesz błyszczeć?
No dobra. To tę zieloną.
Przed nami uroczystości koronacyjne.
Bankiety, widowiska, turnieje.
Posłałem po nowy olejek i zleciłem wypolerowanie regaliów.
Tak, żeby nie były śliskie,
ale żeby się błyszczały.
Cudownie.
Wspaniałe.
Dlaczego nosisz obrączkę?
Mama wydała ją za Leicestera.
Co?
Nie do wiary.
- Umarł, luzik. - Umarł, luzik.
Zanim wyrazisz swoje przewidywalne oburzenie,
pamiętaj, że dzięki mnie
jesteśmy bogate, bezpieczne i szczęśliwe.
Długo to potrwa? Muszę pomówić z Tajną Radą.
O lordzie Dudleyu?
Guildford mówi, że jest niewinny.
Dudleyowie zawsze bronią ojców,
a ci zawsze są winni i giną.
Edward nie chciałby, żeby stracono niewinnego.
Idę się szykować.
- Coś ci doradzę. - Nie.
Bądź spokojna. Zachowuj się pewnie i noś się po królewsku.
Małgorzata Andegaweńska mawiała, by żyć chwilą.
Jej mąż był obłąkany.
Nie wiem, jak to działało, ale działało.
Zachowuj się jak królowa.
Zamierzam.
Katherine, zostaw!
Chcę mieć miskę jabłek.
Codziennie świeże, tylko bez plamek.
Do śniadania najlepsze wino hiszpańskie,
a do obiadu – reńskie.
Jesteśmy.
Drzwi same się nie otworzą.
O tak.
Mogę tak żyć.
No już, sio.
Udało się.
Jane chce być jak królowa.
Tylko że...
Spójrzcie na tych głąbów.
Jestem niewinny!
Na wszystek klnę się. W agonii jam!
Ta składnia to agonia.
Nie patrz tak, jęcząca psia plwocino.
Widzę stąd, co masz w nosie.
Dudley. Miałeś w kieszeni truciznę.
Wytłumacz się. To rozkaz!
Pani, naprawdę wierzysz, że zniszczyłbym
wenecki aksamitny płaszcz, rozciągając kieszeń
ołowianym pojemnikiem? Przecież...
To skąd się tam wziął?
Wasza Wysokość, fakty.
Nie dostrzegasz jego knowania.
Wskutek śmierci króla
potomek lorda Dudleya przejmie tron.
Ipso facto.
Miał środki i motyw,
a jako doradca króla – okazję.
Mam też świadka.
Jakiego świadka?
Jakiego?
Moją kucharkę.
Kucharka!
Widziała, jak lord Dudley dodaje truciznę.
Kłamstwa, kłamstwa, kłamstwa!
Ty głupcze!
Jak wielu przywódców w dziejach,
Jane zdała sobie sprawę, że odziedziczyła urzędowy chaos...
Charles.
...w podzielonym królestwie.
Zwany powszechnie...
Karolu.
...pierdolnikiem.
Znajdź ją.
To na pewno było dzień przed Wszystkich Świętych?
Tak. Miałam za sobą długi dzień w kuchni,
dostałam krwotoku z nosa.
Poszłam po chleb, by go zatamować.
Polecam, stara sztuczka.
- Zobaczyłam tego łajdaka. - Dudleya.
Tak.
Posypywał czymś gulasz Jego Wysokości.
Przynieś rejestr.
Skąd wiesz, że to trucizna? Widziałaś ją?
Miał taką miseczkę.
Jaką?
Złotą. Błyszczącą.
Złotą miseczkę. Nie pudełko?
Tak. Taką we wschodnim stylu.
Wschodnim? Z Kataju?
Ze wschodniego Norwich.
Pięknie tam jest.
Czy Wasza Wysokość wszystko już wie?
Dziękuję.
Do usług.
Jeszcze jedno.
Z rejestru wynika, że wtedy nie pracowałaś.
Ten łajdak
i proszek...
Łżesz. I to słabo.
Wypuść lorda Dudleya.
Co cię skłoniło?
Przymus, łapówka?
Odpowiadaj!
Przypominam, że za krzywoprzysięstwo
grozi wyłupienie oczu.
Łyżką.
Przymus czy łapówka?
Mówże, ale już!
Za nią!
Bestia! Brać ją!
Bogowie.
Bestia!
Kucharka była Etianką?
I skończyła jako szaszłyk.
Do usług.
Seymour, nie możesz tak zabijać ludzi. Ta kobieta...
Nie kobieta. Bestia.
Zatem Dudley był niewinny.
Króla truła kucharka. Wszystko zmyśliła.
Brawo.
Ale tu cuchnie.
Przeklęte paskudztwa.
- Tutaj. - Pani.
Oferuję ci wolność i bogactwo
w zamian za drobną przysługę.
Jeśli cię to interesuje, właź do szkatuły.
Albo zaczekaj, aż wróci lord Seymour,
by kontynuować eksperymenty.
Twój wybór.
Spokojnie, już prawie zmierzch.
Jesteś tu bezpieczny.
Nowa stajnia. Większa.
Dbam o twoją wygodę, milordzie.
Powiedziałeś do konia „milordzie"?
„Miltonie". Tak ma na imię.
Milton.
Wiej.
Nigdy nie puszczaj uwiązu, na bogów.
Przywiążę go.
Ponoć ten drań Dudley zwolnił stajennych.
Dlaczego?
Dudleyowie mają własnych.
Rozkazy królowej, panie.
Czyje to łoże?
I czyja odzież?
- Moja, panie. - W życiu. To aksamit.
Zapewne twojego pana.
Jest tylko jedno wyjaśnienie.
Jej Wysokość wyrzuciła już męża
z łoża.
W rzeczy samej.
Odprowadzę cię, panie.
Słyszałeś o kucharce?
Na pewno w pałacu ukrywa się więcej bestii.
Chętnie posłucham po drodze.
Mój miecz.
Kiedyś zapomnę własnej głowy.
Konie.
Szczury z kopytami.
Muszę się napić.
Petunia?
Petunia! Petunia, gdzie jesteś?
Ukradłaś coś, siostro.
Nie krzywdź jej.
Masz nas za głupców?
Testament Edwarda.
Ukradłaś go.
Edward miał prawo wybrać następcę.
Ty podstępna żmijo.
Proszę, puść ją.
Bardziej zależy ci na tym kundlu niż na siostrze.
Nie. Mario, błagam. Wybacz mi.
Musisz to wynagrodzić.
Zrobię to. Przysięgam.
Widzisz tę szkatułę?
Co w niej jest?
Nie kłopocz się tym.
Zostaw ją wieczorem w pobliżu Jane.
Nie zaglądaj do środka.
I nie mów nikomu.
Co za niespodzianka, baronowa Monteagle,
czy też Drąg-figle, jak ją nazywam, chce być damą dworu.
Przestańcie rzępolić.
Lady Somerset.
Gdyby tylko Jane łaknęła pochlebstw
jak Frances.
Która godzina?
„Powinszowania”. Długie słowo jak na nią.
Jak mnie nazwała, gdy wzięłam ślub?
„Nieustępliwą, permanentnie niezadowoloną intrygantką”.
Kto tu teraz snuje intrygi, jędzo?
Katherine i Margaret będą damami dworu.
O tak. Mogę?
Oczywiście.
A ja?
Nie. Mam inne plany.
Pani.
Elżbieto.
Przyjmij to.
Książki przypominają o domu.
- Dziękuję. - Proszę.
Zaczekaj.
Zostań. Napijmy się.
Za Edwarda. Poplotkujemy o dworze.
Z przyjemnością, Wasza Wysokość.
Mój brat bezwstydnie oszukiwał w karty.
O tak. A przyłapany
chciał zaczynać od nowa.
Rodzinie trudno odmówić.
Czy Edward i lord Seymour byli blisko?
Problem monarchów jest jeden.
Pominąwszy wątpliwy aspekt boskiego prawa
i dziedziczenia władzy absolutnej.
Nie można być pewnym lojalności.
Nawet ze strony doradców.
Czy rozmowa o Edwardzie cię smuci?
Brakuje mi go.
Mnie też.
Cieszę się, że tu jesteś. I że wybrał ciebie.
Jeśli o władzę chodzi,
poglądy Izydora z Sewilli
są wysoce pouczające.
Na mnie już pora.
Księżniczko.
- Guildfordzie. - Jane.
Idziemy?
- Seymour to uknuł. - Co?
Otruł Edwarda i nasłał na nas zabójców.
- Masz dowód? - Szukam.
Podczas przesłuchania
kucharka zerkała na niego przerażona.
Potem uciekła i zmieniła się w zwierzę.
Zabito ją.
Ot tak. Jakby była niczym.
Musimy porozmawiać.
Dłużej tak się nie da.
Musimy ustalić, jak nowa sytuacja wpływa na nasz układ.
Nadal potrzebuję leku, a ty zapewne chcesz rozwodu.
Tyle.
Umowa aktualna?
Owszem.
Ale mamy większy problem.
Przebywając tu jestem tylko zagrożeniem.
Dla ciebie, mojego ojca, dla siebie. Czemu nie rozumiesz?
Rozumiem.
- To czemu nie próbujesz? - Próbuję.
Nic nie działa.
Ty tu jesteś naukowczynią.
Masz rzekomo niezwykle dociekliwy umysł.
- Jestem. I mam. - Czyli się poddajesz.
Nigdy się nie poddałam.
- Czyżby? - Tak.
- Tak? - Tak.
To udowodnij.
Wybacz. Wiem, że nie chcesz.
Pójdę już.
Dobry pomysł.
Guildford.
Tato. Wróciłeś.
A ty dokąd?
Małżeńskie życie już cię pokonało?
To był błąd.
Ona mi nie pomoże.
Tu nie jestem bezpieczny.
Jadę do Florencji.
W tamtejszej bibliotece mają
list od świętego Franciszka...
Przecież to był głąb. Co on tam wiedział?
Nie zostanę tu. To niemożliwe.
Mówiłem, że nic nie jest niemożliwe.
Skazano mnie na śmierć, a stoję tu i rozmawiamy.
Dzięki twojej żonie.
Mój drogi. Musimy pomówić o przyszłości.
Klapnij sobie.
Jane musi mianować cię królem.
Nie mówisz poważnie.
Jako małżonek jesteś nikim.
Urodziwą zabawką i tyle.
Jako król będziesz miał władzę, która da ci ochronę
i pomoże znaleźć lek.
Poświęcisz wszystkie zasoby, by go odnaleźć.
A póki co będziesz bezpieczny.
W koronie. Na tronie.
No co?
Nigdy nie chodziło o lekarstwo.
Chodziło o królestwo. O ciebie.
No tak. Jestem okropnym potworem,
bo chciałem, by mój syn objął tron.
Bo chciałem wreszcie ocalić nasz ród.
Prawda jest taka,
że poświęciłem wiele energii i środków,
łamałem prawo, narażałem nas,
ukrywałem twój sekret, byś mógł żyć.
W zamian proszę tylko o to.
Nie pozwól, by jedna wada
stanęła na twojej drodze.
Ostrożnie. Ukąszenie czarnej żmii jest śmiertelne.
Dzięki!
Etianin!
- Petunia. - Nie lękaj się.
Dziękuję, że wcześniej mnie ocaliłaś.
Wybacz, że nie udało mi się ocalić Edwarda.
Próbowałaś go ocalić?
Tak, ale zawiodłam.
Opowiadaj.
Teraz, Phillips?
Działaj, Hodgkins.
Śmiało.
Sny. Są tajemnicze, choć wiele nam mówią.
Straż Kingslandu kontroluje jeden człowiek.
Lordzie Seymour?
Wygrałem.
Wasza Wysokość.
Milordzie.
Potrzebuję wykazu strażników.
Listy nazwisk.
Oczywiście.
A po co?
Chce Wasza Wysokość poszerzyć gwardię?
A po co?
Straż Kingslandu strzeże prawa,
byśmy nie skończyli twarzą w pysk z bestiami.
Imiona wszystkich strażników wedle życzenia.
Proszę.
Ty gnoju.
Niezdara ze mnie.
To by było na tyle.
Milordzie, wyprawiam dziś bankiet.
Doprawdy?
Liczę, że przyjdziesz.
Bankiet?
Poważnie? Jane i bankiet?
To samo pomyślałem.
Dość mam tego psa!
To ona.
Następnym razem zobaczysz mnie w czapce z psiej skóry!
Bess.
Nie dam cię skrzywdzić. Uciekaj.
Siostro. Milordzie.
Co się stało, siostro?
Wąż był martwy.
Martwy?
Tak. Chyba się udusił.
Tak czy siak, zdechł.
Niestety.
Taki wspaniały podarunek.
Jane uwielbia przyrodę.
Pączuszku, trzeba było dać mi wybrać.
Węże są wątłej natury.
Nie. Znam swoją siostrę. Łże.
Nie ma odwagi,
by sprostać wymaganiom życia na dworze.
Zabójstwo?
Tak. Weź tofanę na ten przeklęty bankiet.
Jane dziś skona.
To co, było minęło? Sztama?
Sztama. Kumple.
- Przyjaciele. - Miła.
Nie teraz. Moja córka, królowa,
zaprasza was na skromny podwieczorek.
Witajcie.
Ukochana królowo,
jak ja ci się odwdzięczę za twój intelekt
i rodzinną lojalność?
Co moje, to i twoje.
No tak, napitki.
- Jane. - Guildford.
Nie lubię się z tobą kłócić.
A potrafisz.
Dziękuję, ty też.
Musisz dać mi słowo.
Dam. Zrobię wszystko,
gdy tylko ukarzemy zabójcę Edwarda.
Dziękuję.
A jak idzie?
Właśnie go przechytrzam.
No proszę.
Czerwona torba, czerwona wstążka.
Jane mówiła, że klucz będzie w...
Szkatule z różą.
Nic tu nie ma.
Gdzie to jest? Szlag!
To zaszczyt być waszą królową.
Wiem, że chcecie mnie chronić,
jak chroniliście mojego ukochanego kuzyna.
Czekałam na to, Wasza Wysokość.
Niniejszym składam najserdeczniejsze
gratulacje.
Dziękuję.
Marynowane kasztany w pupci.
- Fascynujące. - Kasztany w pupci?
Skuteczna metoda na ospę.
Skoro o ospie mowa,
to zapewne i o kuzynie Simonie ze Swanage.
Musimy wspólnie zapolować, Guildfordzie.
Jutro o świcie.
O świcie mogę zapolować na poduszkę.
No tak. Musisz podlewać piwem swoją pijacką reputację.
Rozpustnik z niego. I chwała mu za to.
Nie zasłużył na tę reputację.
Tak.
Co zatem porabiasz w ciągu dnia?
Ciekawi nas to.
Cóż...
Mnie ciekawi ta kucharka.
Nie dziwi cię, że otruła króla?
Dlaczego miałaby to zrobić?
Bestie nienawidzą Werytów. Głupie pytanie.
Wznieśmy toast.
Tak jest.
Świetny pomysł. Dziękuję.
Jak mówiłem,
za naszą mądrą królową,
która wywęszyła Etiankę w naszych szeregach.
Zawsze plotkowano, że są tu Etianie.
Dlatego jestem ogromnie wdzięczny.
Chwileczkę.
Chciałam powiedzieć, jak bardzo jestem dumna.
Z siebie.
Poradzę sobie.
- Gdzie się tego nauczyłaś? - Nie rozpraszaj mnie.
Samotne wychowanie trzech córek
to wyzwanie, któremu dzielnie sprostałam.
- Najstarsza jest królową. - Matko.
Jak moja własna matka, królowa Francji.
Siedem tygodni.
Za matki!
Jaka ja głupia. Tylko ja jestem tu matką.
Do dna.
O nie. Żebyś stanął na wysokości zadania.
Za mnie!
Wybaczcie.
Kretyn.
Wszystko psujesz.
Nie musiałaś mnie bronić.
Zdążyłem przywyknąć.
Jak ty to znosisz?
Mam gdzieś, co mówią.
Ci, których cenię, dobrze mnie znają.
No dobrze. Co my tu mamy?
Chyba listy, ale są zaszyfrowane.
Jak to nie świadczy o winie, to już nie wiem co.
To nie atbasz ani szyfr podstawieniowy.
To szyfr Albertiego.
Co?
Nie mówię po aramejsku, ale nie jestem idiotą.
Chodź.
Dobrze.
Proszę.
Koło szyfrowe.
Po co ci to?
Henryk używał szyfru do komunikacji z cesarzem Rzymu,
gdy starał się o rozwód.
Pokazał to doradcom, a mój ojciec mnie.
Seymour też go zna. Bogowie, mądry jesteś.
No raczej.
Noce w satynowej bieli
Bezkresne jak sen
Tyle listów napisanych
Choć nie wyślę ich tobie
Piękno, którego tak mi brak
Którego nie znały oczy me
Prawdy, którą znam
Nikomu nie wyznam, nie
Bo kocham cię
O tak, kocham cię
Jakże kocham cię
O tak
Miałeś zapukać.
Rycerskość nie umarła.
Nienawidzę umierania i rycerzy.
Frances, miłości moja najsłodsza.
Każdej nocy śpię jak niemowlę,
i upojony winem śnię o naszych figlach,
nagusieńki.
O Boże.
Zechcesz zostać moją żoną aż po kres?
Nie.
Kiedy ja cię miłuję!
Nie miłujesz, przestań.
Gdybym potrzebowała męża, a nie potrzebuję,
wzięłabym innego.
Dlaczego?
Żaden z ciebie materiał na męża.
Jam jest esencją uległości.
Gdyby tak było,
ty zostałbyś mężem Jane,
a nie Guildford.
Ach tak? To by było głupie, zważywszy na fakt, że Guildford...
Jaki fakt?
- Żaden. - Co z nim?
Chlamydia go dopadła.
Jeśli chcesz mnie jeszcze ujrzeć,
powiesz mi wszystko. Teraz.
Dlaczego powstrzymałeś Frances?
Podoba ci się?
Nie wolno zabijać bez celu.
O tak! Tak!
Dziwadła jedne.
Co Jane z nim robi cały dzień?
Pewnie się zabawiają.
Rozwiążesz mnie, pączuszku?
Coś się święci.
Jedno mi nie pasuje.
Zwolniono stajennych z zachodniej stajni.
Na rozkaz Jane.
Jane?
A co ona ma do stajni?
Swędzi mnie ucho.
Dzieje się coś dziwnego. Już ja się dowiem co.
Zbliża się świt, a nasi nieustraszeni łamacze szyfrów
nie znaleźli dowodów wskazujących na Seymoura.
Znaleźli jedynie...
„Moja pinda drży w wilgotnym oczekiwaniu
na chłostę twych przerażonych pośladków. Pozdrawiam, Maria”.
Pisała do Seymoura.
Zboczuch jeden.
Posłuchaj tego.
„W przeciwieństwie do mieszkańców Florencji
twój zabójca nieźle sobie radzi”.
W sensie siusiak?
Żaden siusiak. Trucizna.
„Florentyński zabójca”. Tofana.
- Trucizna, która zabiła Edwarda. - Wspólnie go zabili.
Maria nie kochała brata?
Ależ ja jestem naiwna.
Ludzie są samolubni i rozczarowujący.
Muszę zwołać radę.
Poprośmy twojego ojca.
Już prawie świt.
Uważaj.
Mario?
Jane. Ze stajni, jak mniemam?
Sama tam idę.
Nie! Nie idziesz.
Doprawdy? Nie idę?
Dlaczego?
Bo...
W życiu kobiety przychodzi moment, w którym panikuje
i podejmuje decyzję, której pożałuje szybciej,
niż myśli.
Dla Jane ten moment właśnie nadszedł.
Zabiłaś Edwarda.
Mam dowód.
Daj mi ten pieprzony list!
Nie jesteś królową.
Abdykuj albo giń, Jane.
Abdykuj albo giń!
Frances zna sekret Guildforda.
Maria wie, że Jane zna jej sekret.
Ja też mam sekret.
Celowo utajniony na potrzeby zawiłej intrygi.
Zwrot akcji, prościej mówiąc.
Edward żyje.
Żyje!
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska