Non son a herdeira. Por que me nomeou?
ANTERIORMENTE
Fun a primoxénita.
E por fin hai unha muller no trono
e é o carallo da Jane Grey!
Pois tereina que matar.
Os etiáns non sobrevivirán ó inverno
coa nova Garda do Reino.
Deixádeos en paz, cuadrilla de matóns.
Eu son Archer.
O líder, Archer, por que non está xa morto?
Fago o que podo.
A vontade. Roubáchela ti.
Ves esa caixa? Pona onda a raíña Jane.
Bel, falar de Eduardo estache afectando?
Alégrome por ti.
Eu quero a cura e ti o divorcio.
O trato segue en pé?
Nunca me rendín por nada na vida.
Demóstrao.
Botaron os mozos das cortes do oeste.
Que hai alí?
- É o veleno que matou a Eduardo. - Matárono xuntos.
Mataches a Eduardo. Teño probas.
Abdica ou morre!
E agora, un xiro: Eduardo está vivo.
Había unha vez un novo rei que fora envelenado
e dérano por morto,
mais resulta que non o estaba.
Onde estou?
Eduardo, meu meniño.
Eduardo recoñece a cara.
Viuna miles de veces na efixie dela.
Esta vella monxa é a formidable Margarida Beaufort.
Mais para Eduardo, é simplemente...
Avoa?
Abofé.
Rescatámoste.
E polos pelos.
A tola de túa irmá íate matar.
María envelenoume, lémbroo.
Tiveches sorte, tiñamos o antídoto.
Jane dixo que non había.
Os veritiáns pensan que o saben todo.
Estou confundido.
Só lembro estar no palacio, agochado na soleira,
e logo sentín un golpe na cabeza.
Deixa de queixarte.
Estás vivo.
Esta échenos unha escaladora magnífica.
Levoute da torre nas costas.
Debo volver ó palacio.
Volverás. Pero antes, descansa.
Estás a salvo aquí coa avoíña.
Todo vai estupendamente no palacio.
Non todo vai estupendamente no palacio.
A RAÍÑA JANE
De feito, María esganou a Jane e deixouna inconsciente
e tirada na herba coma a merda de can do día anterior.
Pero Jane só pensa en...
Guildford.
Rupert, onde está Guildford?
Está ben.
Está no prado do sur.
Había unhas cartas aquí. En código. Precísoas. Onde están?
Veu a princesa María. Levouno todo.
Maxestade?
Temos que falar do teu home.
Entrementres, nun campamento etián non moi lonxe...
Os escoceses queren unha resposta.
E mandaron haggis.
Daquela van en serio.
Odio o haggis.
A min encántame.
Debemos aceptar os termos.
Que? Non che gusta?
Eu non dixen tal.
Mais hai quen di que se nos aliamos con Escocia,
só cambiamos un veritián por outro.
"Hai quen di"? Refíreste a ti e os outros voadores?
A raíña escocesa garántenos dereitos se loitamos con ela.
Só lle hai que axudar a tomar o trono.
Doado, non si?
Volveremos vivir.
E, a verdade, non temos outras opcións.
Gardas!
Por Inglaterra e pola raíña Jane.
Gardas!
Raíña Jane?
Collede as espadas!
Isto é un desastre.
Pánico. Esta cara é de pánico.
Éche simple. María matou a Eduardo e quíxome matar a min.
Non temos probas.
O meu pescozo.
Un pequeno negrón?
Seymour di que pasou a noite con el.
Se houbese unha testemuña do presunto ataque,
teriamos algo.
Non. Convoca o consello.
Non son amigos.
Pois teñen que saber a verdade.
Que verdade? María poravos de mentireira trastornada
e usarao como pretexto para vos derrocar.
Non a subestimedes.
Terá debilidades.
Ten unha soa.
É muller.
Eu son muller.
Xa, pero tedes a Guildford.
Os homes dan seguranza.
Está claro, tedes que facer de Guildford o voso rei o antes posible
e eu xa teño aquí o papelame necesario.
O meu rei?
Non preciso rei ningún. Eduardo elixiume.
Non, elixiu o voso fillo.
Nomeouvos porque casabades con Guildford e...
Non é verdade.
É tal. Eu estaba alí.
Non o tomedes a peito. Non estamos nun "raíño", non si?
Un rei afianza o voso dereito ao trono.
E ten moito sentido coroarvos xuntos.
Quen non quere un dous por un?
Podémolo contar no banquete.
Un banquete? Non. Un banquete, non.
Un banquete, si.
Preciso un plan.
A nobreza xa está en camiño.
Se queredes gañarlle a María, ponde a nobreza da vosa parte,
ofrecédelles unha velada agradable e xogade conforme as condenadas regras.
Maxestade, a vosa nai solicita a vosa presenza con urxencia.
Estou ocupada.
Excelente. Tamén hai unha estraña rapaza irlandesa na porta da cociña.
Rogoume que vos dese isto.
Merda de polgares débiles!
Cousas da endogamia castelá.
O pescozo de Jane é coma un carballo.
Pensaches que morrera, meu amor. Déchelo todo.
E se o conta?
Non ten probas.
Papaia, preocúpame Bel. Leva agochada no cuarto todo o día.
Estará neses días.
Algo argalla.
Vixía a Bel. Eu vou por un aliado.
Pídeme a carruaxe. Teño un exército que montar.
En tódalas xeracións
hai un político que busca o poder na sombra.
Neste caso, aliándose cunha potencial raíña.
- Trae e lisca. - Si, alteza.
- Este é lord... - Norfolk.
Debo subir ao trono.
Jane Grey atenta contra a sociedade veritiá.
Non che sei.
Non quero unha guerra.
Xa. Pois se non vas axudar, que fas aquí?
Se cadra vin por nostalxia.
Teu pai e eu xogabamos aos médicos
neste xardín.
Non son parva.
Quero a cabeza de Jane Grey e preciso o teu exército.
Veña.
Que queres?
Cando reines,
quero ser lord chanceler.
O posto está collido.
Xa.
Por lord Seymour.
Home desprezable.
Súa nai contoume que sempre lle pedía que lle dese uns azoutes.
Desprezable.
Despide a Seymour, ponme no seu lugar,
e enviarei 5000 homes a loitar por ti.
Canto á pobre Jane...
Hai que lavar iso todo. Vale.
Á esquerda... A miña esquerda.
A outra esquerda! Necios.
Por que vés só? E Jane?
A súa maxestade laméntao.
Estame a rexeitar?
Como se atreve?
Charles, colle!
Bo tiro, lady Margaret.
Pareces un cabalo.
- Cabalo. - Como?
Os símiles son de cimpróns.
Madre, ¿por que non pomos o viño nesa esquina
para que os invitados falen?
A nobreza vai coñecer a Jane como raíña,
e sempre dis que as alianzas se crean con bebida e parola.
Polo menos, alguén da miña proxenie pon atención.
Sempre.
Margaret, abonda.
Hoxe recibín unha carta da condesa de Swinford.
Di que está disposta a te recibir.
- Que sorte tes. - Que?
Ten instruído xeracións de rapazas
que acaban por se converteren en mulleres obedientes da nobreza europea.
Mándasme fóra?
Non lle morrera unha rapaza?
Estaba xa enferma.
Ti non me mandas.
Xa verás como si.
Onde está a condenada de vosa irmá?
Susannah, que ben verte.
Deus, que che pasou?
- Ordenaches que nos atacasen? - Que?
A Garda do Reino asaltou o noso campamento no teu nome.
Eu nunca ordenaría tal.
Por favor, creme.
Deus, aínda sangra.
- Tanto ten. - Déixamo ver.
Téñoche unha untura.
É árnica.
Senta, a ver.
Tes as mans conxeladas.
Non sexas mexericas.
Daquela, raíña Jane.
Non o podía crer.
Nin eu.
Sinto o de Eduardo.
Eu tamén.
En serio non tiña a ninguén máis para lle deixar o trono?
Que graciosa.
Sabes o que? Non te envexo.
Todo é un desastre,
e só vai a peor.
Non volverá pasar.
Onde vas?
Traballar, hostia.
Señorías. Señorías!
Disolvede a Garda do Reino. Inmediatamente.
- Maxestade... - Silencio.
Acabouse.
E colgarei a quen colla desobedecendo as miñas ordes.
Bo día.
Maxestade, iso foi algo precipitado.
Si, o reino precisa orde.
Non, precisa cambio.
E que lle diredes á xente cando nos invadan as bestas?
Non hai nada que temer.
As luvas de cabra, papón!
Jane, porén, ten moito que temer.
Especialmente a María.
Por sorte, a Jane dánselle ben os abusóns.
No fin de contas, ten anos de adestramento con súa nai.
Maxestade.
Algunha deambulación que destacar ultimamente?
Pois acabo de deambular onda os meus conselleiros.
Reunístesvos...
Foi imprevisto, princesa.
Disolveu a Garda do Reino.
- Desculpa? - Non digas "desculpa", di "que".
A Garda do Reino protéxenos
- da peste etiá. - Pois xa non.
É unha insensatez.
Os etiáns son viles.
Aberracións noxentas da natureza.
Debemos destruír a semente de Satanás,
erradicala das nosas terras con lume, e vós...
Non! Vós tedes un bo corazón
e unha mente progresista. Que vai ser o seguinte?
Eu estou desexando descubrilo.
Abur.
Mi madriña.
Si que despreza os etiáns.
Por suposto, pámpana.
Sigue.
O rei Henrique cambiou a nai de María, Catarina,
co seu osudo cu español, por Ana Bolena.
Seica lle saíu animal, dentro e fóra da cama.
- Era unha besta. - Xa, Dudley.
Para María, as bestas non só son malas.
Són a raíz de tódolos seus males.
Odio.
A súa debilidade é o odio.
Dudley, coido que xa sei o que facer.
Isto é o comezo, Susannah, xúrocho.
A ver se Archer acepta. Éche testán.
Ensináchesme un latín de merda, pero...
Aquí di: "Como curar a besta"?
Estou investigando.
Investigando?
Seica algúns etiáns sofren coa súa condición,
tanto que farían calquera cousa para se desfaceren dela.
E que atopaches?
Nada.
Porque non existe.
Como o sabes?
Sabes o fillo da cociñeira?
O cativo que fuxiu?
Oíu falar dunha cura, un centro en Londres
onde pagas para que te manquen na forma etiá.
A dor ensínalle ao cerebro, ou á alma, non sei,
a non volver cambiar. Nunca funcionou.
Acabárono matando a paus.
Sei que queres axudar e agradézocho.
E se este plan funciona,
todo cambiará para nós.
Pero todos deberían saber que non hai cura.
Non volvas cuestionar o noso dereito a existir.
Xa.
Abofé.
Tes razón. Síntoo.
Ben.
Por favor, dálla a Archer.
Maxestade?
Deus, é miña nai. Á fiestra.
Madre, que sorpresa tan agradable.
Jane!
Jane, lévote buscando todo o día.
Non teño tempo.
Tes, si.
Guildford Dudley é un cabalo.
Ai, carallo.
Vino cos meus propios ollos. Arranxarei o divorcio.
Hai unha semana, era o que Jane quería, pero agora...
Non farás tal.
Jane, non podes estar casada cun etián.
De sabelo, eu nunca...
...me farías casar?
Polo menos son raíña,
o que abofé queriades ti e Dudley.
Non o lamento.
Ti estás no trono e eu estou no palacio.
Pero nunca estaremos a salvo con ese "home" ao teu carón.
Acaba con este matrimonio ou acábocho eu.
Son a raíña.
Non tes poder para me obrigares a facer nada.
Vállame Deus. Quérelo?
Quérelo.
Jane!
As dúas cousas máis irritantes do mundo son
o ruído de alguén comendo unha mazá
e cando túa nai pode que teña razón.
Guildford.
Rupert countoume. Estás ben? Falaches co consello?
Cala e bícame.
Pasa algo máis. Que foi? Cóntame.
Despois, pero...
E se non quero o divorcio?
E se non?
- Putos cordóns. - Xa.
Gustarame?
Iso espero.
Intentei buscar como sería.
Mirei nos libros, mais...
Vas falar todo o tempo?
Non.
Talvez.
Vas deixar postas as botas?
Non.
- Agarda. - Jane?
Non sei o que facer.
Odio non saber cousas.
Eu pódoche ensinar, se queres.
Quero.
Iso foi sorprendentemente vigoroso.
Grazas... Supoño.
María púidote matar.
Teño un plan para ela.
Escribinlle a Archer.
Convidei os etiáns ao banquete.
Convidaches etiáns ao teu banquete de coroación?
Estás tola.
A nobreza botará lume.
María sobre todo.
Estou segura de que me volverá atacar.
E haberá testemuñas.
Traizón?
É arriscado.
Pero é brillante.
Supoño que non llo contaches a meu pai.
Non polo miúdo.
Guildford...
Sabes que teu pai me pediu que te fixese rei?
É o que quixo sempre.
Casaches por iso?
Non.
Eu só quero a miña cura.
Só quero recuperar a miña vida.
Jane sabe que o etianismo non ten cura.
¿Pero cóntallo a Guildford xa
a risco de estragar esta ditosa detumescencia?
Ou mellor agarda?
Mellor agarda.
Avoa, estou a durmir.
Arriba.
Ti quen es?
Iso non importa... moito. Estás en perigo.
En perigo? Este convento pertence á miña avoa.
Estou a salvo.
E por que fechou?
Non fechou.
- Fechou! - Ides escoitar, maxestade?
Como sabes quen son?
En 30 segundos, as monxas vante vir ver.
Finxe un ataque, colle as chaves e déixame o resto.
Por que lles ía ter medo?
Que van facer? Matarme a rezos?
E por que me ía fiar de ti?
Pode que te mandase miña irmá para me matares.
Se te quixese matar, guapiño, estarías morto.
Por última vez.
Non, quedo.
Teño boa intuición para estas cousas.
Como queiras. Chámome Fitz, por certo.
Princesa Bel.
Apurade!
Debemos estar onda a avoa ao solpor.
Aínda me custa crer que a avoa sexa monxa.
Que lle quería a Eduardo?
Cantas preguntas.
Acabemos de facer a bagaxe. Veña, bulide.
Debería avisar a Jane.
É o correcto.
Cunha nota.
Éche estraño e marabilloso cando á fin
ves a alguén como realmente é,
con fraquezas e virtudes, dons e maldicións, e te decatas de que,
se cadra, iso é o que o fai perfecto.
Oxalá el o puidese ver tamén.
Ola, princesa.
Unha nota avisando a Jane.
Que nena tan mala.
Sei doutra princesa que o consideraría un acto de traizón.
María non é a raíña.
Mais hao ser.
E ata que chegue ese bo día, non quero que o arruinedes.
Levádenos a Kenninghall!
Vamos.
Edward, apenas tocaches o pudin.
Non che son moito de almorzar.
Moitas grazas por tódolos coidados,
mais penso que xa podo ir marchando.
Aínda non.
Dime, cando túa irmá te ía matar na torre,
tiveches medo?
Obviamente si.
Isto vai ser complicado.
De que falas?
Deus, es un sapoconcho!
Son unha tartaruga.
Es etiá?
E ti tamén.
Imposible. Cambiaría na puberdade.
Non. Os homes da realeza adoitan atrasarse.
A teu pai non lle saíu a peluxe pubiana ata ben entrado nos 20.
Eduardo, es etián.
E has ser o primeiro rei etián.
Pero como provocarás o cambio?
Outra apócema máxica?
Era unha menciña.
A maxia non existe.
É hora de sacares a besta que levas dentro
e salvares o reino.
Morre, etián!
A pequena Grey, que cativa tan interesantemente violenta.
Proba cunha real.
Toma, moneca. Proba.
Unha suxeición destra, básica, elegante.
Pero coas dúas mans,
tes máis poder no combate.
Proba.
Moi ben.
Túa nai estaría orgullosa.
Mamá pode ir rañala.
Adorable.
Eu penso o mesmo da miña vella sarxenta.
Sabes o mellor das nais?
Que chega un día en que morren.
- Hostia. - Hostia.
Seymour.
Ves, Stan? Na coroación dun rei,
buscas algo que diga:
"Non estou aquí polo poder, pero axuda."
Papá, téñoche que contar algo.
- Dudley. - Querida!
Lady Frances, que honra.
Gústanche os meus deseños para a coroa do rei Guildford?
Quero falar contigo. Marcha.
Non, quero quedar.
Si, déixao quedar.
Ten que aprender a estar na corte,
e que mellores titores ca nós?
Stanley, senta.
Veña, teño viño ou pastel de pichón, se che apetece un petisco.
Non me apetece petisco ningún.
Dixéchesme que Jane sería raíña e que Guildford non daría problemas.
Hai algún problema?
É un cabalo.
Guildford? Un cabalo?
Que graciosa. ¿En que raio te basas
para dicires tal?
Díxomo Stan.
Obrigoume.
Pensaches que non o ía saber?
Pensei que o saberías,
pero que non poderías facer nada,
daquela tanto ten.
Xa veremos.
Vaia día. Fíxenme amigo da Grey máis nova, quen o ía dicir?
E adiviña a quen encerrei en Kenninghall.
Norfolk.
Seymour, eu xa marchaba.
Deica o banquete.
Os meus homes virán á medianoite.
El?
As amizades teñen un prezo.
Cando reine, Norfolk será o chanceler.
- Ese son eu. - Actualízate.
Estasme despedindo?
Non sabes o que fixen por ti hoxe.
Pero podemos rebuldar, querido.
Non torzas o bico, Seymour. Sabes que me pon furiosa.
Veña, saca as bólas e ponte en posición.
Non.
Primeiro respéctame no profesional
e logo azóutasme no cuíño.
Pois rematamos.
Que o pases ben esta noite nesa festa rancia, soa!
Todo o mundo coñece as bolboretas no estómago
que veñen co primeiro banquete celebrado no honor dun,
agás ti, campesiño, ti que vas saber.
Ola.
Estás fermosa.
Escolle unha.
Ben, non teño que cortar unha.
Son preciosos.
Eran de miña nai.
Guildford, non. É demasiado.
Antes de ti, estaba desesperado.
Bebía, apostaba, pelexaba.
Fodía... todo.
Pero agora, por primeira vez na miña vida, teño esperanza.
Déchesme esperanza, Jane.
Jane...
Guildford, temos que falar.
Velaí estades, ruliños.
Veña, o voso reino agárdavos.
Preparado?
Grazas por vir.
Encantado.
- Que ben que viñeses. - Moitas grazas.
Encántame o ramo.
- Alégrome de verte. - E eu.
Probade o golfiño. É o tempo.
Non te recoñecía!
Mira para ti, trasniño.
Que? Non vos encanta? A min si. Veña, a beber.
E logo presentareivos as persoas adecuadas.
Maxestade, preséntovos o duque de Norfolk.
Maxestade.
O consorte.
Non por moito.
E lord Scrope.
O suroeste é case todo del.
E as Terras Medias.
Todo o mundo as esquece.
Estabamos a falar das protestas que hai en Cheapside.
Sempre están a protestar en Cheapside.
Talvez habíalles que aprender a ler.
Ben xogado.
Xa dicían que eras simpática e así é.
Jane, protestan por vós.
Princesa María, alégrome de que puideses vir.
Que será o seguinte?
Dámoslles o almorzo ás bestas?
Norfolk, ven, quero un trago.
Maxestade, xa chegaron.
Como estás, gatiña?
- Toma. - Ola, madre.
De onde sacaches todo iso?
Non estou guapa?
Es unha viúva, non unha pendanga. Quítao.
Que lle dean.
Si, que lle dean.
Xente! Atendédeme.
Rógovos silencio. A raíña ten algo que anunciar.
Jane está diante das persoas máis importantes do reino
e do home que pode que ame,
e sabe por que o destino a trouxo a este momento e a este lugar.
Meu querido pobo...
Para cambiar o mundo.
Esta noite convídovos a rexeitar
a división e o odio das xeracións pasadas.
Debemos volver convivir
pacificamente, en unidade.
Etiáns e veritiáns.
Aboliremos as leis da división.
Como mensaxe de unidade,
convidei uns amigos etiáns a unírense a nós.
Un pracer.
Princesa María, gustaríache propor un brinde?
Un brinde?
¿Queredes que compartamos o noso viño, a nosa comida
e o noso aire con estas abominacións?
Como ousades lixar o palacio de meu pai?
Non sodes benvidos.
Son benvidos.
Convideinos eu.
E son a raíña.
Raíña?
Es un erro.
Un erro pernicioso con poder por culpa dun desastroso traspé,
non por dereito divino.
O sangue de Deus corre polo meu corazón.
A ver o que corre polo teu cando...
Cando que?
Dille á raíña que vas facer.
Nada arrepía os ingleses
dun xeito tan mortificador coma montar unha escena en público.
É algo que ves cando viaxas.
E unha exhibición así pola parte da súa propia princesa?
É un incendio social.
Por non dicir un suicidio político.
Archer.
Grazas por me aceptares o convite.
O de abolir a división...
¿era unha proposta real
ou convidástesnos como carnada para unha trampa?
O certo é que medrei sen ser consciente da desigualdade.
Non estou orgullosa.
Non a vía e non tiña que pensar nela.
Mais é o único que importa.
De facermos isto,
fará falla unha reconciliación seria da xente.
Tempo, negociación... A nobreza está a favor?
A máis alta nobreza veritiá pasará aquí a semana.
Queda, axúdame a convencelos para que nos apoien.
Non son diplomático.
A vitoria non só se gaña no campo de batalla.
Corazón e cabeza?
Algo así.
Si! Bebe, bebe...
Non. Agarda.
Oe, non tedes piña?
Granadas. Tedes granadas?
Vaia festa. Non hai piña?
Vaime buscar piña, veña.
Podédesme axudar cun debate que teño coa muller?
Algunha vez oístes falar dunha cura?
- Para a resaca? - Sexo.
Pastel de anguía.
Non, unha cura para o etianismo.
Acaso a precisamos?
Pensas que estamos enfermos? Malditos?
Estoume moneando de ti, meu.
Non a precisamos.
Para que a quero?
Son un bufo. Vexo na escuridade.
E ti que cona fas?
Xa, abofé.
Adeus.
Pailán.
Caeume ben. Gústame o seu pelo.
Ola! Como estás?
Maxestade.
Non che vira ese estilo... Abofé, ti tamén.
Guildford, temos que falar.
Jane, que foi? Que pasa?
Intenteicho contar onte e non o fixen e...
Si?
Non hai cura.
Como dixeches?
A cura etiá non existe.
- Non o sabes. - Sei.
Engánaste.
Aplica a lóxica.
As eirugas vólvense bolboretas.
Os cágados, ras. A metamorfose é parte da natureza...
- Jane, non sigas. - Guildford, non precisas cura.
Non podes cambiar o que es e non tes por que.
Nin por teu pai nin por min.
- Por ninguén. - Jane, para.
É o reino o que debe cambiar, non ti.
Disolvín a Garda, podo acabar coa división.
Podo curar Inglaterra.
Que lle dean, cúrame a min!
Confiei en ti.
Guildford, agarda.
Guildford, por favor, agarda!
Guildford.
E así foi como sobrevivín á hidropisía e...
Quen é ese home?
Quen? William?
Traballa para Norfolk. Éche bo tipo.
Por favor, preséntanos.
Non. O amor está morto.
Non.
Gústame o vestido.
Vestiume miña irmá.
- "Vestiume miña irmá"? - Xa, que mal.
- Ti! - Frances!
Ti non. Ti, hora de durmir. Rematou o banquete.
Deus, é grandiosa.
Por que me segues?
- Acouga, meu. - Mira...
Se te ofendín antes, pídoche perdón.
Non me ofendín.
Vinche dicir que che mentín.
Hai unha cura etiá.
E sei onde atopala.
Guildford?
Os baixóns tralas festas sonche unha agonía.
Pasas de que te homenaxeen centos de persoas
a rifar co teu home e eructar golfiño
sen plan ningún á vista para acabar coa túa curmá psicótica.
Retirádevos.
Maxestade.
Maxestade?
Non temades.
- Quen es? - Petunia, a cadela de Eduardo.
Xaora que si.
Precisades probas para acusar a María e Seymour.
Eu podo axudar.
Collede os etiáns!
Morre! Toma esa!
Ola, moneca. Divírteste?
Non. Mamá vaime mandar vivir cunha vella lurpia.
Di que preciso "disciplina".
Seguro que a raíña Jane o pode evitar.
Está moi ocupada. Non me quere ver esta mañá.
Ocupada? Facendo o que?
Mamá tamén di que non fale de Jane con persoas alleas á familia.
Pero mamá é unha vella pesada, lembras?
E quérete mandar fóra.
Igual a podo parar.
Por que non sentas?
Cóntamo todo. A que andan?
Pois Jane vai falar cunha herborista do mercado do río.
Algo dun veleno.
¿Nunca lle colliches veleno á florista do mercado
para matar o rei e pór a túa amante no sitio?
Pois se te atopas nun apuro así,
desfaite de tódalas probas, incluída a florista.
Cómpre ser meticuloso.
Unha testemuña compareceu e confirmou categoricamente
a identidade dos asasinos do rei Eduardo.
Lord Seymour e a princesa María.
Detédeos!
Non está.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro