Nie mam prawa do korony. Dlaczego ja?
POPRZEDNIO
Jestem jego pierworodną.
A teraz tron objęła kobieta.
Jane, kuźwa, Grey.
Sama muszę ją zabić.
Etianie nie przetrwają kolejnej zimy,
nie przy Straży Kingslandu.
Zostawcie ich, zbóje.
Archer to ja.
Dlaczego ich przywódca Archer wciąż żyje?
Robię, co mogę.
Wola Edwarda. Ukradłaś ją.
Ta szkatuła. Zostaw ją w pobliżu Jane.
Czy rozmowa o Edwardzie cię smuci?
Cieszę się.
Potrzebuję leku, a ty rozwodu.
Umowa aktualna?
Nigdy się nie poddałam.
To udowodnij.
Zwolniono stajennych z zachodniej stajni.
Po co jej stajnia?
- Trucizna, która zabiła Edwarda. - Wspólnie go zabili.
Zabiłaś Edwarda. Mam dowód.
Abdykuj albo giń!
Zwrot akcji. Edward żyje.
Dawno temu był sobie król. Otruto go
i uznano za zmarłego.
Ale nie umarł.
Gdzie ja jestem?
Edwardzie, kochany.
Edward zna jej twarz.
Widział jej portret tysiące razy.
Ta starowinka w habicie to Małgorzata Beaufort.
Zaś dla Edwarda...
Babcia?
Oczywiście.
Uratowaliśmy cię.
I to w samą porę.
Twoja siostrunia chciała cię zabić.
Pamiętam, truła mnie.
Na szczęście dla ciebie mieliśmy antidotum.
Podobno nie istnieje.
Weryci myślą, że wiedzą wszystko.
Nic nie rozumiem.
Pamiętam, że byłem w pałacu, stałem w oknie.
Coś uderzyło mnie w głowę.
Nie jęcz.
Żyjesz.
A ona wspina się jak nikt.
Wyniosła cię na plecach.
Wracam do pałacu.
Wrócisz, gdy wypoczniesz.
U babci jesteś bezpieczny.
W pałacu wszystko gra.
W pałacu nic nie grało.
MOJA KRÓLOWA JANE
Maria udusiła Jane i zostawiła ją nieprzytomną
niczym psią kupę na trawie.
Ale Jane myślała tylko o...
Guildford.
Rupercie, gdzie Guildford?
Bezpieczny.
Jest na południowej łące.
Były tu dokumenty, listy. Zaszyfrowane. Gdzie są? Gdzie je schował?
Księżniczka Maria wszystko zabrała.
Wasza Wysokość?
Musimy pomówić o twoim mężu.
Tymczasem w pobliskim obozie Etian...
Szkoci dają nam miesiąc na odpowiedź.
Przysłali haggis.
To znaczy, że nie żartują.
Obrzydlistwo.
Mnie smakuje.
Przystańmy na ich warunki.
Coś nie tak?
Tego nie mówię.
Ale niektórzy sądzą, że sojusz ze Szkotami
to zmiana jednych Werytów na drugich.
Niektórzy? Czyli ty i reszta młodzików?
Szkocka królowa obiecała nam prawa za walkę u ich boku.
Wystarczy, że pomożemy podbić Anglię.
Proste.
Odzyskamy swobodę.
A innych opcji nie mamy.
Straż!
Za Anglię i królową Jane!
Straż!
Królową Jane?
Do broni!
To katastrofa.
Panikuję. Tak wyglądam, gdy panikuję.
To proste. Maria zabiła Edwarda i próbowała zabić mnie.
Nie mamy dowodu.
A moja szyja?
Blednący siniak.
Seymour mówi, że spędziła noc z nim.
Gdyby byli świadkowie tego rzekomego ataku,
mielibyśmy argument.
Nie. Wezwij Radę.
Nie ufaj im.
Muszą poznać prawdę.
Czyją? Maria zrobi z ciebie zakłamaną wariatkę,
co będzie pretekstem, żeby cię obalić.
Nie lekceważ jej.
Musi mieć słabość.
Tylko jedną.
Jest kobietą.
Ja też.
Tak, ale masz Guildforda.
Mężczyźni dają ochronę.
To jasne, że Guildford musi jak najszybciej zostać twoim królem.
Przygotowałem już dokumenty.
Moim królem?
Nie potrzebuję króla. Edward wybrał mnie.
Nie, wybrał twojego syna.
Wskazał ciebie ze względu na ślub.
To nieprawda.
Prawda. Byłem tam.
Nie bierz tego do siebie. To „królestwo”, nie „królowastwo”.
Król utwierdzi twoje roszczenia.
Koronacja dwóch osób ma sens.
Każdy lubi dwa w jednym.
Ogłosimy to na bankiecie.
Co? Żadnych bankietów.
O tak.
Muszę mieć plan.
Szlachta jest już w drodze.
Jeśli chcesz pokonać Marię, przekonaj szlachtę do siebie.
Niech się zabawi. I przestrzegaj reguł gry.
Wasza Wysokość, twoja matka cię prosi.
Jestem zajęta.
Przekażę. Przy kuchni jest też dziwna Irlandka.
Błagała, żebym ci to dał.
Przeklęte słabe kciuki!
Tak się kończy chów wsobny.
Jane ma kark jak dąb.
Myślałaś, że nie żyje, kotku. Starałaś się.
A jak komuś powie?
Nie ma dowodów.
Pączuszku, martwi mnie Bess. Od rana nie wychodzi.
Może ma okres.
Coś knuje.
Pilnuj jej. Ja załatwię sojusznika.
Wezwij powóz. Mam armię do zebrania.
W każdym pokoleniu
rodzi się polityk, który widzi w sobie królotwórcę.
Lub, jak w tym przypadku, królowotwórcę.
- Dawaj i wynocha. - Tak jest.
- Oto lord... - Norfolk.
Muszę przejąć tron.
Jane chce podważyć weryckie tradycje.
Sam nie wiem.
Nie chcę wojny domowej.
To po kiego przylazłeś?
Z czystej nostalgii.
Wraz z twoim ojcem zabierałem panienki
do tego ogrodu.
Nie jestem głupia.
Chcę dostać głowę Jane, więc potrzebuję twojej armii.
Śmiało.
Czego chcesz?
Będziesz królową,
a ja lordem kanclerzem.
Stanowisko zajęte.
Wiem.
Przez lorda Seymoura.
Okropny człowiek.
Jego matka mówiła, że sam się prosił o klapsy.
Okropne.
Pozbądź się Seymoura i zastąp go mną,
a stanie za tobą 5000 ludzi.
A biedna, droga Jane...
Trzeba to wyczyścić.
W lewo. Moje lewo!
To drugie lewo! Głąby.
Sam? Gdzie Jane?
Kazała przeprosić.
Ona mi odmawia?
Jak ona śmie?
Charles, łap!
Wspaniały rzut, milady.
Co za wałkoń.
- Koń. - Co?
Głupie skojarzenie.
Może ustawmy wino w kącie,
by goście mogli plotkować?
Szlachta pozna Jane jako królową.
Mawiasz, że najsilniejsze sojusze zawiera się przy napitku.
Przynajmniej jedna córka mnie słucha.
Zawsze.
Dość tego.
Hrabina Swinford napisała dziś rano,
że chętnie cię przyjmie,
- szczęściaro jedna. - Co?
Od pokoleń przygotowuje dziewczęta
do roli posłusznych żon drobnych europejskich książąt.
Odsyłasz mnie?
Rok temu zmarło tam dziewczę.
Była chorowita.
Nie rozkazuj mi.
Będę.
Gdzie wasza nieznośna siostra?
Dobrze cię widzieć.
Bogowie, co się stało?
- Nasłałaś na nas Straż? - Co?
Żołnierze zaatakowali obóz w imieniu królowej Jane.
W życiu bym ich nie nasłała.
Musisz mi uwierzyć.
Wciąż krwawisz.
- To nic. - Daj, obejrzę cię.
Mam maść na siniaki.
Z arniki.
Usiądź.
Masz zimne ręce.
Nie bądź dzieckiem.
Królowa Jane.
Nie dowierzałam.
Ani ja.
Biedny Edward.
Fakt.
Nie znalazł nikogo lepszego na swoje miejsce?
Bardzo śmieszne.
Wiesz co? Nie zazdroszczę ci.
Mamy pierdolnik,
a jest coraz gorzej.
Dość tego.
Dokąd idziesz?
Robić, kurwa, swoje.
Lordowie. Lordowie!
Rozwiązuję Straż Kingslandu. Natychmiast.
- Pani... - Milcz.
Koniec.
Kto zlekceważy rozkazy, zawiśnie.
Miłego dnia.
Pani, to pochopna decyzja.
Musi panować porządek.
Muszą zajść zmiany.
Co powiesz ludziom, gdy nadejdą diabelskie bestie?
Że nie ma się czego bać.
Z koziej skóry, kutafonie!
Jane ma się czego obawiać.
Zwłaszcza ze strony Marii.
Na szczęście umie się postawić.
Praktykę zawdzięcza matce.
Wasza Wysokość.
Lubujesz się ostatnio w spacerach.
Właśnie wracam ze spaceru na zebranie Rady.
Zwołałaś Radę...
Bez zapowiedzi.
Rozwiązała Straż.
- Proszę? - Nie „proszę”, tylko „co”.
Straż to jedyne, co chroni nas
- przed etiańską zarazą. - Już nie.
To szaleństwo.
Etianie są podli.
Obrzydliwe wynaturzenia.
Pomiot szatana należy zniszczyć.
Wytępić świętym ogniem. A ciebie...
Nie! Ty masz wrażliwe serce
i otwarty umysł. Czego dokona twoje pokolenie?
Nie mogę się doczekać.
Papatki.
Bogowie.
Naprawdę nienawidzi Etian.
Oczywiście, gąsko niemądra.
Mów dalej.
Król Henryk wykopał Katarzynę, matkę Marii,
na kościsty, hiszpański zad dla Anny Boleyn.
Ta była zwierzęciem w łożu i poza nim.
- Bo była bestią. - Załapałam, Dudley.
Dla Marii bestie są nie tylko złe.
Są źródłem jej nieszczęść.
Nienawiść.
Jej słabością jest nienawiść.
Chyba wiem, co robić.
To dopiero początek, Susannah.
Oby Archer się zgodził. Bywa uparty.
Kiepska z ciebie nauczycielka łaciny,
ale czy to „Wyleczyć bestię”?
Prowadzę badania.
Badania?
Niektórzy Etianie nie radzą sobie ze swoim stanem.
Zrobią wszystko, by go zmienić.
Co odkryłaś?
Nic.
Bo lek nie istnieje.
Skąd wiesz?
Pamiętasz syna kucharki?
Chłopca, który uciekł?
Usłyszał o lekarstwie, o placówce w Londynie,
gdzie krzywdzą cię, gdy przyjmiesz tę formę.
Ból uczy mózg, duszę czy coś,
by się nie przemieniać. Nie udało się.
Zatłukli go na śmierć.
Wiem, że chcesz pomóc, dziękuję.
Jeśli to się powiedzie,
odmienisz nasz los.
Ale każdy powinien wiedzieć, że nie ma lekarstwa.
A ty nie kwestionuj więcej naszego prawa do życia.
Dobrze.
Oczywiście.
Masz rację. Wybacz.
Dobrze.
Dostarcz to Archerowi.
Wasza Wysokość?
Bogowie, to moja matka. Do okna.
Matko. Co za miła niespodzianka.
Jane!
Cały dzień cię szukam.
Nie mam na to czasu.
Masz.
Guildford Dudley to koń!
Szlag.
Widziałam na własne oczy. Zorganizuję rozwód.
Tydzień temu Jane o tym marzyła. A teraz...
Nie.
Nie możesz być żoną Etianina.
Gdybym wiedziała, nigdy bym nie...
Zmusiła mnie?
Zostałam królową.
To był twój i Dudleya plan od początku.
Nie żałuję.
Jesteś na tronie, a ja w pałacu.
Ale przy tym niby-mężczyźnie nie będziemy bezpieczne.
Zakończ to małżeństwo albo ja je zakończę.
Jestem królową.
Nie możesz mnie do niczego zmusić.
Bogowie. Zakochałaś się?
Zakochałaś się.
Jane!
Dwie najbardziej irytujące rzeczy na świecie.
Odgłosy jedzenia jabłka
i gdy twoja matka może mieć rację.
Guildford.
Rupert mi powiedział. Jesteś cała? Rozmawiałaś z Radą?
Zamknij się i całuj.
To nie wszystko. Mów.
Później, ale...
A co, jeśli nie chcę rozwodu?
Co wtedy?
- Cholerne wstążki. - Ano.
Spodoba mi się?
Mam nadzieję.
Chciałam wiedzieć, jak to jest.
Szukałam w księgach...
Chcesz przegadać całą noc?
Nie.
Może.
Zostaniesz w butach?
Nie.
- Zaczekaj. - Jane?
Nie wiem, co robić.
Nienawidzę tak się czuć.
Pokażę ci. Jeśli chcesz.
Chcę.
To było zaskakująco energiczne.
Dziękuję. Chyba.
Mogła cię zabić.
Mam pewien plan.
Napisałam do Archera.
Zaprosiłam Etian na bankiet.
Zaprosiłaś Etian na koronację?
Odbiło ci.
Szlachta się wścieknie.
Zwłaszcza Maria.
Na pewno znowu mnie zaatakuje,
tym razem przy świadkach.
Zdrada?
To ryzykowne.
Ale genialne.
Zapewne mój ojciec nie wie.
Nie zna szczegółów.
Guildfordzie.
Poprosił mnie, bym mianowała cię królem.
To jego marzenie.
Stąd ten ślub?
Nie.
Chcę tylko lekarstwa.
Odzyskać życie.
Jane wie, że na etianizm nie ma lekarstwa.
Jeśli powie mężowi teraz,
zepsuje tę błogą chwilę.
Powinna zaczekać?
Zdecydowanie.
Babciu, wypoczywam.
Wstawaj!
Kim jesteś?
Nikim ważnym. Poniekąd. Grozi ci niebezpieczeństwo.
Co? Ten klasztor należy do mojej babci.
Nic mi nie grozi.
To czemu cię zamknęła?
Bzdura.
- A jednak! - Teraz król raczy posłuchać?
Wiesz, kim jestem?
Za 30 sekund zakonnice przyjdą na kontrolę.
Udaj atak, zabierz klucze tej największej. I czekaj.
Mam się bać zakonnic?
Co zrobią, zamodlą mnie na śmierć?
No i dlaczego miałbym ci ufać?
Możesz być zabójcą wysłanym przez moją siostrę.
Już byś nie żył, misiaczku.
Ostatnia szansa.
Nie. Zostaję.
Mam świetną intuicję.
Jak chcesz. Mam na imię Fitz, jak coś.
Księżniczko.
Pospiesz się!
Do zmroku musisz być u babci.
Nie do wiary, babcia zakonnicą.
Czego chciała od Edwarda?
Dość pytań.
Pakujmy się i w drogę.
Powinnam ostrzec Jane.
Tak trzeba.
Zostaw list.
To dziwne i cudowne uczucie, gdy wreszcie
widzimy kogoś takim, jakim naprawdę jest.
Widzimy wady i zalety, dary i przekleństwa. Pojmujemy,
że to one czynią go ideałem.
Gdyby tylko sam to widział.
Witaj, pani.
Liścik do Jane.
Łobuziara.
Znam pewną księżniczkę, która mogłaby uznać to za akt zdrady.
Maria nie jest królową.
Ale będzie.
A ty nie pokrzyżujesz jej planów.
Jedź do Kenninghall!
Ruszaj.
Nie tknąłeś puddingu.
Nie jadam śniadań.
Dziękuję za opiekę,
ale chyba jestem już gotów.
Jeszcze nie.
Czy wtedy, gdy siostra szła cię zabić,
czułeś strach?
Oczywiście.
Będzie ciężko.
O czym ty mówisz?
Bogowie, jesteś żółwiem!
Lądowym.
Jesteś Etianką?
Ty także.
Niemożliwe. Zmieniłbym się jako dziecko.
Mężczyźni z królewskiego rodu późno dojrzewają.
Twojemu ojcu jajka obrosły, dopiero gdy miał ponad 20 lat.
Edwardzie, jesteś Etianinem.
Będziesz pierwszym królem wśród nas.
Jak chcesz wywołać przemianę?
Kolejnym magicznym eliksirem?
To medycyna.
Magia nie istnieje.
Czas wykrzesać z siebie bestię
i ocalić królestwo.
Zdychaj, bestio!
Młoda Greyówna. Cóż za agresja.
Weź prawdziwy miecz.
Trzymaj. Spróbuj.
Chwyt praworęczny. Klasyka. Elegancja.
Ale chwyt oburęczny
daje większą siłę w walce.
Nacieraj.
Doskonale.
Matka byłaby dumna.
Może mi naskoczyć.
Urocze.
O swojej mam podobne zdanie.
Matki mają jedną zaletę.
W końcu wszystkie umierają.
- Kurwa. - Kurwa.
Seymour.
Widzisz, Stan, na koronację
wkładasz coś, co mówi,
że nie pragniesz władzy, ale nią nie pogardzisz.
Tato, muszę ci coś powiedzieć.
- Dudley. - Umiłowana.
Lady Frances, co za zaszczyt.
Co myślisz o projektach korony Guildforda...
Musimy pomówić. Precz.
Nie, chcę zostać.
Tak, niech zostanie.
Niech się uczy dworskich obyczajów.
Kto lepiej go nauczy?
Stanley, siad.
Mam wino i placek z gołębi, skusisz się na przekąskę?
Nie skuszę się.
Mówiłeś, że Jane będzie królową, a Guildford nie będzie problemem.
A jest jakiś problem?
On jest koniem.
Guildford koniem?
Co też ci przyszło do głowy,
żeby takie bzdury pleść?
Stan mi powiedział.
Zmusiła mnie.
Myślałeś, że się nie dowiem?
Przeciwnie,
ale nie możesz nic zrobić,
więc to bez znaczenia.
To się okaże.
Co za dzień. Zaprzyjaźniłem się z młodą Greyówną.
Nie uwierzysz, kogo zamknąłem w Kenninghall.
Norfolk.
Seymour. Właśnie wychodziłem.
Do zobaczenia.
Moi ludzie będą u bram o północy.
On?
Każda przyjaźń ma swoją cenę.
Ja będę królową, on lordem kanclerzem.
- A nie ja? - Ogłuchłeś?
Zwalniasz mnie?
Wiesz, co dla ciebie dziś zrobiłem?
Nadal możemy się pieprzyć.
Nie dąsaj się. Wiesz, że mnie to irytuje.
A teraz wyciągaj sprzęt i przyjmij pozycję.
Nie.
Aż będziesz mnie szanować zawodowo.
Potem poklapsiasz pupcię.
Zatem to koniec.
Baw się dobrze na tym nudnym bankiecie. Sama!
Każdy zna motyle w brzuchu
towarzyszące pierwszemu balowi na jego cześć.
Rzecz jasna poza tobą, wieśniaku.
Cześć.
Pięknie wyglądasz.
Wybierz.
I nie muszę odcinać ucha.
Są cudowne.
Należały do mojej mamy.
Nie. To zbyt wiele.
Byłem w rozpaczy, nim cię poznałem.
Piłem. Trwoniłem pieniądze. Biłem się.
Spieprzyłem... wszystko.
Ale teraz, po raz pierwszy w życiu, mam nadzieję.
Dałaś mi nadzieję.
Jane.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jesteście, gołąbeczki.
Śmiało. Królestwo czeka.
Gotowy?
Witajcie.
Jak miło.
- Dobrze cię widzieć. - Dziękuję.
Piękny bukiet.
- Miło cię widzieć. - Jak miło.
Spróbuj delfina. To środek sezonu.
Nie poznałam cię!
Ty potworku.
I jak? Bo mnie się podoba. Pijcie.
Potem przedstawię was, komu trzeba.
Wasza Wysokość, oto książę Norfolk.
Wasza Wysokość.
Jest i lord małżonek.
Już niedługo.
I lord Scrope.
Pan West Country.
I Midlands.
Każdy zapomina o Midlands.
Właśnie rozmawialiśmy o zamieszkach w Cheapside.
Tam to normalka.
Może pora nauczyć ich czytać.
A to ci dopiero.
Mieli rację, żeś zabawna.
Jane, buntują się przez ciebie.
Księżniczka Maria. Jak miło.
Co dalej?
Będziemy karmić te bestie?
Norfolk, za mną. Chcę się napić.
Wasza Wysokość. Już są.
Co jest, kicia?
- Jesteś. - Matko.
Skąd masz te fatałaszki?
Źle wyglądam?
Jesteś wdową, nie latawicą. Zdejmij to.
A żeby ją pogięło.
Niech ją pognie.
Ludzie, wszystkie oczy w moją stronę.
Cisza. Królowa chce coś ogłosić.
Jane spogląda na najważniejszych ludzi w królestwie
i mężczyznę, którego może i kocha.
Wie, dlaczego los ją tu przywiódł.
Ukochani.
Ma zmienić świat.
Proszę, byście odrzucili
podziały i nienawiść minionych pokoleń.
Musimy znów żyć obok siebie,
w pokoju i jedności.
Etianie i Weryci.
Uchylmy przepisy izolacyjne.
Jako symbol jedności
zaprosiłam tu kilku etiańskich przyjaciół.
Dzięki za zaproszenie.
Księżniczko Mario, może wzniesiesz toast?
Toast?
Mamy się dzielić winem, żywnością
i powietrzem z tymi wynaturzeniami?
Jak śmiecie bezcześcić pałac mego ojca?
Nie chcemy was tu.
Chcemy.
Zaprosiłam ich.
Jestem królową.
Królową?
Jesteś pomyłką.
Zgubną pomyłką dzierżącą władzę wskutek katastrofalnego błędu,
nie boskiego prawa!
Krew bogów płynie w moim sercu.
Okaże się, co płynie w twoim, gdy je...
Gdy co?
Śmiało, Mario. Powiedz.
Nie ma dla Anglika
większego upokorzenia niż publiczne zrobienie sceny.
Tak się robi za granicą.
A takie przedstawienie w wykonaniu księżniczki?
Towarzyska katastrofa.
I polityczne samobójstwo.
Archer.
Dziękuję za przyjęcie zaproszenia.
Koniec przepisów izolacyjnych.
To prawdziwa propozycja
czy zostaliśmy przynętą?
Dorastałam nieświadoma tych nierówności.
Nie jestem z tego dumna.
Nie widziałam ich, więc o tym nie myślałam.
Ale tylko to się liczy.
Jeśli to zrobimy,
nie będzie łatwo o prawdziwe pojednanie.
Czas. Negocjacje. Wiesz, czy szlachta cię poprze?
Przybyli tu najważniejsi weryccy lordowie.
Zostań, pomóż mi ich przekonać.
Nie jestem dyplomatą.
Wojny nie wygrywa się tylko w bitwie.
Serca i umysły?
Coś w tym stylu.
Tak! Pij!
Nie, chwileczkę.
Masz może ananasa?
A granaty są?
Bankiet bez ananasa?
Sio, znajdź mi ananasa. Już.
Pomóżcie mi rozstrzygnąć spór z żoną.
Słyszeliście o lekarstwie?
- Na kaca? - Seks.
Placek z węgorzem.
Nie, lekarstwo na etianizm.
Co sugerujesz?
Że jesteśmy chorzy? Przeklęci? Zakażeni?
Zgrywam się, stary.
Nie potrzeba.
Po co mi lekarstwo?
Jestem sową. Widzę w ciemności.
A ty co potrafisz?
No tak. Oczywiście.
Pa.
Kutas.
Fajny gość. Ma ładne włosy.
Jakże miło cię widzieć.
Wasza Wysokość.
Co za kreacja. Twoja także.
Guildford. Musimy porozmawiać.
Co się stało? O co chodzi?
Wczoraj chciałam ci powiedzieć, ale...
Tak?
Nie ma lekarstwa.
Co powiedziałaś?
Lekarstwo na etianizm nie istnieje.
- Nie wiesz tego. - Wiem.
Mylisz się.
Pomyśl logicznie.
Gąsienice stają się motylami.
Kijanki – żabami. Metamorfoza jest częścią natury...
- Proszę, nie rób tego. - Nie potrzebujesz lekarstwa.
Nie zmienisz tego, kim jesteś. Nie musisz.
Nie dla ojca. Nie dla mnie.
- Dla nikogo. - Przestań.
To królestwo musi się zmienić, nie ty.
Rozwiązałam Straż, odwołam przepisy.
Mogę uzdrowić Anglię.
Walić Anglię, uzdrów mnie!
Zaufałem ci.
Zaczekaj.
Zaczekaj, proszę!
Guildford.
I tak przeżyłem odmę. Potem...
Kto to jest?
Kto? William?
Pracuje dla Norfolka. Miły gość.
Przedstawisz nas sobie?
Nie. Miłość umarła.
Nie.
Piękna suknia.
Siostra wybrała.
- „Siostra wybrała”? - Słabo wyszło.
- Ty! - Frances!
Nie ty. Ty, czas spać. Koniec bankietu.
Boże, jaka ona wspaniała.
Śledzisz mnie?
- Spokojnie. - Słuchaj.
Jeżeli cię uraziłem, przepraszam.
Nie uraziłeś.
Musisz wiedzieć, że kłamałem.
Istnieje lekarstwo.
Wiem, gdzie jest.
Guildfordzie?
Po imprezie jest ciężko.
W jednej chwili błyszczysz, wielbią cię setki,
a zaraz kłócisz się z mężem, odbija ci się delfinem,
nie masz planu, pomocy, wskazówek.
Wyjdźcie.
Wasza Wysokość.
Pani.
Spokojnie.
- Kim jesteś? - Petunia. Pies Edwarda.
No jasne.
Szukasz dowodów przeciwko Marii i Seymourowi.
Mogę ci pomóc.
Na Etian!
Giń! A masz!
Cześć, kwiatuszku. Dobrze się bawisz?
Nie. Mama chce mnie wysłać do jakiejś starej raszpli.
Bo potrzebuję „dyscypliny”.
Królowa na pewno coś zaradzi.
Jest zbyt zajęta. Nawet jej rano nie widziałam.
Zajęta? Czym?
Mama nie pozwala o niej mówić obcym.
Twoja mama to paskudna jędza, nieprawdaż?
I chce cię odesłać.
Może coś na to poradzę.
Usiądź.
Opowiedz mi, co oni tam knują.
Jane poszła do jakiejś zielarki z targu nad rzeką.
Chodzi o truciznę.
Kupowaliście kiedyś truciznę od kwiaciarki,
by zamordować króla i zastąpić go swoją kochanką?
Gdyby wam się to przydarzyło,
pozbądźcie się wszystkich dowodów, kwiaciarki także.
To się nazywa dbałość o szczegóły.
Zgłosił się świadek, który potwierdził ponad wątpliwość
tożsamość zabójców króla Edwarda.
Lorda Seymoura i księżniczki Marii!
Aresztować ich!
Zniknęła.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska