María matou a Eduardo e case a min.
Non temos probas.
Señorías! Disolvede a Garda do Reino.
Acabouse.
Quero a cabeza de Jane Grey e o teu exército.
Despide a Seymour e enviarei 5000 homes a loitar por ti.
Guildford é un cabalo.
Acaba con este matrimonio ou acábocho eu.
Non farás tal.
E se non quero o divorcio?
E se non?
Non sei que facer.
Pódoche ensinar.
Convidaches etiáns ao teu banquete de coroación?
Debemos volver convivir. Aboliremos as leis da división.
- Non precisas cura. - Jane...
Debe cambiar o reino. Podo curar Inglaterra.
Que lle dean, cúrame a min! Confiei en ti.
Por que me segues?
Vinche dicir que hai unha cura etiá.
E sei onde atopala.
Unha testemuña confirmou os asasinos do rei Eduardo.
Lord Seymour e a princesa María. Detédeos!
Pois si, queridos. A princesa María fuxiu.
Non está.
Como sen dúbida sabedes,
a dopamina é un neurotransmisor que nos permite sentir alegría.
A traidora, María, fuxiu.
E nada produce máis euforia
ca ter a túa inimiga rexicida á fuga.
Vaites, que emocionante.
Non descansarei ata que a prendan.
Mandade os vosos exércitos buscala...
Non tan axiña, maxestade.
Por desgraza para Jane, os Tudor non teñen exércitos.
Pídenos prestados.
O que significa que precisa eses mamalóns.
¿Facemos ben en supor
que vos retractastes das vosas apaixonadas declaracións
de abolirdes a lei da división?
Non.
Abolirei a lei da división.
O reino precisa unidade
e unha líder que loite por ela.
Cada un de vós prometerame 10 000 homes.
Faga o que faga María, estaremos listos.
Longa vida á raíña María!
A RAÍÑA JANE
Matádea!
Margaret, ven aquí.
Unha asasina...
Estás ben?
...enviada pola traidora, María.
Érguete. Sorrí. Estás viva.
Non temades, a vilá está morta.
Rematou o espectáculo. Dispersádevos todos, retirádevos.
Jane mira arredor e decátase de que a ningún destes homes
lles importa que atentasen contra a súa vida.
Só lles importa o poder.
Pregúntanse se Jane será débil, se será un fracaso, se estará sentenciada.
Mentres, a avoíña está a intentalo todo
para forzar o cambio etián de Eduardo.
Mesmo odontoloxía.
Porén, o noso asediado rei empérrasenos en ser cismorfo.
Foi lonxe de máis.
Non dabondo.
Este é o peor caso de etianismo atrasado
que vin dende teu tío Artur.
Corteille un dedo do pé.
Funcionou? Un carallo.
Logo cambiou porque o asustou unha abella, o moi parvo.
E despois teu pai apuñalouno na cama
e dixo que fora suor inglesa.
- Que? - Nada.
Todos teñen un detonante.
Só temos que dar co teu.
Avoa, abonda! Non son etián.
Malia que non ten nada de malo.
Son o rei, e ordénoche que me deixes marchar.
Esa é a actitude.
É a enerxía que precisamos cando volvas
para reclamar o teu dereito como rei etián de Inglaterra.
Teño plans para ti.
Hai unha profecía
que comezou cuns milagres escuros.
Unha lura xigante saltou do mar
nun barco de guerra en Kalmar e comeunos a todos.
En Mesopotamia, un año deu no chan coa pata
e unha fonte...
Vaites, volveu.
Neste intre, Eduardo estase a decatar de dúas cousas.
Unha: ningunha lección sobre o destino perforara na alma del
como o acababa de facer unha única ollada a aquel tipo felino.
E dúas...
E logo, exterminaremos a tódolos veritiáns do reino.
Exterminar os veritiáns?
A súa avoa está tola de todo.
Iso é xofre?
Non, bosta. De hipopótamo.
Si, teño un contacto.
Un dato: os faraóns usábano como anticonceptivo.
Que disparate. Évos un poderoso cicatrizante.
Non tal. Sácamo.
Dr. Butts, talvez vinagre...
Silencio.
As mulleres nunca calades? Vállame Deus.
Sempre estades a laretar sen parar.
Prescrívovos unha cullerada de piollos frescos co almorzo...
Despedido.
Estades a falar en clave?
Xa me oíches. Despedido.
Que gusto.
- Jane, unha cousa. - Deus, agora que?
Jane, estamos en crise.
Tes que deixar de falar de axudar esas bestas
- e razoar. - Non.
E consolidar o teu poder.
Que poder?
Media corte liscou para a casa cos seus serventes.
Que?
Marcharon pola túa axenda etiá.
Cos soldados que precisades.
E cantos están comigo?
Un puñado.
E todos seguen ao duque de Norfolk.
E pode marchar en calquera momento.
Sen nobres non hai soldados.
Sen soldados non hai coroa.
Sen coroa non hai nada bo.
Poderá a nosa afouta heroína unir o reino sen arriscar o pescozo?
Dime, Archer, ti que vés sendo?
Un coelliño?
Un oso.
Espléndido.
Caralludo, non si?
Señorías.
Como vedes, estou totalmente recuperada.
Mentres agardamos polos vosos exércitos para atopar a traidora, María,
decidín organizar un torneo
para irmos celebrando a miña inminente vitoria.
Xustas, xogos e un festín.
Agárdovos alí.
Adoro os torneos.
Se as estrelas están a favor.
Seguides as estrelas, maxestade?
É obrigatorio o torneo?
Debédesvos facer cun astrólogo.
Otomán, mellor.
Préstovos o meu.
Grazas, Scrope.
Lamentablemente, debo volver á casa.
Os meus campesiños morren de fame e non paran de se queixar diso.
Insisto en que aceptes a invitación.
Queda esta semana. Quedade todos.
- Será un pracer, maxestade. - Ben.
Igual ata fas novos amigos.
Iso é todo.
Maxestade.
Atrapados ata que veñan os exércitos.
Intelixente.
María vai vir e temos que estar preparados.
Non loitarán por vós se non nos abandonades.
Cambiarán de opinión. Quitarémoslles o medo.
Eses homes non cambian.
Levan a intolerancia no sangue.
Pois farémoslles pensar que gañaron
ata acabar con María.
E logo farémolo igual.
Sodes unha muller moi interesante.
Está para caer a noite. Desculpa.
Jane só quere contarlle a Guildford o de María,
facer as paces pola súa pelexa e se cadra...
Guildford?
...botar un foguete.
Guildford?
Maxestade.
- Onde está Guildford? - Non está.
Non está?
Foi buscar unha cura.
Marchou?
Dixo algo máis?
Só que o sente.
E que non espera que o entendades.
Xa.
- Dudley. - Fóra.
Maxestade! Boas novas.
Atopei un elefante para o torneo.
Guildford deixoume.
Foi buscar unha cura etiá.
Sabías que ía marchar?
Sabes onde foi?
Non e non.
Mirade, é o único defecto que ten.
É normal que o desexe arranxar,
xa que a súa brillante muller non fixo ren.
Non ten nada de malo.
O reino non estaría de acordo.
Por iso debo cambiar o reino.
Eu tamén era idealista,
cando era novo e o mundo semellaba xusto.
Mais a realidade é que aos humanos encántalles o odio.
Engánaste.
Ai, si?
Guildford perdeuse no mundo da noite para o día.
Pola túa culpa.
Fixéchelo sentir defectuoso.
Mandáchelo lonxe. Que pai fai tal cousa?
Guildford precisaba protección, non un pai.
E agocheino o mellor que puiden.
Que querías que fixese? Marchar da corte?
Guildford volverá sendo normal e alegrarédesvos disto.
Se cadra mesmo queredes facelo rei.
É coma... Eu son un tourón etián, sabes?
E ela é unha suculenta ratiña etiá.
Éche tenso de carallo xa de primeiras, non é?
Un tourón e unha ratiña?
Pódoa devorar.
Non no bo sentido.
Por iso teño que saír só de cando en vez, entendes?
Para estar só e ser eu mesmo.
De poder, nunca cambiaría.
Es un cabalo.
Non está tan mal.
Veña, ho.
Non botarías en falla ese intre xusto despois?
Cando o corazón latexa con toda a forza,
e sentes cóxegas quentiñas na pel, e por un segundo,
só por un segundo, es completamente libre.
Canto queda?
Acouga, meu. Si?
Grazas ó que investiches,
volverás coa súa maxestade axiña, sen seres etián.
Non quero falar da miña muller.
Como digas, señor.
Cando era rei, Eduardo non tiña nin que limpar o cu.
Tiña quen llo facía.
Chamábanlle o "mozo das feces". Buscádeo.
Pero agora, Eduardo por fin ten que mirar polo seu cu e o seu destino
el só.
Hostia, funcionou.
Que queres?
Falar.
Un coitelo de untar?
Dime quen es.
Son actor.
E ladrón.
E un carteirista bastante bo.
Ás veces lavo pratos por unha pensión completa,
só se o obxectivo é interesante.
E coido que son eu.
Abofé. Es o rei.
Vales o dobre do teu peso en ouro.
Como deches comigo?
Casualidade.
Levarte de volta traerame unha pequena fortuna.
Ou unha grande.
Eu pensaba que me ías salvar coma un cabaleiro.
Síntoo, meu. Éche polos cartos.
Ben, pagareiche.
Tiñas razón sobre este lugar.
A avoa está tola de atar, unha mágoa.
Unha mágoa, vamos.
E daquela pensei: "Stan, meu, ¿canto tempo podes aguantar aquí
mirando esta pelexa de galos sen ires mexar?"
Porque sabes que así como marchas, comeza o bo.
As mortes?
Si.
Resumindo, fun mexar
e gañou o galo de Lancashire.
Que angustia.
Margaret.
Unha carta de amor?
Antes dos MD, os humanos escribían notas de amor.
Preferirías non ter dentes ou dedos?
Dedos. Gústame moito comer.
Aprobado. Toma.
Vaites, seica o bo de Stanley tamén escribiu unha.
Lord Scrope!
Lady Frances estame a falar a min?
Estou.
Miña filla díxome
que tes un exército bastante grande e poderoso.
É verdade?
Pódovos deleitar cun poema?
Encantaríame.
Laúde meu, esperta!
Interpretemos o derradeiro traballo, malia que sexa en van,
e rematemos o que comezamos.
Logo, laúde meu, poderás descansar.
Que listo es.
É de Wyatt, o meu favorito.
Sabes? Encantaríame confabular en privado.
Talvez nos meus apousentos.
Margaret.
Dálle isto a túa nai.
Para ti, de Stan Dudley.
Senta.
Ódiate.
Nada.
E... naciches en Londres? Ou es do norte?
Mira, se saímos vivos de aquí,
cóntoche o que queiras.
Vivos?
A saída é por aí, pero está pechada.
Podo conseguir a chave. Queda aquí. Non te movas.
Fitz?
Eduardo.
Gato encerrado.
Volve ao cuarto, Eduardo.
Sóltao.
A avoa vaise pór furiosa.
Ou guíndoo contra a parede tan forte
que vai quedar para facer un manguito.
Non.
Vou contigo.
Que carallo?
Unha historia divertida:
estiven san.
E adestráronme para a guerra coma un príncipe.
A avoa enganouse contigo, Eduardo.
Non es o salvador etián.
Salváchesme.
E ti a min.
- Ninguén fixera tal por min. - De verdade?
Lisquemos de aquí.
A síndrome do corazón roto,
ou a miocardiopatía inducida por estrés,
pode abater mesmo os individuos máis sans.
Pero acougade, Jane non ten nada diso.
Só se sente sen folgos, sen alento, enferma, ictérica,
coma se alguén lle cravase as garras no peito
e lle ripase a alma,
deixándolle só o frío mais fiable consolo da súa carreira.
Convocade a todo o mundo fóra para o torneo.
Chuvia en Inglaterra. Non cho creo.
Preparara maxia.
Maxia, malabaristas, xustadores, un elefante...
O mellor é que logo o iamos comer.
Cea e espectáculo. E foi todo ao carallo!
Talvez non.
É un completo fracaso.
Eu non fracaso.
E unha merda. Jane fracasa decote,
pero ten claras as prioridades:
ter preto a nobreza, conseguir os seus exércitos,
loitar contra María e salvar o reino.
Que carallo é isto?
Birlos!
Prometinvos un torneo á espera dos exércitos.
Se chove, que chova. Quen está comigo?
Unha brida!
Fixen unha brida!
Que é unha brida?
Aos deportes dos Tudor é mellor non lles dar voltas.
Lembrade que esta xente bebía viño no almorzo.
Moi ben, querida.
Tócame.
Lord Scrope, aténdovos nos meus apousentos?
Lady Frances, grazas.
- Debeu de doer. - Déitaste co parvo ese?
Por que me ignoras?
A túa familia está manchada.
Señor, erguédevos. Iso ten pinta de doer moito.
Grazas, lady Frances. Que suaves tedes as mans.
Jane está a entender que ás veces a diplomacia é a arte
de engaiolar a persoas complexas para que falen.
Archer, Norfolk!
Que cabaleirosos sodes, deixando os demais xogar primeiro.
Vós os dous contra Dudley e eu.
Eu non vou con el.
Como imos cooperar se non podemos xogar aos birlos?
Ben.
Eu xogo contra el.
Poñámolo interesante.
Se gaño eu, a lei da división continúa.
Acepto os termos.
Archer!
Se gaño, a lei da división remata.
O futuro do noso reino non pode depender dunha aposta boba.
Eu penso que a idea de Norfolk é magnífica.
Así dividimos a Bretaña cos franceses.
Confía en min.
Catarina.
Síntoo.
Esa nota foi unha parvada...
- Non tal. - Sinto...
"Todo corazón canta unha canción incompleta
ata que outro corazón lle responde."
As túas palabras son fermosas.
Son de Platón.
Xa o sabía.
Non o sabías.
Tes razón, non o sabía.
Por se non se nota, nunca cortexara a ninguén.
A min nunca me cortexaran.
Non casaches?
Si, estiven casada 16 horas e media.
Debo de ser a única viúva á que nunca bicaron.
Teremos que facer algo ao respecto.
As miñas desculpas, iso foi moi directo...
Que raio pasa aquí?
Madre, tiña algo na boca... No ollo.
Si, coido que xa está.
- Lisca. - Decontado.
Se te queres entregar a unha aventura, apláudoo.
Eu tiven moitas.
Pero non podes andar por aí
co fillo de quen nos quere matar.
Que dis?
Ese é William Seymour.
Fillo e herdeiro de lord Seymour.
Imposible, é o axudante de Norfolk.
É o seu pupilo.
Criado fóra dende neno, coma todo fillo de nobres.
Saberíalo se teu pai vivise.
Ou se tiveses un irmán.
Ou se me interesase o máis mínimo a vida dos homes.
Non mo dixo.
Seguro que é un espía, usándote para chegar a Jane.
Non o podes ver máis. Entendido?
Prohíbocho.
Si, madre.
Pois xa estaría.
O futuro do reino depende
dunha partida de birlos dun contra un.
Intelixente.
Si!
Así se fai.
Como xogas tan ben?
Xogo dende neno.
Imposible.
O rei Henrique prohibiulles os birlos aos plebeos.
Meu pai era o barón de Hunsdon.
Como?
Es o fillo do barón?
É o fillo do barón!
Es da nobreza?
Eu oíra que o fillo do barón morrera.
Unha coartada.
Ao cambiar, a miña familia mandoume a Francia, a salvo.
Puiden quedar alí, mais o meu fogar está aquí, en Inglaterra.
Norfolk, dixeches que coñecías un etián. Dígoche que coñeces centos.
Somos moitos.
E os veritiáns teñen que aceptar que vimos para quedar.
Rematou o xogo.
Un arrastre!
Pido un duelo.
Un tiro cada un?
Quen gañe, gaña? Pódeo facer?
Por desgraza, pode.
Si!
Ai, carallo.
Bo tiro.
Difícil de superar.
Si!
Non, maxestade, pido unha repetición.
A besta empregou os seus poderes animais.
Non. Norfolk, perdiches.
Reunirénomos mañá a esta hora no gran salón
para facer efectiva a abolición da lei da división.
Vállame Deus.
Mimá.
Seguro que non debemos chamar o doutor Butts?
Despedino.
Por que? Caíame moi ben.
Seica Guildford te deixou.
Marchou do palacio, digo.
Nin se despediu.
Unha particularidade dos Dudley
é que temos bo corazón,
mais ás veces facemos parvadas.
O que pasa, Stan, é que tivemos unha discusión
e fun lonxe de máis.
Non sei, é coma...
Ás veces non sei cando parar.
Debino tratar mellor.
Está tolo por ti, pero ten unha loita interna.
Pensaba que iso era nobre e puro.
É tal. A loita de Guildford é perdoarse por...
Collóns.
Perdoarse? Por que?
Falo de máis.
Papá di que é porque cando tiña seis anos
atopei un cogomelo estraño e fermoso.
Comino e pasei semanas cheirando cores.
- Cría que tiña catro bólas. - Stan, por favor.
Cando volva, porque volverá,
pregúntallo ti.
Scrope.
Maxestade, podemos falar?
Abofé. Os teus soldados.
Stan, seguimos logo.
Hostia.
Maxestade, pensaba facer isto despois,
mais dada a vosa inquietante crise política
e que o meu astrólogo destacou
os aspectos favorables das miñas ambicións amorosas
e o futuro da nosa descendencia...
Que?
Maxestade, coido que me corresponde
pedir con ousadía a vosa man para unírmonos
en matrimonio.
Considerade o meu exército como regalo de compromiso.
Non me podo comprometer, Scrope. Xa estou casada.
Xa. Por pouco.
Sei de boa man que o voso home non vai volver.
Ai, si? E quen che dixo iso?
A vosa nai, por suposto.
A comer, descansemos un pouco.
Seguiremos mañá cando sexas un cabalo.
Pódote montar?
Non vas notar que estou.
Non.
Ben, vou coller un esquío ou algo para asar.
Supondo que a súa señoría sabe facer lume.
- Sei facer lume. - Ben.
Pois adiante.
Guildford está tan preto de cumprir o seu soño...
O problema de perseguires un soño non é o soño en si,
senón todo o que che impide ver a súa procura,
cegándote ante o simple pracer de estar vivo.
Estar vivo éche bastante incrible.
Mentres dura.
Como ousas?
Estás bébeda?
Dixécheslle a Scrope que ía casar con el?
Que Guildford non vai volver?
Dixen. E sabes por que?
Por favor.
Unha alianza con Scrope garante a supervivencia.
O pai e os irmáns del morreron hai pouco,
polo que acaba de herdar un dos meirandes exércitos do reino.
É un necio, seino,
pero é leal e doado de controlar.
Non tiñas dereito.
Mentres ti organizas estúpidos torneos
e moceas coa túa nova mascota,
María está a reunir forzas e ha vir por ti.
Deberíaste centrar niso, pero non.
Prefires perder o tempo cunha cruzada inútil de "adopta un etián"
e chorar por un home que te deixou por unha cura.
Non che contei iso.
Non. Contoumo Dudley.
Non tal.
Dálle vergoña.
Coñézote.
Que lle fixeches?
Que fixeches?
Por favor, dimo.
Débesmo agradecer.
Marchou e estamos todas máis seguras así.
Sóltame. Xa!
Ola, cabaliño.
Vil miserable.
Pensas que son vil?
Agarda pola marchante de bestas.
Que carallo é unha marchante de bestas?
- Axuda! - Berra o que queiras.
- Que alguén me axude! - Non te van oír.
Maxestade, que facedes?
- Guildford periga. - Que?
Téñoo que atopar. É culpa miña.
- Maxestade, nada é culpa vosa. - Como dis?
Os etiáns matáronlle a nai. Diante del.
Non o pode cambiar,
mais pódese curar.
Deixádeme ir a min. Atopareino.
E traereino á casa.
Por favor, déixame marchar.
Por que? Dáme unha razón.
Jane.
Jane é a razón.
Jane a túa muller?
Amor do bo.
Vale.
Fagamos un plan.
Lévote de volta ao palacio para que vexas a súa maxestade
e logo...
douche na cabeza con outro pau
e tráiote aquí outra vez.
Escóitame!
Non che servirei de nada
se non me quitas esta atrocidade.
Sairá o sol,
romperame o pescozo, cambiarei
e morrerei.
E estarás curado.
Tranquilo.
A marchante virá axiña.
Non chega tarde.
Un trago.
Concédeme a dignidade dun derradeiro trago.
Hostia, por que non?
Por favor.
Dáme a puta chave.
A marchante de bestas ten a outra chave, señor.
Mamón.
Corre!
Que vai amencer!
Axuda! Por favor.
Vállame Deus.
Por favor, axúdame.
Eu...
son etián.
Se non saco isto antes do albor, morrerei. Rógocho.
Por favor, axúdame.
Etián?
Érguete.
Ven aquí.
Grazas.
Por primeira vez,
Guildford agarda ansioso o albor
para cambiar
e volver ao palacio
para volver onda Jane.
Marcharon. Non están.
- Que? - Norfolk e Scrope marcharon.
Fuxiron coma ladróns na noite.
- Despedídevos dos exércitos. - Fuxiron?
E viron a María en London Road con 10 000 homes.
Maxestade, quedamos sen aliados!
Non tal.
Archer, cantos podes xuntar para loitar?
- Que foi? - A nobreza marchou.
María vén cun exército. Cómpre loitar.
Non mandarei os etiáns a que os masacren.
Pensaba que volveras a Inglaterra para cambiala.
Volvín porque meu pai estaba a morrer, e quedei
porque esperaba o cambio.
Farteime desta guerra perdida.
Xa, pero agora eu tamén loito.
Oxalá fose suficiente,
mais temos outros plans.
Por que quedaches cando cho pedín?
Non sei.
Talvez non debín.
Cando a xente saiba o que fixen, apoiarame.
Dubídoo.
A onde vas?
Non me viches? Stanley!
Ignoreite.
Estoute ignorando.
Por que?
Sei o de Guildford.
Oínte con Jane. Mandaches a meu irmán a morrer.
Es unha asasina.
Se queres culpar a alguén, cúlpate a ti.
Contáchesme ti o que era.
Puxeches a pirola antes ca o teu irmán.
Xa me entendes.
Marchas? Que oíches?
Stanley, volve agora mesmo!
Ti! Pide a carruaxe real inmediatamente.
Pese a todo, Jane aínda cre que a bondade vencerá a intolerancia,
que a esperanza vencerá o medo,
e que cando a xente teña a oportunidade de facer o correcto, farao.
Abolín as leis da división.
Vós que pensades?
Jane, temos que liscar. Acabouse.
- Jane, por favor. - Non.
Escóitame. Se non foxes agora, morres.
Mira! Ves?
Si que temos apoios.
Acouga, Norfolk volveu.
Jane.
Norfolk, volviches co teu exército?
Fostes demasiado lonxe.
Collédea. Collédeas a todas.
Á carruaxe. Por aquí. Vamos, xa.
Non. Non a sigades! Non, deixádeme!
Jane Grey está ben fodida.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro