Maria zabiła Edwarda. Chciała zabić mnie.
Nie mamy dowodu.
Lordowie! Rozwiązuję Straż Kingslandu.
Koniec.
Chcę dostać głowę Jane, potrzebuję twojej armii.
Pozbądź się Seymoura i zastąp go mną, a wyślę ci 5000 ludzi.
Guildford Dudley to koń!
Zakończ to małżeństwo albo ja je zakończę.
Nie.
A jeśli nie chcę rozwodu?
Co wtedy?
Nie wiem, co robić.
Pokażę ci.
Zaprosiłaś Etian?
Musimy znów żyć obok siebie. Uchylmy przepisy izolacyjne.
- Nie potrzebujesz leku. - Proszę.
To królestwo musi się zmienić. Mogę uzdrowić Anglię.
Walić Anglię, uzdrów mnie! Zaufałem ci.
Śledzisz mnie?
Istnieje lekarstwo.
Wiem, gdzie jest.
Świadek potwierdził tożsamość zabójców.
Lorda Seymoura i księżniczki Marii!
Zgadza się, moi drodzy. Księżniczka Maria ucieka.
Zniknęła.
Jak zapewne wiecie,
dopamina jest neuroprzekaźnikiem, który pozwala odczuwać radość.
Zdrajczyni Maria uciekła.
A nic nie wywołuje takiej euforii
jak ucieczka rywala w walce o tron.
Ależ to kręci.
Nie spocznę, póki jej nie schwytam.
Wyślecie swe armie na poszukiwania...
Nie tak szybko, Wasza Wysokość.
Na nieszczęście Jane Tudorowie nie dysponują armiami.
Muszą je najmować.
Co oznacza, że potrzebuje tych dupków.
Czy słusznie zakładamy,
że wycofałaś się z żarliwej walki
o zniesienie przepisów izolacyjnych?
Nie.
Odwołam przepisy izolacyjne.
Kraj potrzebuje jedności,
a jako królowa będę o nią walczyć.
Każdy z was wyśle 10 000 ludzi.
Będziemy gotowi na każdy krok Marii.
Niech żyje królowa Maria!
MOJA KRÓLOWA JANE
Zabić ją!
Margaret, chodź.
Zabójczyni.
Jesteś cała?
Wysłana przez zdrajczynię Marię.
Wstań. Uśmiechaj się. Żyjesz.
Nie lękajcie się, złoczyńca nie żyje.
Koniec przedstawienia. Rozejść się.
Jane zdała sobie sprawę, iż nikogo tu nie obchodzi,
że próbowano ją zabić.
Obchodzi ich władza.
Zastanawiają się, czy Jane jest słaba, wątła, skazana na zagładę.
Tymczasem babcia próbuje wszystkiego,
by wymusić przemianę Edwarda.
Nawet stomatologii.
Biedny były król jest jednak uparcie cismorficzny.
To już przesada.
Wcale nie.
To najgorszy przypadek opóźnionego etianizmu
od czasu twego wuja Artura.
Odcięłam mu palec u stopy.
Zadziałało? Chuja tam.
W końcu się gnojek wystraszył pszczoły.
Twój ojciec zadźgał go we śnie
i zwalił to na angielskie poty.
- Co? - Nic.
Każdy ma jakiś bodziec.
Musimy go tylko znaleźć.
Babciu, dość! Nie jestem Etianinem.
Nie żeby było w tym coś złego.
Nadal jestem królem i rozkazuję ci mnie wypuścić.
O to chodzi.
Takiej energii potrzebujemy, kiedy wrócisz
zająć należne miejsce jako dumny, etiański król Anglii.
Mam wobec ciebie plany.
Istnieje proroctwo.
Zaczęło się spełniać serią mrocznych cudów.
Ogromna kałamarnica wyskoczyła
na kalmarski okręt wojenny, by pożreć marynarzy.
W Mezopotamii baranek poruszył ziemię kopytem,
rozwierając fontannę...
O rety, wrócił.
Edward zdaje sobie właśnie sprawę z dwóch rzeczy.
Żaden wykład o przeznaczeniu nie przeszył nigdy jego duszy
jak jedno kocie spojrzenie tego chłopaka.
Oraz...
Następnie przystąpimy do eksterminacji Werytów.
Eksterminacja Werytów?
...że babunia jest walnięta.
Czy to siarka?
Nie, łajno. Hipopotama.
Mam swojego dostawcę.
Zabawne. Faraonowie używali go jako antykoncepcji.
Absurd. To potężny środek leczniczy.
Bzdura. Wytrzyj to.
Doktorze, może ocet...
Cichutko.
Czy kobiety czasem milkną? Bogowie.
Pleciecie i pleciecie jak przekupki.
Zalecam łyżkę świeżych wszy do porannego piwa...
Zwalniam cię.
Mówisz językami?
Słyszałeś. Jesteś zwolniony.
Miłe uczucie.
- Jane, słówko. - Czego?
Trwa kryzys.
Przestań bredzić o pomaganiu bestiom,
- opamiętaj się. - Nie.
Umocnij władzę.
Jaką władzę?
Pół dworu zabrało sługi i spierdoliło do swoich włości.
Co?
Odeszli przez twoją politykę.
Z żołnierzami.
Ilu zostało?
Góra garstka.
Czekają na ruch księcia Norfolk.
Może odejść w każdej chwili.
Bez szlachty nie ma armii.
Bez armii nie ma korony.
A bez korony jest kicha.
Czy nasza rezolutna bohaterka zjednoczy królestwo żywa?
Powiedz mi, Archer, kim jesteś?
Króliczkiem?
Niedźwiedziem.
Wspaniale.
Naprawdę spoko.
Lordowie.
Jak widać, wróciłam do formy.
Podczas gdy żołnierze szukają zdrajczyni,
wyprawimy turniej
w radosnym oczekiwaniu mojego rychłego zwycięstwa.
Potyczki, zabawy i uczta.
Obecność obowiązkowa.
Uwielbiam turnieje.
Jeśli gwiazdy sprzyjają.
Słuchasz gwiazd, pani?
Czy to obowiązkowy turniej?
Musisz mieć astrologa.
Najlepiej osmańskiego.
Weź mojego.
Dziękuję, Scrope.
Niestety muszę wracać do domu.
Moi chłopi głodują. Wałkują temat jak najęci.
Nalegam, żebyś przyjął zaproszenie.
Zostaniesz. Wszyscy zostaniecie.
- Z przyjemnością, pani. - Cudnie.
Może znajdziecie przyjaciół.
To wszystko.
Wasza Wysokość.
Teraz są uwięzieni do przybycia armii.
Sprytnie.
Maria nadciąga. Musimy być gotowi.
Nie wesprą cię, chyba że nas opuścisz.
Przekonamy ich. Pokażemy, że nie muszą się bać.
Tacy się nie zmieniają.
Bigoterię mają we krwi.
Niech myślą, że wygrali,
aż Maria zniknie.
A potem i tak zrobimy swoje.
Jesteś bardzo interesującą kobietą.
Już prawie zmrok. Muszę iść.
Jane pragnie powiedzieć Guildfordowi o Marii,
pogodzić się i być może...
Guildford?
...pobaraszkować.
Guildford?
Pani.
- Gdzie Guildford? - Nie ma go.
Nie ma?
Wyruszył po lekarstwo.
Odszedł?
Mówił coś jeszcze?
Tylko, że przeprasza.
Nie sądził, że zrozumiesz.
Rozumiem.
- Dudley. - Wyjść.
Wasza Wysokość! Wspaniałe wieści.
Załatwiłem słonia na turniej.
Guildford odszedł.
Wyruszył szukać lekarstwa na etianizm.
Wiedziałeś?
Wiesz, dokąd poszedł?
Nie wiedziałem i nie wiem.
To jego jedyna wada.
Ma prawo chcieć się jej pozbyć.
W końcu jego genialna żona mu nie pomogła.
To nie jest wada.
Królestwo się nie zgodzi.
Dlatego chcę je zmienić.
Sam kiedyś byłem idealistą.
Byłem młody, świat wydawał się sprawiedliwy.
Fakt jest taki, że ludzie kochają nienawidzić.
Mylisz się.
Czyżby?
Guildford w jedną noc stracił swoje miejsce.
Przez ciebie.
Sprawiłeś, że poczuł się ułomny.
Odepchnąłeś go. Jaki ojciec tak robi?
Nie potrzebował ojca. Potrzebował ochrony.
Ukrywałem go, jak mogłem.
Miałem porzucić życie na dworze?
Guildford wyzdrowieje i będzie szczęśliwy.
Może nawet ogłosisz go królem.
Ja przemieniam się w tchórza.
A moja ukochana w małą, soczystą myszkę.
To rodzi okropne napięcia, wiadomo.
Tchórz i mysz?
Kiedyś ją pożrę.
Będzie jatka.
Dlatego czasem muszę pobyć sam.
Żebym mógł pobyć sobą.
Ja bym się nie przemieniał.
Jesteś koniem.
Nie jest źle.
Przestań.
Nie mów, że byś nie tęsknił.
Za sercem bijącym jak dzwon,
mrowiącym ciepłem, za tą sekundą,
w której jesteś całkowicie wolny?
Daleko jeszcze?
Spokojnie.
Nie pożałujesz.
Zaraz wrócisz do swojej królowej. Jako Weryta.
Nie chcę rozmawiać o żonie.
Cokolwiek powiesz, panie.
Edward jako król nawet nie podcierał tyłka.
Miał od tego ludzi.
Szambelana stolcowego. Poważnie. Poczytajcie.
Teraz Edward musi wreszcie wziąć los i własny tyłek
w swoje ręce.
Kurwa, udało się.
Czego chcesz?
Porozmawiać.
To nóż do masła?
Powiedz mi, kim jesteś.
Aktorem.
No i złodziejem.
I świetnym kieszonkowcem.
Czasem zmywam za wikt i opierunek,
jeśli cel jest interesujący.
To ja jestem celem.
Oczywiście. Jesteś królem.
Jesteś wart kupę złota.
Jak mnie znalazłeś?
Łut szczęścia.
Twój powrót da mi małą fortunkę.
Albo dużą.
A już myślałem, że ratujesz mnie w imię rycerskości.
Przykro mi. Tylko gotówka.
Dobrze, zapłacę ci.
Miałeś rację.
Babcia jest trzepnięta. Niestety.
Niestety. Chodźmy.
Pomyślałem: „Stan, staruszku, ile tak wytrzymasz,
oglądając walkę kogutów? Idź się odlać”.
Wiadomo, jak tylko wyjdę, ominie mnie najlepsze.
Śmierć koguta?
Tak.
No to poszedłem się odlać.
I wygrał kogut z Lancashire.
Agonia.
Margaret.
List miłosny? Naprawdę?
Zanim pojawił się internet, ludzie pisali listy miłosne.
Wolałbyś nie mieć zębów czy palców?
Palców. Bardzo lubię jeść.
Może być. Proszę.
No proszę. Młody Stanley też napisał list.
Lordzie Scrope.
Lady Frances mówi do mnie?
Owszem.
Córka wspominała,
że masz dużą i potężną... armię.
To prawda?
Czy zechcecie wysłuchać wiersza?
Z miłą chęcią.
Przebudź się, lutnio!
Posłuż mi raz ostatni, a tę posługę na próżność poślemy.
Zakończ to, com zaczął tak.
Zamilcz, lutnio, jak i milczę ja.
Jesteś mądry.
To Wyatt. Mój ulubiony poeta.
Uwielbiam rozmowy w cztery oczy.
Zajrzysz do mojej komnaty?
Margaret.
Daj to mamusi.
Dla ciebie od Stana Dudleya.
Usiądź.
On cię nienawidzi.
Nic.
Pochodzisz z Londynu? Czy z północy?
Słuchaj, jeśli wyjdziemy stąd żywi,
powiem ci, co chcesz wiedzieć.
Żywi?
Wyjście jest tam, ale jest zamknięte.
Mogę zdobyć klucz. Zostań tutaj i się nie ruszaj.
Fitz?
Edwardzie.
Kot w worku.
Wracaj do swej komnaty.
Wypuść go.
Babcia by się rozzłościła.
Mogę też cisnąć nim o ścianę tak,
że zostanie kupka mokrej sierści.
Nie.
Pójdę z tobą.
Co jest, kurwa?
Zabawna historia.
Kiedyś byłem zdrowy.
Jak wszyscy książęta, byłem szkolony do wojny.
Babcia myliła się co do ciebie, Edwardzie.
Nie jesteś wybawcą Etian.
Ocaliłeś mnie.
Ty mnie pierwszy.
- Nikt mnie dotąd nie ocalił. - Serio?
Spieprzajmy stąd.
Zespół złamanego serca,
zwany także kardiomiopatią indukowaną przez stres,
może powalić najzdrowsze jednostki.
Bez obaw, Jane to nie spotkało.
Po prostu brak jej tchu, mdli ją i czuje się zgorzkniała,
jakby ktoś wbił jej szpon w pierś
i wyrwał duszę,
zostawiając jedynie chłodny, choć niezawodny komfort ścieżki kariery.
Niech Charles nakaże lordom wyjść na zewnątrz.
Deszcz w Anglii. Nie do wiary.
Mieli być magicy.
Magicy, żonglerzy, rycerze, prawdziwy słoń.
Później mieliśmy go zjeść.
Uczta i przedstawienie. Do bani!
Niekoniecznie.
To całkowita porażka.
Nie ponoszę porażek.
Bzdura. Ponosi jedną za drugą,
ale priorytety ma jasne.
Zjednać szlachtę, zdobyć armię,
pokonać Marię, ocalić kraj.
Cóż to za diabelstwo?
To kręgle!
Obiecałam turniej w oczekiwaniu na armie.
Deszcz nas nie powstrzyma. Kto gra?
Uzda!
Trafiłam uzdę!
Nie przejmujcie się uzdą.
Tudorskich zasad nikt nie zrozumie.
Oni pili wino na śniadanie.
Brawo, kochanie.
Moja kolej!
Lordzie Scrope, opatrzę cię w komnacie.
Dziękuję.
- Musiało boleć. - Pieprzysz tego głąba?
Czemu mnie ignorujesz?
Twój ród jest skażony.
Ostrożnie, panie. To musiało boleć.
Dziękuję. Co za delikatne dłonie.
Jane wreszcie pojęła, że dyplomacja
to sztuka namawiania trudnych ludzi do wspólnej rozmowy.
Archer. Norfolk!
Jakie to rycerskie, przepuściliście pozostałych.
Zagracie razem przeciwko nam.
Mowy nie ma.
Jak mamy współpracować, jeśli nie możemy razem grać?
Dobrze.
Ale przeciwko niemu.
Podnieśmy stawkę.
Jeśli wygram, utrzymamy przepisy izolacyjne.
Zgadzam się.
Archer!
Jeśli ja – uchylimy.
Głupi zakład nie może decydować o losie królestwa.
To wspaniały pomysł.
W końcu tak podzieliliśmy Bretanię z Francuzami.
Zaufaj mi.
Katherine.
Przepraszam.
To było głupie.
- Nie. - Przepraszam.
„Każde serce śpiewa niekompletną pieśń,
dopóki inne serce mu nie wtóruje”.
Twoje słowa są piękne.
To Platon.
Wiedziałem.
Wcale nie.
Masz rację.
Jeśli nie widać, nie zabiegałem dotąd o względy.
O moje też nikt nie zabiegał.
Byłaś mężatką.
Jakieś 16 i pół godziny.
Jestem jedyną wdową, której nikt nie pocałował.
Musimy temu zaradzić.
Przepraszam, to było zbyt bezpośrednie...
Co tu się wyprawia?
Miałam coś w ustach. W oku.
Tak. Udało się wyjąć.
- Precz. - Tak jest.
Jeśli masz ochotę na romans, śmiało. Pochwalam.
Sama miałam wiele.
Ale nie możesz tak robić
z synem kogoś, kto chce nas zabić.
Co takiego?
To William Seymour.
Syn i dziedzic lorda Seymoura.
Niemożliwe. Jest adiutantem Norfolka.
Jego podopiecznym.
Oddanym jako dziecko jak wszyscy szlachetni synowie.
Wiedziałabyś, gdyby twój ojciec żył.
Albo gdybyś miała brata.
Albo gdybym choć trochę się interesowała życiem mężczyzn.
Nic mi nie mówił.
Pewnie szpieguje dla ojca, by dotrzeć do Jane.
Nie możesz się z nim widywać. Rozumiesz?
Zabraniam.
Tak, matko.
Nadszedł ten moment.
Przyszłość królestwa rozstrzygnie się
w pojedynku w kręgle.
Brawo.
Tak!
Nieźle.
Jakim cudem tak grasz?
Gram od dziecka.
Niemożliwe.
Król Henryk zakazał gry pospólstwu.
Moim ojcem był baron Hunsdon.
Co?
Jesteś synem Baza?
To syn Baza!
Szlachcic?
Słyszałem, że jego syn zmarł.
To przykrywka.
Po przemianie odesłano mnie do Francji.
Mogłem tam zostać, ale zrozumiałem, że mój dom jest w Anglii.
Mówiłeś, że znasz jednego Etianina. Ręczę, że znasz setki.
Jesteśmy wszędzie.
Musicie zaakceptować fakt, że nigdzie się nie wybieramy.
Koniec gry.
Przekładanka.
Proszę o kuropatwę.
Po jednym rzucie?
O wszystko? Tak można?
Niestety tak.
Tak!
Szlag.
Dobry strzał.
Będzie ciężko.
Tak!
Nie. Wasza Wysokość, żądam powtórki.
Bestia korzystała ze zwierzęcych mocy.
Nie. Norfolk, przegrałeś.
Zbierzemy się jutro w Wielkiej Sali,
by położyć kres przepisom izolacyjnym.
Bogowie.
O rety.
Nie powinniśmy wezwać doktora Buttsa?
Zwolniłam go.
Dlaczego? Uwielbiam go.
Guildford odszedł?
Z pałacu.
Bez pożegnania.
Z Dudleyami jest tak,
że serca mamy dobre.
Czasem tylko robimy głupoty.
Prawda jest taka, że się pokłóciliśmy.
Przesadziłam.
Nie wiem, jakby...
Czasem nie umiem się powstrzymać.
Mogłam być milsza.
On za tobą szaleje. Tylko że ma misję.
Misje nie powinny być szlachetne?
Ta taka jest. Chce tylko sobie wybaczyć...
Kuźwa.
Wybaczyć? Co takiego?
Gaduła ze mnie.
Według taty dlatego, że jako sześciolatek
znalazłem dziwny, ale piękny grzyb.
Zjadłem go. Miesiąc czułem woń kolorów.
- Miałem jakby cztery jądra... - Stan, proszę.
Kiedy wróci, a wróci,
sama go spytasz.
Scrope.
Wasza Wysokość. Mogę na słówko?
Oczywiście. Twoi żołnierze.
Dokończymy później.
Ja pieprzę.
Wasza Wysokość, Planowałem to zrobić przy okazji,
ale biorąc pod uwagę twoją niepokojącą sytuację polityczną
i fakt, że mój astrolog wskazał
wiele korzystnych aspektów tego dnia dla moich osobistych ambicji miłosnych
i przyszłości naszego potencjalnego potomstwa...
Co?
Wasza Wysokość, czuję się zobowiązany
śmiało zaoferować siebie
na męża.
Niech moja armia w całej okazałości będzie prezentem.
Nie możesz mi się oświadczyć. Jestem już mężatką.
Ledwie.
Wiem z dobrego źródła, że Guildford nie wróci.
Doprawdy? Co to za źródło?
Twoja matka, pani.
Zjedzmy, odpocznijmy trochę.
Wyruszymy rankiem, gdy będziesz koniem.
Mogę cię dosiąść?
Nawet nie poczujesz.
Nie.
Złapię nam wiewiórkę czy coś do upieczenia.
Jeśli Jego Lordowska Mość umie krzesać ogień.
- Umiem. - Dobrze.
Do dzieła.
Guildford jest już blisko spełnienia marzeń.
Problem w tym, że choć w marzeniach oczywiście nie ma nic złego,
pogoń za nimi wymaga widzenia tunelowego,
przez co człowiek staje się ślepy na uroki życia.
A życie jest doprawdy cudowne.
Póki trwa.
Jak śmiesz!
Jesteś pijana?
Powiedziałaś mu, że go poślubię?
Że Guildford nie wróci?
Tak. Spytasz dlaczego?
Pytam.
Ten sojusz zagwarantuje nam przetrwanie.
Niedawno stracił ojca i braci,
dziedzicząc jedną z największych armii w królestwie.
Choć wiem, że to głąb.
Ale jest lojalny i można go kontrolować.
Nie miałaś prawa.
Ty sobie planujesz głupie turnieje
i flirtujesz z nowym zwierzaczkiem,
a Maria zbiera siły, by cię zaatakować.
To powinno być najważniejsze. Ale nie,
ty wolisz tracić czas na daremną akcję ratowania Etian
i opłakiwanie kogoś, kto porzucił cię dla lekarstwa.
Nie mówiłam ci.
Nie. Dudley mi mówił.
Nie mówił.
Wstydzi się tego.
Znam cię.
Co mu zrobiłaś?
Co zrobiłaś?
Powiedz!
Lepiej podziękuj.
Nie ma go. I dobrze.
Rozwiąż mnie!
Cześć, kucyku.
Ty podły śmieciu.
Ja jestem podły?
Zaczekaj, aż poznasz Handlarkę.
Jaką, kurwa, handlarkę?
- Na pomoc! - Krzycz, krzycz.
- Ratunku! - Nikt nie usłyszy.
Co też Wasza Wysokość wyprawia?
- Guildford umrze. - Co?
Muszę go znaleźć. To wszystko moja wina.
- W żadnym wypadku. - Co takiego?
Etianie zabili jego matkę na jego oczach.
Tego nie zmieni,
ale może się uleczyć.
Ja pojadę. Znajdę go.
I przyprowadzę.
Błagam, wypuść mnie.
Dlaczego? Daj mi jeden powód.
Jane.
To mój powód.
Twoja żona?
Prawdziwa miłość.
No dobrze.
Zrobimy tak.
Zabiorę cię do pałacu, do Jej Królewskiej Mości.
A potem
znowu przywalę ci w łeb
i zawlokę tutaj.
Posłuchaj mnie!
Nic nie zarobisz,
jeśli mi tego dziadostwa nie zdejmiesz.
Słońce wzejdzie,
a przemiana złamie mi kark.
I skonam.
I zostaniesz wyleczony.
Nie martw się.
Handlarka zaraz będzie.
Jest punktualna.
Napitek.
Nie odmówisz mi ostatniego napitku.
A chuj, czemu nie.
Proszę.
Dawaj ten pieprzony klucz.
Tylko handlarka ma drugi klucz, panie.
Ty pało zakuta.
Wiej!
Nadchodzi świt!
Na pomoc! Proszę!
Co się stało?
Błagam, pomóż mi.
Jestem...
Etianinem.
Jeśli tego nie zdejmę do świtu, skonam.
Błagam, pomóż.
Etianinem?
Wstań.
Zbliż się.
Dziękuję ci.
Pierwszy raz w życiu
Guildford nie może się doczekać świtu,
przemiany
i powrotu do pałacu.
Do Jane.
Odeszli.
- Co? - Norfolk i Scrope zbiegli.
Jak złodzieje pod osłoną nocy.
- Pożegnaj się z armią. - Odeszli?
Marię widziano na London Road z dziesięciotysięczną armią.
Nie mamy sojuszników!
Mamy.
Ilu ludzi możesz zebrać?
- Co jest? - Szlachta odeszła.
Maria ściąga armię. Musimy walczyć.
Nie wyślę Etian na rzeź.
Wróciłeś do Anglii, bo chciałeś, żeby to się zmieniło.
Wróciłem, bo mój ojciec umierał. Zostałem,
bo wierzyłem w zmianę.
Ale mam dość próżnej walki.
Teraz i ja walczę.
Szkoda, że to za mało.
Mamy inne plany.
Dlaczego zostałeś?
Nie wiem.
Może to był błąd.
Gdy ludzie się dowiedzą, co zrobiłam, poprą mnie.
Wątpię.
A ty dokąd?
Nie widziałeś mnie? Stanley!
Zignorowałem.
I dalej ignoruję.
Dlaczego?
Wiem, co zrobiłaś.
Podsłuchałem. Wysłałaś mojego brata na śmierć.
Jesteś morderczynią.
Możesz winić jedynie siebie.
Powiedziałeś mi, kim jest.
Przedłożyłeś kutasa nad brata.
Wiesz, o co chodzi.
Odchodzisz? Co usłyszałeś?
Stanley, wracaj, ale już!
Ty! Wezwij powóz, natychmiast.
Mimo wszystko Jane wciąż wierzy, że wiara pokona fanatyzm,
nadzieja pokona strach,
a ludzie postąpią właściwie, jeśli da się im szansę.
Przepisy izolacyjne są zniesione.
A wy jak myślicie?
Jane, musimy uciekać. To koniec.
- Proszę cię. - Nie.
Posłuchaj. Jeśli nie uciekniesz, zginiesz.
Spójrz! Widzisz?
Mamy wsparcie.
Już dobrze. Norfolk wrócił.
Jane.
Norfolk, wróciłeś? Z armią?
Przeholowałaś.
Brać ją. Brać ich wszystkich.
Powóz. Tędy, biegiem.
Nie idź za nią. Zostawcie mnie!
Jane Grey jest w głębokiej dupie.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska