A traidora, María, fuxiu.
ANTERIORMENTE
Prometerédesme 10 000 homes para buscala.
Longa vida á raíña María!
Unha asasina...
Estamos en crise.
Sen soldados imos mal.
Decidín organizar un torneo.
- Se gaño eu, a lei da división continúa. - Si!
Acepto os termos.
Norfolk, perdiches.
Preguntáchesme polo primeiro cambio.
Foi o día que asasinaron a miña nai.
Síntoo moito.
Non hai cura.
Confiei en ti.
Guildford ten que perdoarse.
Perdoarse? Por que?
Cando volva, pregúntallo ti.
Cambiarei e morrerei.
E estarás curado.
- Nada é culpa vosa. - Como dis?
Os etiáns matáronlle a nai. Diante del.
Non están. Norfolk e Scrope marcharon.
Viron a María con 10 000 homes.
Se non foxes agora, morres.
Fostes demasiado lonxe.
- Collédeas. - Non, deixádeme!
Jane Grey está ben fodida.
Perdiches.
Erguédevos para recibir a súa maxestade, a raíña María.
Queridos súbditos:
O que son, como ben sabedes,
é a vosa raíña,
a lexítima herdeira á coroa do reino de Inglaterra,
a vosa Raíña Gloriana.
Deus salve a raíña!
Armádevos de valor,
facédelles cara aos inimigos e non os temades.
Asegúrovos que eu non lles teño medo ningún.
Pero antes...
A traizón ten consecuencias.
Comezando por Jane Grey.
Arrincaranlle a cabeza
e morrerá ben morta.
Así, a nosa asediada heroína volve á casa baixo arresto domiciliario
para agardar o seu macabro destino.
A cabeza dálle voltas.
Pero polo menos, por agora, aínda a ten.
Tranquilas.
Acordádevos de Xuliana de Norwich:
"Todo irá ben e todo irá ben,
e todo canto hai irá ben."
Que carallo quere dicir iso?
Non che sei.
A verdade é que Jane tampouco o sabe.
Novas do meu home?
Miñas irmás?
Ou miña nai?
E por primeira vez na súa vida,
Jane non ten plan ningún.
Irmá.
Deixa de saloucar.
Tes cara de pau dende que vimos de Kenninghall.
Síntome ditosa.
Estou disposta a deixar o pasado atrás porque...
gañei.
E somos irmás.
Pero non esquezas que son a raíña.
Ou non liscarás sen máis.
Pedirei tamén a túa cabeza.
Aínda non está todo perdido.
María non é mala.
Só é insegura.
Nunca tivo amigos,
desterrárona a Gales tralo divorcio
e cheira que atufa.
Falemos con Bel.
Teño tomado cremas con máis espírito.
Vouvos deleitar cunha historia.
Os meus pais casaron sen a aprobación do rei Henrique,
e púxose tolo.
Todos dicían que ían para o coitelo,
pero logo perdoounos.
Fixéronse moi ricos e tivéronme a moi!
Ese é un dos miles de exemplos desta clase de cousas.
Sabedes por que?
Porque sempre hai unha saída se sabes xogar ben.
E por sorte, os xogos son a miña segunda mellor fortaleza.
Cal é a primeira, mamá?
A felación.
Mirade, é o noso antigo rei, listo para o seu regreso triunfante.
Descansade, bos homes.
Quero ver a miña irmá, María.
Túa que?
Non me recoñecedes?
Son eu, o voso rei, Eduardo.
Lisca de aquí.
Mirade, son o rei.
El está morto.
Escoitádeme, lagarteiros.
María envelenoume.
Rouboume o trono e quere matar a miña curmá.
Debo detela.
- Traizón? - Coma unha casa.
Seymour?
Seymour!
Non lle fagades caso.
Está chalado.
Tamén dixo que rexía o Sacro Imperio.
Pensa. Se te ve, mátate.
Van matar a Jane.
Quero unha pinta.
Asegúroche que ti tamén.
- Kitty. - Temos que bulir.
As tetas de Fanny darannos 45 segundos.
Novas de miña nai e miñas irmás?
Están no palacio. Teñen prohibido marchar.
Se intento fuxir, mataraas.
E do meu home?
Ninguén o viu.
Que vai ser de ti, lady Jane?
A xente di... xa sabes.
Tranquila.
Xa ves que aínda teño cabeza.
E vou conservala.
Non, non.
Maxestade, rógovolo.
É a vosa curmá.
E cando penso no voso querido pai e na miña doce nai,
que nos han estar vendo dende o ceo,
con bágoas nos ollos, espantados polo deterioro dos nosos lazos familiares,
- eu... - Acaba.
Seguro que podemos arranxalo dalgún xeito, por eles.
A cuantiosa fortuna que a miña filla Catarina herdou...
Jane será executada.
E non podes facer nada.
Pero anímate:
aceptarei a Margaret como dama de compañía.
- Por que? - Como recompensa.
Recompensa por que?
Non o sabe.
Criamos que Frances Grey o sabía todo.
A túa pequena Margaret contoume que Jane nos quería prender.
Margaret?
Se non, como fuximos?
De non ser por ela, estaría na Torre
e Jane seguiría no trono.
Margaret, miserable! Axudaches a María a fuxir!
Que? Non tal.
Si tal.
Cóntamo todo.
Foi sen querer. Estaba anoxada.
Non quería dicir nada importante.
As escusas non amañan nada.
Madre, para!
Esperta, Catarina.
Mira o que lle fixo ó teu home.
Dende que naceu,
Margaret foi unha nena salvaxe, impía e ruín.
Fóra da miña vista.
- Margaret! - Déixame en paz!
Pasa unha cousa cos nenos.
Como ti lles falas é como se falan a eles mesmos.
E tendemos a crer a voz da nosa cabeza.
Por iso papá sempre dicía: "Nunca te fíes dunha muller fea."
Pasámolo ben, non si?
Norfolk! Apenas tocaches a avestruz cocida.
Un brinde
pola morte de Jane Grey.
Maxestade,
non podedes executar a Jane Grey.
Podo facer o que me dea a gana.
Ti de que lado estás?
Poderíante acusar de virachaquetas.
Non.
Mais executar a Jane sen o debido proceso
alentaría o caos e as protestas.
E os campesiños deixarían de pagar impostos. Un puto pesadelo.
Protestar por que?
Se cadra porque aos ingleses non lles guste a idea
de que a súa raíña por dereito divino sexa unha tirana sanguinaria
que executa os inimigos a discreción.
Neste país civilizado, facemos xuízos.
É cuestión de decoro.
E as ideas de Jane sobre as bestas
están a gañar popularidade.
O público é moi impresionable.
Dóeme dicilo, pero ten razón.
Mesmo... Como era? O músico.
- Smeaton. - Ese.
Tivo un xuízo.
Non sei que fago escoitándovos.
Programade a execución e calade.
Cando teu pai soubo que a nai de Bel era unha besta
case a mata el.
E Cromwell dixo: "Non,
non podedes ir asasinando mulleres,
agás que fagades un xuízo público
e a acusedes de toda clase de perversidades."
Era todo mentira, abofé, mais destruírona.
- Ana Bolena foi entón obxecto de burla. - Exacto.
É doado coas mulleres.
Seguro que gozades facéndolle o mesmo a Jane.
Ben.
Un xuízo público.
Un xuízo non.
Perdoádea e desterrádea.
Esquecerana a ela e a súa causa.
Norfolk ten razón.
Jane ten apoios.
Os que a apoien arderán cos seus queridos etiáns.
Purgareinos da face da terra.
A quen hai que castigar é a ti!
Non quededes pasmando! Matádea!
- Ide tras dela! - Corre.
Matádea xa!
Correde! Collédea, pasmóns!
Traidora!
Xa non es miña irmá.
De non precisar que nos vexan unidas,
mataríate eu mesma.
Encerrádea!
Vamos, por aquí.
Cando o teu fillo é un cabalo etián,
preparas algunhas cousas para imprevistos,
coma un refuxio.
Nin un criado?
Sabes o que é unha gorida?
Agarda.
É María!
Que? Son eu!
É Guildford!
Deus, dabámoste por morto.
Grazas, papá.
Temos que falar.
Nin de broma.
- Por que? - Iso.
Unha morte segura?
É unha boa razón.
Vouna salvar.
Ai, si, Guildford?
E dime, cal é o teu plan?
Fuxir con bravura coma un bandoleiro?
Logo veraste sacando o estoque, nun intento ousado de loitar
contra 10 000 soldados e toda a Garda do Reino.
Vives nun mundo de fantasía, e odio a fantasía.
Non a vou deixar morrer.
Non podemos facer nada.
Decapitarán a Jane por traizón.
E se algún home de María nos ve, unirémonos a ela.
Pois vou eu só.
Non vas facer tal.
A meu pai decapitárono cando eu tiña seis anos.
Non vas morrer coma el.
Jane periga pola túa culpa.
Conspiraches para póla no trono.
Tes a obriga de axudar.
A miña única obriga, coma sempre, é protexerte.
Protexerme?
Protéxeste a ti, papá, sé sincero.
Guildford, os dous sabemos que non queres a miña sinceridade.
Guildford...
Jane está furiosa.
Séntese impotente e sen control,
o cal aborrece.
Da raíña.
Marabilloso, un vestido horrendo.
Para o xuízo de mañá.
Vou ter un xuízo?
Por fin, un problema que Jane pode intentar solucionar.
E se pode solucionar ese problema,
talvez se poida salvar.
Probablemente non, pero quen sabe?
É a miña primeira vez nunha taberna.
Irei amodo.
Sempre quixen vir a un sitio así.
Porén, obviamente, cousas de reis.
Abofé, maxestade.
Ola, meu. Dúas pintas.
Vaites, Fitz! Pensaba que te collera o do zoo.
Aínda non.
Permiso.
Tim, estás bébedo, para a casa.
Dixen que vaias rañala.
É unha cervexería etiá?
Un establecemento de bebidas para clientela con tendencia metamórfica.
Pero iso está prohibido.
Non podes prohibir xente.
Por moito que o intentes.
Fitz, que facemos aquí?
Un tipo igual te pode coar no palacio.
Xa veremos.
Un trago por iso.
A cervexa campesiña é moito mellor cá da realeza.
Que? É verdade.
Non coñezo ninguén coma ti.
Ben.
Parémonos a apreciar
a fanfurriñada digna de desmaio de lord Guildford Dudley.
E entrementres,
parémonos a apreciar as polpas e os glúteos que ten.
Jane, esperta.
Guildford?
Estás aquí.
Estás vivo.
Deixáchesme.
- Malnacido. - Xa, fun parvo.
Síntoo.
- Pensei que morreras. - Case.
É culpa de miña nai.
Coma todo, ou?
Perdóasme?
Bícame outra vez.
Jane, temos que marchar xa, si?
Contei 12 gardas, pero se imos pola horta...
Non podo marchar.
Matará a miña familia.
Eu quedo aquí.
Pois eu tamén.
Non che dou esa opción.
Se quedas, descubrirán o que es
e María matarate. Non pode ser.
Non che deixo.
Jane...
Por favor.
Que?
Sei o que pasou con túa nai.
Só quería dicir que o sinto moito.
Foi culpa miña.
Abofé que non.
Volvía con meus pais da corte
cando nos atacou un grupo de etiáns.
Nunca vira un etián e asusteime
e cambiei por primeira vez.
Non lembro o que pasou.
Cando recuperei a consciencia,
meu pai díxome que os ladróns a mataran.
Ao principio, crino.
Mais logo comecei a soñar que o fixera eu.
Que a matara ao cambiar.
E comecei a preguntarmo.
Nunca controlei o meu cambio.
E sei que non é racional,
mais comecei a sentir que é coma unha maldición,
un castigo propio dos gregos.
Non o mereces.
Claro que non a mataches.
Meu pai nunca o confirmou nin o desmentiu.
E alégrome.
Alíviame.
Porque son un covarde.
Mírame.
Un covarde arriscaría a vida para me rescatar?
Oxalá me deixases.
Non está todo perdido.
O meu xuízo.
Jane, iso vai ser unha farsa.
É unha oportunidade.
Estívenme preparando.
E se non probo a miña inocencia,
ti podes vivir.
E a miña familia.
Niso pensarei se...
Pensarei en ti.
Jane...
Eu...
Un momento.
Lady Jane.
Que facedes?
Hai unha superlúa fermosa hoxe. Mira.
Encántame a lúa.
Unha lúa de sangue?
Non vexo ningunha dende cativo.
Que mágoa.
Ide durmir, señora.
Xa vou.
Dáme xusto para dúas máis, por favor.
Unha moeda romana?
Miña irmá, Alice, atopouna na lama.
Son Rómulo e Remo.
Fíxolle graza porque somos xemelgos.
Onde está túa irmá?
Longa historia.
Cóntama.
Velaí o noso home.
Charles?
Maxestade.
Estades vivo.
Rescatoume el. Como estás?
Impresionado, pero ben.
Charles, como é que es etián?
Pois coma calquera outro.
É cousa miña e de ninguén máis.
Só son un home que intenta gañar a vida.
Como sabías que eu...?
Vinte no palacio e aquí. Non hai que ser un xenio.
Charles, precisamos a túa axuda.
Imos salvar a Jane.
Chamástesme, maxestade?
Chamei, lady Frances.
Teño un traballo especial para ti.
Vas ser a miña moza das feces.
Queredes que...?
Que lle fales mentres fai a evacuación matinal.
Que evalúes os resultados.
E que me limpes... xa sabes, o cuíño.
Non sorrís, mamá? É unha honra.
Grazas, maxestade.
Estou agradecida.
Idea de Margaret.
Díxenlle: "Castígoa coma a Jane?"
E dixo: "Por que non lle damos un traballo?"
Xa.
Stan? Stan, onde vas?
A Londres.
Estás bébedo?
Estou, un pouco. Pero vou loitar con...
Vou loitar con Guildford
e salvar a muller que ama.
Deus, foi o clarete?
Nunca fun bo irmán.
Nunca fun bo en nada.
Parvadas, Stan. Es perfectamente válido.
Dime unha cousa.
E se eu fose etián?
Mandaríasme lonxe ou algo peor?
El era o favorito
e aínda así tratáchelo coma a desgraza da familia.
Abonda.
Es meu fillo, e el tamén.
E por que non o axudas?
Stan Dudley, para.
Vaites!
Falemos como Deus manda.
Non!
Dime por que.
Aquí e agora. Por que?
- Dimo ou pérdesnos. - Non podo.
- Porque tes medo! - Teño.
Eu tamén.
Pero cando Guildford e eu eramos pequenos,
tiñamos un dito: os Dudley nunca se renden.
Os Dudley nunca se renden.
É gracioso
volver ao teu antigo posto de traballo.
Pensas nos retos que tiveches,
no que argallaches,
nas risas e queixas cos compañeiros
e, por suposto, na tirana asasina que che quitou o posto
e que pretende matarte.
Apartade! Deixádelle paso á acusada.
A súa maxestade, a raíña María.
Maxestade.
Estás a sorrir?
Xamais me vas someter.
Xa veremos.
E Seymour?
Procedede.
Estamos aquí para presidirmos o xuízo
da usurpadora, Jane Grey,
que tomou a coroa da lexítima herdeira
desafiando a lei natural.
No caso de que se demostren tales actos de alta traizón,
só pode haber unha pena...
A morte.
Saber a túa acusación e a túa potencial pena é unha cousa.
Oíla en voz alta éche outra.
Velaquí, maxestade.
Vai saír todo ben, non si?
Entro, busco a Jane, sorprendo o consello,
recibo reverencias, salvo o reino e listo.
Non te cambias?
Estás en boas mans. Eu só molestaría.
Que dis?
Non vou contigo.
Fixen algo mal?
Non. Non vou arriscar o pescozo por unha descoñecida.
Ben.
Abur.
Ademais, coa súa inventiva
e con alianzas e conspiracións,
Jane Grey urdiu un plan para destituír a súa líder suprema
da condición real, do seu título,
do goberno e do poder do reino de Inglaterra,
co obxectivo último de destruír a raíña María.
Velaquí a proba.
Un documento no que se ordena a abolición da lei da división.
E ela, a traidora aspirante ao trono,
asinou este documento:
"Jane, a raíña."
A miña recomendación
é que debe ser condenada,
arrastrada pola cidade de Londres ata as forcas de Tyburn e aforcada alí.
Logo porán o corpo no chan a podrecer,
sacaranlle os órganos internos pola barriga
e decapitarana.
Despois dividirán o corpo en catro,
e a cabeza mais as catro partes
irán para onde a raíña considere.
Quero dicir algo.
Sobre o que afirmastes das inventivas.
Non.
Continúa.
Na súa vontade,
o rei Eduardo nomeoume raíña e herdeira ao trono.
Iso é irrefutable.
Non é inventiva.
Eu non tiña coñecemento diso
nin o desexaba, mais así foi.
Daquela estaba obrigada por lei, coma calquera,
a seguir as ordes do rei.
Ten o dereito divino de nomear un sucesor.
E Eduardo nomeoume.
Vós todos fixéstesme reverencias e chamástesme raíña.
Entón, se eu son unha traidora, vós tamén.
Se lembrades, a vontade de meu irmán desapareceu.
A vontade que nomeaba a Jane era claramente falsa.
Mentiras.
A vontade de meu irmán era real. Vina eu mesma.
Senta, princesa Isabel.
Non sento.
Non vou quedar calada.
Eduardo nomeou como herdeira a Jane Grey.
Xúroo pola miña vida e polo meu pai.
Bel.
Señorías, cando vos reunades para decidir o destino de Jane, pensade:
que fariades vós no lugar dela?
¿Ignorar os desexos do voso querido rei e curmán
ou aceptar as ordes con dilixencia, elegancia e dignidade?
Díxenche que cales, Isabel!
A princesa Isabel di a verdade. Son inocente.
Jane foi leal e boa.
Norfolk? Norfolk!
Calade! Non consentirei esta insolencia na miña corte!
Sacade a Jane de aquí antes de que María a mate persoalmente.
Sería un escándalo.
Si, señor.
Curmá.
Jane.
Eduardo, estás vivo?
Deus, alégrome de verte.
Boteite en falla.
Que che pasou?
Como ousa?
Maxestade...
Silencio!
Maxestade,
cómpre volvermos encerrar a Jane.
Nun sitio sombrío, no norte...
Denantes morta ca deixala vivir.
Seymour, onde carallo estabas?
Todos fóra.
Si, ti tamén, Norfolk.
Meu amor, podo arranxar isto.
Iso oíno antes.
Acabo de recibir unha información que o cambiará todo.
O que?
Antes de cumprir o teu desexo, debes cumprir o meu.
- Vale, casamos. - Cando?
Cando Jane morra e sometamos o reino.
Cóntame as putas novas.
Jane, escoita, e por favor non retruques.
Vinte salvar.
Cando volvan os gardas, irei eu,
presentareime na corte e rehabilitaranme.
Non tal.
Eduardo, todos pensan que morriches.
María matarate e ninguén a deterá.
- Matarate a ti, Jane. - Non.
Non, María terame que brindar clemencia.
E desterrarame.
Aínda así é arriscado.
É a miña decisión.
Designáchesme raíña.
Logo, como raíña,
ordénoche que me deixes volver e oír o meu fado.
Moi ben... maxestade.
Queres reclamar o trono?
Faino ben. Busca apoios.
Un exército.
Se cadra unir forzas con Escocia ou Francia.
Exacto.
E logo podemos cambiar o país xuntos.
Sen máis división.
Sen división.
- Quérote. - E eu.
Agóchate.
Deixade paso! Lord Norfolk trae o veredicto.
Á cuestión de se lady Jane Grey
aceptou a coroa de Inglaterra con falsedade e insidia
e se autoproclamou raíña
cometendo alta traizón,
considerámola...
inocente.
Así é, inocente.
Non iamos cambiar a historia?
Volviches.
Quérome explicar.
Adiante.
Sempre me preocupei só de min.
E de miña irmá.
Eduardo, agarda.
Tena Seymour.
Que?
Está no zoo del.
É unha prisión secreta onde ten etiáns.
É un sádico.
Que malnacido.
Non sei nin se está viva.
Eu estaba na caixa da esmola do palacio
cando te levaron.
Non ves tódolos días un rei fuxindo pola ventá,
daquela seguinte.
Pensei que Seymour te cambiaría por ela.
Pero vímolo na ponte levadiza.
Puidéchesme traizoar.
Non puiden.
A ti non.
Agora sábelo todo. Pódesme odiar se queres.
Pensaredes que nun xuízo
que te declaren inocente é o mellor que che pode pasar.
Quítanche as esposas e marchas,
saes a celebrar a túa liberdade
cun cacho de torta de limón e unha copiña de xerez.
Parade!
Oxalá fose tan simple.
Paso ao prisioneiro.
Rupert?
Que facedes?
É o cabalarizo de Guildford.
Fala.
Cóntallelo.
- Guildford... - Alto.
Guildford Dudley é...
etián.
Que sexa inocente de traizón ou non é irrelevante.
Lady Jane Grey casou cun etián a sabendas.
Mantivo a besta en segredo violando claramente as leis da división.
Tal delito só ten unha pena...
A morte.
Síntoo moito, señora.
Esa é unha sucia mentira!
Jane, díllelo.
Guildford non é etián!
- Jane, por favor! - Traédeo.
Non.
Agardade.
Non, por favor, María.
Capturamos esta cousa onda a túa casa onte á noite.
Ao principio non sabiamos o que era.
Rupert axudounos.
Dixeron que o ían mancar.
Estades todos tolos de vez. Iso é un cabalo.
Agardade.
Deixádeo.
Por favor, deixádeo.
- Agardade. - Non.
E...
Agora.
É etián!
Jane, perdóame.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro