María derrocaravos. Non a subestimedes.
ANTERIORMENTE
Quero a cabeza de Jane Grey.
Enviarei 5000 homes a loitar por ti.
- Collédeas. - Estás vivo.
Non. Matará a miña familia.
Executar a Jane alentaría as protestas.
Un xuízo público, e acusádea de toda clase de perversidades.
Ben. Un xuízo público.
Ademais, Jane Grey urdiu un plan para destruír a raíña María.
A traidora aspirante ao trono debe ser condenada
e decapitada.
A vontade era falsa.
- Mentira. - Senta.
A vontade era real.
María envelenoume.
E quere matar a miña curmá. Debo detela.
Queres reclamar o trono? Faino ben. Busca apoios.
Un exército.
Recibín unha información que o cambiará todo.
Lady Jane Grey casou cun etián a sabendas.
Traédeo.
- Non! - Iso só ten unha pena...
A morte.
Perdóame.
En 1553, se a cagabas rexiamente,
enviábante a unha infame prisión de pedra onde agardabas a túa execución.
A Torre de Londres.
Jane xa estivera aquí de pequena.
Nunca esquecería a decapitación de Catarina Howard,
a quinta muller do rei Henrique, que tomou malas decisións na vida,
pero non merecía a machada.
E agora tócalle a ela.
Jane Grey está condenada a morte.
Merda.
O meu home, Guildford Dudley, está aquí?
Por favor, teño que velo. Dicídemo.
O problema de ser unha optimista cega,
con perdón de Rodgers e Hammerstein,
é que non concibes un mundo
no que as cousas non che saian ben.
Hora de cear.
Grazas. Son Jane.
Saúde. Échenos tempo de narcisos.
Proba a botares un chisco de pole na cervexa.
Iso funciona?
Non fales con ela, George, parvo.
Estou atascado.
Lembra o do bispo Flambard.
Faste amigo da prisioneira e despois:
"Por favor, señor Albert, un derradeiro trago."
Logo emborráchate e foxe para Leeds.
Só quero saber do meu home.
A besta?
Guildford Dudley, etián.
- Está aquí preso tamén? - Vamos.
Se sabes algo, por favor, dimo.
Non me podes dicir nada?
Non está aquí.
Grazas.
Liberade a raíña Jane!
Que é ese ruído?
Non sei.
Xa.
Si! Seis de seis.
Vaia combate.
Maxestade, a xente berra pola liberación de Jane.
Non vos é momento para xogos sanguinarios.
Encárgome eu do público, Norfolk. Adóranme.
Mira quen está aquí.
Defender a Jane Grey foiche unha idea moi boba, Isabel.
María, por favor.
Corre.
Xa.
María!
Quieta! Parade!
É unha lección!
Unha lección? Escoitade a xente.
Están a pedir dereitos etiáns.
Apagade este lume ou espallarase.
Sede unha raíña, non unha tirana.
Aparta, Norfolk.
Maxestade, as miñas sinceras desculpas.
Non sei en que pensaba.
María, por favor!
María! Como es capaz?
Vaites.
Moi ben, maxestade.
Podemos falar?
Teño unha idea para calmar esta ridícula axitación.
A cea do cárcere non é nada comparado coa tortura
de non saber se o teu amado está ben.
Onde raio está Guildford?
E... Iso éche bastante afiado.
Si.
Desta altura, caer suporía morrer no intre.
Jane está desesperada,
pero non é parva.
- Jane. - Ola, madre.
Salveite. De nada.
E Guildford?
Está vivo.
Por agora. Teno Seymour.
Non.
Non. Estás preocupada por un home que che mentiu.
Estás aquí por culpa del.
- Por culpa túa! - Madura!
E acepta un ápice de responsabilidade.
Pasácheste co país.
Non. Paseime co consello e ca nobreza.
Non co país. O país quere un cambio.
Por que sempre rebate todo o que digo?
Escoita, fixen un trato con María pola túa vida.
Tes que denunciar o etianismo e a besta do teu home.
Debes dicir que estabas baixo o meigallo da besta.
Non o penso facer.
A culpa éche miña.
Fíxente lista, pero débil.
Debinche deixar ver a maldade e a brutalidade que hai no mundo.
Se cadra así entenderías...
Non son débil, pero teño alma!
E sei amar! E deixarme amar!
Iso é o que pensas?
Que non sei amar?
Sei amar,
e prégoche, Jane, como nai,
que deixes de ser unha pánfila do carallo e aceptes o trato!
Grazas polo gran consello, madre.
Dille a María que quero ver o meu marido e logo falamos.
Gardas.
Gardas!
Cala a boca!
Quen está aí?
Non berres. Non chames a súa atención.
O mellor é que esquezan que existes.
Quen es? Que sitio é este?
Chámome Alice e estás nunha prisión secreta.
Só para as bestas coma nós.
Unha prisión secreta?
Velaí vén.
Que? Quen? Alice.
Alice?
Xo, besta.
Quedan exactamente 73 horas para a execución.
Iso son 4380 minutos.
262 800 segundos.
Unha respiración dura tres segundos.
Logo quédanlle 87 600 respiracións
para deixar de respirar para sempre.
Temos ordes de vos levar ás cortes.
Seica ides ver o voso home.
Guildford?
Non! Por favor! Non!
Non.
Non!
Guildford.
Non, non!
Caíches!
Esa non é a túa besta. Deixa de choromicar.
Non está morto?
Non, foi unha broma.
Es perversa.
Estache ben.
Por ter a mamá pedindo favores.
- Dime onde está. - Non.
Jane, vouche cortar a cabeza,
coma fixemos co capón aquel,
e todos os que coñeces irán velo por entretemento.
Mais aínda podes salvar a besta do teu marido.
Só tes que...
ler isto na corte.
E se leo isto,
- perdóaslle a vida? - Si.
Non me fío de ti.
Xa.
Non te preocupes.
Un dos dous debe.
A Manda axudaranos, seino.
Si, ou átannos polos pés.
Cando era rei, Eduardo sempre estivera demasiado enfermo ou envelenado
para pensar no que significaba o exilio
para os etiáns do seu reino.
Significaba fame, miseria.
Campamentos.
Así viven os etiáns?
Non por gusto.
Logo cando lle dás á pedra...
Escóitasme?
Teño que saber iso?
Non estás ti sempre para facelo?
- Xa che contamos as regras para quedares. - Xa.
Cales eran?
Se cadra foi un erro.
Tócalle o carallo.
Eduardo? O rei Eduardo?
É el!
Maxestade.
Que carallo pasa?
- Morreras. - Morriches?
- Estou vivo. - Vivo!
E preciso a vosa axuda.
María goberna e prendeu a Jane.
Vana decapitar se non facemos nada.
Que? Onde está Jane?
Na Torre de Londres.
Debo recuperar o trono. É o xeito de salvala.
E precísovos comigo.
Por que non llelo pides aos teus?
Haberá nobres que axuden o gran rei veritián.
- Lonxe. Non hai tempo. - Non podemos axudar.
Síntovolo.
Agarda!
Cando era rei, permitín cousas horribles.
E terei que vivir sempre con iso e síntoo moito.
Mais Jane merece a axuda.
Agora que María é a raíña,
purgaravos da face da terra se non a detemos.
E cando eu volva ser rei, serei o voso defensor.
Loitarei por vós como debín facer antes. Prométoo.
É tarde para promesas.
Susannah?
Síntoo.
- Afástate de min. - Por que?
Por que? Es fillo de lord Seymour.
De saber que ía volver cun exército, contaríacho.
Catarina...
Déixame probar o meu amor e lealdade.
Foxe comigo.
Ti desvarías.
Gañei cartos con Norfolk.
Podemos ir a Suíza, Córsega, Nápoles...
- Onde os espías de Seymour non... - Non.
Jane vai morrer.
Margaret marchounos.
E si, miña nai pode ser e é un pesadelo,
mais é miña nai.
Quédolle eu nada máis.
"Querido pobo:
o meu último desexo é que a raíña María erradique o etianismo en Inglaterra.
Apoio o seu plan de exterminio..."
Os valores para algúns son parvadas cambiantes.
Pero para Jane, son tan firmes
como o centro da Terra que pisamos.
Agás que esteas vendo isto nun avión.
Nese caso, tanto ten.
"Que lles dea caza, un por un."
Non soades convencida.
E logo?
Estiven escoitando. Ten que parecer que o credes
para salvar o voso home.
Que che importa el a ti?
Tiña un curmán. En Tooting.
E logo cambiou.
Agochámolo un tempo, mais deron con el.
Xa sabedes.
O mundo évos como é,
mais hai esperanza para o voso home.
Lede o discurso e xa.
Por favor.
Por favor, pódeslle facer chegar unha mensaxe?
Preciso que Guildford saiba que non penso nada disto.
Que fas aí?
Nada, señor. Non volverá pasar.
Nunca fales cos prisioneiros.
Arre demo.
Son eu.
Hora de morrer.
Ou vive.
Que?
Podémolo simular.
Só precisamos un substituto, e teño uns cantos en fila.
Un saco na cabeza, un corpo morto, bla, bla, e voilà!
Todo o mundo pensará que te executaron.
E logo que?
Logo quedas comigo.
Sempre ando na procura de bestas novas e sas
que fagan o que deben pola raíña e o país.
Prefiro morrer ca podrecer na túa prisión.
Isto non é só unha prisión.
Facemos cousas divertidas.
Espionaxe, incendios, asasinatos, investigación médica...
Levamos anos intentando atopar unha cura.
Algo que seica che interesa especialmente.
Non hai cura.
O caso é que podes vivir aquí
ou ter unha morte dolorosa coa túa muller.
Ben...
Polo menos poderei volver ver a Jane antes de morrer.
Como queiras.
Límpame.
Teño a barriga revolta.
Non rematei.
Pónseme sempre así coa emoción.
E o que preparei para Guildford Dudley
deleitaría os antigos romanos.
Non prometestes perdoalo?
Moito tes que aprender de política, encanto.
As mentiras son amigas.
Que vas facer?
Primeiro vou... Estou no retrete!
Maxestade, chegou isto de...
Fóra!
Mandáronme un agasallo?
Quen?
O príncipe Filipe de España.
Un neno.
Que é?
Ábreo.
Si?
Tedes visita.
- Jane. - Margaret.
Que fas aquí? Mandoute madre?
Madre ódiame.
Non tal. É ela así.
Pois que merda.
María cóntamo todo agora.
Fíate de min, estás fodida.
María mentiuche.
Non podes salvar a Guildford.
Executaravos xuntos.
Abofé.
Grazas por mo dicires.
Síntoo moito.
Non quero que morras.
Es un trasniño forte,
perspicaz e fero.
Mais lembra tamén ser boa.
Espera o bo da xente
e perdoa o malo.
Falas da nosa nai?
Supoño que si.
Ben. Acabouse o tempo.
Ven.
María do carallo.
Que lle dean a María.
Que lle dean a María, si.
Se cadra por derradeira vez na vida,
Jane ten un plan.
Ola.
Meu irmán está morto
e agora son a raíña.
Toc, toc.
Ola.
Estás de bo humor.
Si, estou namorada.
Papaia.
Abre iso.
Que será?
Vállame Deus!
Si, éche do príncipe Filipe de España.
O brazo do derradeiro etián.
Filipe acabou con eles todos. Non che parece eficiente?
A Inquisición das Bestas foi ben
e quere que xuntos limpemos Inglaterra.
Seica ten un anel no dedo. Non me digas que...
- Vou casar con el. - Denantes morto.
Abonda, Seymour. Nunca quixen casar contigo.
Vou casar cun príncipe de verdade.
Pero téñoche cariño.
Por iso che atopei unha noiva.
Non fodas.
Fuxitiva! A prisioneira foxe!
Velaí! Aí arriba!
Para dentro.
Collédea.
Metédea dentro.
Vamos.
Arranxade isto.
Non me podedes obrigar.
De feito, é a raíña. Pódenos obrigar a facer o que queira.
Agora imos ser unha gran familia feliz.
Ben está o que ben acaba.
Alguén debería anotar iso.
Maxestade, síntoo moito.
Catarina, para agora mesmo.
Catarina, volve!
Volves comerciar comigo.
Non. Estoute salvando.
Fágoo pola nosa familia. Fai o teu deber.
Non.
Que dixeches?
Dixen...
Dixen que non!
Non!
Casa comigo.
Hai un musgo velenoso que se chama Aconitum napellus.
Mesturado co hidróxido cálcico, por exemplo, da rocha calcaria,
convértese nunha neurotoxina letal.
Logo só precisas un enxeñoso método de entrega.
Gardas.
Acabemos con isto.
Ben, aquí estamos outra vez.
Escoitemos ese discurso.
Por Guildford.
O mellor que ten o veleno
é a infinidade de xeitos que hai para conseguir que o inimigo o inxira.
Lista.
Antes de falar, quero pedir o perdón da miña curmá cun bico.
- Aparta! Gardas! - É o habitual.
Le o discurso.
Quero dicir...
que cometín erros como raíña.
Son testuda,
egoísta
- e impulsiva. - Non é o meu discurso.
Mais non me condenan por iso.
Condénanme porque este reino estaba enfermo.
Levádea.
Os ricos queren que odiedes os etiáns
para que non vexades o verdadeiro mal: eles.
Non condenarei os etiáns. Condénote a ti, María.
Jane Grey, vou decapitar a besta inmunda que tes por marido!
Condénote!
Papá, tiñamos que ir de plebeos?
É todo un reto, Stanley.
Non é momento para queixas de xastrería.
Deixa de chorar pola roupa.
Ademais, se alguén pode levar ben este estilo, somos os Dudley.
É verdade.
A chamada da natureza.
Esta é a nosa. Sígueme, fai coma min.
Si!
Señor.
Fillo?
Papá?
Abofé que son eu.
O tempo aperta.
Ei! Sóltame! As miñas chaves!
Que carallo fas?
Isto é por meu irmán.
Pensaba que fuxir coma bandoleiros
era demasiado risco.
Non o entendes, non?
Revolvería o ceo coa terra por ti.
Téñoa!
- Ola, irmán. - Ola, Stan.
- Lisquemos de aquí. - Espera.
Alice, ven.
Quen demo é esta?
É Alice. Stan, a chave.
Que tal? Son Stanley Dudley.
Non te asustes, imos de incógnito.
Non podo. Vin o que lles fai aos que intentan fuxir.
Por se recapacitas.
- Libérate. A ti e a todos. - Abur.
Seguídeme. Veña.
Vamos!
Vós os dous, correde. Encárgome eu.
Xaora que non.
Marchade. Teño morte abonda na conciencia.
Guildford, ti non mataches a túa nai.
É dicir, si, pero foi un accidente.
Non a querías mancar.
Os cabalos son pouco manexables.
Normal que me botases.
Consumíame o dó.
Non sabía o que facer.
Guildford,
teste que perdoar.
Túa nai queríate.
Grazas.
Cheiro unha aperta.
Iso non cheira, Stanley.
Os Dudley! Alto!
Papá, Stan, deixádeme. En serio, marchade!
Stan, leva a papá! Xa!
Liscade!
Encárgome eu só da besta.
Vamos, Seymour.
Disque gozas coa dor.
Primeiro, voute matar.
Logo irei polos traidores de teu pai e teu irmán
e matareinos tamén.
Nada mal.
Vamos.
Gardas, facede algo, pasmóns.
Mátame rápido.
Metédeo na cela.
Gozarei véndote arder.
A unhas horas da súa execución,
Jane pensa en tódalas mulleres que antes ca ela
viron a súa vida reducida á súa morte.
Catarina Howard estivo practicando
como pór ben a cabeza no bloque.
Ana Bolena contratou un experto de Calais
para asegurar que lle cortase a cabeza cun corte limpo.
A Anne Askew queimárona,
a Margarida Pole despezárona, a Isabel Barton aforcárona.
Jane pregúntase: se elas puidesen facer algo
para cambiaren o seu destino, faríano?
Mesmo se o prezo fose a súa alma?
Entre a machada e o lume, ti que escollerías?
O lume.
Non, agarda.
A machada, sen dúbida.
Vou botar unha mexada.
George?
Si, señora?
Preguntábame se, como derradeira vontade,
poderías traerme un pouco de viño.
Abofé, señora.
Se eu fose vós, poríame caneco.
Que?
Non podo sacrificar centos de nós para salvala,
probablemente sen éxito.
Enténdelo, non si?
Archer, por favor.
É amiga miña. Loitou por nós.
A xente sábeo, quérelle.
- E... - Susannah,
precísote.
Coa túa forza e intelixencia.
Veñen os escoceses para tomar o trono.
E vén a guerra.
Que parvo son.
Agora que sei a verdade, podería cambiar o reino.
Non podo facer ren. Son débil e inútil.
Cala.
Que?
Se non es quen creo,
quen lle pegou a unha monxa para me salvar o cu, que che dean.
Pero non quedes sentado queixándote por quen eras antes.
Queres salvar a Jane? Queres unir o reino? Faino.
E que fago?
Pensa algo.
Teño unha idea.
O viño é francés, señora.
Algo calcario, pero vale ben.
Bebes comigo?
Non hai viño abondo para o do bispo Flambard.
Pois veña, un groliño.
Disque movéndoo un chisco sabe mellor.
Vaites, que lista.
Por certo, probei o que me dixestes do pole.
É un milagre. Grazas.
Ben. Saúde.
- Que foi? - Vin unha araña.
Era enorme, horripilante.
Peluda e con dentes.
Toma, bebe o meu.
Á túa saúde.
Moi ben.
Vai polos gardas. Dilles que estou lista.
Pois xa está. Esta é a noite que estabamos agardando.
Se vos gusta a bebida, a rexouba e o sangue,
con vós, a esmorga definitiva dos Tudor
E a miña prometida?
Onde vai Catarina?
Xa vén.
Que alegre acontecemento.
Quen quere festa? Eu quero.
Traédea!
Jane!
A nosa perfectamente imperfecta heroína lamenta unha cousa.
Nunca lle dixo a Guildford
que o que sente por el é amor do bo.
E que ese amor talvez lle dea a forza para morrer.
Perdoádesme, señora?
E un carallo.
Que fago? Onde está?
- Ola, arteira. - Susannah.
Saúdos de Eduardo.
Prendédelle lume!
Non quededes aí pasmando.
Queimade o cabalo!
Guildford.
Hostia.
Xa imos.
Guildford.
Matádea! Non pasmedes!
Jane! Agáchate!
Jane, que fas?
Cala, voute salvar.
Non, vaste queimar.
Non podo.
Non rompen.
Déixame.
Nunca.
Non te vou deixar.
Quérote.
Eu tamén te quero.
Que foi?
Aparta.
Vamos, Jane!
Collede un cabalo e ide tras dela!
Papá, temos que abrir camiño.
Collédea! Non!
Iso, carallo! Corre, meu irmán!
Os Dudley nunca se renden.
Vamos, Guildford!
Pois si, amigos. Jane e Guildford sobreviviron.
Pero a historia aínda non rematou.
Porque María aínda é raíña.
Irmá, por favor.
- E está... - Cálmate.
...furiosa.
No palacio aínda hai moitos segredos.
E amantes secretos.
E nupcias secretas.
Pero polo de agora, os nosos heroes están a gozar
da súa merecida liberdade.
Porque o amor, o verdadeiro amor,
pode conquistalo todo.
Máis ou menos.
E ben, Jane Grey...
Si, Guildford Dudley?
Que facemos o resto da nosa vida?
- Estíveno pensando. - Venecia?
Íache encantar Constantinopla. Gran biblioteca.
Non podemos marchar.
Esperaba que non dixeses iso.
Non vou fuxir.
Debo volver.
Non tes que vir comigo.
Abofé que vou contigo.
Esperaba que dixeses iso.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro