Maria cię obali. Nie lekceważ jej.
POPRZEDNIO
Chcę dostać głowę Jane.
Wyślę ci armię 5000 ludzi.
- Brać ich. - Ty żyjesz.
Zabije moją rodzinę.
Egzekucja wywoła zamieszki.
Zorganizuj publiczny proces, oskarż ją o wszelkie bezeceństwa.
Dobrze. Publiczny proces.
Jane Grey zamierzała zabić królową Marię.
Tę zdradziecką uzurpatorkę należy skazać
i dekapitować.
Testament to falsyfikat.
- Łże. - Usiądź.
Wola była prawdziwa.
Maria mnie truła.
Chce zabić moją kuzynkę. Muszę ją powstrzymać.
Chcesz odzyskać tron? Zrób to porządnie. Ze wsparciem.
Zbiorę armię.
Otrzymałem informacje, które wszystko zmienią.
Lady Jane Grey świadomie wyszła za Etianina.
Wprowadźcie go.
- Nie! - Kara jest tylko jedna.
Śmierć.
Przepraszam.
Jeśli ktoś odwalił kichę w 1553 roku,
trafiał do tymczasowego mieszkanka z kamienia, gdzie czekał na śmierć.
Do Tower of London.
Jane ostatnio była tu jako dziecko.
Nie zapomniała ścięcia Katarzyny Howard,
piątej żony króla Henryka, która podjęła parę złych decyzji,
ale na topór nie zasłużyła.
A teraz przyszła kolej na nią.
Jane Grey zaraz umrze.
Szlag.
MOJA LADY JANE
Czy mojego męża też tu zamknięto?
Muszę się z nim zobaczyć. Powiedz mi.
Niepoprawni optymiści mają taki problem,
Rodgers i Hammerstein mi wybaczą,
że nie istnieje dla nich świat,
w którym coś idzie nie po ich myśli.
Posiłek.
Dziękuję. Mam na imię Jane.
Na zdrowie. Kwitną żonkile.
Polecam odrobinę pyłku w porannym piwie.
To działa?
Nie gadaj z nią, George, głąbie.
Kiedy mam katar.
To numer biskupa Flambarda.
Zaznajomisz się z więźniem,
usłyszysz „panie Albercie, szklaneczkę przed śmiercią”.
Budzisz się schlany, a on już prawie w Leeds.
Chcę tylko spytać o męża.
O tę bestię?
Tak, jest Etianinem.
- Jest tutaj? - Idziemy.
Błagam, powiedz mi.
Cokolwiek.
Tu go nie ma.
Dziękuję.
Uwolnić królową Jane!
Co to za hałas?
Nie wiem.
Już.
Tak! Sześć na sześć.
Nie mają szans.
Pani, lud domaga się uwolnienia Jane.
Nie ma czasu na krwawe zabawy.
Ludem ja się zajmę. Uwielbia mnie.
Kogo ja widzę?
Głupia byłaś, wstawiając się za Jane.
Mario, proszę.
Uciekaj.
Teraz.
Mario!
Dość tego!
Daję jej nauczkę!
Nauczkę? Posłuchaj ludu.
Żąda praw dla Etian.
Ugaś tę pożogę w zarodku!
Bądź królową, a nie tyranką!
Odsuń się, Norfolk.
Wasza Wysokość, z całego serca przepraszam.
Zapomniałem się.
Mario, proszę!
Mario! Jak możesz?
Ojejku.
Brawo, Wasza Wysokość.
Możemy na słowo?
Wiem, jak zakończyć to bezsensowne zamieszanie.
Podawane w więzieniu pomyje bledną
w obliczu troski o ukochanego.
Gdzie Guildford, na bogów?
No i... Ostre.
Tak.
Upadek z tej wysokości skończyłby się śmiercią.
Jane jest zdesperowana.
Ale nie głupia.
- Jane. - Matko.
Ocaliłam cię, do usług.
Gdzie Guildford?
Żyje.
Póki co. Seymour go więzi.
O nie.
Nie. Jesteś smutna z powodu mężczyzny, który cię okłamał,
przez którego tu trafiłaś.
- Przez ciebie tu jestem! - Dorośnij!
Odpowiedz za swoje decyzje.
Nie przekonałaś kraju.
Nie. To z radą mam problem.
Kraj chce zmian.
Zawsze musisz się ze mną kłócić?
Zawarłam z Marią ugodę w zamian za twoje życie.
Potępisz etianizm i wyrzekniesz się swego męża.
Powiesz, że cię zaczarował.
Nie zrobię tego.
To moja wina.
Dałam ci mądrość, nie siłę.
Powinnam była ci pokazać brutalne oblicze świata.
Zrozumiałabyś...
Jestem silna, ale nie bez serca!
Niekochająca i niekochana.
Tak o mnie myślisz?
Że ja nie kocham?
Kocham,
dlatego błagam cię jako matka,
żebyś wzięła się, kurwa, w garść i przyjęła propozycję!
Dziękuję ci za mądrą radę.
Przekaż Marii, że pomówimy, gdy zobaczę się z mężem.
Straże.
Straże!
Zamknij się!
Kto tam?
Nie krzycz, bo przyjdą.
Najlepiej, jak zapomną o twoim istnieniu.
Kim jesteś? Co to za miejsce?
Jestem Alice, a to jest tajne więzienie.
Dla bestii.
Tajne więzienie?
Idzie tu.
Co? Kto? Alice.
Alice?
Bestio.
Do egzekucji pozostały 73 godziny.
To 4380 minut.
Albo 262 800 sekund.
Wdech i wydech trwają trzy sekundy.
To znaczy, że za 87 600 oddechów
weźmie ostatni wdech.
Mamy rozkaz zabrać cię do stajni, pani.
Jednak ujrzysz męża.
Guildford?
Nie! Proszę, nie!
Nie.
O nie!
Guildford.
Nie!
Mam cię!
To nie twój konik, przestań się mazać.
Guildford żyje?
Tak, zgrywam się.
Jesteś podła.
Dobrze ci tak.
Za wysłanie swojej matki.
- Mów, gdzie on jest. - Nie.
Jane, utnę ci łeb.
Tak jak temu wałachowi.
Każdy, kogo znasz, będzie patrzeć dla rozrywki.
Ale męża wciąż możesz ocalić.
Wystarczy,
że to odczytasz.
Jeśli to zrobię,
- oszczędzisz go? - Tak.
Nie mogę ci ufać.
Wiem.
Nie martw się.
Jeden z nas musi.
Wataha nam pomoże.
Albo powiesi nas za nogi.
Edward jako król był zawsze zbyt chory lub zbyt truty,
by myśleć, co oznacza „wygnanie” Etian
pod jego rządami.
A oznaczało głód i cierpienie.
Obozowiska.
Tak żyją Etianie?
Nie z wyboru.
Pocierając krzemień...
Słuchasz mnie?
Muszę to potrafić?
Przecież mam ciebie.
- Poznałeś zasady. - No tak.
Powtórzysz?
To był błąd.
Bez jaj.
Edward? Król Edward?
To on!
Wasza Wysokość.
Co tu się odwala?
- Ty nie żyjesz. - Nie?
- Żyję. - On żyje!
I potrzebuję pomocy.
Maria ma tron i Jane.
Jane ma zostać stracona.
Co? Gdzie jest?
W Tower.
Muszę odzyskać tron, żeby ją uratować.
Pomóżcie mi.
Idź do swoich.
Szlachta zechce pomóc weryckiemu królowi.
- Nie ma czasu. - My nie pomożemy.
Przykro mi.
Zaczekaj!
Jako król pozwalałem na okropieństwa wobec Etian.
I zawsze już będę musiał z tym żyć.
Jane zasługuje na pomoc.
Ale to Maria jest królową
i was wyrżnie, jeśli jej nie powstrzymamy.
Jako król będę waszym czempionem.
Będę za was walczył tak, jak powinienem. Obiecuję.
Za późno na obietnice.
Susannah?
Przepraszam.
- Zostaw mnie. - Dlaczego?
Jak myślisz? Jesteś synem Seymoura.
Gdybym wiedział, że wraca z armią, powiedziałbym ci.
Katherine...
Daj mi udowodnić miłość i lojalność.
Ucieknij ze mną.
Oszalałeś.
Zarobiłem przy Norfolku.
Możemy uciec do Szwajcarii. Korsyka? Neapol?
- Szpiedzy nas nie znajdą... - Nie możemy.
Jane umrze.
Margaret odeszła.
Moja matka umie być i bywa koszmarna,
ale to wciąż moja matka.
I tylko ja jej zostałam.
„Dobrzy ludzie,
mym ostatnim życzeniem jest wyplenienie etianizmu przez Marię.
Popieram plan eksterminacji”...
Niektórzy mają kręgosłup moralny z gumy,
ale ten Jane jest solidny
jak jądro samej Ziemi, na której stoimy.
Chyba że oglądacie w samolocie.
To wtedy nie stoicie.
„Oby wytłukła każdego Etianina”.
Nie brzmisz na przekonaną.
Co z tego?
Podsłuchiwałem. Musisz mówić z przekonaniem,
żeby ocalić męża.
Co cię to obchodzi?
Miałem kuzyna w Tooting.
Też się przemienił.
Przez jakiś czas go ukrywaliśmy, ale go znaleziono.
No wiesz.
Świat jest, jaki jest,
ale twój mąż ma szansę.
Tylko odczytaj tę mowę.
Proszę.
Możesz mu jakoś przekazać wiadomość?
Musi wiedzieć, że nie mówię szczerze.
Co tam robisz?
Nic. Wybacz. To się nie powtórzy.
Nie gadaj z więźniami.
Ja pierdolę.
To ja.
Czas umierać.
Albo i nie.
Co?
Sfingujemy śmierć.
Wystarczy nam inne ciało, a tych mam pod dostatkiem.
Wór na łeb, pokażemy trupa i z głowy.
Cały świat uwierzy, że cię stracono.
I co wtedy?
Zostaniesz ze mną.
Szukam takich sprawnych bestii,
które się przysłużą królowej i krajowi.
Wolę umrzeć, niż gnić w twoim więzieniu.
To nie byle więzienie.
Mamy tu masę atrakcji.
Szpiegostwo, podpalenia, zabójstwa, eksperymenty medyczne.
Od lat szukamy lekarstwa.
A to ponoć może cię zainteresować.
Nie ma lekarstwa.
Rzecz w tym, że albo pozostaniesz tu i przeżyjesz,
albo zdechniesz w mękach. Z żoną.
No cóż.
Przynajmniej jeszcze raz zobaczę Jane.
Jak wolisz.
Podetrzyj.
Jelita mi się kotłują.
Jeszcze trochę.
Zawsze tak mam, gdy się ekscytuję.
A to, co zaplanowałam dla Guildforda,
zszokowałoby starożytnych Rzymian.
Obiecałaś, że go oszczędzisz.
Musisz się wiele nauczyć o polityce.
Kłamstwa to nasza broń.
Co mu zrobisz?
Najpierw... Ja tu sram!
Pani, przysłano to...
Precz!
Dostałam prezent?
Od kogo?
Od księcia Filipa z Hiszpanii.
Mężczyzna.
Co to?
Otwórz.
Tak?
Masz gościa.
- Jane. - Margaret.
Co tu robisz? Matka cię przysłała?
Ona mnie nienawidzi.
Bzdura. Taka już jest.
To jest do dupy.
Maria wszystko mi mówi.
Uwierz mi, masz przerąbane.
Maria kłamała.
Nie ocalisz Guildforda.
Straci was razem.
No tak.
Dziękuję, że mi mówisz.
Tak mi przykro.
Nie umieraj.
Jesteś silną, bystrą
i zawziętą łobuziarą.
Pamiętaj, bądź też dobra.
Oczekuj od ludzi dobra
i wybaczaj im zło.
Mówisz o naszej matce?
Chyba tak.
Czas minął.
Chodź.
Jebać Marię.
Istotnie, jebać Marię.
Tak. Jebać Marię.
Być może to ostatni raz w życiu,
kiedy Jane ma plan.
Cześć.
Mój brat nie żyje
i teraz jestem królową.
Puk, puk.
Cześć.
Masz dobry humor.
Zakochałam się.
Pysiu.
Otwórz to.
Cóż to?
Cóż to takiego?
Bogowie.
Prezent od księcia Filipa.
Ramię ich ostatniego Etianina.
Filip oczyścił Hiszpanię. Co za urocza skuteczność, prawda?
Inkwizycja sobie poradziła.
Chce nam pomóc pozbyć się ścierwa w Anglii.
Na palcu był pierścień. Nie mów...
- Wyjdę za niego. - Po moim trupie.
Zamilcz. Nie wyszłabym za ciebie.
Wolę prawdziwego księcia.
Choć cię lubię.
Dlatego znalazłam ci żonę.
O kuźwa.
Ucieczka! Więzień ucieka!
Tam, na górze!
Do środka.
Wciągnąć ją.
Do celi.
Właź.
Naprawcie to.
Nie możesz mnie zmusić.
Jest królową. Zrobimy, co zechce.
Będziemy wielką, szczęśliwą rodzinką.
Ważne, jak się kończy.
Dobre, zapiszcie to.
Wasza Wysokość wybaczy.
Katherine. Dość wygłupów.
Wracaj tu!
Znów mnie sprzedajesz.
Bzdura. Ratuję cię.
Robię to dla rodziny. Wykonaj obowiązek.
Nie.
Co takiego?
Powiedziałam...
Powiedziałam: „Nie!”.
Nie!
Ożeń się ze mną.
Istnieje pewien trujący mech. Aconitum napellus.
Zmieszany z wodorotlenkiem wapnia, na przykład ze ściany,
staje się zabójczą neurotoksyną.
Wystarczy ją sprytnie dostarczyć.
Straże.
Miejmy to za sobą.
No proszę, znów się widzimy.
Posłuchajmy mowy.
By ocalić Guildforda.
Trucizny mają taką zaletę,
że można je podać na mrowie sprytnych sposobów.
Już.
Najpierw pragnę poprosić kuzynkę o wybaczenie pocałunkiem.
- Precz! Straż! - Taki jest zwyczaj.
Czytaj.
Powiem tylko,
że jako królowa popełniałam błędy.
Jestem uparta.
Samolubna.
- Impulsywna. - Nie to napisałam.
Nie za to mnie potępiono,
lecz przez chorobę, która trawi królestwo.
Zabrać ją.
Bogaci chcą, byście znienawidzili Etian
i nie dostrzegli prawdziwego zła. Ich.
Nie potępię Etian. Potępiam ciebie, Mario.
Jane Grey, urżnę ci ten parszywy, bestiolubny łeb!
Przeklinam cię!
Musieliśmy się przebrać akurat za wieśniaków?
Wiele ryzykujemy.
Nie czas na wybrzydzanie.
Przestań jojczyć o ciuchy.
Jeśli ktoś ma w tym dobrze wyglądać, to tylko my.
Niech będzie.
Natura wzywa.
To nasza szansa. Za mną, rób to, co ja.
Tak!
Panie.
Synu?
Tata?
Oczywiście, że ja.
Czas ucieka.
Zostaw mnie! Moje klucze.
Co ty odwalasz?
To za mojego brata.
Mówiłeś, że taka ucieczka
to zbyt duże ryzyko.
Nadal nie rozumiesz?
Dla ciebie skoczyłbym w ogień.
Mam!
- Cześć bracie. - Cześć, Stan.
- Zwiewajmy stąd. - Czekaj.
Alice, chodź.
A to kto?
Alice. Daj klucz.
Jak leci? Stanley Dudley.
Niech cię hełm nie zmyli, to przebranie.
Nie mogę. Widziałam, co robi uciekinierom.
Gdybyś zmieniła zdanie.
- Uwolnij siebie i innych. - Hejka.
Tempo. Dalej.
Dalej!
Wiejcie. Ja się tym zajmę.
Mowy nie ma.
Idź. Dość już mam ludzi na sumieniu.
Guildfordzie, nie zabiłeś matki.
Znaczy zabiłeś, ale przypadkiem.
Nie chciałeś jej zranić.
Konie są takie pokraczne.
Dlatego mnie odesłałeś.
Zaślepił mnie smutek.
Nie wiedziałem, co robić.
Guildfordzie.
Musisz sobie wybaczyć.
Matka cię kochała.
Dziękuję.
Pachnie mi to tulasem.
Tulasy nie pachną.
Dudleyowie, stać!
Tato, Stan, wiejcie. Mówię poważnie.
Stan, zabierz ojca! Już!
Uciekajcie!
Sam stawię czoła bestii.
No to chodź.
Słyszałem, że lubisz ból.
Najpierw cię zabiję.
Potem znajdę twojego zdradzieckiego ojca i brata.
Ich też zabiję.
Nieźle.
Dalej.
Straże, zróbcie coś, głąby.
Zrób to szybko.
Zabrać go do celi.
Chętnie popatrzę, jak płoniesz.
Do egzekucji zostało kilka godzin.
Jane rozmyśla o kobietach, które spotkał ten sam los.
Z ich życia zapamiętano jedynie śmierć.
Katarzyna Howard godzinami ćwiczyła
właściwe ułożenie głowy na pniu.
Anna Boleyn ściągnęła szermierza z Calais,
aby ten odciął jej głowę jednym szybkim ciosem.
Annę Askew spalono,
Małgorzatę Pole zaszlachtowano, Elżbietę Barton powieszono.
Zastanawia się, czy gdyby mogły zmienić swój los,
zrobiłyby to.
Nawet za cenę własnej duszy.
Co byś wybrał, topór czy ogień?
Ogień.
Nie, czekaj.
Topór. Zdecydowanie.
Idę osuszyć smoka.
George?
Tak, pani?
Czy w ramach ostatniego życzenia
mogłabym poprosić o wino?
Oczywiście, pani.
Ja upiłbym się w sztok.
Co?
Nie mogę poświęcić dla niej setki naszych,
i tak by się nie udało.
Wiesz o tym.
Proszę cię.
Jest mi bliska, walczyła za nas.
Nasi o tym wiedzą, lubią ją.
- I... - Susannah.
Potrzebuję cię.
Potrzebuję twojej siły i sprytu.
Nadchodzą Szkoci. Pomogą odbić tron.
Zbliża się wojna.
Głupiec ze mnie.
A teraz znam prawdę i mógłbym odmienić królestwo.
Nic nie zrobię. Jestem bezużyteczny.
Zamknij się.
Co?
Jeśli nie jesteś tym,
który przywalił zakonnicy, żeby mnie ocalić, to spierdalaj.
Przestań żyć wspomnieniami.
Chcesz ocalić Jane i zjednoczyć królestwo? Zrób to.
Co mam zrobić?
Wymyśl coś.
Mam pomysł.
Francuskie, pani.
Mętne, ale nieźle kopie.
Napijesz się?
Nie wystarczy na numer biskupa Flambarda.
No dobrze. Dla towarzystwa.
Mieszanie ponoć wzmacnia smak.
Aleś ty mądra.
Spróbowałem triku z pyłkami.
Zdziałało cuda, dziękuję.
No to na zdrowie.
- A to za co? - Widziałam pająka.
Olbrzyma. Strasznego.
Włochatego i zębatego.
Weź moje.
Twoje zdrowie.
No dobrze.
Idź już. Przekaż, że będę gotowa.
Nastała noc, na którą czekaliśmy.
Jeśli lubicie alkohol, śmiech i krew,
oto doskonała impreza w stylu Tudorów.
Gdzie moja narzeczona?
Gdzie Katherine?
Zaraz będzie.
Cóż za radosna okazja.
Kto chce się zabawić? Ja tak.
Wyprowadzić ją!
Jane!
Nasza doskonale niedoskonała bohaterka żałuje tylko jednego.
Nie wyznała Guildfordowi,
że darzy go prawdziwą miłością.
I ta miłość może dać jej siłę, by umrzeć.
Wybaczysz mi, pani?
Ni chuja.
Co teraz? Gdzie pieniek?
- Hej, słońce. - Susannah.
Edward pozdrawia.
Spalić go!
Nie stójcie tak!
Spalić konia!
Guildford.
Jasny chuj.
Idziemy.
Guildford.
Zabić ją! Nie stójcie tak!
Jane, unik!
Jane. Co tu robisz?
Cicho, ratuję cię.
Przestań, spłoniesz.
Nie mogę.
Nie rozwiążę.
Zostaw mnie.
Nigdy.
Nie opuszczę cię.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Co się dzieje?
Odsuń się.
Uciekaj, Jane!
Brać dupy w troki i za nią!
Tato, zróbmy im miejsce!
Brać ją! Nie!
Tak jest! Wiej, bracie!
Dudleyowie nigdy się nie poddają!
Dalej, Guildford!
Zgadza się. Jane i Guildford żyją.
Ale to nie koniec historii.
Bowiem Maria wciąż siedzi na tronie.
Siostro, proszę.
- I jest... - Spokojnie.
...wściekła.
Pałac wciąż skrywa wiele sekretów.
I sekretnych kochanków.
I sekretnych zaślubin.
Tymczasem nasi bohaterowie cieszą się
wywalczoną wolnością.
Bo prawdziwa miłość
zawsze wygrywa.
Tak jakby.
No więc Jane...
Tak, Guildfordzie?
Co będziemy robić przez resztę życia?
- Myślałam o tym. - Wenecja?
Ocipiałabyś w Konstantynopolu. Mają ogromną bibliotekę.
Nie możemy wyjechać.
Nie chciałem tego usłyszeć.
Nie ucieknę.
Muszę tam wrócić.
Nie musisz iść ze mną.
Oczywiście, że pójdę.
To chciałam usłyszeć.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska