KSZTAŁCENIE KKULBEE
Muszę pana o coś zapytać.
Czy pan mnie lubi?
Niesamowite.
Pomyśleć, że coś, co opisuję, może się wydarzyć naprawdę.
Dwoje ludzi, z początku wrogowie, zakochało się w sobie.
Proszę dać mi szansę. Będzie pani ze mną dobrze.
Czy nie wszystkie pani powieści kończą się dobrze?
Mnie to nigdy nie spotka.
Nie do wiary.
Pasuje do stereotypu nieodwzajemnionej miłości.
Panie Bok.
Panie Bok!
Jest pan jego sekretarką?
Tak.
Nazywam się Yeo Ha-jun.
O co chodzi z tym niezadowoleniem?
Chodzi o to…
Przyjedź szybko, Yeo.
Sekretarka po mnie jedzie!
Przyjrzyjcie się dobrze.
Moja sekretarka
to niezła
laska!
Ile on wypił?
W ciągu 20 lat pracy w barze nie spotkałem kogoś takiego.
Tylko raz powąchał
i padł jak długi.
Rety. Uwaga na nogi!
Kręci się.
- Ciągle się kręci. - Czemu tyle pan wypił?
Pofolgowałem sobie.
Ostrożnie.
Nie ma nic żałośniejszego niż wizyta u ukochanej po pijaku,
ale trzeba to zrobić, żeby nie żałować.
A także…
Sekretarzu Yeo.
Wielkie nieba.
Jak mówiłem,
zna już pana od najgorszej strony.
Tylko ostrożnie.
Jesteśmy.
Dzięki, sekretarzu Yeo.
Czy to nie…
To jest…
SEKRETARZ YEO
MORDERCA
- Wybrany numer jest… - Dalej, sekretarzu Yeo.
Widział się pan z Ja-yeon? Dobrze mi poszło, pra…
Wyłaź.
Wyłaź!
Jak śmiesz tu przychodzić?
Zwłaszcza po tym, co zrobiłeś!
Nie jesteś nawet człowiekiem.
Jesteś zwykłą bestią!
Jest pani zbyt surowa.
Kto tam jest?
Pan Bok Gyu-hyun?
Nie.
Tylko niechciana bestia,
która tu przyszła.
Nie wiedziałam, że to pan.
Naprawdę nie wiedziałam.
Mówię szczerze.
Pił pan?
Przepraszam. Zwykle nie piję.
Wszystko w porządku?
Nie wypiłem dużo.
Nie o to mi chodziło.
Martwiłam się o pana.
Gdy pan od nas wtedy wyszedł, zaczęłam się martwić.
Zastanawiałam się, jak się pan trzyma.
Proszę mi wybaczyć.
Hej!
To Ja-yeon?
ZUPA Z DORSZA
Przepraszam!
Zaczekaj!
Ja-yeon!
Nic ci nie jest?
Hae-yeong.
Coś za jeden?
Proszę pani.
Ji-uk, zadzwoń na policję na tego…
Pan Bok?
Dlaczego pan i Ja-yeon…
Pani Son…
Znacie się?
Chodzi o to, że…
Poznaliśmy się na policji,
ponieważ…
hejtowałem jej powieść.
Hejtował pan?
Pani Yeon zgodziła się na ugodę w zamian za prace społeczne.
Dlatego był pan w sierocińcu?
A potem…
zakochałem się.
W sierocińcu?
Nie.
W pani Yeon.
Ale w dniu, w którym jej to wyznałem,
dowiedziałem się też, kim jest pan Kim.
Wyjaśnijmy to sobie.
Osobą, która zostawiła te nienawistne komentarze,
był nie kto inny jak pan,
a później coś pan do niej poczuł.
Ale odkrył pan tożsamość Ji-uka
i przytulił Ja-yeon, wykorzystując to?
Nie, to nie tak…
Ja-yeon.
Co ci powiedział ten dupek?
Że odpuści mi i Ji-ukowi, jeśli zrobisz, co ci każe?
Nie, nic takiego nie powiedział.
Liderko Son, myli się pani, ale…
Nie jestem już liderką.
I nie jestem już twoim pracownikiem.
Czemu to podniosłaś?
Ji-uk, przytrzymaj tego drania.
Nie jesteś lepszy od bestii!
Ja też go lubię!
Co?
Powiedziałam, że też go lubię.
Lubię pana Boka.
Pani Yeon.
Rany. Nie mogłaś powiedzieć wcześniej?
Słucham?
- Co? - Powtórz, co powiedziałaś.
No dalej.
Lubię pana Boka…
Powiedziałam,
- że lubię… - Nam Ja-yeon!
Pani Yeon!
Zupa z dorsza.
- O czym ty mówisz? - Zostawiłem ją tam.
Powiedziała, że mnie lubi.
Też to słyszałeś? Lubi mnie.
- Musimy wziąć tę zupę z dorsza. - Co?
Chodź tu. Pogadamy jak cywilizowani ludzie.
Nie zachowujesz się w cywilizowany sposób!
Dobrze, że to wiesz. Będzie mniej boleć.
Chodź tu!
Rzuć to, to pogadamy.
Z bliska.
- Co robisz? - Obcinam ci stopy.
- Zabierają cię do okropnych facetów! - Przestań!
Oszalałaś?
Ze wszystkich facetów zakochałaś się w swoim hejterze?
Jak myślisz, przez kogo mnie zdegradowano?
Twojego męża!
Co takiego?
Ty gówniaro.
Wiesz,
pani Son wydaje się dość agresywna.
Oby nie skrzywdziła pani Yeon…
Ona nie jest taka.
Jeśli czeka pan na Ja-yeon, proszę wejść.
To może trochę potrwać.
Proszę usiąść tam.
Nie siadam na łóżku w ubraniach,
zwłaszcza na czyimś.
Surowo przestrzega pan higieny,
jak na kogoś, kto wpadł tu w adidasach.
Jak możesz być w związku z Bok Gyu-hyunem?
Mówiłam, że nie jesteśmy w związku!
I mimo to przytulaliście się na ulicy?
Ty bezczelny bachorze.
Powinnam była go pocałować?
Pójść w twoje ślady.
Hej!
Jestem temu przeciwna.
Nie zmienię zdania.
Nigdy.
Wybieraj.
Ja czy Bok Gyu-hyun?
- Son Hae-yeong. - Co?
Wybrałabym ciebie zamiast niego.
Dlatego milczałam,
ale źle wszystko zrozumiałaś i to wypaplałam.
To znaczy…
Ta sytuacja wydawała się…
Nie musisz się sprzeciwiać.
Powiedziałam, że go lubię, a nie, że będziemy parą.
Wiem, że taki związek jest śmieszny.
Dlaczego śmieszny?
Co z tobą nie tak?
Nie jestem idiotką. Wiem, jak działa świat.
Chodź do mnie.
No chodź.
Cokolwiek by mówili inni,
jesteś dla niego za dobra.
Jesteś wspaniałą osobą.
Ktoś taki jak on cię nie zabierze.
Spójrz na siebie.
Widzę, że jesteś już dorosła.
Znalazłaś miłość.
To nie miłość.
Wchodzę.
Co ten dupek tu robi?
Proszę sprawdzić pocztę i SMS-y.
PROKURATURA SEUL-ZACHÓD
POWIADOMIENIE
NAM CHANG-IL ZOSTAŁ ZWOLNIONY WARUNKOWO 16 MARCA 2024 R.
10 LAT TEMU
- Co się stało? - Co z dziećmi?
- Kto zginął? - Kto jest zabójcą?
O rety.
- Jak to się mogło stać? - Kto to zrobił?
Co się dzieje?
- Wciąż nie mogę w to uwierzyć. - O rety.
- O nie. - Przepraszam.
Przepuśćcie mnie.
Nie może pani wejść.
Mieszkam tu. Co się stało?
- Tam są! - Naprawdę?
To ten przeklęty sprawca?
- Patrzcie, jaki bezczelny. - Co za drań.
Odebrał komuś życie.
- Takich jak on należy stracić. - Jest podły.
- Racja. - Rety.
Co się stanie z tą rodziną?
Jeśli Ja-yeon się dowie…
Ale powinna o tym wiedzieć.
Jeśli cofniemy się o pięć tygodni…
Nie jest moje?
Może chodziło o poczęcie.
Jeśli tak…
Tae-hyeong?
Niech Cha Hui-seong
wygra przesłuchanie!
Jakie to miłe i ciepłe.
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Nie bywam tu często.
Przychodzisz tu, gdy masz dużo na głowie.
Kiedy oblałaś egzaminy na studia,
kiedy zawalałaś przesłuchania
i kiedy zerwaliśmy.
Masz świetną pamięć.
Dlatego tu wpadłem.
Hui-seong,
pamiętam o naszej umowie i wiem, że podjęłaś decyzję.
Ale jeśli
czujesz się trochę zaniepokojona…
Wtedy co?
Chcę cię przeprosić.
Jesteśmy w tym związku razem
i przykro mi, że musiałaś się zamartwiać
i sama podjąć decyzję.
Pomimo wielu wspólnych lat i miłości, jaką cię darzę,
nigdy nie mógłbym być tobą.
I za to przepraszam.
Ale wiesz co?
Nie mógłbym być tobą,
ale twoje dziecko jest moim.
Mówiłam ci, że nie wiem, czyje jest.
A ja, że wszystkie twoje dzieci mogą być moje.
Hui-seong,
zostań
moją żoną.
Tae-hyeong.
Nie wierzę, że oświadczasz się z dziecięcym pierścionkiem.
Bo wiedziałem, że skrytykujesz moją obrączkę.
Tae-hyeong,
to był błąd.
Popełniliśmy błąd i tyle.
Zdarza się. Jesteśmy tylko ludźmi.
Ale…
nie możemy popełnić kolejnego.
To może mieć wpływ na kogoś innego.
Wiem.
Właśnie dlatego proszę,
byś wzięła mnie pod uwagę i przemyślała swoją decyzję.
Żeby uniknąć błędu.
Co, jeśli…
nie zmienię zdania?
Wtedy to byłaby nasza decyzja.
Nie tylko twoja.
Gdzie są wszyscy?
Nie ma ich?
Mam 33 lata.
33-latek nie brudzi spodni.
Nie.
Panie Bok Gyu-hyun.
Nazwałeś mnie po imieniu?
Tak, panie Bok Gyu-hyun.
Kimnąłem się tu i już się spoufalasz?
Jak śmiesz mówić do prezesa po…
Odszedłem, pamięta pan?
Czy raczej zostałem zwolniony?
Mimo to jestem twoim…
Proszę nie narobić sobie wstydu i wejść do środka, panie Bok Gyu-hyun.
Muszę zachować swoją pozycję i godność.
Nie mogę spotkać się z panią Yeon w tym…
Dzień dobry, pani Son.
Ma pani piękny i jasny dom.
Miał pan przyjemną noc?
Tak.
- Co do wczoraj… - Chyba pan sobie pofolgował.
Jak się pan czuje, jeśli mogę spytać?
- W porządku. - Przykro mi to słyszeć.
Ale i tak nie wyrzucę skromnego gościa z mego doniosłego domu
bez zaoferowania śniadania.
- Proszę siadać. - Nie trzeba.
Ja-yeon. Wstałaś.
Lubię pana Boka.
To moja współlokatorka, Nam Ja-yeon.
Przywitaj się.
To pan Bok Gyu-hyun, prezes Kkulbee.
Hae-yeong.
Nie pamięta pani, co się wczoraj stało?
A mam pamiętać?
Słucham?
Powiedzmy, że ja, ofiara mściwego przeniesienia,
przypominam sobie, że pisał pan hejterskie komentarze,
przez które Ja-yeon powiadomiła policję.
Da pan sobie z tym radę?
Smacznego.
Ktoś tak światowy, zakochany w kimś, kto go pozwał,
i kto twardo śpi w pokoju zwolnionej pracownicy,
zasługuje na zachodnie śniadanie.
CIASTO CZEKOLADOWE DOMOWEJ ROBOTY
Smacznego, panie Bok.
- Ja-yeon? - Tak?
Jedz. Kupiłam tę zupę dla ciebie.
Dobrze.
Smacznego, pani Yeon.
Jadłem ją wczoraj.
Przy okazji, kiedy się pani wyprowadza?
Ma już pani nowe mieszkanie?
Nie mówiłam jeszcze Hae-yeong.
Wyprowadzasz się?
Taki mam zamiar.
Dlaczego?
To oczywiste.
Nowożeńcy śpią na różnych piętrach.
To musiało niepokoić panią Yeon.
Ale skoro pan Kim wyjeżdża za granicę, przeprowadzka nie będzie konieczna.
Wyjeżdżasz?
Ty też jej nie powiedziałeś?
Czemu wyjeżdżasz?
Skoro tak, możecie iść już teraz.
- Proszę pani. - Hae-yeong.
Nie słyszeliście?
Chciałabym z panem porozmawiać.
Ze mną?
Proszę dokończyć swój ostatni posiłek na ziemi.
ZAREZERWOWANE
Przepraszam za najście.
Do widzenia.
To moja taksówka.
Wezwie pani i dla mnie?
Nie mam portfela
i padł mi telefon.
Proszę radzić sobie samemu.
Tyle wystarczy?
Niech pan zostawi w spokoju Ja-yeon.
Skoro się pani wtrąca, nie powinna zapłacić więcej…
To zależy od nas. My zdecydujemy, co dalej.
Na pewno pan tego chce?
Będzie pan przy Ja-yeon bez względu na wszystko?
- Oczywiście, że… - Ja będę.
To ja jestem tą, która może i będzie przy niej.
Nie pan.
A co z panem Kimem?
Co z panią, pani Son?
Zostanie pani przy Ji-uku bez względu na wszystko?
Nie.
Ale…
postaram się zniszczyć drania, który zrujnował moje życie uczuciowe
i moją rodzinę.
Jeszcze jedno.
Nie jestem już liderką.
Ale wciąż jestem pani szefem!
Gdzie ja jestem?
Nawet po wyrzuceniu z domu…
Dobre jedzenie wciąż jest pyszne.
Powiedz.
Czemu się wyprowadzasz?
- Jeśli czujesz się niezręcznie… - To nie to.
Mam swoje powody.
Podjęłam tę decyzję dość łatwo,
myśląc, że Hae-yeong będzie mieć chociaż ciebie.
Musisz wyjeżdżać za granicę?
Związki na odległość nie są w jej stylu.
Jak zostanę, będzie miała kłopoty.
Nie awansuje i może mieć kłopot ze zmianą pracy.
Pan Bok zagroził ci przyszłością Hae-yeong?
Nie użył takich słów.
Na pewno miał swoje powody…
Nie czas na bycie miłym.
Wyrzuciła cię, pamiętasz?
To prawda.
Musi być wściekła.
Może lepiej nie wracać dziś do domu.
Zrób to tylko dlatego, że ci kazała, to z tobą zerwie.
Długo chowa urazę.
To może wrócimy do domu razem…
Właściwie…
dziś mnie nie będzie.
Co? Dlaczego?
Puszkuję się.
Puszkujesz? Co masz na myśli?
Zamykam się w pokoju i piszę.
To skrajny środek, jaki podejmują pisarze z pilnymi terminami.
Czyli w ogóle nie będzie cię w domu?
Zostawisz mnie z nią samą, gdy jest wściekła?
Ktoś do mnie przychodzi i nie mogę tego odwołać.
PAN JANG
Co?
Ja-yeon i twój prezes?
Tak.
Czy to nie przyrodni brat twojego męża?
Już rozumiem.
Wyprowadza się, by się z nim spotykać i nie musieć się martwić tobą.
Mówimy o Ja-yeon.
Chciałabym, żeby o to chodziło.
To znaczy, że zostaniesz sama?
Nie pozwolę jej na to.
A twój partner?
Nie masz nic przeciwko?
A powinnam mieć?
Ty nieczuła, zimna istoto.
Chcesz coś zimnego?
Co się stało?
Coś z żołądkiem?
Hui-seong.
Nie mów mi…
Jesteś w ciąży?
Jesteś?
Tak.
Jestem. Co z tego?
„Co z tego?”
Powiedz, że wiesz, czyje jest.
Tae-hyeong przeprosił.
Pomimo lat, które spędził kochając mnie
i całej miłości, jaką mnie darzył,
nie mógł być mną i przeprosił.
Co to za bzdury?
I się oświadczył.
Ty nigdy nie chciałaś ślubu.
To przez dziecko?
Dziecko?
Będziesz mieć dziecko?
Mamo, pamiętasz Hui-seong?
Dziecko, naprawdę?
Tak.
Gratulacje.
Tak się cieszę.
Gratuluję dziecka.
Będziesz mamą.
Gratulacje.
Dobra robota.
Tak się cieszę.
Mamo.
To wspaniale.
Mamo.
Niesamowite.
„My, bezrobotni, powinniśmy się spotkać”.
A on jest dżokejem.
Panie Jang, to było niesamowite.
To pan potrafi się uśmiechać?
Wszystko może wywołać uśmiech u bezrobotnego.
Ten koń jest naprawdę duży.
Chce pan spróbować?
Ja?
Tak.
Przepraszam.
Spokojnie.
Trzymam go.
Nie martw się.
Tatuś jest za tobą, nie bój się.
- Dobrze? - Tak.
Jedziemy.
Świetnie ci idzie.
Muszę skręcić.
- Trzymasz mnie? - Jedź dalej.
Oczywiście!
Pojedźmy tędy.
Jeszcze trochę.
Musi pan opuścić kraj,
by spełnić ostatnie życzenie babci i chronić matkę i panią Son.
Zgadza się.
To czemu jeszcze pan tu jest?
Zna już pan odpowiedź.
Chciałem zostać zawodowym jeźdźcem.
To czemu nim pan nie został?
Bo mój ojciec był temu przeciwny.
Chciał, żebym poszedł w jego ślady,
a ja uznałem, że uszanowanie tego jest słuszne.
Wie pan, co zrozumiałem teraz, gdy spełniłem wszystkie jego życzenia
po śmierci ojca?
To była idiotyczna strata czasu.
„Idiotyczna strata czasu”?
Kompletny brak satysfakcji.
Gdybym wcześniej zawiódł ojca i sam wytyczył sobie ścieżkę,
byłbym dużo szczęśliwszy.
Panie Kim,
koniem kieruje osoba trzymająca wodze.
Niech pan nie daje wodzy swojego życia komuś innemu.
Chciałby pan spróbować sam?
Tak.
Chętnie.
Rety, zmęczyły cię te wszystkie ćwiczenia, prawda?
A niech mnie, Cha Hui-seong.
TWÓJ ZIĘĆ, TWOJA CÓRKA
To było ostatnie życzenie babci.
Powiedziała, że oni nie wiedzą o mnie,
więc jeśli ją odwiedzę,
sprawy się skomplikują.
Wychowała mnie. Dla jej dobra
kazała mi żyć samemu.
Nigdy nie odwiedził matki, by uszanować życzenie babci,
i nawet okłamał ją, że bierze ślub.
Wyjechałby, prawda?
Najgorszy koszmar Ji-uka to zrujnowanie życia jego mamie.
Skoro musi odejść, pozwolę mu.
Mamo,
uważaj na siebie.
Niedługo cię odwiedzę.
Jakie kwiaty lubi najbardziej?
NAM JA-YEON
Jaskry.
Jaskry?
Chwila.
Jest już na nie sezon?
JASKIER
Szwagrze. Kup róże, jeśli nie będzie jaskrów.
Hae-yeong też lubi róże.
Jesteś tam?
Szwagrze?
Mówi Bok Gyu-hyun.
Halo?
Pani Yeon.
Tak, wciąż tu jestem.
Zadzwoniłem, bo się martwiłem.
Przepraszam, że to wygadałem.
Mam nadzieję, że pani Son nie dała pani popalić.
Zrozumiałem, że potrafi być przerażająca.
Zrugała pana?
I to jeszcze jak.
Cokolwiek powie, moje serce nie…
Panie Bok.
Tak?
Chciałby się pan spotkać?
Teraz?
- Jeśli pan nie może… - Mogę.
Gdzie się spotkamy?
AUTOMATYCZNE PARKOWANIE
Jeszcze nie wróciła?
Co się dzieje?
Wyrzuciło bezpiecznik.
Sprawdzę to jutro.
Bukiet ulubionych kwiatów?
To dla mnie?
Tak. Proszę.
Dzięki.
Jadłeś już kolację?
Bo ja nie.
Proszę pani.
Tak?
Czemu nie jesteś zła?
A czemu miałabym być?
Bo nie powiedziałem ci, że może będę musiał wyjechać.
Na pewno miałeś swoje powody.
Powiedz chociaż, kiedy wyjeżdżasz.
Szkoda twojego łóżka.
Nie pospałeś sobie na nim.
Co chcesz na kolację?
To wszystko?
Mógłbym wyjechać
i nigdy nie wrócić.
I to wszystko?
Czy wiesz…
ile miałam przybranego rodzeństwa, gdy dorastałam w tym domu?
Z tej całej rzeszy ludzi
pozostała mi tylko dwójka.
Ja-yeon i Hui-seong.
Trzymamy się razem jak rodzina,
właściwie stajemy się nią
i oddalamy się jak obcy.
Przywykłam do tego.
Masz mnie za jednego z nich.
Musisz wyjechać, prawda?
Wiem, że tak będzie.
Więc wyjedź.
Dobrze.
Wyjadę.
Nie chcę kolacji.
Ty sukinsynu.
Gdy zgodziłem się być fałszywym panem młodym,
nazwałaś mnie szczeniaczkiem.
A gdy wyjeżdżam, bo mi kazałaś,
jestem sukinsynem?
Twoja babcia odeszła.
Czy byłoby tak okropnie, gdybyś sprzeciwił się jej prośbie?
- Proszę pani. - A twoja mama?
Co ona w ogóle dla ciebie zrobiła?
Trzymała cię kiedyś w ramionach i powiedziała ci, że cię kocha?
A jednak chcesz uszanować wolę babci
i chronić mamę?
Wyjeżdżasz?
Wiesz co?
Ty nawet nie jesteś sukinsynem.
Jesteś żałosnym popychadłem!
Jasne?
Ty też nigdy mnie nie tuliłaś i nie powiedziałaś,
że mnie kochasz.
Hae-yeong,
nigdy nie powiedziałaś mi, że mnie kochasz.
Kocham cię.
Kocham cię, Hae-yeong.
Powiedz szczerze.
To jak?
Wyjeżdżasz czy nie?
Przecież właśnie ci mówię.
Dobry wieczór panu.
KSZTAŁCENIE KKULBEE
- Proszę pana. - O rany!
Przestraszyłam pana? Bardzo pana przepraszam.
Czemu mówi pani tak formalnie?
Bo pan tutaj pracuje.
Nie chcę, żeby ktoś coś pomyślał.
Muszę tu coś zbadać.
- Zbadać? - Tak.
Rozumiem. Jestem materiałem odniesienia.
Szkoda.
Myślałem, że to randka.
Jest pan niemożliwy. Kto umawia się na randkę w biurze?
Ale bohaterowie pani powieści robią w biurze wiele rzeczy.
Możemy tak włączyć światła i tu wejść?
To moja firma.
Stać mnie na dodatkowe rachunki.
Mogę robić zdjęcia?
Jasne.
Jadł pan kiedyś na stołówce?
- Nie. - Ani razu?
Nigdy.
O co chodzi?
Ktoś powiedział, że żaden prezes nie zje na stołówce,
a mój styl jest nierealistyczny.
Widać było, że nie pracowałam w biurze.
Kto tak powiedział?
Ale to prawda.
Od teraz będę jadał tylko na stołówce.
Będę tu jadł wszystkie trzy posiłki.
Dobrze. Jak pan chce.
To biuro sekretarza i prezesa.
Możemy wejść?
Jasne, sprawdziłem, czy nikogo nie ma.
Na wszelki wypadek.
Co?
Jak to?
Hej!
Czyli to tu pracuje Ha-jun.
Pani Yeon,
proszę tu zaczekać.
Słucham?
- To zajmie tylko chwilkę. - Dobrze.
Proszę.
Wchodzę.
Panie Bok.
- Gdzie… - Pani Nam Ja-yeon?
PREZES BOK GYU-HYUN
Jestem Bok Gyu-hyun, prezes.
Po pani minie wnoszę, że naprawdę nie miała pani pojęcia.
Ale gdyby wiedziała pani, kim jestem,
nie byłaby pani tak bezczelna wobec swojego pracodawcy.
Jak pani śmie!
O co tu chodzi?
Nie załapała pani?
Siódmy odcinek powieści.
Seo Yeon-seo dowiaduje się, że Kang Ha-jun to prezes.
Racja.
Twierdzi pan,
że osobą z dziecięcym gustem, która narzekała na jedzenie,
był pan?
Czy to nie oczywiste?
Chciałabym coś powiedzieć.
Nawet wylewne przeprosiny tu nie wystarczą,
ale okażę pani wyrozumiałość.
Wysłucham…
pani słów.
Czemu nie zjesz,
co ci, do cholery, dają, Panie Wybredny?
Nie ma tam takiej sceny.
Jest.
Raczej bym o tym wiedziała.
Przeczytałem ją
w komentarzach.
W komentarzach?
Wszystkie brzmiały: „Pocałujcie się”.
- To główne biuro. - Tak.
Lepiej się tu nie zgubić.
Nikogo tu nie ma.
Wiem, że jest weekend, ale naprawdę jest pusto.
Praca nagle jest najważniejsza?
Ahn Woo-jae!
Wyjdź, a wniosę o rozwód.
Powiedz mi.
Co jest między tobą a panią Son?
Nic.
Spotykałem się z nią przed tobą, ale teraz nic między nami nie ma.
Ile razy mam to powtarzać?
Ile razy?
Setki, nie, tysiące razy.
Aż wyrównasz liczbę chwil, kiedy mogłeś powiedzieć.
Mów mi o tym, gdy tylko cię o to poproszę.
- Jak długo? - Aż w pełni ci zaufam.
Aż nie będę czuła już niepokoju.
Na studiach
jej ojciec został zamordowany.
Zamordowany?
Gdy zobaczyłem na ślubie jej matkę,
zrobiło mi się jej żal.
Przykro mi.
Ale to wszystko. Mówię poważnie.
W porządku.
Ja też chcę od ciebie jasnej odpowiedzi.
Czy na pewno nie prosiłaś…
o degradację Hae-yeong?
Chcę zadbać o siebie, a nie o nią.
Nie chcę zostać źle zrozumiany.
Odpowiedz mi.
Pan Kim Ji-uk to syn prezesa z nieprawego łoża.
Z nieprawego łoża?
Pan Kim?
Podobno zostanie wysłany za granicę.
Wątpię, by pani Son odzyskała stanowisko.
Czy wysłucha pani
moich wyjaśnień?
Nie trzeba.
Sprawy moje i Hae-yeong
to dwie różne kwestie.
Sama podjęłam decyzję…
by się z panem nie spotykać.
Nie będzie pani…
Nie.
To nasza pierwsza i ostatnia randka.
Pani Yeon.
Dziękuję za oprowadzenie po firmie.
Dobrze się bawiłam, udając swoją główną bohaterkę.
Pana komentarze były straszne,
ale cieszę się, że pan szczerze tego żałował.
I…
dziękuję, że mnie pan lubi.
Pani Yeon.
- Ale mówiła pani… - To jest
nasze szczęśliwe zakończenie.
Nie miałem pani za nieodpowiedzialną.
To, co pani robi…
hamuje serię, a nie daje jej zakończenie.
I na pewno nie jest szczęśliwe.
Dobrze spałeś?
Tak.
Śpij dalej.
Przygotuję pyszne śniadanie
i przyniosę do łóżka.
Brzmi miło.
Ale nie możesz.
Co?
Dlaczego nie?
Wysiadł bezpiecznik.
Lodówka.
O nie.
Mamy przerąbane.
Posprzątam i uzupełnię zapasy.
Mów dalej.
Ale przedtem pójdę po pożywne śniadanie.
I?
A jeszcze przedtem…
- Jestem. - O rety.
Wcześnie wróciła.
Ale…
Hae-yeong!
Zaczekaj.
- O co chodzi? - Trochę się wstydzę.
Ale to…
- Hae-yeong! - O co chodzi?
Lodówka…
Tak.
JA PÓJDĘ DO KUCHNI,
A TY NA ZEWNĄTRZ!
JASNE?
TAK!
Wszystko w środku
się stopiło.
Chyba było zwarcie.
Bezpiecznik wyskoczył. Musimy go naprawić.
Wiedziałaś o tym?
Tak.
Szwagrze!
Czy ty też wiedziałeś o bezpieczniku?
Wiedziałeś, że wszystko się stopi?
Tak.
Co robiłeś, zamiast to naprawić, żeby wszystko się nie rozpuściło?
To dlatego, że…
Chciałaś, żebym się z nią pogodził, tak?
Miałeś stopić jej serce, nie lodówkę.
Moja lodówka…
Teraz nie mamy nic do jedzenia.
Pójdę po coś. Co lubisz najbardziej…
Nigdy nie widziałem jej tak wściekłej.
Chyba naprawdę jest głodna. Kup nam coś dobrego.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Rety. Ktoś tu pięknie wygląda.
Co?
Co tu robi zdjęcie mamy?
Przyniosłem śniadanie.
Co robisz?
Proszę pani.
„Prezent urodzinowy Ji-uka”.
„Opłaty za szkołę Ji-uka”.
„Kieszonkowe Ji-uka”.
Jesteś Ji-ukiem…
o którym pisała mama?
Zadałam ci pytanie.
Czy jesteś tym Ji-ukiem,
o którym jest tu napisane?
Mieszkałeś tu?
Tak.
Byłeś przybranym dzieckiem mamy?
Tak.
Od początku wiedziałeś…
kim jestem?
Tak.
Mogę to wyjaśnić.
Spadaj.
Proszę pani.
Wynoś się. Rzygać mi się chce.
Jaką podłą, samolubną suką musiałam być,
że to przede mną ukrywała?
Byłeś jej ostatnim dzieckiem?
Więc ofiarą morderstwa był ojciec pani Son.
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Martwiłem się o ciebie.
Proszę pani. Son Hae-yeong.
Kto tam?
Nigdy tego nie robiła.
Czy jest coś, o czym nie wiem?
Mordercę zwolniono.
Hae-yeong.
Przepraszam.
Napisy: Grzegorz Marczyk