KSZTAŁCENIE KKULBEE
Witaj.
Ty musisz być Ji-uk. Wnuk Geum-duk?
Tak, to ja.
Jestem Eun-ok.
Ciociu, mamo, proszę pani albo pani Lee.
Zwracaj się do mnie, jak chcesz, poza babcią.
Babcia…
Moja babcia, Geum-duk,
powiedziała, że trafię do sierocińca.
Wielkie nieba.
Mówiłam, że to nie sierociniec.
Nie wiem, czemu uparła się nazywać własnego wnuka sierotą.
Wejdźmy do środka.
Chodź.
Stań tam na chwilę.
Witaj w domu, synu.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Czuję się spokojniejsza, skoro będziesz w domu.
A tak w ogóle, jesteś dobry w dochowywaniu tajemnic?
Jestem dobry w dotrzymywaniu obietnic.
Obiecasz mi coś w takim razie?
Co?
Mam córkę, Son Hae-yeong.
Nie może wiedzieć,
że tu mieszkasz.
Czyli się wyprowadziła?
Tak.
Jeśli sprawiam jakieś kłopoty…
Wątpię, żeby tu przyszła.
Ale lepiej być przygotowanym.
Nie pokażesz się jej?
Dobrze.
Obiecałeś mi.
Zadałam ci pytanie.
Czy jesteś tym Ji-ukiem,
o którym jest tu napisane?
Mieszkałeś tu?
Tak.
Byłeś przybranym dzieckiem mamy?
Tak.
Od początku wiedziałeś…
kim jestem?
Tak.
Mogę to wyjaśnić.
Spadaj.
Proszę pani.
Wynoś się. Rzygać mi się chce.
- Przepraszam. - Nie słyszałeś?
Wyjdź.
Nie możesz po prostu…
być na mnie zła?
Jeśli każesz mi się wynosić,
nie mogę ot tak wyjść.
W takim razie ja wyjdę.
Nie mówiłem ci, bo złożyłem jej obietnicę.
Obiecałam jej, że ty, to znaczy, jej córka,
nie dowie się o tym, że przyjęła mnie do tego domu.
Nie sądziłem, że tak to się skończy.
Rozumiem, dlaczego jesteś zła na mnie, ale musiała mieć powód…
Powód?
Czyli to, jaką podłą, samolubną suką musiałam być,
że to przede mną ukrywała?
- Nie o to mi chodziło. - Wiesz, kto jest prawdziwym egoistą?
Ona.
- Moja mama. - Proszę pani.
Nigdy się na to nie zgodziłam.
Powinnam mieć tu miejsce,
a także miłość i uwagę mojej mamy.
Mówiłam jej milion razy, że nie chcę się tym dzielić.
Ale nigdy mnie nie słuchała.
A potem…
Potem mój tata…
Przypuszczam, że nigdy tego nie żałowała,
nawet po tym, jak przez nią zginął.
Nie wierzę…
że wzięła cię nawet po tym.
Co masz na myśli? Czemu obwiniasz ją o śmierć ojca?
Nie powiedziała ci?
Proszę pani.
- Do domu opieki w Paju. - Dobrze.
Ja-yeon.
Wiesz, co się stało z ojcem Hae-yeong, prawda?
Co?
Och…
No cóż, ja…
Wolisz o nim nie mówić?
W tym domu nie ma dla niego miejsca.
Nieważne.
Byłeś jej ostatnim dzieckiem?
Tak.
Cieszy mnie to.
To duża ulga wiedzieć, że nie była tu sama.
Naprawdę.
Hae-yeong też to zrozumie.
Choć może to trochę potrwać.
Przepraszam, ale wracajmy.
Nie jedziemy do Paju?
Jest już za późno.
Nawet jeśli tam pojadę,
raczej nie znajdę odpowiedzi.
Hej!
- Jesteś. - Ha-jun.
- Cześć! - Ha-jun.
- Zawsze się spóźniasz. - Przepraszam.
- Rety. - Pójdę się przywitać.
- Co u ciebie? - Naleję ci.
W końcu jesteś.
Możemy tu to wypić?
Spadaj mi z tym.
Ja zapewniam miejsce
i swoje usługi podczas tego zjazdu absolwentów.
Możesz przynajmniej zwiększyć moją sprzedaż…
VASTALAN 30
To wiele zmienia.
Jestem pod wrażeniem, Ha-jun.
Praca niewolnika w wielkiej firmie poprawiła twój gust.
Przyniosę szklanki.
- Wznieśmy toast! - Tak jest!
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Byłem niedawno w liceum Garam.
- Z kim? - Z Nam Ja…
Namja jak „facet”?
Przestałem cię słuchać.
Nie, nazywa się Nam Ja-yeon.
Była na humanistyce, ale przeniosła się przed ostatnią klasą.
- Pamiętasz ją? - Nam Ja-yeon?
Nie kojarzę.
Czy nie mieszkała u kogoś innego?
W takim niby sierocińcu?
W rodzinie zastępczej?
Właśnie.
Przypomniałem sobie.
Wiele lat temu w tej rodzinie doszło do morderstwa.
Morderstwa?
Tak. Żona sprawcy uciekła,
a dziecko zostało u tej rodziny zastępczej.
Sprawa się rypnęła,
bo on dręczył dzieciaka o to, gdzie jest jego mama.
Może to była ona.
- Pewnie dlatego się przeniosła. - Kiedy to było?
W ostatniej klasie. Na pewno.
Daj spokój. Była już wtedy w innej szkole.
Jak mogła być u tej rodziny, jeśli jej ojciec zrobił coś takiego?
Prawda.
Ładna jest?
Wiedz, że ta butelka
trafiła w nasze ręce dzięki niej.
Szklanki w dłoń!
Miło was znów widzieć! Pijcie!
6 LAT TEMU
Ja-yeon.
Ciociu.
Nie tęskniłaś za mną?
Ja…
bardzo za tobą tęskniłam.
Przepraszam.
Nie powinnam była dzwonić
i winić cię za to, co się stało.
Nie powinnam mówić tych okrutnych rzeczy.
Przepraszam.
Proszę, wybacz mi.
Nie mów tak.
Proszę. To przeze mnie…
Pan Son zmarł przeze mnie.
To nieprawda. To nie była twoja wina.
Ty też byłaś ofiarą.
Nie myślałam wtedy trzeźwo.
Skupiłam się na obwinianiu kogoś innego.
To nie była twoja wina.
Była.
To moja wina.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Przepraszam.
Ja-yeon.
Cierpię na pewną chorobę.
Jaką?
Mówią, że będę tracić wspomnienia.
Złe wspomnienia znikną
i zostaną tylko te dobre.
Mamo.
Kiedy to się stanie, prawda zostanie zapomniana.
Nikomu nie powiedziałam,
że ten drań szukał ciebie.
Nawet Hae-yeong.
Pan Son nalegał
do samego końca,
że nie powinnaś żyć…
z piętnem dziecka mordercy.
Ja-yeon.
Kiedy coś odchodzi z pamięci,
możemy o tym zapomnieć, jakby nic się nie stało.
Nie miało miejsca.
Zapomnij o tym, co się stało.
Niech to odejdzie.
Masz do tego prawo.
To nie była twoja wina, dobrze?
Hae-yeong,
gdybym mogła przejąć na siebie chorobę mamy…
Nie, gdybym mogła umrzeć zamiast pana Sona,
zrobiłabym wszystko.
Ale nie mogłam zrobić nic innego.
Hae-yeong.
Jeśli nie wiesz…
Hae-yeong.
To ja, Ja-yeon.
Jeśli naprawdę nie wiesz,
że pan Son umarł przeze mnie…
Nam Ja-yeon?
Mam nadzieję, że nie wiesz.
Kopę lat.
Jak się masz?
Hae-yeong.
Przepraszam.
Za co?
Przepraszam za…
Nie posprzątałaś lodówki?
- Co? - Zrób to jutro.
Dobrze.
Będę dla ciebie dobra, Hae-yeong.
Będę cię traktowała tak,
jak traktowaliby cię twoi rodzice.
Proszę, wybacz mi.
ODCINEK 11
Wybrany numer jest niedostępny.
Ji-uk!
Cześć, Gi-un.
Mam prośbę.
Możesz sprawdzić, czy pani Son przyszła…
Tak bardzo tęskniłem.
- Co? - Jak się miewasz?
Piszemy do siebie prawie każdego…
To nie wystarczy!
Tobie wystarcza?
Pan Kim?
O rety. Hej!
Ten niesamowity blask po odejściu
zniknął.
Co się stało?
Wygląda pan na zmęczonego.
Dziwne.
Ponoć wypowiedzenie czyni cuda,
a rozwód to sekret wiecznej młodości.
Przyszedł pan do pani Son?
- Tak. - Zdaje się, że wzięła dziś wolne.
Słucham?
Rozumiem.
No to już pójdę.
Do zobaczenia później.
Później?
Nie wygląda po rozwodzie na wciąż zakochanego?
Co pan myśli, panie Bok?
Może chce ją odzyskać.
Czy to dlatego pani Son go unika?
Co jest nie tak z Ji-ukiem?
Nie mówię, że coś z nim jest nie tak.
Rozwódka powinna sobie znaleźć nowego faceta.
Sekretarzu Yeo, proszę zapytać w QT Telecom
oraz w UK Telecom, czy nie mają problemów z wieżami.
I jeszcze w Ogwang Electronics.
Będą musieli wycofać produkt.
Jasne, sekretarzu Yeo?
Czemu milczysz?
Sekretarzu Yeo!
W czym problem?
System komórkowy i telefony…
Mam na myśli prawdziwy problem.
Możliwe, że…
straciłem panowanie
przy pani Yeon.
Miał pan odwagę stracić panowanie?
Pani Yeon…
mnie ignoruje!
Co mam teraz zrobić?
Proszę pana.
Nawet jeśli maszty padną, a telefony wybuchną,
ludzie znajdą sposób,
by porozmawiać z ukochanym.
Co to ma niby znaczyć?
Sekretarzu Yeo!
Sekretarzu Yeo.
Jeśli ona ignoruje telefony,
to znaczy, że to koniec.
Zablokowała pana.
Zablokowała mnie?
Naprawdę?
Czy ty też…
Dzwoniłem już 17 razy.
Ja dzwoniłem 29 razy.
To za dużo.
Więcej niż dziesięć… Nie.
Więcej niż pięć nieodebranych to już przesada.
Wynoś się. Rzygać mi się chce.
To koniec obu waszych związków.
Już po ptakach.
To nasze szczęśliwe zakończenie.
Nie wolno ci przy mnie mówić „finał” ani „koniec”.
„Rzygać się chce” też nie.
Lucyferze,
dlaczego nie skontaktujesz się z matką pani Son?
Próbowałem, ale…
Może poszła
odwiedzić ojca na cmentarzu?
Więc ofiarą morderstwa był ojciec pani Son.
Jakiego morderstwa?
Nie wiedział pan?
Usłyszałem o tym na zjeździe absolwentów.
Koleżanka mieszkała niedaleko.
Co się stało?
Cóż…
Wie pan, że rodzice pani Son
prowadzili rodzinę zastępczą?
Ojciec ich przybranego dziecka szukał go
i zabił pana Sona.
Przypuszczam, że nigdy tego nie żałowała,
nawet po tym, jak przez nią zginął.
Nie wierzę…
że wzięła cię nawet po tym.
Czyli o to chodziło.
Może pan zadzwoni?
Od pana na pewno odbierze.
Prawdopodobnie tak, ale…
Jeśli dowiesz się, gdzie jest,
zadzwonię do Ja-yeon i zapytam, czy cię zablokowała.
LIDERKA SON HAE-YEONG
Tu Son Hae-yeong.
Halo?
Mów. Pogadaj z nią.
Liderko… to znaczy, menedżerko Son.
Gdzie pani jest?
Mam dziś wolne.
Nie ma mnie w biurze.
Gdzie dokładnie pani jest?
Załatwiam swoje sprawy poza miastem.
GDZIE?
W czym?
GDZIE DOKŁADNIE?
Gdzie dokładnie?
Jestem w…
A dlaczego pan pyta?
Bo przypomniały mi się lokalne pieczywa, które jadłem u was w domu.
Jaki przysmak kupi pani tym razem?
Tutejsza specjalność to ciastka orzechowe.
Ciastka orzechowe?
Zatem proszę je jutro przynieść.
Dobrze, do zobaczenia.
Ześwirował w końcu?
Rety, co za dziwak.
I zrobione.
Twoja kolej, Lucyferze. Zadzwoń do pani Yeon i spytaj…
To dla ciebie. Jest pyszne.
Lucyferze.
Lucyferze!
Sekretarzu Yeo, zwolnij go!
Już sam odszedł.
Nie możemy go zwolnić.
Cholera.
PODKRĘĆMY NASZĄ MIŁOŚĆ SCENARIUSZ
Co za wyczucie czasu.
Przyszedł już scenariusz. Chcesz go przeczytać ze mną?
Właściwie przyszłam to omówić.
Chciałam cię uprzedzić przed agencją.
Nie mogę w tym uczestniczyć.
Dlaczego?
Pani Cho
i Tae-hyeong zerwali przeze mnie.
Sumienie mówi mi,
żeby tego nie robić.
Poranne mdłości też się wzmagają.
Pani Cha.
Czy to znaczy…
Tak.
Podjęliśmy tę decyzję razem.
Liczę, że nas w tym wesprzesz.
Będę was wspierać ze wszystkich sił.
A tak w ogóle,
czy wierzysz?
W Tae-hyeonga?
Nie, w miłość.
Miłość, dzięki której możesz zrozumieć
i zaakceptować drugą osobę.
Myślisz, że taka miłość istnieje?
Myślisz, że ktoś może cię pokochać,
nawet wiedząc o tobie wszystko…
Ja-yeon.
Słyszałaś o kocie Schrödingera?
Eksperyment badający hipotetycznego kota w pudełku?
Nie chodziło o fizykę kwantową?
Nic nie wiem o fizyce kwantowej.
Ale uważam,
że pudełko otworzyłaby tylko osoba, która wierzy, że kot żyje.
Mówię, że musisz wierzyć, że taka miłość istnieje, by jej doświadczyć.
Przepraszam.
HEJTER
Właśnie wychodzę od Ja-yeon.
Na co? Mogę iść do lekarza sama.
Pamiętaj, Tae-hyeong. Możesz wpaść na Hae-yeong.
Jeśli nie da się uniknąć lania,
lepiej mieć to już za sobą.
W porządku. Spotkamy się w szpitalu.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Zrywasz ze mną
dla dziecka, które może nie być twoje?
Min-ji.
- Jeden raz wystarczy? - Myślisz, że jesteś romantykiem, co?
Opamiętaj się. Nie robisz tego, bo kochasz Hui-seong.
Twój narcyzm zaślepia cię w kwestii twojej bezinteresowności.
Możesz mnie bić i obrażać, ile chcesz,
ale daj upust swoim uczuciom.
Sam je zinterpretuję.
- Jesteś tego pewien? - Oczywiście.
Może teraz tak czujesz.
Dziecka jeszcze nie ma.
Ale to się wkrótce zmieni.
„Do kogo to dziecko jest podobne?”
„Moje byłoby grzeczniejsze”.
Cho Min-ji.
Sądzisz, że tak nie pomyślisz?
Zapewniam cię, że każdy mężczyzna by tak pomyślał.
Jeszcze jedno, panie Yun.
Wcale nie jesteś taki wyjątkowy.
Proszę pani.
Wszystko w porządku?
Co, do diabła?
Skąd znasz to miejsce?
- Cóż… - Ciebie też mama tu zabierała?
Moja głowa.
Zielone drewno nie pali się zbyt łatwo
i wytwarza tylko dużo dymu.
Niedaleko sprzedają drewno, więc…
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Znowu mnie mdli.
Martwiłem się o ciebie.
Jeśli nie podoba ci się, że tu jestem,
mogę wyjść.
Co tu się w ogóle stało?
Myślałam, że znajdę tu jej pamiętniki.
Chciała się wszystkiego pozbyć przed wyjazdem do domu opieki.
Powiedziała, że są tu rzeczy z czasów jej matki,
które będą ci ciążyć, jeśli się ich nie pozbędzie.
Po co w ogóle tu przyjechała?
Jej pamięć już się pogarszała.
Przeczytała w książce, że gdyby
starsi żyli w swoim środowisku sprzed 20 lat,
staliby się fizycznie młodsi.
Liczyła na to,
że spowolni rozwój choroby,
przebywając w domu, w którym mieszkała za młodu.
Oglądała programy telewizyjne i słuchała muzyki,
które lubiła za młodu.
Twoja matka
zgodziła się mnie przyjąć
ze względu na moją babcię.
Moja babcia
nalegała na to.
Nie miała wyboru.
Czy ona cię pamięta?
Na pewno pamięta ostatnie przybrane dziecko,
choć nie własną córkę.
Chcę ci coś pokazać.
W pokoju powinno być już ciepło.
Możesz wejść.
Mamo, kim jest to dziecko?
To moja córka Hae-yeong.
Hae-yeong.
Pewnie uwielbiała mnie najbardziej, gdy nie mogłam mówić.
Mamo, kim jest to dziecko?
To moja córka Hae-yeong.
Mamo, kim jest to dziecko?
To moja córka Hae-yeong.
Ta czarna część
to płyn owodniowy,
a biała część w środku to wasze dziecko.
Widzicie ruch tam, gdzie jest kursor?
- Tak. - Tak.
To serce dziecka.
Teraz posłuchamy bicia jego serca.
Może teraz tak czujesz.
Dziecka jeszcze nie ma.
Ale to się wkrótce zmieni.
Kiedy poznamy płeć dziecka?
Tae-hyeong.
Można to potwierdzić w 16. tygodniu.
Wtedy dowiemy się, czy dziecko jest podobne do ojca, czy do matki.
„Do kogo to dziecko jest podobne?”
„Moje byłoby grzeczniejsze”.
Sądzisz, że tak nie pomyślisz?
Musisz być zmęczona.
Przez poranne mdłości nic nie jadłaś.
Nie martw się. Nic mi nie jest.
Masz na coś ochotę?
Powiedz, co ci przychodzi do głowy. Musisz jeść. Choćby kęs.
Nic mi nie jest.
Chcę jechać do domu.
Możesz mnie tam wysadzić.
O czym ty mówisz? Odwiozę cię do domu.
Ale musisz wracać do studia.
W porządku.
Muszę zobaczyć, jak coś jesz, i odwiozę cię do domu.
- Tae-hyeong - Tak?
Zatrzymaj się.
Co jest? Niedobrze ci?
Zatrzymaj się, mówię.
Hui-seong.
Hui-seong!
Wszystko w porządku? Jeśli jest ci niedobrze…
A co z tobą?
Ze mną?
Co ze mną?
Pytam, czy między nami jest w porządku.
Czemu miałoby nie być?
Jesteś pewien
co do mnie i dziecka?
Co w ciebie wstąpiło?
Czytam w tobie jak w książce.
Nie ukryjesz niczego przede mną.
Bądź ze mną szczery.
W jakiej sprawie?
Żałujesz,
że powiedziałeś, że to nasze dziecko?
- Hui-seong. - Żałujesz?
Zawsze uwielbiałam twoją szczerość.
Ale jeśli nie otworzysz się teraz,
będziesz musiał dalej udawać,
a ja będę obchodzić się z tobą jak z jajkiem.
Odpowiedz mi.
Pożałowałeś tego?
A więc jednak.
Ale tylko przez chwilę.
Nieważne, ile to trwało,
fakt pozostaje faktem.
Chyba wolno mi się zawahać. Z pewnością mnie rozumiesz.
Tak, rozumiem cię.
I liczę, że ty mnie też.
Hui-seong.
Proszę, nie rób tego.
Lubiłam cię, bo byłeś szczery,
a kochałam cię, bo szanowałeś moje słowa.
Nie idź za mną.
Proszę pani.
Wchodzę.
Kiedy wracasz…
Ji-uk.
Gdzie byłeś, kiedy ją odwiedzałam?
Byłam w domu przynajmniej kilka razy,
ale nigdy cię nie widziałam.
Twoja mama dawała mi cynk,
więc szedłem do biblioteki albo kafejki internetowej.
Ale…
spotkaliśmy się.
Jeden raz.
Kiedy?
W pierwszą rocznicę śmierci twojego ojca.
Cholera. Miała dzisiaj przyjechać w odwiedziny.
Mało brakowało.
ROZUMIENIE ZE SŁUCHU
Na co się gapisz, smarkaczu?
Jak zaczniesz palić, nie urośniesz.
Hej.
Masz zapalniczkę?
Jeśli nie masz, spadaj.
Ty pewnie wcześnie zaczęłaś,
skoro jesteś taka niska.
To byłeś ty?
Dzieciak z zapalniczką
to naprawdę ty?
Po co ci ona była?
Należała do babci.
Byłem wtedy u niej.
To byłeś ty?
O co chodzi?
Tak przy okazji,
czemu zniknąłeś bez słowa
po naszym ślubie?
Ponieważ…
zakochałem się w tobie.
Skoro tak, to czemu zniknąłeś?
Bałem się, że się zbliżymy
i że nie dotrzymam obietnicy
złożonej twojej mamie.
To, co obiecałeś babci,
nie pozwoliło ci zobaczyć się z mamą,
a przez obietnicę złożoną mojej mamie…
dusiłeś w sobie uczucia do mnie.
Proszę pani.
Jedźmy do domu.
PODKRĘĆMY NASZĄ MIŁOŚĆ, ODCINEK 157 YEON-SEO…
HA-JUN…
Nie miałem pani za nieodpowiedzialną.
To, co pani robi, hamuje serię, a nie daje jej zakończenie.
I na pewno nie jest szczęśliwe.
Sekretarzu Yeo.
Jesteś wolny. Sam pojadę do domu.
Pozwoli pan, że otworzę panu drzwi.
Życzę miłej podróży, panie Bok.
Cholerny bezpiecznik.
Też cię to wystraszyło, Dzidziu?
Nie bój się. Zaraz…
Kto tam?
- Przepraszam… - Ja-yeon.
To ja, twój tata.
Nam Ja-yeon!
Przywitaj się
z tatą.
Ta…
Tata!
Stań prosto.
Gdzie twoje maniery?
Niech cię szlag!
Nam Ja-yeon!
Cholera.
Otwórz drzwi!
Otwieraj!
Nam Ja-yeon!
Ty mały szczurze!
Wyłaź!
Ja-yeon, jebana suko!
Wybrany numer jest niedostępny.
Czemu nie odbiera?
Może śpi.
Zawsze ode mnie odbiera,
nawet gdy śpi.
Nigdy tego nie robiła.
Wybrany numer jest niedostępny…
HUI-SEONG
Urządzenie jest wyłączone.
Dlaczego ma wyłączony telefon?
Czemu się tak denerwujesz?
Nam Ja-yeon!
Gdzie się chowasz, suko?
Otwórz drzwi!
Nam Ja-yeon. Wyłaź!
Otwieraj!
Jesteś tu, prawda?
Wyłaź!
Nam Ja-yeon!
Otwieraj, powiedziałem!
Otwórz te cholerne drzwi!
Ty bezwstydna suko.
Nie wierzę, że ukryłaś się akurat tutaj.
Zwłaszcza, że ktoś z tej rodziny zginął przez ciebie.
- To nieprawda. - Gdybyś nie uciekła,
on by nie umarł!
Zginął przez ciebie!
To nieprawda!
Czy jest coś,
o czym nie wiem?
Proszę pani.
Mordercę zwolniono.
Tego…
który zabił mojego tatę.
Otwieraj drzwi!
Otwieraj te drzwi!
Ej!
Uważasz, że morderca
wróci do twojego domu?
Tak, osoba, której szuka,
jest w moim domu.
Ja-yeon!
Kopę lat. Może sobie porozmawiamy?
O twojej mamie.
LIDERKA SON HAE-YEONG
- Pani Son? - Mówi Kim Ji-uk.
Dzwoni pan, żeby się pochwalić pogodzeniem się…
Panie Bok.
Proszę natychmiast jechać do domu pani Son.
- Co? - Szybko.
Cholera.
Ja-yeon.
Wcale nie jest ci mnie żal?
Żona zostawiła mnie dla innego,
a własne dziecko mnie opuściło.
Przyszedłem zapytać,
czy wiedziałaś, gdzie jest twoja mama.
Ale ten cholerny drań przesadził i przez to zmarnowałem lata w więzieniu.
Ja-yeon.
Nie chcę tracić więcej czasu.
Bądźmy szczęśliwą rodziną. Ty, ja i twoja mama.
Powiedz mi.
Gdzie twoja mama?
Nie wiem.
Dam ci ostatnią szansę.
Gdzie ona jest?
Wiesz, czemu masz na jej punkcie obsesję?
Bo tylko ona się ciebie boi.
Jesteś żałosnym frajerem, który udaje twardziela przy…
O rany.
Niewiarygodne.
Ta dziewczyna niedługo wróci do domu.
Son Hae-yeong, prawda?
- Zamknij się. - Kolejna osoba zginie przez…
- Zamknij się! - Niech cię szlag!
Mów!
Bo jeśli nie,
zabiję Son Hae-yeong, tak jak zabiłem jej ojca.
I to na twoich oczach!
- Pani Yeon! - Co, do diabła?
Pani Yeon.
Ja-yeon.
Cholera.
Ja-yeon!
Ty draniu.
Kim jesteś?
Ty pieprzony draniu!
Kim jesteś?
Jej chłopakiem?
To ma sens.
Jeśli jest jak jej mama,
to szaleje za facetami.
Nie ma mowy,
żeby jakiegoś nie miała.
Mój drogi zięciu.
Miło było cię poznać.
Gyu-hyun.
Stój!
Gyu-hyun!
Ja-yeon.
Nic ci nie jest?
Nie.
Na pewno nic ci nie jest?
Nie.
Już dobrze.
Wszystko jest już dobrze.
Nie martw się.
Wszystko w porządku.
Dziękuję.
Nie martw się.
To powierzchowna rana.
Nic panu nie jest?
Nie.
Mam kilka pytań.
- To broń, którą przyniósł podejrzany. - Tak.
Wie pan, co to jest?
Cóż, to jest…
Coś, czego użyłem w samoobronie.
Rozumiem.
Rety. Myślałem, że podejrzany przyniósł także to.
Proszę.
Ja-yeon!
Hae-yeong.
Kurwa, przyszedłem zobaczyć się z córką!
Jakie znowu wtargnięcie, skoro byłem u córki?
To chyba jakiś żart!
Powiedz im, Ja-yeon.
Kim jestem?
Jestem twoim tatą, prawda?
Co to było?
Masz czelność twierdzić, że jesteś jej ojcem?
Jaki ojciec bije własne dziecko?
Nie potrzebuje takiego ojca.
Widzieliście to? Ta suka mnie zaatakowała.
Cholerna gówniara.
Zabrać go.
Cholera.
Wiedziałaś przez cały ten czas?
Od początku wiedziałaś…
kim był?
Skoro…
Skoro wiedziałaś,
to jakim cudem nadal tu jestem?
Nie chciałam ponieść straty.
Kiedy przyszłaś do mnie…
miałam wrażenie,
że widzimy się po raz ostatni.
Hae-yeong.
Widać było po tobie piekło, które przeżyłaś.
Hae-yeong.
To ja, Ja-yeon.
Wręcz krzyczałaś…
o pomoc.
A potem arogancko pomyślałam,
że choć nie uratowałam taty,
to może uratuję ciebie.
Nam Ja-yeon?
Mogłam cię nienawidzić kiedykolwiek,
ale to mogła być
jedyna szansa, by cię uratować.
Kopę lat.
Jak się masz?
Nie chciałam stracić także ciebie.
Nie…
nie miałam pojęcia.
Ale wiesz co?
Czasem tego żałowałam.
Myślałam, że moja decyzja
zgotuje ci jeszcze większe piekło.
Przetrwałam tylko dzięki tobie.
Bo mnie podtrzymywałaś przy życiu.
Co za ulga.
Hae-yeong.
Przepraszam.
Jest pan cały?
Jak mam być, skoro zostałem dźgnięty?
Ale i tak to ja go więcej biłem.
Przy okazji…
co te rzeczy robiły w ich domu?
No wiesz.
Racja. Powinniśmy zabrać pana do szpitala.
Czemu mają ich tak dużo?
O nie. To musi bardzo boleć.
Trzeba to zszyć, bo będzie blizna.
- Dobrze. - Proszę go zawieźć do szpitala.
Dzięki.
Za telefon.
Dałeś mi szansę uratować Ja-yeon.
Doceniam to.
Ji-uk.
Ja-yeon.
Tędy.
Tutaj.
Całkowicie zniszczył drzwi.
Niedawno je wstawiliśmy.
O co chodzi?
Boisz się?
A dlaczego?
Mam iść
na górę?
A co z tymi drzwiami?
Naprawiłeś je?
Tak.
W porządku. Ty też musisz być zmęczony.
Idź na górę i odpocznij.
Mogę spać tutaj.
Miałem na myśli kanapę.
Odpocznij porządnie w łóżku.
Mogę?
W swoim łóżku.
No to dobranoc.
Proszę.
Pani Yeon.
Jeszcze pani nie śpi.
Mogę wejść?
Hae-yeong prosiła, żebym podziękowała w jej imieniu.
Ja też panu nie podziękowałam.
Dziękuję bardzo,
że mnie pan dziś uratował.
I nawet został pan ranny.
Nie wiem…
jak pana przepraszać.
Co?
To wszystko?
- Słucham? - Myślałem, że jest pani skrupulatna.
Powinna się pani odwdzięczyć.
Słucham?
To ma być należyta zapłata?
Oko za oko, ząb za ząb.
Skoro ja panią uratowałem,
to teraz pani uratuje mnie…
od moich koszmarów.
Cóż…
Wyhamowała pani naszą historię
przez tego mężczyznę i panią Son?
Gdybym wiedział wcześniej,
nie zakochałbym się
w pani w ten sposób.
Przepraszam, że panu nie powiedziałam.
Gdybym wiedział o tym wcześniej,
wtedy…
zakochałbym się w pani do szaleństwa.
Nie mogę rywalizować z więzią,
którą ma pani z panią Son.
Mimo to
postaram się.
Wykorzystam wszelkie środki,
fundusze i wpływy,
- żeby obalić panią Son… - Mówi pan…
że wciąż mnie pan lubi…
mimo że wszystko pan wie?
Tak.
Mimo że wie pan o mnie wszystko,
rozumie mnie pan i akceptuje taką, jaka jestem?
Kocham panią…
i będę kochać coraz mocniej.
Miau.
Co?
Moje serce właśnie zamiauczało.
To musi boleć.
MAMA
Halo?
Ji-uk.
Obudź się, Ji-uk.
Kim Ji-uk.
Co się stało?
Musisz wstawać.
Mama zmarła.
Co?
Dzwonili z domu opieki. Mam tam natychmiast jechać.
Co…
Co powiedziałaś?
Mama nie żyje.
- Proszę pani. - Wstawaj.
Proszę pani.
Nie ma czasu do stracenia.
Musimy szybko tam jechać.
Son Hae-yeong.
Hae-yeong.
Ji-uk.
Tak?
Moja mama nie żyje.
Moja mama…
mnie zostawiła.
Moja mama…
Ona mnie zostawiła.
Obiecałem twojej matce
trzymać cię mocno za rękę.
Co ty knujesz?
Nie pozwolę, by przyprowadził mi pisarzynę za synową.
Nie obowiązują cię już obietnice.
Nie chcę być powodem i celem twojego życia.
Nie chcę tego od ciebie.
Czy to nie znaczy, że o mnie nie zapomnisz i że tego żałujesz?
Jeszcze raz.
Pomóż mi ten ostatni raz,
abym pozostała wierna sobie.
Napisy: Grzegorz Marczyk