Wepchniesz mnie?
Chcę odzyskać naszyjnik.
Przyjechałem ci go dać.
Wskakuj. Odwiozę cię do obozu.
Royal.
Royal, dokąd mnie zabierasz?
Royal!
Wypuść mnie!
Co ty wyprawiasz?
Royal! Chcę zejść. Teraz!
Dokąd mnie wieziesz?
Stój! Powiedziałam, stój!
Royal!
Oddaj mi naszyjnik.
Nie mogę. Zmiażdżyłem go w imadle.
Chcesz wiedzieć, co się stało? Nic.
I co ty na to? Twój kamień nie był wyjątkowy.
Nie wierzę.
Myślisz, że zbliżasz się do czegoś, ale tak nie jest.
Ten kamień zawierał minerał, którego jest mnóstwo na twojej ziemi.
Myślę, że istnieje więź między nim a tą dziurą.
A obydwie te rzeczy mają związek z czasem.
W sensie, że może wręcz są czasem.
Zamknij się!
Czas jest wymiarem. Jak długość, szerokość, wysokość.
Widzimy je. Możemy ich dotknąć.
-Więc dlaczego czasu nie? -Wisi mi to.
Z ziemi zawsze wychodziły niesamowite rzeczy.
-Może to po prostu kolejna... -Wisi mi to, kurwa.
Mówiłem ci, że moja rodzina nie może o tym wiedzieć. Mówiłem.
Podróżowałeś przez czas. To niesamowite.
Dlaczego im nie powiesz?
Bo tego nie zrozumieją!
Dlaczego nie zrozumieją?
Trzymaj się z dala od mojej rodziny.
Albo cię zabiję!
Zrobię cudowne rzeczy. Cudowne.
Nie!
Pomogę ludziom, Royal.
Royal.
Royal!
Nie zostawiaj mnie tutaj!
PERYFERIA
Cześć, Kirkland. Wybacz najście.
Nie szkodzi, Joy. Co się dzieje?
Mogę dokonać aresztowania w sprawie Tillersonów.
Naprawdę? To dobrze. Kogo?
Perry'ego i Rhetta Abbotta.
O rany.
Trevora ostatnio widziano w barze.
Przed śmiercią jadł burgera,
czyli to, co według braci zamówił.
Pomywacz zezna, że widział Perry'ego Abbotta na parkingu,
który tamtego wieczora tłukł Trevora.
Perry i jego brat, Rhett, zawieźli potem ciało
na skraj swojej ziemi, wnieśli na górę.
Alibi opiera się na zeznaniach ich samych i rodziców, którzy kłamali.
Później zaczęło padać. I to mocno.
Dlatego ciało i miejsce zbrodni były czyste.
Dobra. Ściganie Abbottów nie będzie przyjemne.
Ale... Niezła robota, Joy.
Ale jest jedna rzecz, która zupełnie nie pasuje.
Co?
Koroner mówi, że Trevor zginął osiem godzin przed odnalezieniem ciała.
Co, jak wiesz, było cztery dni po bójce w barze.
Więc Perry nie zabił go podczas tej bójki na parkingu?
Nie, zabił...
Koroner się po prostu myli.
Jaja sobie robisz?
Nie.
Niedługo czekają mnie wybory. Nie mogę tego tknąć.
A gdybyś była mądra, też byś zostawiła to w spokoju.
Dobranoc, Joy.
Zrobimy kolejne zdjęcie?
Dobra, chodźcie.
Dlaczego dziadek spał na kanapie?
Nie wiem.
Pewnie nie mógł spać albo coś.
Co?
Wszyscy w tej rodzinie mają jakieś tajemnice.
Cóż, to...
Dość trudno wyjaśnić pewne rzeczy
albo o czymś rozmawiać.
Czasami ukrywasz coś przed ukochanymi,
bo nie chcesz ich zranić.
Niewiedza też boli.
Witam. Poproszę dwa.
-Cześć, Amy. -Hej.
Perry.
Cześć, Joy.
Miłosierny Boże...
Bardzo zgrzeszyliśmy przeciwko tobie myślą, mową i uczynkiem.
Nie kochaliśmy cię całym sercem.
Nie kochaliśmy innych, jak ty kochałeś nas.
Szczerze żałujemy.
W swoim miłosierdziu przebacz to, czym byliśmy.
Pokój Pański niech będzie z wami.
I z duchem twoim.
Przekażcie sobie znak pokoju.
Pokój z tobą.
Pokój z tobą. I z tobą też.
Tak. Dzień dobry. Dziękuję.
Wybacz spóźnienie.
Dobrze. Mamy tu dziś kilku gości.
Wszyscy znacie szeryf Joy Hawk.
Chciałbym powitać ją i jej rodzinę w naszym kościele.
Joy, może powstaniecie, a my pomodlimy się za was?
Frank?
Panie, prosimy o błogosławieństwo dla szeryf Joy.
Dziękujemy za lata jej służby w tym miejscu.
I chociaż wszyscy jesteśmy winni grzechu, wiemy, że nikt nie jest ponad nim.
Dlatego chciałbym zmówić specjalną modlitwę za Joy Hawk
i za jej przyjaciółkę, Marthę.
Ponieważ sakrament małżeństwa jest związkiem mężczyzny i kobiety,
ofiarujemy je tobie i prosimy,
by zaufała dobroci i sprawiedliwości naszego Pana.
Dobrze, przyjmijmy komunię...
Proszę. Zostań.
Oto ciało i krew ofiary twojego Syna,
pobłogosław chleb i wino.
Krew Chrystusa za was przelaną.
Ciało Chrystusa.
Nie mogę.
Cześć.
Pokaż mu.
Wybacz, że wcześniej nie zadzwoniłem.
Wyszłaś bez słowa.
Możemy pójść na spacer albo coś?
Są z mojego ogródka?
Tak, przepraszam.
Boże.
Uwielbiam każdą naszą wspólną chwilę. Rozumiesz?
A gdy obudziłam się dziś rano, odniosłam dziwne wrażenie, że to jest to.
Oto osoba, z którą chcę być. Jednak...
Chcę żyć własnym życiem, ale nie tutaj.
Tak samo jak ja. Możemy to zrobić...
Mając 17 lat, powiedziałeś, że zostawisz ranczo. Nie odejdziesz.
Udowodnię ci to.
-Wyjedźmy zaraz po rodeo. -Boże.
Nie! Twoja rodzina zawsze będzie cię tu trzymać.
To nic złego.
Ale w takiej sytuacji nie mogę być z tobą.
Więc powiedz, czego chcesz.
-Nie rozumiesz, o co mi chodzi. -O co?
Chronisz Perry'ego?
Czy on go zabił?
Nie.
Nie miał z tym nic wspólnego. Ja też nie.
Jeśli kłamiesz w tej sprawie,
to nie wiem już, kim jesteś.
Kurwa! Jasna cholera.
Halo. Luke?
Tak. Jesteś na głośnomówiącym. Jest tu też moja matka.
Jak się dziś miewa Wayne?
Nie może się ruszać, mówić ani samodzielnie jeść, więc... kiepsko.
Przykro mi to słyszeć.
Staramy się przygotować na najgorsze.
Dobra. Mam tu najnowszą wersję testamentu Wayne'a.
Właśnie go przeglądam.
Dobra. Co w nim jest?
Jeśli umrze, chce, żeby ziemię i cały biznes, wszystko,
dostał twój brat, Billy.
Cześć. Mówi Patricia.
Tak. Dzień dobry.
-Kopę lat. -Tak.
-To są szczególnie trudne okoliczności. -Tak.
Mimo to jestem zaskoczona.
Wiem. Testament nie został wykonany, ale życzenia Wayne'a są jasne.
Rozumiemy. Chcielibyśmy go zobaczyć.
Wiem, że go nie potwierdzono. Wyślesz nam kopię?
-Tak. -Dzisiaj.
Dziękuję. Miło było znów z tobą porozmawiać.
-Właśnie tak. -Przepraszam.
Praca. Cześć, maleńka.
Pochłonęła mnie lektura raportu koronera...
Chodźmy do piaskownicy.
Tak. Chodźmy.
Przepraszam, ta sprawa przyprawia mnie o obłęd...
Jestem o jeden krok bliżej rozwiązania tego
i wszystko pasuje, poza tym raportem.
Przestań.
Nie obchodzi mnie ta cholerna sprawa.
Czułam się tam jak kukiełka.
Zostałyśmy w to wciągnięte...
Potrzebuję wsparcia. Kampania, sprawa...
Jeśli wygrana w tej kampanii oznacza upokorzenie swojej rodziny,
to nie chcę jej wspierać.
Dobrze.
Zajmę się prawnikiem. To zniknie.
Billy się nie dowie.
Nie został wykonany. Nie ma mocy prawnej.
Sam nie wiem.
Skarbie, Billy sobie nie poradzi.
-Ty tak. -Dobrze.
-Ty tak. -Poradzę sobie.
Nie będzie mnie przez kilka dni. Póki tego nie załatwię.
-To Aspen, nie będę daleko. -Dobrze.
Co? Boże. Zaraz się rozkleję.
-A wtedy będę bardzo zła. -Nie będzie tak źle.
Dobra, wystarczy.
-Kocham cię. -Ile ty masz lat? Pięć?
A ty dwa?
Jakie to urocze.
Upoluję dla taty łosia.
Chcę ci coś pokazać.
Dobrze.
Dawno, dawno temu
żył pewien młody astrolog.
Przemierzał krainy,
wpatrywał się w firmament,
podziwiając ruch niebios.
Jego oczy zawsze były utkwione w to, co było nad nim,
tak bardzo, że często
potykał się, gdy szedł.
Aż pewnego dnia,
wędrując, astrolog potknął się
i wpadł do studni.
Wkrótce jego matka, która była mądrą kobietą,
odnalazła go na dnie tej studni.
I powiedziała:
„No cóż,
jak chcesz się dowiedzieć, co jest w niebiosach,
jeśli nie widzisz, co znajduje się u twych stóp?”.
O cholera!
Widziałaś gdzieś babcię?
Nie. Ostatnio w kościele.
Może wzięła psy nad strumień.
Prawdopodobnie.
Chcesz kanapkę?
Nie, dzięki.
Pójdę sprawdzić, dokąd poszła.
Udało ci się.
Okej. Okej.
Dobra.
Cecilia.
Tak?
Mogę wejść?
Chcę być sama.
Co robisz?
Wszystko dobrze?
Pamiętasz, jak pojechaliśmy na Dzień Wyzwolenia?
To chyba było przed Perrym.
Wyszukałem specjalną drogę, bo chciałaś jechać malowniczą trasą.
Trzymałaś na kolanach mapę.
Ciągle mówiłaś, że źle jedziemy.
A ja mówiłem: „Bez obaw, jest dobrze”.
Ale się zgubiliśmy.
Nie pytałaś o drogę.
Ale znalazłaś dobrą, doprowadziłaś nas tam.
I nigdy o tym nie wspominałaś.
Zgubiłbym się bez ciebie.
To święta prawda.
Ja tylko... muszę pobyć sama.
Dobrze.
Tato, miałeś rację co do zachodniego pastwiska.
Nie mam pieniędzy, ubrań, dachu nad głową.
To nie twój interes. Masz jedną robotę, wysłać mi pieniądze.
Nie mamy lamotryginy. Może być zamiennik?
Jasne, Jennifer, cokolwiek chcesz. To tylko mój mózg...
Pokój 210.
Musimy się spotkać.
Nie, natychmiast.
Nie twierdzę, że tego nie było,
tylko... Nasza rodzina wiele przeszła,
a mój tato jest pod dużą presją...
On jest pod presją?
A czyja to wina? To przez niego.
Mówię o zabójstwie. O próbie zabójstwa, tego nie usprawiedliwisz.
Próbuję jedynie...
Twój ojciec pękł, to oczywiste, w oczach miał szaleństwo.
Możemy dostać więcej kawy?
Nie zdziwiłabym się, gdyby tak się stało z Trevorem.
Biedak coś powiedział lub zrobił,
a twój ojciec pękł.
-Chciała pani więcej... -Tak.
Nie. Dzięki.
Wiem, że to musi być trudne,
rozumiem to.
Rozumiem ciebie.
Nadajemy na tych samych falach, nie sądzisz?
Tak.
Tak sądzę.
Dlatego próbuję ci pomóc.
Dzieją się różne rzeczy, które są z tobą powiązane.
Są powiązane ze mną.
I z Rebeccą także.
Wiem, że trudno jest zaakceptować taki mrok we własnej rodzinie.
Ale musisz, po prostu musisz to zrobić.
A jeśli Royal znowu spróbuje...
Jestem bezradna. Co niby miałabym zrobić?
-Nie musisz nic... -Twój ojciec zostawił mnie na śmierć.
To było przerażające,
ale było też...
Było wyzwalające.
Wiesz co?
To była jasność.
To było właśnie tym, jasnością.
A to jest nowy początek
I najlepiej byłoby
pójść do pani szeryf i wszystko jej powiedzieć.
Royal zabił Trevora.
Widziałam, jak pozbywał się ciała. Widziałam na własne oczy.
Więc albo zrobisz to ty, albo ja.
Mów ciszej.
-Wszystko opowiemy. -Cicho.
Ucisz się.
-Wyłożymy sprawę pani szeryf.
Nie mieszaj w to policji.
Zajmę się tym, dobra?
Dobra.
Wiedziałam, że spotkanie z tobą pomoże.
Wiedziałam.
To jest nowy początek.
To nowy początek.
Czy to śmierć?
Więc co?
To czas, Billy.
To jest czas.
Jest tam i czeka na nas.
Wszystko, co się tu dzieje, ma pewien schemat.
Z każdym dniem wyraźniejszy
I powoli, lecz nieuchronnie,
ten schemat popycha wszystko w moją stronę.
-Przygotujesz filiżanki, Rhett? -Dobrze.
Kolacja gotowa.
Dobry Ojcze...
Co jest, Perry?
Przyznałem się.
Przyznałeś? Do czego miałbyś się przyznawać?
O czym ty mówisz?
Zostawiłem list dla pani szeryf.
Wziąłem na siebie winę za wszystko.
Reszta może być spokojna.
To jakiś, kurwa, żart!
Po tym, jak cię chroniliśmy?
Zrobiłem to, żeby chronić was.
Chronić wszystkich. Jesteście bezpieczni.
Nie wiadomo, co gliny teraz znajdą, wiedząc, że to my.
O czym wy mówicie.
-Idź na górę. -Idź. Już!
Pierdol się!
-Może rodzice są chronieni. -Nie.
Ale szeryf wie, że wyszliśmy z baru razem.
Nie masz pojęcia, co poświęciłem, chroniąc ciebie!
-Przykro mi. -Nie mów mi, że ci przykro.
Nic dziwnego, że Rebecca odeszła, samolubny gnoju.
To przez ciebie Amy nie ma jebanej mamy.
On tak nie myśli. Nie złość się!
Nie, tato. Nie!
Chodź tu. Złap go.
-No złap go. -Nie mogę jej utrzymać.
-Perry. -Chodź tu, ty...
Nie!
Royal!
Dawaj tutaj!
Puść go.
-W porządku? -Tak.
Jesteś cały?
Nie, Perry.
-Dawaj, Rhett. -Odłóż to.
Chcesz tego?
Weź go i wbijaj. Wbij go. No dalej, sukinsynu.
-Tak byłoby lepiej. -Chcesz mnie zabić?
Zrobiłem to dla taty!
Co?
Dla taty. Autumn zamierzała powiedzieć pani szeryf.
-Coś ty powiedział? -Autumn szła na policję.
-Żeby co powiedzieć? -Powie im,
że próbowałeś ją zabić. I że widziała cię z ciałem Trevora.
Ile razy mówiłem, żeby się do niej nie zbliżać?
Ile razy ci to mówiłem?
Pomóż mi.
Amy.
Napisy: Grzegorz Marczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski