ANTERIORMENTE EN TERRAS DE NINGUÉN
Deus, trae a mamá á casa.
Basta de lerias. Estás nas miñas terras.
Douche 80 hectáreas do pasto do sur.
Deume mágoa que meu pai fose pola vosa terra.
Agora impórtame unha merda.
- Imos amañar isto. - Non vas chamar o shériff?
Se chamamos, iredes ó cárcere.
Oístes iso?
Vai todo ben?
Si.
Meu Deus, Royal. Viaxaches no tempo.
Nunca che contei por que escapei de pequeno.
- Quería desaparecer. - E cando foi iso?
En 1886.
- Atopamos o que buscaba papá. - Cres que ten valor?
Creo que é o máis valioso que vimos nunca.
Mamá.
Onde estabas?
Amy!
Amy, onde estás?
Deus desapareceu!
Confesei.
Fillo. Non!
Quero recupar a miña familia.
É todo o que desexo.
A familia xa non existe. Amy desapareceu.
Non, ela non.
A escuridade era o peor.
Ríos de rochas pasando ó meu carón,
esgazándome,
mentres me engulía un pozo sen fondo.
A Terra tragoume ata as súas entrañas
e íame evacuar.
Unha negrura inesgotable.
Agardaba que rematase cun ruído xordo,
coa miña morte,
e acabase con toda a dor que creara.
Pero continuou,
a cámara lenta,
a tortuosa caída libre.
Cando me dei de conta de que a dor era eu,
de que eu creara ese burato en min,
botoume fóra, coma se me rexeitase dende sempre.
Non!
Merda.
Unha tenreira?
- Ola, bebé. - Pequeniña.
Ola.
Está sufrindo.
Acaba xa.
A papá vaille doer.
Se o primeiro embarazo sae así, semella un mal presaxio.
Ou algo así.
Está sufrindo.
Merda.
Miña nai.
Ei.
Tranquila.
Estás ben.
Pequeniña.
Sorpréndeme que sexas tan tenro.
Só son así cos animais.
Coa xente xa sei o que hai.
A familia non existe.
Desapareceu.
Os nosos fillos marcharon.
Amy tamén.
Non.
Ela non.
Royal, se sabes onde está, dimo canto antes.
Tes que vir arriba.
Está alí?
Creo que si.
- Hai unha cousa que quero explicarche. - Royal, está Amy arriba?
Agarda, Ceci.
Agarda! Deixa que cho explique antes.
- Explícao! Non. - Ceci, agarda!
Veña.
- Amy. - Non.
- Está é Amy? - Si.
Que fas? De que estás a falar?
Sei que non ten sentido, pero é ela.
- Esta é Amy, estou seguro. - Royal.
Royal, onde estou?
Que lle pasa?
Ten moita dor, Royal. Hai que levala ó hospital.
Fai o que sexa, pero móvete.
Sé un home.
Ceci.
Veña, agarda.
- Deixa que cho explique. - Non.
Royal.
Que?
Por que cres que son Amy?
Como fixeches esa cicatriz na cabeza?
Amy tamén ten unha así?
Aquela noite que te deixei no bosque
falaches do tempo,
do mineral e outras cousas, e que está todo conectado. Pero, como?
Cal é a conexión?
Amy ten a mesma cicatriz?
Que me ocultas?
Veña, Autumn. Preciso respostas.
Levareite ó hospital.
Non te movas.
Hai unhas horas intentabas matarme
e agora son a túa neta.
Ei.
Non te durmas.
Poida que teñas unha conmoción.
Dóeme moito como para durmir, Royal.
Ben.
Non che parece gracioso?
Conteicho na corte.
Algo máis grande ca nós estaba a pasar.
Tamén me dixeches que algo te trouxo aquí,
medraches nunha seita e que o amarelo era o poder.
Por que pensas que son Amy?
Vamos, Royal.
Dime algo. Cóntame algunha cousa
sobre min.
Dáme un número da lotería, o que sexa...
Basta.
Non sei como te atura a túa muller.
Non metas a Cecilia nisto.
Ti fixéchelo.
Viches a cara que puxo? Pensou que tolearas.
É outra cousa estar neste lado, non?
Intentar convencer a xente de que non estás tolo.
Dixeches que non podías recordar nada antes dos 9?
- Cantos anos ten Amy? - Oito.
Vai facer nove dentro de pouco.
Xa vexo.
Royal, que lle pasou a Billy?
Non o sei.
Deixaches que morrese alí?
Non chamaches a emerxencias?
Tiña o móbil de Amy.
Non o daba collido mentres me disparaban.
Despois diso, xa non me apeteceu.
Pero a min salváchesme, non si?
Todo por unha cicatriz.
TERRAS DE NINGUÉN
Veña, non o fagas.
Moi ben.
Vamos.
Moi ben, aí vamos.
Vale.
De onde saíron?
Nunca vira tantos xuntos na vida.
Merda. Vamos.
Rhett!
OS ESTADOS UNIDOS AFIRMAN QUE O ÚNICO QUE PAGA A PENA SABER
É AQUILO QUE PODE COÑECERSE. OS ESTADOS UNIDOS TRABÚCANSE.
Por onde é?
Se imos seguir co noso, farémolo ben.
- Vale. - Ben.
¿Buscamos un sitio para durmir
e tomamos a decisión pola mañá?
Vale.
Escoitaches o que dixo no rodeo?
"Deus desapareceu."
O que pasou con Trevor e Perry deixaríaa desfeita.
Sexa o que sexa, podería ir ó inferno por esa blasfemia.
Jess.
A quenda rematou hai horas. Vai para a casa e descansa.
Síntoo, non marcho ata atopar a shériff.
Xa sabes como son.
Matt.
Non fai falla que preguntes, estamos niso.
Puxemos a alerta AMBER en todas partes.
Tamén teño dúas patrullas na zona do rodeo
preguntando por aí.
- Alguén a viu? - Non podo dicircho.
Quizais alguén si, pero logo todo se descontrolou.
Ei, se tes unha foto de Amy,
- axudaríanos moito. - Vale.
Tes unha no móbil?
Jess.
Ei!
Ei, isto é unha comisaría!
- Envíalla a Lucy. - Vale.
Temos moitas chamadas.
Teño que volver, Cecilia, sobre todo ó non ter a Joy.
Onde está? Quería vela a ela, desculpa.
Non contesta ás chamadas.
Non localizamos o seu coche.
O GPS di que está na rexión de Harlan.
Non sei por que está aí.
Non llo contes a ninguén.
Xa todos teñen abondo.
Atoparemos a Amy, prométocho.
NENA PERDIDA
Cecilia Abbott.
Que tolada de noite, non si?
Nunca vira tantos bisontes xuntos.
Cando volveu Rebecca?
Sorprendeume moito vela.
Tentei saudala.
- E chameina: "Rebecca." - Víchela?
Si, no rodeo, pero non me escoitou.
Estás segura?
Non adoito falar de cousas que non...
Estás segura?
Si, aínda conservo a vista, grazas.
Estaba con Amy e saíron correndo.
- Sabes onde foron? - Non, mesturáronse coa xente.
Cecilia?
Ei.
Chegamos.
Veña. Vamos, esperta.
- Non me toques, hostia. - Vale, tranquila.
- Cálmate. - Merda.
A cabeza estame matando.
Chegamos.
Ben, agora abandóname e vai onda a avoa.
Como? Non sei onde está porque estou aquí contigo.
Non tiñas que facer nada, vello.
Foi por un presentimento.
Non estariamos nesta situación
se non te meteses na miña terra.
Sabes canto me escarallaches a vida, Amy?
Sae do medio!
Adiántame, hostia!
Aprende a conducir, pasmón!
Continúa, imbécil!
Lévame dentro, Royal.
Por que cona te meterías na miña vida?
Síntoo.
Ei.
Non te vou mancar.
Que carallo foi iso, Royal?
Por iso creo que es Amy.
Si! Si, hostia!
Hostia! Conseguino!
Si! Conseguino!
Si!
Luke!
Merda.
A pobre está coma min.
Que hai?
Saúde.
Só se di unha vez.
Son alérxico.
Xesús!
Asustadizo, non?
Que necesitades?
Ola. Queriamos unha habitación.
Por canto tempo, guapa?
Unha hora?
Dúas?
- Toda a noite. - Si.
Xente normal.
Non teño moitos coma vós por aquí.
Aí vamos.
Aquí tedes o papelame e son 70 dólares por adiantado.
Deus.
Ti estás segura?
Os gatos sábeno.
Moi ben.
Deixade que papá traballe. Iso é.
Polo menos non cheira a mexo.
Menos mal.
Só para asegurarnos.
Algún día lembrarémonos disto e riremos.
E diremos: "Lembras cando...?"
"Cando te xulgou un gato gordo?"
Si.
Non estou de acordo con el.
Creo que es xenial.
Es novo nisto das relacións, non?
Si.
Botei tanto tempo intentando non ser quen era...
Xa non estou segura de quen son.
- Gústame quen son contigo. - Maria...
Menos mal.
Porque se aturei unha desbandada para que me amole un gato,
amolaríame bastante.
Imos quitarche ese cheiro a rodeo.
Non quero falar máis.
SAÍNDO DE WABANG. COMA NO RANCHO, EN NINGURES
Ola.
- Merda. - E Lewis?
- Está aquí. - Chámao.
Lewis! Sae fóra, tío.
Estou ocupado!
Lewis!
Veña, tío. Necesito que saias.
Non che dixen que...?
- Non podías avisar? - Ten unha arma, hostia.
Rebecca!
Rebecca, sae de aí, agora!
Lewis? Crin que estabamos meditando.
Merda, ten unha arma.
- Arma! - Arma!
- Meu Deus. - Correde!
Meu Deus.
Que carallo pasa?
Os teus devanceiros estarán orgullosos.
Sempre fuches unha lercha mexericas.
Déixame adiviñar.
Rebecca fixo exactamente o que dixo.
E que dixo?
Que levaría o que era dela.
Onde está a miña neta?
Non teño nin idea.
Tampouco sei onde está Rebecca.
Deixou de falarme hai moito tempo.
Sei que estarás sufrindo moitísimo.
Nunca pensaches que este día chegaría?
Será porque estades afeitos a roubar sen repercusión ningunha?
Que Deus me perdoe se lle facedes algo á miña neta.
¿Perdoarache Amy
cando descubra o que lle dixeches á súa nai?
Por favor, trae de volta a Amy.
Por que me fas isto?
Por que?
Por favor, trae a Amy.
Trae de volta a Amy.
Cres que nos invaden os extraterrestres?
Creo. Primeiro, desaparece a montaña,
agora veñen unha chea de bisontes, que están case extintos.
Jerry Picker ten unha vintena no seu rancho.
Ó mellor escaparon?
Mamá?
Amy.
Onde imos?
A un sitio especial.
Falaremos de todo ó chegarmos, vale?
Si, hostia.
Alguén ten o cerebro coma un ovo.
Todo revolto agora, non si?
Luke, estás ben?
Tiña truco. Non estás ben.
- Por que me falas? - Estou falando?
Quen...?
Quen es?
Soas coma un moucho, así que eu serei Luke.
- No, eu son Luke. - Ai, si?
- Claro. - O fracasado no que non cre ninguén?
Do que a xente fala ás súas costas?
- Dicindo que es o peor da familia. - Cala a boca!
- Non che gusta oír a verdade? - Ai, Deus.
Ha de ser pola merda que había no chan.
Luke, es o terceiro irmán
tras un aluado que non para de cantar e un que está morto.
Canto cres que importas?
Non importas nada.
El é o favorito de papá
e cres que por buscar un pouco de petróleo serás importante.
Fixen o que eles non puideron!
Nin Billy nin Trevor. Fun eu!
Pero sabes que facer con iso?
Moi ben, Luke, escoita, isto é importante.
O que sexa que haxa no chan do pasto oeste
a xente vaino querer.
E que ti llo deas fará que tornarate importante.
Estás listo para ser importante, fracasado?
Si.
Si!
Papá?
Que che pasa?
Estás ben, fillo?
- Por que estás andando? - Por que non?
Estabas en coma.
Ai, si?
Que raro, non o sentín.
Estiveches inconsciente durante días.
Supoño que fixen unha viaxe cara a algún sitio.
Van operar o teu irmán de urxencia.
- Vamos. - Billy?
A Billy disparáronlle.
Vai estar ben?
Temos os resultados da radiografía.
Dúas costelas rotas.
Autumn, case che furan un pulmón.
Canto tarda en curar?
Depende de se segues as indicacións.
Nunca me doeu tanto. Xamais.
Tamén tes unha conmoción.
Tiveches sorte, puido ser moito peor.
Vin moitas feridas esta noite pola desbandada.
E por outras cousas.
Non deches moitos detalles do que pasou. Por que?
Ten algo que dicir, doutor?
Prefiro escoitar, señor Abbott.
Non.
Pilloume a desbandada.
E xa está.
Nada máis.
- Autumn... - Estaba mirando as estrelas cando pasou.
E el salvoume.
Non o agardaba,
pero fíxoo.
Como xa dixen, tiveches sorte.
Redacto a alta e xa marchas para casa.
Vas precisar moito descanso e non facer esforzos.
Bebe. E non mires as estrelas cando haxa desbandada.
Traémoslla cando lle venden as costelas.
Véxote fóra.
Moi ben. Vale...
Esta é a caixa do correo de voz de Cecilia Abbott.
Deixe unha mensaxe despois do sinal.
Ola.
Estou...
tan preocupado por Amy coma ti.
E tentarei... tentaremos...
atopala. Custe o que custe.
Xúrocho. Prométocho, Cecilia.
E...
Oculteiche moitas cousas
e quero...
A caixa do correo de voz está chea, non se aceptan máis mensaxes.
Ata logo.
Deiche moi forte nesa cabeza que tes?
Por que non me deixas en paz, Wayne?
Non veño por ti.
- É por Billy. - Non te distraerei.
Vamos, papá.
Es coma un mal presaxio.
Sempre cerca da nosa miseria.
Es así dende que apareciches por esa terra.
Por que non te centras nos teus rapaces e deixas o pasado?
O tempo é moi curto.
Co tempo sábese todo,
Royal.
- Onde está o meu fillo? - Por aquí, Sr. Tillerson.
Non che quitamos ollo, Abbott.
Lémbrao.
Billy está aquí.
- Si. - Quero velo.
Farían preguntas para as que non tes resposta.
Sabes que quero dicirche agora mesmo?
Que?
Teño fame.
Estás ben?
Si. O gato tentou roubar a derradeira barriña de chocolate.
Aquí tes a selección.
Vexamos.
Xa vexo.
Vale.
Estes son os meus favoritos.
Todo? Ben.
- Perdón. - E que me queda a min?
A policía do condado de Amelia recibiu máis de 350 avisos...
ÚLTIMAS NOVAS - DESBANDADA DE BISONTES
Unha desbandada causou danos durante horas.
Notificaron múltiples accidentes,
pero só catro persoas foron trasladadas ao hospital.
Os gandeiros da zona avaliaron os danos...
- Si? - Martha.
Son Matt.
- Sabes algo de Joy? - De Joy? Non.
Chameina antes, pero non contestou.
Pasou algo?
Non responde.
Pasou algo?
Onde estás?
No Frank Harlan,
pero preciso que quedes na casa, Martha.
Está atenta ó móbil.
Para!
Non.
Non son a túa inimiga.
Son amiga.
Cheyenne...
Shoshón.
Veño en son de paz.
Chámome Joy.
Estou perdida.
Déixame axudarche.
Non, podo eu. Estou ben.
Non estás ben, es testana.
Vaslle contar á túa muller o que pasou?
O que vimos?
Non. Está sufrindo moito agora.
Podo ducharme?
As toallas están no armario.
Grazas.
Non sei que foi o que vimos onte,
pero fixen ben en vir aquí.
Xa veremos.
Que existencialista me es.
Sabes que son un soñador,
pero teño un corazón de ouro.
Tiven que escapar estando ben
para non volver e estar mal
xusto cando todo ía tan ben.
Non quere dicir que sempre estivese mal.
Con esta canción
nunca te sentirás só.
Lévame no teu corazón,
sínteme nos ósos...
Papá?
Só unha noite máis
e marcharei deste longo camiño.
Sei o que hai no pasto oeste.
Vou de camiño.
Vou de camiño
cara o meu fogar.
Chameite.
Seino.
A túa mensaxe cortouse.
Atoparei a Amy.
O mundo está do revés e eu non sei que facer.
Se queremos recuperar a familia,
hai que comezar por nolos dous.
E como?
Lembras que falabas do plan de Deus?
¿Que todo, fose bo ou malo,
podía adaptarse ó seu plan?
E pedíasme que confiase niso.
Por ti.
Polo noso amor.
Pídoche que o fagas por min.
Sei que non ten moito sentido.
Pero é real.
Que é isto?
Son eu.
De onde veño.
É a partida de nacemento.
1878?
É o ano no que nacín.
Royal.
Vas botar todo o día?
E ti comezas o día ás 10:00?
- Cando comezas ti? - Ás 6:00.
Tódolos días á mesma hora.
Non cambiei moito.
Dilo coma se fose algo bo.
Agardabas a alguén?
Non.
Ola.
Precisas algo, meu?
Pedíronme que buscase a Royal Abbott.
Son eu.
Esta é Cecilia.
Como te chamas?
Son Ben.
Ben?
Non tes apelido?
Es de por aquí?
Ben Younger.
Estou de paso. Busco traballo.
Necesitades axuda no rancho?
Proba onda os Tillerson.
Fareino. Grazas.
Cecilia. Royal.
Existe a teoría de que o tecido entre o espazo e o tempo é un fluído.
Iso é o que creo que hai baixo a terra.
ESTA TEMPADA
Perry Abbott está viaxando no tempo.
- Coñezo a teu pai? - Si. Chámase Royal Abbott.
Viñen polo mesmo burato ca ti.
O tempo non ten inicio nin fin.
Queren saber de onde vés.
Quero saber de cando vés.
Mamá, mira. É mamá Joy.
Onde estou?
- Estás en 1882. - Non.
Van vir pola nosa terra.
Perry violou a liberdade baixo fianza.
Polo tanto, perderá o rancho.
Un castigo, Royal.
Desta vez vou mallar en Royal. Coma no Antigo Testamento.
Que queres, Luke?
- O pasto oeste. - E se non é para ti?
Non o vou aceptar.
Non podes gañar.
- Canto tempo temos? - Non o sei!
Vai perder o rancho para sempre.
Que cres que é? O burato.
Non o sei.
A miña familia está rota por iso.
Vixía a Autumn.
Dilo coma se fose facer algo malo.
Xa o fixo. E, polo que eu sei, seguirá así.
- Royal! - Royal.
Royal.
O tempo é un río. Este é o teu destino.
Oxalá vises o que eu vexo.
O futuro achégase. Tes que axudarme a paralo.
TERRAS DE NINGUÉN
Subtítulos: Reme Fernández Montalt
Supervisora creativa: Paula Maneiro