W POPRZEDNICH ODCINKACH
Dobry Boże, sprowadź do domu mamę.
Do rzeczy, Roy, jesteś na mojej ziemi.
Dam ci 200 akrów na południowym pastwisku.
Żal mi was było, że ojciec zabiera wam ziemię,
ale teraz mam to w dupie.
- Naprawmy to. - Nie dzwonisz do szeryfa?
Jak zadzwonię, obaj pójdziecie siedzieć.
Słyszeliście to?
Wszystko w porządku?
Tak.
Boże, Royal. Odbyłeś podróż w czasie?
Nie mówiłem ci, dlaczego uciekłem za dzieciaka.
- Chciałem zniknąć. - A kiedy to było?
W 1886 roku.
- Znaleźliśmy to, czego on szukał. - I to jest cenne?
To najcenniejsza rzecz, jaką znamy.
Mama.
Gdzie byłaś?
Amy!
Gdzie jesteś, Amy?
Bóg zniknął!
Przyznałem się.
Synu. Nie!
Chcę tylko odzyskać rodzinę.
Tylko odzyskać rodzinę.
Naszej rodziny już nie ma. Nie ma Amy.
Mylisz się.
Ciemność była niemal najgorsza.
Obok mnie płynęły wyrwane skały,
mijały mnie,
gdy pochłonęła mnie ta otchłań.
Ziemia zaciągnęła mnie w swoje trzewia
i zamierzała wysrać.
Nieskończona ciemność.
Miałem nadzieję, że zakończy się hukiem.
Śmiercią,
która zakończy ból, jaki odczuwałem.
Ale leciałem nadal.
W zwolnionym tempie.
Tortura swobodnego opadania.
Kiedy zrozumiałem, że to ja jestem bólem,
że to ja stworzyłem dziurę w swoim wnętrzu,
wypluła mnie. Jakby nigdy mnie nie chciała.
Nie!
Szlag.
Cielak?
- Hej, skarbie. - Spokojnie.
Hej. Cześć.
Ona cierpi.
Zrób to.
To odbije się na ojcu.
Taki przebieg pierwszej ciąży to zły omen.
Albo coś.
Ona bardzo cierpi.
Cholera.
Mamuśka.
Hej.
Spokojnie.
Już dobrze.
W porządku.
Hejka, maluchu.
Ta wrażliwość zawsze mnie zaskakuje.
Cóż, to tylko zwierzęta.
Z ludźmi nie mam problemu.
Naszej rodziny nie ma.
Nie istnieje.
Nie ma naszych dzieci.
Nie ma Amy.
Nie.
Mylisz się.
Royal, jeśli wiesz, gdzie ona jest, lepiej mi powiedz.
Musisz wejść na górę.
Ona tam jest?
Tak sądzę.
- Jest tam coś. Próbuję to wyjaśnić. - Czy Amy jest na górze?
Ceci, zaczekaj.
Nie idź tam, póki nie wytłumaczę.
- To na co czekasz! Nie. - Czekaj!
Daj spokój.
- Amy. - Nie...
- To jest Amy? - Tak.
Co ty robisz? O czym ty mówisz?
Wiem, że to nie ma sensu, ale to ona.
- To Amy, jestem tego pewien. - Royal.
Gdzie ja jestem?
Co jej jest?
Widać, że bardzo cierpi. Zawieź ją do szpitala.
Wykaż się.
Bądź facetem.
Ceci.
Zaczekaj.
- Porozmawiajmy o tym. - Nie.
Royal.
Co?
Dlaczego uważasz, że jestem Amy?
Skąd masz tę bliznę na głowie?
Amy też ma taką?
Kiedy podrzuciłem cię do lasu w nocy,
mówiłaś o czasie,
minerale i innych rzeczach, i jak to się ze sobą wiąże. Jak?
W jaki sposób jest to powiązane?
Amy ma taką samą bliznę?
Czego mi nie mówisz?
Autumn, potrzebuję odpowiedzi.
Zabiorę cię do szpitala.
Nie ruszaj się.
Niedawno próbowałeś mnie zabić.
A teraz jestem twoją wnuczką.
Hej.
Nie zasypiaj.
Możesz mieć wstrząs mózgu.
Za bardzo mnie boli, żebym usnęła.
To dobrze.
Czy to nie zabawne?
Powiedziałam ci w stodole.
O tym, że dzieje się coś przerastającego nas oboje.
Tak, ale też o tym, że coś cię tu sprowadziło,
że wychowano cię w sekcie, że żółty to siła.
Dlaczego uważasz, że jestem Amy?
Daj spokój. Royal.
Powiedz mi coś. Podaj jakiś szczegół
dotyczący mnie.
Powiedz numery na loterii, cokolwiek...
Przestań.
Twoja żona. Będzie miała z tobą utrapienie.
Nie mieszaj w to Cecilii.
Ty to zrobiłeś.
Widzisz, jakim szaleńcem musiałeś się jej wydać?
Inaczej jest być po tej stronie, co?
Próbować przekonać ludzi, że nie zwariowałeś.
Ponoć nie pamiętasz nic do dziewiątego roku życia.
- Ile lat ma Amy? - Osiem.
Niedługo skończy dziewięć.
Rozumiem.
Co się stało z Billym?
Nie wiem.
Zostawiłeś go tam, by umarł?
Nie zadzwoniłeś nawet na pogotowie?
Miałem telefon Amy.
Nie mogłem go znaleźć, gdy do mnie strzelano.
Po tym nie byłem w nastroju, by kogoś ratować.
Mnie uratowałeś, prawda?
Przez jakąś bliznę.
PERYFERIA
Nie rób mi tego.
W porządku.
Dalej.
Tak. Właśnie tak. W porządku.
Dobra.
Skąd, do cholery, one się wzięły?
W życiu nie widziałam ich tak wielu.
Kurwa. Jedziemy.
Rhett!
AMERYKA MÓWI CI, ŻE JEDYNYMI RZECZAMI WARTYMI POZNANIA SĄ TE,
KTÓRE DA SIĘ POZNAĆ. AMERYKA SIĘ MYLI.
W którą stronę?
Skoro mamy to zrobić, zróbmy to dobrze.
- Tak. - Dobra.
Więc może poszukajmy noclegu,
a decyzję podejmiemy rano?
Dobra.
Słyszeliście jej słowa na rodeo?
„Nie ma Boga”.
Ta sprawa z Trevorem i Perrym ją załamała.
Załamała czy nie, niech idzie do piekła za takie bluźnierstwa.
Jess.
Skończyłeś cztery godziny temu. Musisz odpocząć.
Nigdzie nie idę, póki nie znajdziemy szeryfa.
Znasz mnie przecież.
Matt.
Zanim cokolwiek powiesz, już działamy.
Ogłosiliśmy pomarańczowy alarm na cały stan.
Do tego dwa radiowozy są na rodeo
i przepytują ludzi.
- Czy ktoś coś widział? - Tego nie wiem.
Może tak, ale potem rozpętało się piekło.
Gdybyśmy mieli zdjęcie Amy,
to by nam bardzo pomogło.
Masz jakieś w telefonie?
Jess.
To posterunek policji!
- Wyślij je Lucy. - Dobra.
Mamy mnóstwo zgłoszeń.
Muszę tam wrócić, Cecilio, zwłaszcza że Joy nie odpowiada.
Gdzie ona jest? Bo to do niej przyszłam, bez urazy.
Nie odbiera telefonu.
Brak sygnału z auta.
Namierzyliśmy jej GPS w hrabstwie Harlan.
Nie wiem, co tam robi.
Zatrzymaj to dla siebie.
Wszyscy mają kupę roboty.
Znajdziemy Amy, obiecuję.
ZAGINIONE DZIECKO
Cecilia Abbott.
Szalona noc, prawda?
W życiu nie widziałam tylu cholernych bizonów.
Kiedy wróciła Rebecca?
Jej widok mnie zszokował.
Próbowałam się przywitać.
- Machałam. Wiesz... - Widziałaś Rebeccę?
Tak, na rodeo. Ale mnie nie słyszała.
Jesteś pewna?
Nie jestem osobą, która zgłaszałaby coś, czego...
Odpowiedz. Jesteś pewna?
Tak. Wzrok mam jeszcze dobry.
Była z Amy i pędziły jak wicher.
- Widziałaś, dokąd poszły? - Nie, zniknęły w tłumie.
Cecilio?
Hej.
Jesteśmy.
Dalej. Obudź się.
- Zabieraj te jebane łapy! - Dobra, wyluzuj.
- Spokojnie. - Cholera.
Łeb mi pęka.
Dojechaliśmy.
Dobrze. Teraz możesz mnie porzucić i szukać babci.
Niby jak? Nie wiem, gdzie jest, bo musiałem zostać z tobą.
Niczego nie musiałeś, staruchu.
Miałeś przeczucie.
Nie przechodzilibyśmy przez to,
gdybyś nie weszła na moją ziemię.
Wiesz, jak bardzo spierdoliłaś mi życie, Amy?
Nie blokuj ulicy!
Jedź dookoła, do cholery!
Naucz się prowadzić, kretynie!
Jedź, złamasie.
Zabierz mnie do środka.
Niech cię szlag, że się tutaj zjawiłaś.
Przepraszam.
Hej.
Nie skrzywdzę cię.
Co to, kurwa, było?
Coś, przez co uważam, że jesteś Amy.
Tak! Zgadza się!
Tak jest! Zrobiłem to!
Udało mi się!
Tak!
Luke!
Cholera.
Wóz oddaje moje samopoczucie.
Dobry wieczór.
Na zdrowie.
Drugi raz tego nie powiem.
Mam alergię.
Chryste Panie!
Coś taki nerwowy?
Czego wam trzeba?
Pokoju.
Na jak długo, złotko?
Na godzinę?
Dwie?
- Na całą noc. - Tak.
Zwykli ludzie.
Wielu takich tu nie zagląda.
Proszę.
Tu jest papierek do wypełnienia. Siedem dych z góry.
Jezu.
Jesteś go pewna?
Koty to wyczuwają.
Dobra.
Dajcie tatusiowi pracować. Bardzo dobrze.
Przynajmniej nie cuchnie kocim moczem.
Wypijmy za małe cuda.
Na wszelki wypadek.
Kiedyś będziemy to wspominać i się śmiać.
W stylu: „A pamiętasz, gdy...”.
„Pamiętasz, gdy oceniał cię gruby kot?”
Tak.
Ja się z nim nie zgadzam.
Uważam, że jesteś cudowny.
Związki to dla ciebie coś nowego?
Tak.
Tak długo próbowałam nie być kimś, kim jestem...
Że nie wiem już, kim jestem.
- Ale lubię to uczucie, gdy jestem z tobą. - Mario...
To dobrze.
Bo jeśli przedarłem się przez bizony, żeby załatwił mnie kot,
nieźle bym się wkurzył.
Zmyjmy z ciebie smród rodeo.
Na dziś mam dość gadania.
OPUSZCZASZ WABANG, TWÓJ DOM NA PRERII
Hej.
- Szlag. - Gdzie Lewis?
- Tam. - Zawołaj go.
Lewis! Chodź tu na chwilę.
Jestem zajęty!
Dalej, stary, jesteś mi tu potrzebny.
Co ci mówiłem o...
- Nie mogłeś mnie ostrzec? - Ma jebaną spluwę.
Rebecca!
Wyłaź stamtąd, ale już!
Lewis? Myślałam, że medytujemy.
Kurde, ona ma broń.
- Broń! - Broń!
- O Boże. - Biegiem!
Boże.
Co jest, kurwa?
Twoi przodkowie muszą być dumni.
Zawsze byłaś świętoszkowatą harpią.
Niech zgadnę.
Rebecca zrobiła dokładnie to, co powiedziała.
Niby co?
Odbierze, co jej.
Gdzie moja wnuczka?
Nie mam pojęcia.
Nie wiem też, gdzie jest Rebecca.
Przestała ze mną rozmawiać dawno temu.
Zakładam, że żyjesz w świecie cierpienia.
Nie myślałaś, że ten dzień nadejdzie, co?
Bo wszyscy przywykliście do kradzieży bez żadnych konsekwencji?
Jeśli coś stanie się mojej wnuczce, niech Bóg mi wybaczy.
A czy Amy ci wybaczy,
gdy dowie się, co powiedziałaś jej matce?
Proszę, sprowadź Amy.
Dlaczego mi to robisz?
Dlaczego?
Proszę, sprowadź Amy.
Myślisz, że to inwazja obcych?
Tak. Najpierw zniknęła cała góra,
a teraz niemal wymarłe bizony nawiedziły nas całym stadem.
Jerry Picker ma ich na swom ranczu około 20 sztuk.
Może mu uciekły?
Mamusiu?
Amy.
Dokąd jedziemy?
W wyjątkowe miejsce.
Porozmawiamy, gdy tam dotrzemy. Dobrze?
O tak.
Ktoś tu ma jajko zamiast mózgu.
Z którego zrobiono jajecznicę.
Luke, wszystko w porządku?
Podchwytliwe pytanie. Nie.
- Dlaczego do mnie mówisz? - A mówię?
Kim...
Kim ty jesteś?
Skoro ty brzmisz jak puchacz, to ja pewnie jestem Luke.
- Nie, ja jestem Luke. - Czyżby?
- Tak. - Frajer, w którego nikt nie wierzy?
Ten, o którym ludzie gadają za jego plecami?
- Że jest najgorszym Tillersonem? - Zamknij się!
- Nie lubisz prawdy? - Boże.
To pewnie przez ten szajs z ziemi.
Zajmujesz trzecie miejsce
za wariatem, który wiecznie śpiewa, i martwym bratem.
Jak bardzo się liczysz?
Właściwie to jesteś bezwartościowy.
Billy to pupilek tatusia,
a ty liczysz, że przez wydobycie odrobiny ropy staniesz się ważny.
Zrobiłem, czego oni nie mogli!
Nie Billy, nie Trevor. Tylko ja!
Ale czy wiesz, co z nią zrobić?
Dobra, Luke, słuchaj, bo to ważne.
Cokolwiek znajduje się na zachodnim pastwisku,
ludzie będą tego chcieli.
A jeśli im to dasz, staniesz się ważny.
Jesteś na to gotowy, frajerze?
Tak.
Tak!
Tata?
Co z tobą?
W porządku, synu?
- Dlaczego ty chodzisz? - Miałbym nie chodzić?
Byłeś w śpiączce.
Naprawdę?
Zabawne. Jakoś nie poczułem.
Odleciałeś na kilka dni.
Myślę, że musiałem dotrzeć do tego, czymkolwiek to było.
Twój brat przechodzi właśnie operację.
- Chodź. - Billy?
Został postrzelony.
Wyjdzie z tego?
Mamy prześwietlenia.
Dwa złamane żebra.
Niewiele brakło do przebicia płuca.
Ile zajmie rekonwalescencja?
Zależy, czy będziesz się słuchać.
Nigdy nie czułam jeszcze takiego bólu.
Masz też wstrząśnienie mózgu.
Masz szczęście. Mogło być znacznie gorzej.
Widziałem dziś wieczorem wiele innych urazów. Bizony.
Inne rzeczy.
Udzielałaś trochę wymijających odpowiedzi. Dlaczego?
Chce pan coś powiedzieć?
Wolałbym posłuchać, panie Abbott.
Nie.
Wpadłam na spłoszone bizony.
To wszystko.
Nie ma innej przyczyny.
- Autumn... - Wpatrywałam się wtedy w gwiazdy.
A on mnie uratował.
Pewnie nie miał takiego zamiaru,
ale to zrobił.
Jak mówiłem, miałaś szczęście.
Wypiszemy cię i wrócisz do domu.
Musisz dużo odpoczywać i ruszać się ostrożnie.
Dużo pij. I nie wpatruj się w gwiazdy podczas ucieczki bizonów.
Wypuścimy ją, jak tylko zabandażujemy żebra.
Do zobaczenia.
W porządku.
Tu poczta głosowa Cecilii Abbott.
Po sygnale zostaw wiadomość.
Cześć.
Dzwonię, bo...
Martwię się o Amy tak samo jak ty.
I znajdę... My...
ją znajdziemy. Bez względu na wszystko.
Przysięgam, Cecilio.
Tak wiele przed tobą ukrywałem.
I chciałbym...
Skrzynka głosowa pełna. Nie można nagrać wiadomości.
Do usłyszenia.
Za mocno cię walnąłem w ten twój wielki łeb?
Zostaw mnie w spokoju, Wayne.
Nie przyszedłem do ciebie.
- Tylko do Billy'ego. - To nie zatrzymuję.
Chodźmy, tato.
Jesteś jak zły omen.
Zawsze przy nas w nieszczęściu.
Jest tak, odkąd po raz pierwszy pojawiłeś się na tej ziemi.
Może skup się na synach, a nie na przeszłości.
Jest zbyt mało czasu.
Czas ujawnia wszystko,
Royal.
- Gdzie mój syn? - Tędy, panie Tillerson.
Jest pan na krótkiej smyczy, panie Abbott.
Proszę o tym pamiętać.
Billy tu jest.
- Tak. - Chcę go zobaczyć.
To wzbudzi więcej pytań, na które nie odpowiesz.
Wiesz, co najbardziej chcę ci teraz powiedzieć?
Co?
Jestem głodna.
W porządku?
Tak. Mruczek próbował ukraść ostatni batonik.
Możesz wybierać.
Zobaczmy.
Rozumiem.
Dobra.
To wszystko moje ulubione rzeczy.
Wszystko? Dobra.
- Przepraszam. - A co zostanie dla mnie?
W hrabstwie Amelia zarejestrowano ponad 350 zgłoszeń.
Z OSTATNIEJ CHWILI – PĘDZĄCE BIZONY
Bizony siały spustoszenie przez kilka godzin
Zgłoszono kilka wypadków,
ale do szpitala przewieziono tylko cztery osoby.
Właściciele rancz oceniają szkody...
- Halo? - Martha.
Mówi Matt.
- Joy się odzywała? - Joy? Nie.
Dzwoniłam do niej, ale nie odebrała.
Coś się stało?
Nie odpowiada.
Czy coś się stało?
Gdzie jesteście?
U Franka Harlana.
Zostań teraz w domu.
Bądź pod telefonem.
Stój!
Stój.
Nie.
Nie jestem waszym wrogiem.
A przyjacielem.
Czejeni...
Szoszon.
Przybywam w pokoju.
Nazywam się Joy.
Zgubiłam się.
Pomogę ci.
Dam sobie radę. Nic mi nie jest.
Nieprawda. Jesteś uparta.
Powiesz żonie, co się stało?
O tym, co widzieliśmy?
Nie. Przechodzi przez wystarczająco dużo.
Mogę wziąć prysznic?
Ręczniki są w szafce.
Dzięki.
Cokolwiek wczoraj widzieliśmy,
dobrze, że tu przybyłam.
To się okaże.
Bardzo egzystencjalne z twojej strony.
Wiesz, że jestem marzycielem
Ale moje serce jest ze złota
Musiałem uciekać wysoko
Żeby nie upaść w drodze do domu
To, że czasem nie szło dobrze
Nie znaczy, że zawsze było źle
Weź tę piosenkę
A nigdy nie poczujesz się Naprawdę samotny
Zabierz mnie do swego serca
Poczuj mnie w kościach...
Tato?
Jeszcze tylko jedna noc
I wracam z tej Długiej i krętej drogi
Wiem, co jest na tamtym pastwisku.
Już jestem w drodze
Dom, słodki dom
Dzwoniłem do ciebie.
Wiem.
Urwało nagranie.
Znajdę Amy.
Świat zwariował. Nie mam pojęcia, co robić.
Odzyskanie rodziny...
zaczyna się od ciebie i ode mnie.
Niby jak?
Pamiętasz, jak mówiłaś o boskim planie?
Jak cokolwiek dobrego lub złego,
łatwego lub trudnego można podpiąć pod ten plan?
Prosiłaś mnie, bym temu zaufał.
Dla ciebie.
Dla naszej miłości.
Teraz proszę, byś zrobiła to dla mnie.
Wiem, że to bez sensu.
Ale to prawda.
Co to jest?
Ja.
Stamtąd pochodzę.
To z publicznej księgi urodzeń.
1878?
Wtedy się urodziłem.
Royal.
Zajmie ci to cały dzień?
Ty pewnie zaczynasz pracę o dziesiątej?
- A ty o której? - O szóstej.
I to każdego dnia.
Niewiele się we mnie zmienia.
Mówisz, jakby to było coś dobrego.
Spodziewasz się kogoś?
Nie.
Hej.
Czegoś ci trzeba?
Powiedziano mi, żebym poszukał Royala Abbotta.
To ja.
A to Cecilia.
Jak ci na imię?
Jestem Ben.
Ben?
Masz jakieś nazwisko?
Mieszkasz tu gdzieś?
Ben Younger.
Jestem przejazdem. Szukam pracy.
Potrzebujecie kogoś do pomocy?
Spróbuj u Tillersonów.
Tak zrobię. Dziękuję.
Cecilio. Royal.
Istnieje teoria, że struktura czasu i przestrzeni jest płynna.
Uważam, że właśnie to płynie pod ziemią.
W TYM SEZONIE
Perry Abbott podróżuje w czasie.
- Powinienem znać twego ojca? - Tak. Nazywa się Royal Abbott.
Trafiłem tu przez tę samą dziurę, co ty.
Czas nie ma początku ani końca.
Chcą wiedzieć, skąd jesteś.
A ja chcę wiedzieć z kiedy.
Mamo, spójrz. To mama Joy.
Gdzie ja jestem?
- Jesteś w 1882 roku. - Nie.
Mocno biorą się za naszą ziemię.
Perry Abbott łamie warunki zwolnienia.
Dlatego straci pan ranczo.
Odwet, Royal. Za Trevora i za Billy'ego.
Tym razem złamię Royala Abbotta, w starotestamentowym stylu.
Czego chcesz, Luke?
- Pastwiska. - A jeśli nie jest dla ciebie?
Nie rozważałem tego.
Nie wygrasz tego.
- Ile mamy czasu? - Nie wiem!
Na zawsze straci swoje ranczo.
Jak myślisz, co to jest? Ta dziura.
Nie wiem.
Moja rodzina przez nią teraz cierpi.
Przypilnuj Autumn.
Myślisz, że zrobi coś złego.
Ciągle robi. I o ile wiem, nie przestanie.
- Royal! - Royal.
Royal.
Czas to rzeka, Royal. To twoje przeznaczenie.
Szkoda, że nie widziałaś tego, co ja.
Przyszłość nadchodzi. Pomóż mi ją zatrzymać.
PERYFERIA
Napisy: Grzegorz Marczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski