ANTERIORMENTE EN TERRAS DE NINGUÉN
Saíra do burato.
Se non estiveras alí, non sei que pasaría.
O que debías preguntarme é: "Que hai baixo a terra?"
Non tes respostas para iso.
Aínda non. Pero teño preguntas.
Vivín na década de 1880 durante catro anos.
Coñecín un rapaz chamado Royal que me salvou a vida.
Señora Thurbee, coñece a todo o mundo.
Viu a esta muller?
Non, diría que non.
E Perry Abbott?
Amy desapareceu hai tres días.
Preferiu buscar a súa filla.
Hoxe imos co tema do rancho Abbott.
Perry violou a liberdade baixo fianza.
- Cecilia! - Precisa 500 000
ou perderá o rancho.
Cecilia, é certo?
Que Deus me perdoe se lle facedes algo á miña neta.
¿Perdoarache Amy
cando descubra o que lle dixeches á súa nai?
Din que se tardaron seis días en crear a Terra.
Como saben que foron seis?
Como defines o tempo antes de saber o que é un día?
Temos palabras que definen o paso do tempo, como se dobra e como se repite,
pero son só palabras.
Ninguén entende o tempo nin o que é en realidade,
se é cousa de Cronos ou se avanza por si só.
Ninguén entende que, na creación,
o tempo debía romperse para existirmos.
E ninguén sabe se Deus amañou esa rotura
ou se quixo contemplar
que cona faciamos ó respecto.
¿Iso definiranos
ou faranos ser o albo das risas por non ver máis aló?
...o ascenso, non...
o queren ver.
Eu si. Primeiro...
Non podo dicirllo.
Lewis estivo coa miña nai no rodeo.
E ti...
Ti, avó, eras todo para min.
Eras o máis importante e eras real,
e iso é precioso.
É o máis importante para min. Compartimos isto.
Temos isto en común.
Non...
TERRAS DE NINGUÉN
SEGREDOS
Grazas.
- Como está? - Segue a durmir.
Como o soubeches?
Que era Amy?
Sóubeno sen máis.
Como cres que acabou así?
Debeu tocar o mineral.
Pasouche a ti algo así? Tiveches visións?
Morriches hai dous anos.
Nos meus brazos.
Corre.
Algunha, pero nada semellante.
Cres que sabe onde está Amy?
Se o sabe, non nolo vai contar.
Non llo poderías sacar?
Tentou matarme, Cecilia.
Por algunha merda do destino cósmico.
É o que a motiva dende que está aquí.
Que imos facer?
Non o sei.
Seguiremos ata descubrilo.
Contámosllo a Rhett?
Ola, papá.
Ei. Tes que vir por aquí.
Veña. É importante, fillo.
Vale, irei cando poida.
Maria?
Ei.
Estás ben?
Sinto que Deus se ri de min
porque crin que ía marchar de Wabang.
É só temporal.
Iamos ben cando estabamos fuxindo.
- Estabamos sendo... - Atropelados por unha chea de bisontes?
Cando vaiamos cara a Whitefish,
non haberá nada que nos pare.
Vou volver traballar mentres tanto.
Faltei por enfermidade.
Non cheguei a deixalo.
Estaba demasiado asustada.
Onde estabas?
Non vou deixar que queden con isto, e moito menos Wayne.
Royal, non sei como imos xuntar os cartos para o luns.
Ei. Canto tempo durmín?
Abondo. Estabamos preocupados por ti.
Como estás?
- Ben. - Si? Viches algo do teu futuro?
Víchelo ou non o viches.
Se tes que dicirnos algo, dío agora.
Sempre fun coma un libro aberto, moi transparente convosco.
Viches a Amy? Onde está?
Non a vin.
Dixeches que non lembrabas nada antes dos nove anos.
Amy non ten os nove,
así que ó mellor non lembras isto.
Que queres, Royal?
Que entendas canto me doe que non estea.
Nunca che faría dano, Cecilia.
Vou dar un paseo.
Vale.
- Viches que xa non ten cicatrices? - Vin.
Como estás?
Bastante ben.
Volveu o burato. Quero ensinarcho.
Espérote na corte.
Non che dá medo?
Atérrame,
pero non vai desaparecer.
Así que teño que aceptalo.
Débolle unha desculpa a Maria.
Desculpareime cando veña por aquí.
Agradézocho.
Entón, Autumn é Amy?
Si.
Que significa iso para Amy?
Non teño nin idea.
Debo atopala, e a Rebecca.
E asegurarme que quedan ben lonxe deste lugar.
Como podo axudar?
Mamá e eu imos buscalas.
Quero que vixíes a Autumn ata que volvamos.
Dilo coma se fose facer algo malo.
Xa o fixo.
E, polo que eu sei, seguirá así.
Regresa de novo
coma un trono seguindo o vento.
Forzas que xorden do centro da Terra
e podo sentir.
Agora o sinto,
regresa de novo
coma un trono
que persegue o vento.
Forzas que xorden do centro da Terra
e podo sentir.
Podo sentilo.
Mamá.
Ei.
Teño fame.
Vale.
Vale, preparareiche algo.
Como estás?
Tiven un pesadelo.
Non!
Xa.
Tivéchelo, pero xa pasou.
Non si?
Moi ben.
Vai lavar os dentes.
É demasiado cedo para que volvas.
Levaba catro anos cando a sacaron.
Temos que deixar de evitalo, Joy.
Cóntame que pasou.
Lembras a inmobiliaria na que mercamos a casa?
Shelton Cape Realty.
Ese era o cuarto Shelton Cape.
O que eu coñecín
tentou violar unha shoshona
e logo perseguiume e tentou matarme.
Por favor...
Ten paciencia comigo.
Cando chega o xuíz?
Vale. Dille que pasarei por aí.
Vexo que segues aquí.
Billy está mellor. Oíchelo cantar pola mañá?
Non.
Preguntei se quería almorzar.
Miroume e asentiu.
Ó mellor segue amolado porque o abandonases.
E o rancho Abbott?
Quero compralo o antes posible.
Papá, ¿sabías o que había no pasto oeste cando ofrecemos
un millón?
Sabía.
Por que non o contaches?
Porque non estabades listos para asumir todo isto.
Se isto sae mal, papá...
Ben sei o que está a pasar.
Lémbrome de todo.
Saín do coma.
Billy recuperou a voz polo que hai nese pasto.
Ben sei o que estou a piques de acadar.
Pois deberías deixar que che axude.
Non me agoníes.
Cando sexa o momento, direicho.
Que teu irmán coma.
Curándote, supoño.
Aí vou.
Xesús fai o seu traballo.
Colliches algo do meu cuarto?
Penso que non.
Non collín nada que fose teu.
Debería preocuparme por ti?
- Preocúpate por comer. - Non teño fame, hostia.
Papá di que tes que comer.
Que rico.
Morrerías por ela?
Gustábame máis cando non falabas.
Non sabes o que fas.
Si que o sei, mellor do que pensas.
Luke, o que sexa que teñas con ela, non vai acabar ben.
Non deberías ser ti. Necesítame a min.
Xa non.
Que queres dicir?
Déchesllo?
Come. Quérote.
É o meu deber espertalos.
A xente non quere espertar porque crearon todo isto,
construíron estes reinos onde viven a súa vida
e é moi duro deixar iso atrás,
porque é moi destrutivo.
É o meu deber espertalos,
e non lles gusta porque non se fían,
porque son estranxeira. Deixas xa de darlle patadas á pedra?
Deixas de darlle voltas ós teus plans absurdos?
Síntoo, pararei cando me digas por que me tes que facer dano.
Esta é a taxa, Amy. O prezo por ser un milagre.
Deixa de queixarte.
- Por que che faría dano? - Temos que facer o que sexa.
Podedes calar?
Calade!
Estás ben?
Ben, ven aquí, xa!
- Isto é necesario? - Ei, coidadiño.
Se queres quedar, tes que saber como se fan as cousas.
Como actuamos e como vivimos.
Si, señora. Entendido.
Descúlpate.
Wayne, perdoa por interromper mentres bicabas a esa coelliña...
Ceci, este fillo de puta mente.
Cecilia, sinto que Wayne sexa un papahostias.
Wayne, para!
Iso é todo?
Creo que tedes que traballar.
Vamos, Wayne.
Non moitos lle din a verdade.
Pois facíalle falta escoitala.
Esta noite invito eu.
Para celebrar o nariz roto de Wayne. Ben feito.
Ola, pastor.
Quería falar contigo e con Royal a soas.
Por suposto. Pasa.
- Grazas. - Royal, o pastor está aquí.
Ola, pastor, como vai?
Todo ben. Grazas.
Agardo non molestarvos.
- Claro que non. - Senta, por favor.
Queres algo de beber?
Un pouco de auga estaría ben, grazas.
Que bo día vai.
A verdade é que si.
- Que che trae por aquí? - Ben.
Grazas.
Déixome de lerias.
Cando viñestes ti e Autumn onte...
- Síntoo. - Non.
Son eu o que o sente.
Pero despois de que marchara Autumn, pensei no que dixo,
e tiña razón.
Non me estou a esforzar
por unha das máis importantes.
Por que?
Fíxome ver a verdade.
Ás veces esquecemos que as familias de cartos
están tranquiliñas nos seus ranchos, sen mover un dedo.
Falei cunha delas, Ty Riggins.
Si.
E díxenlle o que me dixo Autumn.
"No canto de Deus,
demostra que podes facer as cousas ti."
Díxenlle que lembrara os pais de Cecilia,
todo o que fixeran, todo o que fixestes.
E esta mañá, díxome que falase co xuíz.
E que?
Pagaron a fianza,
e xa vos dirán como devolverlles os cartos.
Grazas.
Amén.
Estamos moi agradecidos, pastor,
pero o rancho non era o máis importante.
Xa, isto non cambia as cousas con Perry,
pero polo menos non tedes esa carga extra.
Xa.
- Grazas. - Xa marcho.
- Grazas. - Que todo vos vaia ben.
Si.
Temos que ir ver a Lewis.
Si.
- Posme un café? - Agora mesmo.
Grazas.
Es Rhett Abbott, non si?
Quen es?
A doutora Nia Bintu.
Directora de Xeoloxía.
Quero falar contigo sobre a terra da túa familia.
Fala co meu pai.
Intenteino.
É moi testán.
Pois deixa morrer o conto.
Sería moi parva se o fago.
Sobre todo, ó saber o que hai no pasto.
Sabes algo sobre ese tema?
Como dixen, deberías falar co meu pai.
Sábelo.
Gústanche apostar, Rhett?
Vale.
O que está a pasar no rancho é algo sen precedentes.
Pero está nas mans dun home atrapado no tempo.
A xente así nunca fai o correcto.
Van pasar por riba de teu pai todas as persoas que veñan,
a menos que fale con alguén coma min.
- Non vou actuar na súa contra. - Non quero iso.
Quero que actúes coma un bo fillo.
Velaquí a aposta da que falaba que animará as cousas.
Dareiche os cartos que precisades
se podes meter e sacar a culler sen que se molle.
Toma.
Inténtao.
Se pensas que podes chegar e encher
porque fas xirar unha culler,
non es tan lista como pensas.
Xa o dirá o tempo.
- Algún problema? - Coidado abaixo.
Que cona dixeches?
Estabas con ela cando levou a Amy.
Vai á merda!
- Eu diríalle onde está Amy. - Xa che dixen a verdade.
Amy díxonos que estabas con Rebecca.
Agarda.
Veu onda min a pedirme axuda e díxenlle que non.
Pero ti...
Hostia!
Está moi afeito a que batan nel. Déixame a min.
Foi a un refuxio para mulleres.
A súa prima traballa alí.
Díxenlle que podía quedar alí ata que pensase en algo.
Xúrocho.
- Onde? - En Fourwing.
Chámase Ecos.
Vale, se estás mentindo...
Non quero volver a vervos.
Dáme o teu móbil.
- Faino. - Non podes chamala.
- Dáme o móbil! - Dámo.
É caro. Precísoo para o traballo.
Fai que teña sentido.
A terra segue a ser dos Abbott.
Pagáronlles a fianza.
Estou abraiado.
Tras a nosa extraordinaria conversa,
case transcendental,
as túas palabras exactas foron:
"Wayne, amañarei todo isto."
Non sabía que isto ía acabar así.
"Amañar."
Wayne, por favor.
"Amañar!"
Estamos ben. Déixanos un anaco.
Wayne, fixen todo o posible.
Ai, si?
- Que precisas? - Ei.
Quería saber cantos cartos hai.
Por suposto.
Asina aquí.
Volvo decontado.
Ei.
Non trouxeches unha pistola?
Como te chamabas?
Ben o sabes.
Deus. É unha tolada a conexión que existe.
De que cona falas?
Sabes que Rhett te vai deixar, non?
Que dixeches?
Tiven visións, así que sei como será o futuro.
Intentas amolarme porque te chamei tola?
Non permitas que o amor te apampe.
Deixao antes de que te deixen.
Aquí tes.
Non.
- Perdón? - Non.
Que pasa?
Non!
Nunca temas á morte.
É parte do ciclo da vida.
Dáme a man.
Nunca pensei que vería
a Wayne Tillerson volver entrar por esa porta.
A nostalxia tenme atrapado.
- Emborráchame. - Fareino.
Royal? Estás aí?
Shériff?
Shériff, estoume preocupando.
Shériff.
Estou aquí.
Grazas a Deus.
Levamos media hora chamando.
Media hora?
Si, a túa señora chamou
para ver se che traía a comida.
Dille que estou ben, grazas.
Fareino. Xa volves?
Si.
Queres algo máis?
Patacas. Quero patacas.
Patacas?
Para mollar no xeado?
- Non, que noxo. - Noxo?
Tráeme patacas.
Ei.
Tamén viches que quedabamos aquí.
Vin moitas cousas.
E que destacarías?
Todo.
Vinnos a nós.
Vin o meu pasado.
Pero o máis importante, vin a Amy Abbott,
e como forma parte de todo isto.
Amy? Por que Amy?
Somos a mesma persoa.
Non o entendo.
Somos a mesma persoa.
Non está coa súa nai?
Si, está.
Pero tamén está dentro de min.
Dáme a man.
Teño que traer a Amy de volta.
É o único xeito de que isto funcione.
Viches a Billy na visión?
Non.
Sei que el me viu na súa.
Iso preocúpache?
Se Billy me axudou a atopar o camiño,
sempre llo agradecerei.
Pero o meu destino está fronte a min, non detrás.
Vinte coma o meu protector.
Ti tamén o viches?
Si.
Que ben.
Teño que marchar.
E despois, buscaremos a Amy.
Agardarei aquí.
Ben.
- E Royal? - Aí fóra, baixo a luz da lúa.
Vaia.
Cando vas quitar o sombreiro para bicarme?
Peiteácheste como a min me gusta.
- Vas á vila? - Non teño nada que facer.
Vou contigo.
Ei.
Que che dean.
O XOGADOR XEITOSO
Arre demo.
Non temos aquí o premio en bandexa?
Este é o cabrón do que che falaba.
Por que non acabamos a conversa?
Que che dean, Tillerson.
Como llo vas explicar a Ceci cando che rompa os dentes?
Veña!
Non te metas co que teño con Cecilia.
Ninguén se mete comigo.
Perry Abbott.
- Perry... - Abbott do carallo.
Deixádeo. Atrás.
O puto Perry Abbott está viaxando no tempo.
Arre demo.
Érguete. Estás ben? Sube ó camioneta.
Disparácheslle a un home, Royal.
Ti e Ben marcharedes da terra dos Abbott pola mañá.
Se marcho desa terra,
ti marchas da Terra.
Acouga.
Escoita, lévote ó hospital?
Non quero ir ó hospital.
E por que tocas así na cabeza?
Pítame o oído. Leva todo o día así.
- Creo que volveu o burato. - Que?
De neno,
escoitaba ese pitido antes de pechar o burato.
Lévame onda el.
Por que queres ir?
Teño os meus motivos. Lévame ó burato.
Perry.
Deixoume.
Non me dixo por que.
Deixou a nosa filla.
E seguín buscándoa.
Igual non quería que a atopesen.
Queres volver?
A miña filla ceceaba.
Amy, cando era pequena.
"Papi" dicíao ben,
pero vós sempre fostes "avóz".
Comiades xeado xuntos.
Non sei o que...
é o correcto.
Arre carallo.
Estás en pé.
Non podo estar deitado sempre.
Víchela?
Sabes que si.
Como está?
Guapa coma sempre.
E que foi o que viu?
A ti non.
Tentas facerme dano?
Non intento facer nada.
É un feito.
Non, é unha visión.
Tanto ten.
Mira, viña contarche que estamos xuntos.
Lémbraste de Sam Killen?
Moi forte, que tentou baterme en sexto?
Que ten que ver con Autumn?
Lembras o que lle dixeches?
Eu si.
Dixeras: "Se queres baterlle,
tes que baterme a min."
E queríate por iso.
Pero Sam non dubidou. Colleute a velas vir e derruboute.
Estábache dando unha malleira e eu alí, mirando.
Conxelado.
E, da nada, apareceu Trevor.
E estivo a piques de matalo.
De que cona falas?
Sempre te admirei, Luke.
Pero perdícheste.
Non es bo para ela.
Estás enfadado porque es a segunda opción.
Xa o pillo.
Non o pillaches.
E se cho digo doutra forma?
Eu serei ti
e ti serás Sam Killen.
- Sóltame. - Tes que tomar unha decisión.
Ou te esqueces disto
ou non vou parar.
Porque farei o que sexa por afastala de ti.
Quérote, Billy. En serio.
Pero non podes afastarme
do mellor que me pasou na vida.
Agora, quita do medio... En serio?
Vasmo agradecer despois.
Que carallo?
Déixame, hostia. Billy!
Cago na cona! Non estou de broma!
Non podes gañar.
Cacho de merda!
Non...
Billy?
Billy.
Billy!
Érguete, hostia!
Billy!
Botei unha hora alí. Pareceume un minuto.
Si, a min pasoume o mesmo.
Que me está pasando, Royal?
Sinceramente, non sei dicirche.
Cres que poderiamos falar mañá?
Igual me axuda.
Non falaches coa túa muller?
Non, ela...
Entende moitas cousas, pero...
Ceci e eu temos que saír. Falamos á volta?
Si.
Grazas, Royal.
Está ben?
Non, non o está.
- Son as 21:00. - Vale.
Son Rhett e Maria.
- Ola. - Ola. Onde está Autumn?
Non está aquí.
Veu ó banco e díxome que tiña que deixar a Rhett.
E falou de que vía o futuro.
Está tola. De remate, vale?
Por que está nesta casa? Por que vive convosco?
Royal e eu falaremos con ela cando volva.
Para que se explique.
Dicídelle que non se nos achegue.
Tamén o farei.
Síntoo, María.
Síntoo. Sabes que?
Fun moi desagradable contigo e síntoo.
Non teño escusa.
Vale? Síntoo.
Queres auga?
- Si, grazas. - Vale.
Rhett, senta.
O teu plan non está ben, Autumn.
Xa. O teu camiño debe comezar para que eu poida seguir.
Volves a falar contigo mesma?
Algo así.
Onde imos?
Ó sur.
Quérote, Rhett.
Eu tamén, mamá.
Vai ser raro ver a Rebecca despois de todo.
Xa.
Billy.
Subtítulos: Reme Fernández Montalt
Supervisora creativa: Paula Maneiro