ANTERIORMENTE EN TERRAS DE NINGUÉN
O teu plan non está ben, Autumn.
O teu camiño debe comezar para eu seguir.
Creo que matei alguén e abandonei a Amy.
- Fixéchelo. - Intento facelo ben.
O maldito Perry Abbott está viaxando no tempo.
- Pítame o oído. Leva todo o día así. - Volveu o burato.
Lévame onda el.
Déixame dunha vez, Billy!
Cacho de merda!
Billy!
Quero falar da terra da túa familia.
Deixa morrer o conto.
Sería moi parva se o fago.
Sobre todo, ó saber o que hai no pasto.
Dixo que estabas con Rebecca.
- Foi a un refuxio para mulleres. - Onde?
Fourwing.
Vai ser raro ver a Rebecca despois de todo.
Entón, el estaba con aquela muller de preto de 80 anos
e estaban mirando...
E comeza a dar patadas no baño e toda esta merda...
Perdón...
E comeza a berrarme: "Sae de aí, hostia."
Queres que conte a historia.
Isto foi o que pasou.
Non viña a esta zona dende hai moito.
A última vez que viñemos foi na lúa de mel.
Non lembro que fose tan bonito.
Deberiamos saír máis.
Quizais si.
Gústame que esteamos xuntos.
En calquera sitio.
- En serio? - Si. Non o sabías xa?
Non sei.
Canta xente cres que se meteu polo burato?
Quero dicir, non podes ser o único, non si?
Non coñezo a ninguén máis.
Non lle vexo o sentido.
Gustaríame volver atrás e cambiar as cousas.
Si.
Temos que seguir adiante. Ir por Amy.
- Espero que me perdoe. - Perdoarate.
Quérete moito.
Ti perdoáchesme?
Por que?
Por ser un testalán.
Si, iso viña incluído.
Xa te perdoei.
Son Luke. Deixe unha mensaxe despois do sinal.
Se soubese como eras de verdade,
chamaríate Caín.
O teu irmán sempre te quixo.
Non o merecías.
E polo que fixeches,
o que che queda de alma
consumirá o teu velenoso corazón.
Fillo...
TERRAS DE NINGUÉN
Sabes a historia do que tentou montar un cabalo sen domar?
Eran dous irmáns.
Traballaban nun rancho.
Un rancho que herdou o pai ó morrer o avó.
El era o fillo máis vello.
Co tempo, o pai recalcoulles
que lles pasaría o mesmo.
O primoxénito
sabía que herdar non sería sinxelo.
Cría que o pequeno era o favorito do pai.
Co tempo,
comezou a ter unha sensación.
Un día,
un cabalo salvaxe entrou nas terras da familia.
Creron que era un milagre.
O primoxénito decidiuse:
"Se domo e ferro este cabalo...",
o pai vería que el era moito mellor.
Antes de achegarse, xa lle dera unha couce.
Non o matou.
Pero mallouno e deixouno paralizado.
Porque non estaba pensando.
Viu como o seu irmán herdaba todo o que consideraba seu.
Que queres dicirme?
Que se te metes no salvaxe, daranche unha couce.
Non debes estar aquí.
Vai para a casa, Perry.
Estás ben?
Si.
Dóeme a cabeza.
Chegaremos nunhas horas.
Queres descansar?
Estou ben.
Grazas por vires.
Axudareiche no que poida.
Que queres, Luke?
Quero o que imaxinei.
O pasto oeste.
E se non é para ti?
Non o vou aceptar.
Víchelo na túa visión?
Vinnos a nós.
Ti liderabas a xente.
Eu estaba ó teu carón.
Pertenceu a teu pai.
Entón, non é teu?
O meu pai non me incluíu nos seus plans.
- Deixoulle todo a Billy. - Non cres que o compartiría?
Agora non quero falar de Billy.
Fuches á casa para velo, non si?
Si.
Está ben?
Non.
Fixécheslle dano?
Si.
Querías facelo?
Luke.
Se aprendín algo de todo isto,
é que nada é para sempre.
Nin sequera a morte.
Chamáchesme.
Agora, ensínamo.
Fillo de puta.
Deume mágoa que meu pai fose pola vosa terra.
Agora impórtame unha merda. Quitarémosvos todo.
O voso mundo vai desaparecer
como a túa muller.
Dáche vergonza admitir que atopou un home mellor?
Ou é que marchou porque non te atura?
Para!
Trevor!
Merda.
Perry.
Perry!
Perry.
Joy?
Ei.
Ei, miña nena.
Por que estás aquí?
Non podía durmir.
Joy, por favor.
Que pasa?
Que tal?
Ola. Perdéstesvos?
Estades ben?
Veño ver a Rebecca Abbott.
- Coñécela? - Non.
Está aquí coa súa filla, Amy.
Son a súa irmá, Autumn.
Non hai ningunha Rebecca.
Faloume de vós.
Ti es Persia e ti Kelsey, non si?
Este é Luke.
Tróuxome en canto soubemos que estaba aquí.
Por desgraza, é posible que o seu marido saiba que está aquí.
Estiveron aquí uns días.
A súa prima chámase Zora.
Por favor, só...
Quero ver a miña familia.
El queda aquí.
Se o teu cuñado tenta entrar,
a policía bótao rápido.
Non está cerca.
Amy.
Ola. Que fas aquí?
Vin vervos a ti e a Rebecca.
Está por alí.
Podo falar con Rebecca a soas?
Xa sabes como pode ir a cousa.
Si, estarei cerca.
Estás ben?
Si.
Mamá di que hai que empezar de novo.
Está ben.
Todos o necesitamos.
- Como está meu pai? - O teu pai.
Bótate moito de menos.
E a túa avoa tamén. Está sufrindo moito por isto, Amy.
Polo que lle dixen?
Por todo.
Creo que non o dicías de verdade.
Boto de menos os avós e a papá.
Quero volver á casa e velos.
Pero a túa nai non quere?
Non, está molesta.
Se falo con ela para que deixe que marches
e acepta,
virías comigo?
Si.
Se di que si.
Xenial.
- Si. - Vale.
Ola, Rebecca.
Ola. Podo axudarche?
Quero levar a Amy de volta ó rancho.
Desculpa?
Non está a salvo contigo e vin para levala á casa.
Non sei quen es, pero ninguén vai levar a miña filla.
Coñécesme.
Saben quen es en realidade?
Saben que secuestraches a Amy?
¿A túa prima Zora sabe que chamaches a Lewis
para que a sacase do rodeo?
¿Saben que meditas
porque che dá medo o soño da túa filla?
Déronche medo os ollos negros?
- Como...? - Estaba no outro lado do soño.
Queres saber como?
Porque son Amy.
Lisca xa de aquí.
O día que deixaches a papá estabamos sentados
e ti facías encrucillados sen falar,
pensando en como podías marchar.
Dúas semanas despois, dixeches que iriamos ó cine,
pero quedaches durmida porque beberas.
O meu camiño e o de Amy están conectados.
Queres saber o que sei pola conexión?
Non nos levaches por amor, senón por rancor.
Como sabes iso?
O soño non era un soño.
Deixa que marche ou cóntolle todo o que fixeches.
- Non pode ser certo. - É gracioso.
Iso foi o que dixo papá cando marchaches.
Amy?
Chámome Autumn.
Si, mamá?
Quero que volvas con Autumn á casa dos avós.
- Segura? - Si.
Vale.
Podes volver ti tamén?
Mamá?
Sabes o que? Teño que facer unhas cousas,
e entón, volverei, vale? Tardarei unhas semanas como máximo.
Vale.
Amy, colle as túas cousas. Vémonos na entrada.
Mamá vai chamar a avoa para dicirlle que volves.
Vale, ben.
Adeus, mamá.
Vémonos pronto.
Cecilia fixo ben en botarte.
Autumn!
Nunca fuches unha nai.
Nin antes.
Nin agora.
O móbil non parou de soar.
Sodes amigos?
- Claro. - Vale.
CECILIA 11 CHAMADAS
Podemos chamar os avós?
E se chamamos cando cheguemos á estrada?
- Vale, está ben. - Si.
- Parade! - Ei!
- Parade! - Ei, parade!
Está ben.
Ola.
Aquí estou.
A última vez, vin pedir o que era meu.
E agora estou de loito.
Levaron a dous dos meus nenos.
E o terceiro sería o orgullo de Xudas.
Quero saber...
se isto é unha proba.
Porque se o é,
móstrame todo
dunha vez, ensina a orella!
Quero saber por que a miña vida acabou así!
Xa... Xa falamos algunha vez, non pases de min agora.
Estou escoitando.
Dáme un sinal.
Este mundo non pode ser
o que parece.
Dáme un sinal.
Non!
Ten sentido.
Ten todo o sentido do mundo.
Rebecca?
- Quen es? - Non te achegues.
- Quen es? - É a miña nora. É da familia.
Iso dixo a outra muller.
- Escoita... - Autumn estivo aquí.
Si, e dixo que era a irmá de Becca.
- Levou a Amy? - Becca dixo que virías.
Son a súa prima.
Está xusto aí.
Que lle pasa a Rebecca?
- É Autumn, Ceci. - Coñécela?
Onde está Amy?
Veña, onde está Amy?
Autumn levouna. Becca dixo que podía.
Vino.
Vino como se estivese aquí.
Vamos, Ceci.
- Temos que marchar. - Ten o don
para o tempo.
Ten un don.
Para o tempo.
- Veña, chámaa. - Vale.
Ola, Cecilia.
Autumn! Amy está ben?
Por que lle faría dano?
Porque estás tola.
Sabes o mellor, Royal?
Que non sabería que eramos a mesma persoa
se non fose por ti.
Autumn, escoita. Acollémoste na nosa casa.
Aceptámoste.
Non fagas que me arrepinta.
Entendo todo o que me dis.
Pero oxalá vises o que eu vexo.
Todo ten que ver con ela, é a peza final do crebacabezas.
Sabes o moito que queremos a esa nena.
Non a metas nos teus plans.
Non a necesitas.
Pero eu son ela.
E coma min, ten que cumprir co seu propósito.
Autumn, escóitame.
Se a botas polo burato,
esnáquizote enteira da peor forma.
Tes o mesmo destino cós demais.
Non es mellor có resto, dá igual o que penses.
Xa veremos.
Ten a nosa Amy.
Non a imos pillar.
Dáme o móbil.
- Son Joy. - Joy, son Royal.
- Que pasou? - Joy, levaron a Amy.
Autumn e Luke Tillerson.
Van botar a Amy polo burato.
Que? E por que?
Cóntoche todo cando nos vexamos.
Tes que ir alí e paralos como sexa.
Como lle vou contar a unha chea de axentes o do burato?
Non os leves... Vai ti soa.
Royal, que queres que faga?
O que poidas, Joy.
O que poidas.
Joy?
Si, vale. Vou de camiño.
O teu pai deixou isto como regalo de despedida cando falamos a última vez.
Menos mal que te avisou.
Non tentes intimidarme.
Non o fago. O meu pai é como pensas que é.
Sobre todo cando pensa que se aproveitan del.
Non vai falar contigo porque non sabe como facelo.
E viñeches para axudarme?
A terra xa non ten débedas.
En serio?
Falarei con el.
Direille o que me contaches no restaurante,
que saiba o que ten que buscar.
Pero ten un prezo.
Vasme pagar abondo.
Uns 30 000 dólares.
Así convencerei a meu pai
que nos beneficia traballar contigo.
E entón, co tempo, pagarasme máis.
Para que comprenda
que se non se enfronta a isto, estará fodido.
Queres que che pague por falar?
Non, quero que me pagues por ser bo fillo.
Ó mellor escóitame, ó mellor non. Nunca se sabe.
Pero non terás que pelexar con el.
Porque creme que é unha pelexa que non gañarás.
Deixa que...
O trato vence en canto suba no cabalo.
Trato feito.
Unha cousa máis.
Vas facer todo o posible para protexer
a terra de xente coma ti.
Quero un cheque a finais da semana.
Señor, non se fixo ningún depósito o venres.
Vale, e cal é o apelido da conta?
Moi ben. E dixo que veu o venres?
Síntoo moito polas molestias.
Vouno comprobar de novo.
...aquí está. De acordo?
Vale.
Si, véxoo.
Fixeron un depósito o xoves.
Vou levar isto á caixa forte.
Vale, moi ben. Grazas.
É Joy?
Non ten sentido falar con ela.
Vouna botar polo burato.
- Estás ben? - Que pasa?
Que carallo fas, Joy?
Preocúpanche máis os Abbott có meu irmán...
Autumn! Acabouse!
Estás detida por secuestro e conduta temeraria.
Sae da camioneta!
Autumn! Sae xa!
Que é iso?
Amy, agarda.
Quero ver que Amy está ben.
Vale.
Que che parece se falamos un anaco?
Royal chamoute?
Chamoume, si.
Quere asegurarse de que non lle farás dano.
Por que lle faría dano a Amy?
Hai un patrón para todo.
Autumn...
Baixa a arma.
Antes de que marchara Rebecca.
Lembras a cea desa noite?
Amy cría que todo estaba ben.
Autumn, deixa que marche.
Por favor!
Royal.
Deixa que marche!
Non!
Royal.
Royal, non.
Non me deixes.
A xente seguiranos.
Un tubo torácico. A bala igual lle perforou o pulmón.
Ei, Royal.
Ten 60, non responde, mostra signos de parálise facial,
ritmo cardíaco e presión elevados. Temos problemas.
Poñeraste ben.
Señora? Ten que agardar aquí
mentres atendemos o seu marido. Vale?
Xa vai agora alguén.
Joy?
Onde está Amy?
Autumn está aquí. Estana operando.
Apuntaba a Amy cunha arma e acabei disparándolle...
Amy caeu.
Cecilia.
Correuse a voz sobre Autumn.
Estivemos rezando por Autumn e Royal. Queres unirte?
Si, agora vou.
Vale. Joy.
Fixeches o que puideches.
Grazas.
O corazón non lle bombea o sangue.
Vamos.
Hora da morte: 16:43 horas.
Deus santo.
Ola?
Meu Deus.
Estás ben?
Sabes como chegaches aquí?
Quen son os teus pais?
Vale...
- Sabes que día é? - Non.
Como te chamas?
Creo que me chamo Autumn.
Que carallo pasa, Perry?
Estívente buscando.
Como volviches?
Que pasou?
Trevor e eu seguimos pelexando.
Si, quitácheslle a fibela do cinturón.
Por favor, dime que o mallaches.
Os dous acabamos mallados.
Ei, papá.
Podes contarme un conto?
Por suposto.
Teño algúns moi bos.
Que che pasou na cara?
Unha liorta.
O tempo é un río, Royal. Este é o teu destino.
Señor.
Ten que volver á cama.
- Ocúpome eu. - Señor, por favor.
Ocúpome eu.
Onde está?
Por aí.
Co pastor e con Rhett.
Onde está Amy?
- E Autumn? - Aquí.
Dispareille.
Non sei como, pero está viva.
O futuro achégase, Joy.
Tes que axudarme a paralo.
Nada pode frear o futuro, Royal.
Seino.
Royal!
Como estás?
- Ben. - Si?
Todo vai saír ben.
O tempo é un río, Royal. Este é o teu destino.
Isto é só o comezo.
Subtítulos: Reme Fernández Montalt
Supervisora creativa: Paula Maneiro