W POPRZEDNICH ODCINKACH
To, co planujesz, nie jest w porządku.
Twoja podróż musi się zacząć, by moja trwała.
Chyba kogoś zabiłem i porzuciłem Amy.
- Tak było. - Próbuję to naprawić.
Jebany Perry Abbott podróżuje w czasie.
- Przez cały dzień dzwoni mi w uchu. - Dziura wróciła.
Zabierz mnie tam.
Billy, puść mnie, kurwa!
Pierdolony złamas!
Billy!
Chcę porozmawiać waszej o ziemi.
Powinnaś wyjechać.
To byłoby głupie z mojej strony.
Zważywszy na zachodnie pastwisko.
Byłeś wtedy z Rebeccą.
- Jest w schronisku dla kobiet. - Gdzie?
W Fourwing.
Dziwnie będzie zobaczyć znowu Rebeccę.
Więc on jest tam z tą... No nie wiem, może 80-letnią kobietą.
Wyglądają jak jacyś...
Kopie w toaletę i zaczyna się całe to gówno...
Przepraszam...
I krzyczy na mnie: „Wypad stąd, stary...”.
Miałem opowiedzieć historię.
Bóg mi świadkiem.
Dawno już nie byłam w tej części stanu.
Ostatnio jechaliśmy tędy na nasz miesiąc miodowy.
Zapomniałam jak tu ładnie.
Może róbmy to częściej.
Może.
Dobrze, że jesteśmy razem.
Nieważne gdzie.
- Naprawdę? - Tak. Jeszcze tego nie wiesz?
Niestety.
Jak myślisz, ile osób przeszło przez tę dziurę?
Przecież nie możesz być jedynym, prawda?
Wiem tyle co ty.
To dla mnie bez sensu.
Szkoda, że nie możemy zmienić kilku rzeczy.
Tak.
Musimy żyć dalej. Odzyskać Amy.
- Oby mi wybaczyła. - Wybaczy.
Tak bardzo cię kocha.
A ty mi wybaczysz?
Co konkretnie?
Że jestem taki uparty.
O tym akurat wiedziałam.
Już ci wybaczyłam.
Tu Luke. Nawet nie myśl o zostawieniu wiadomości.
Gdybym znał twój charakter,
dałbym ci na imię Kain.
Twój brat tylko cię kochał.
Nie zasługiwałeś na to.
I przez to, co zrobiłeś,
to, co pozostało z twojej duszy,
stopi twoje jadowite serce.
Synu...
PERYFERIA
Opowiadałem ci historię o synu i dzikim koniu?
Było dwóch braci.
Pracowali na ranczu.
Które przypadło ich ojcu po śmierci jego ojca.
Bo był najstarszy.
Z biegiem czasu chłopcy uznali,
że tak samo będzie z nimi.
Pierworodny syn wiedział,
że nie tak łatwo odziedziczy ranczo.
Uważał młodszego syna za ulubieńca ojca.
Po jakimś czasie
nie mógł się pozbyć tego poczucia.
Któregoś dnia
na ich ziemię zawędrował dziki koń.
Nie byli bogaci, więc uznali to za cud.
Pierworodny zdecydował,
że jeśli podkuje i oswoi tego dzikiego konia,
jego ojciec zobaczy, że to on jest lepszy.
Przy pierwszej podkowie koń go kopnął.
Nie zabiło go to.
Ale pogruchotało, sparaliżowało.
Bo nie myślał.
Musiał patrzeć, jak jego brat odziedziczył wszystko.
Co chcesz powiedzieć?
Że zadzierając z tym, co dzikie, prosisz się o kopniaka.
Nie powinieneś tu być.
Wracaj do domu.
Wszystko gra?
Tak.
Głowa mnie boli.
Dojedziemy za kilka godzin.
Zmienić cię za kierownicą?
Nie trzeba.
Dzięki, że ze mną jedziesz.
Zrobię wszystko, żeby ci pomóc.
Czego chcesz, Luke?
Tego, co zobaczyłem.
Zachodniego pastwiska.
A jeśli nie jest ci ono pisane?
Jeszcze tego nie rozważałem.
Widziałeś to w swojej wizji?
Widziałem nas.
Stałaś na czele ludzi.
Ze mną przy boku.
Należało do twojego ojca.
Więc teraz jest twoje?
Ojciec nie uwzględnił mnie w swych planach.
- Zostawił wszystko Billy'emu. - Nie podzieli się z tobą?
Nie chcę teraz rozmawiać o Billym.
Pojechałeś do domu do niego, prawda?
Tak.
Wszystko u niego dobrze?
Nie.
Skrzywdziłeś go?
Tak.
Umyślnie?
Luke.
Jeśli czegoś się nauczyłam,
to tego, że nic nie jest ostateczne.
Nawet śmierć.
Wezwałeś mnie.
To teraz mi pokaż.
Sukinsyn.
Wiesz, żal mi was było, że ojciec zabiera wam ziemię,
ale teraz mam to w dupie. Zabierzemy wam wszystko.
Wasz cały świat zniknie.
Jak twoja cholerna żona.
Wstydzisz się przyznać, że znalazła lepszego mężczyznę?
Czy to ona zmądrzała i zniknęła, żeby od ciebie uciec?
Stój!
Trevor!
Kurwa.
Perry.
Joy?
Cześć, malutka.
Co tu robiłaś?
Nie mogłam spać.
Joy, proszę.
Co się dzieje?
Dzieńdoberek.
Witam. Zabłądziliście?
W porządku?
Szukam Rebekki Abbott.
- Znasz taką? - Nie.
Jest tu z córką, Amy.
Jestem jej siostrą, Autumn.
Nie ma tu żadnej Rebekki.
Opowiadała mi o was.
Ty jesteś Persia. A ty Kelsey, prawda?
To jest Luke.
Przywiózł nas, gdy tylko się o niej dowiedziałam.
Niestety jej mąż może wiedzieć, że tu jest.
Są tu od kilku dni.
Jej kuzynka to Zora.
Proszę, ja tylko...
Naprawdę muszę się z nią zobaczyć.
On zostaje tutaj.
Jeśli szwagier spróbuje tu wejść,
policja szybko go złapie.
Jest daleko stąd.
Amy.
Cześć. Co ty tu robisz?
Przyjechałam do ciebie i Rebekki.
Jest gdzieś tam.
Mogę z nią porozmawiać na osobności?
Wiesz, jak to z tym bywa.
Będę w pobliżu.
Nic ci nie jest?
Nie.
Mama mówi, że musimy zacząć od nowa.
W porządku.
Wszyscy czasem musimy.
- Jak mój tata? - Tata.
Bardzo za tobą tęskni.
Babcia też. Bardzo przez to cierpi.
Przez moje słowa?
Przez to wszystko.
Coś mi mówi, że nie chciałaś.
Naprawdę tęsknię za dziadkami i tatą.
Chcę jechać do nich do domu.
Ale mama nie chce?
Nie, jest zła.
Jeśli poproszę ją, żeby cię puściła,
a ona się zgodzi,
chciałabyś ze mną wrócić?
Tak.
Jeśli ona się zgodzi.
Wspaniale.
- Tak. - Dobrze.
Cześć, Rebecco.
Cześć. Mogę jakoś pomóc?
Chcę zabrać Amy z powrotem na ranczo.
Słucham?
Z tobą nie jest bezpieczna. Zabieram ją do domu.
Nie wiem, kim jesteś, ale nikt nie zabierze mojej córki.
Znasz mnie.
Ludzie wiedzą tu, kim jesteś?
Wiedzą, że porwałaś Amy?
Czy kuzynka Zora wie, że Lewis pomógł ci
zabrać ją podczas rodeo?
Czy wiedzą, że medytujesz,
bo jesteś tak wystraszona snem własnego dziecka?
Czy to te czarne oczy tak cię przeraziły?
- Skąd... - Ja byłam po drugiej stronie tego snu.
Chcesz wiedzieć jak?
Bo jestem Amy.
Trzymaj się z dala.
W dniu, w którym odeszłaś, byliśmy na werandzie,
rozwiązywałaś krzyżówkę, nie odzywałaś się.
Pewnie zastanawiałaś się, jak odejść.
Dwa tygodnie wcześniej obiecałaś, że pojedziemy do kina,
ale zasnęłaś, bo sobie wypiłaś.
Moja ścieżka i jej są połączone.
Chcesz wiedzieć, co dzięki temu wiem?
Nie zabrałaś nas z miłości, tylko na złość.
Skąd to wszystko wiesz?
To nie był sen.
Puść Amy albo powiem jej wszystko, co zrobiłaś.
- Nie wierzę. - Zabawne.
To powiedział tata w dniu twojego odejścia.
Amy?
Nazywam się Autumn.
Tak, mamo?
Chcę, byś wróciła z Autumn do dziadków.
- Na pewno? - Tak.
Dobrze.
Ty też możesz wrócić?
Mamo?
Wiesz co? Muszę załatwić kilka spraw,
a potem przyjadę, dobrze? Najwyżej kilka tygodni.
Dobrze.
Amy, idź po swoje rzeczy. Będę przy bramie.
Mama zadzwoni do dziadka, że wracasz do domu.
Dobra.
Pa, mamo.
Do zobaczenia.
Cecilia słusznie cię przepędziła.
Autumn!
Nigdy matka.
Ani wtedy.
Ani teraz.
Wydzwaniali do ciebie.
Jesteście przyjaciółmi?
- Pewnie. - Dobra.
CECILIA 11 NIEODEBRANYCH
Możemy zadzwonić do dziadków?
A możemy to zrobić po drodze?
- Może być. - Dobra.
- Stójcie! - Hej!
- Stać! - Czekajcie!
W porządku.
Cześć.
Oto jestem.
Ostatnim razem domagałem się tego, co moje.
Teraz jestem tu w żałobie.
Odebrano mi obu chłopców.
A z trzeciego byłby dumny Judasz.
Muszę wiedzieć...
Czy to jakiś test?
Bo jeśli tak,
to wyjaśnij
bez owijania w bawełnę!
Muszę wiedzieć, czemu moje życie stało się takie, jakim się stało!
Ty... rozmawiałaś ze mną wcześniej, więc nie milcz teraz.
Wysłucham cię.
Daj mi znak.
Ten świat nie może być taki,
jakim się wydaje.
Daj mi jakiś znak.
Nie!
To ma sens.
Wszystko nabrało całkowitego sensu.
Rebecca?
- Kim jesteś? - Cofnij się.
To moja synowa. Jesteśmy rodziną.
Poprzednia mówiła to samo.
- Posłuchaj... - Autumn tu była.
I mówiła, że jest siostrą Rebekki.
- Ma Amy? - Becca mówiła, że przyjedziecie.
Jestem jej kuzynką.
Chwila, mam to.
Co jej dolega?
- To sprawka Autumn. - Znacie ją?
Gdzie Amy?
Gdzie ona jest?
Autumn ją zabrała. Becca się na to zgodziła.
Widziałam to.
Widziałam.
Jakbym miała to przed oczami.
Chodź, Ceci.
- Jedziemy. - Ona jest darem
dla czasu.
Jest darem.
Dla czasu.
- Zadzwoń do niej. - Dobra.
Cześć, Cecilio.
Autumn! Czy z Amy wszystko dobrze?
Po co miałabym ją krzywdzić?
Bo jesteś szalona.
Wiesz, co mnie śmieszy?
To, że nie wiedziałabym, że jesteśmy tą samą osobą,
gdyby nie ty.
Posłuchaj, przygarnęliśmy cię.
Zaakceptowaliśmy.
Nie chcę żałować, że wpuściłam cię do serca.
Wszystko to rozumiem.
Ale szkoda, że nie widziałaś tego, co ja.
Chodziło o nią. Jest ostatnim elementem układanki.
Wiesz, ile ona dla nas znaczy.
Nie mieszaj jej w to.
Nie potrzebujesz jej.
Ja jestem nią.
I tak jak ja, ona musi spełnić swój cel.
Autumn, posłuchaj mnie.
Jeśli ją tam wrzucisz,
rozerwę cię na strzępy.
Masz to samo przeznaczenie, co my.
Nie jesteś od nikogo lepsza, nieważne, co myślisz.
Zobaczymy.
To nie nasza Amy.
Nie złapiemy jej.
Daj telefon.
- Mówi Joy. - Tu Royal.
- Co się stało? - Porwali Amy.
Autumn i Luke Tillerson.
Chcą ją wrzucić do dziury.
Co? Dlaczego?
Później wyjaśnię.
Jedź tam i powstrzymaj ich za wszelką cenę.
Jak mam powiedzieć ludziom o wielkiej dziurze?
Nie bierz... Jedź sama.
Royal, o co ty mnie prosisz?
Zrób, co w twojej mocy, Joy.
Postaraj się.
Dobrze. Słyszę. Już tam jadę.
NIERUCHOMOŚCI SHELTON CAPE
To prezent na pożegnanie od twojego ojca, kiedy ostatnio rozmawialiśmy.
Ciesz się, że cię ostrzegł.
Nie próbuj mnie zastraszyć.
Ależ skąd. Mój ojciec jest taki, za jakiego go masz.
Szczególnie gdy uważa, że ktoś chce go wykorzystać.
Nie porozmawia z tobą, bo nie wie jak.
Więc chcesz zaoferować mi pomoc?
Ziemia nie jest już częścią kaucji.
Naprawdę?
Ale pogadam z nim.
Przekażę mu to, co od ciebie usłyszałem,
żeby wiedział, na co uważać.
Ale to ma swoją cenę.
Zapłacisz mi niezłą sumkę.
Jakieś 30 000.
Żebym pomógł tacie zrozumieć,
że współpraca z tobą się opłaca.
Po jakimś czasie zapłacisz więcej.
Za przekonanie go,
że jeśli się tym nie zajmie, będzie udupiony.
Mam ci zapłacić za rozmowy?
Nie. Zapłacisz mi za bycie dobrym synem.
Może posłucha, może nie. Nie wiadomo.
Ale przynajmniej unikniesz walki.
Bo wierz mi, nie wygrasz jej.
Muszę pogadać...
Umowa wygasa w chwili, gdy wsiądę na konia.
Stoi.
Jeszcze jedno.
Będziesz chronić naszą ziemię
przed takimi jak ty.
Czekam na czek do końca tygodnia.
Proszę pana, nie widzę żadnych wpłat dokonanych w piątek.
No dobrze, na kogo jest to konto?
I mówi pan, że był tu w piątek?
Naprawdę przepraszam za kłopot.
Sprawdzę to.
...czy coś się pojawi. W porządku?
Dobrze.
Tak. Widzę.
Zdaje się, że była wpłata w czwartek.
Zaniosę to do skarbca.
Oczywiście. Tak. Dziękuję.
Czy to Joy?
Nie ma co rozmawiać, nie posłucha.
Wrzucę ją do dziury.
- Nic ci nie jest? - Co tu się dzieje?
Kurwa, Joy.
Bardziej zależy ci na Abbottach niż na moim...
Autumn! To koniec!
Jesteś aresztowana za porwanie i narażenie życia!
Wyjdź z auta!
Autumn! Wysiadaj!
Co to jest?
Amy, zaczekaj.
Czy Amy nic nie jest?
Dobra.
Może chwilę porozmawiamy?
Royal cię tu wezwał?
Tak.
Chce mieć pewność, że nie skrzywdzisz Amy.
Dlaczego miałabym to zrobić?
Na wszystko jest wzór.
Autumn...
Odłóż broń.
Tuż przed odejściem Rebekki...
Pamiętasz rodzinną kolację?
Amy myślała, że było dobrze.
Autumn, proszę, puść mnie.
Proszę!
Royal.
Puść mnie!
Nie!
Royal.
Royal, nie.
Zostań ze mną.
Pójdą w ich ślady.
Potrzebny dren. Kula prawdopodobnie przebiła płuco.
Royal.
Pacjent ma 60 lat, nieprzytomny, niedowład mięśni twarzy,
podwyższone tętno i ciśnienie. Jest zdezorientowany.
Nic ci nie będzie.
Proszę pani? Proszę zostać w poczekalni,
a my zbadamy pani męża. Dobrze?
Ktoś do pani przyjdzie.
Joy?
Gdzie jest Amy?
Jest tu Autumn. Właśnie ją operują.
Przystawiła Amy broń, postrzeliłam ją...
Amy wpadła.
Cecilio.
Ludzie wiedzą o Autumn.
Modlimy się za Autumn i Royala. Dołączysz do nas?
Tak. Za chwilkę.
Dobrze. Joy.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Dziękuję.
Serce nie pompuje krwi. Tamponada osierdziowa.
Dalej.
Czas zgonu, 16.43.
O Boże.
Halo?
Mój Boże.
Nic ci nie jest?
Wiesz, jak się tu znalazłaś?
Gdzie są twoi rodzice?
Okej...
- Wiesz, jaki mamy dzień? - Nie.
Jak masz na imię?
Chyba Autumn.
Perry, ja pierdolę!
Wszędzie cię szukałem.
Jak wróciłeś?
Co się stało?
Pobiliśmy się z Trevorem.
Tak, aż mu sprzączka odpadła.
Powiedz, że mu dokopałeś.
Obaj oberwaliśmy.
Cześć, tato.
Opowiesz mi bajkę na dobranoc?
Pewnie.
Znam takie, w które nie uwierzysz.
Co ci się stało w twarz?
Bójka.
Czas to rzeka, Royal. To twoje przeznaczenie.
Proszę pana.
Musi pan wrócić na łóżko.
- Już. Zajmę się tym. - Proszę.
Ja się nim zajmę.
Gdzie ona jest?
Cecilia jest tam.
Z pastorem i Rhettem.
Gdzie Amy?
- Autumn? - Tutaj.
Postrzeliłam ją.
Nie wiem jak, ale wciąż żyje.
Przyszłość nadchodzi.
Pomóż mi ją zatrzymać.
Nie da się tego zrobić.
Wiem.
Royal!
Co z tobą?
- Nic mi nie jest. - Tak?
Wszystko będzie dobrze.
Czas to rzeka, Royal. To twoje przeznaczenie.
To dopiero początek.
Napisy: Grzegorz Marczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski