Cześć, Grace. Jak się trzymasz?
Nie chce ze mną gadać.
Masakra.
Ma szczęście, że Donny przeżył, ale nie wiadomo, czy będzie chodził.
Przynajmniej ominą go przechadzki ze współpracownikami.
Skoro mam się tak wlec, to potrzebuję pozytywów.
Pewnie dostanie dożywocie, ale latami się nad nią znęcał.
- Wezmą to pod uwagę. Poradzi sobie. - Niekoniecznie.
Musi.
Posłuchaj, tym się właśnie różnimy.
Jeśli moi pacjenci nie wydobrzeją, dam radę to przełknąć.
Ty nie za bardzo.
To tutaj.
Z tego miejsca go zepchnęła.
Hej, od zawsze masz ten tatuaż?
Nie. Jest nowy.
Schlebiasz mi, ale dlaczego?
Żeby cię upamiętnić.
Bęc.
Wszystko gra?
Rany, miałeś koszmar?
Nie, to alergia.
W ten sposób odkrztuszam.
Prawie wyszło.
Gotowe.
A ty co? Patrzysz, jak śpię?
Nie. Kto tak w ogóle robi?
Dżizas! A ty patrzysz, jak śpię?
Nie.
Rzadziej, odkąd masz dorosłe łóżko.
Ja pierdzielę.
Ta wrzeszcząca staruszka...
To był mój ojciec, tak.
Zgadzałoby się. Narka.
Skarbie, co ty robisz?
Lubię patrzeć, jak pije.
Prześladujesz sąsiadkę. Rozumiem.
Derek, przypilnuj naszego zboka.
No dobra, kolego. Damy radę.
Potrafimy mieszkać obok dziewczyny i nie świrować.
Dobra, co nowego?
Będziesz ze mnie dumna. Nie seksiłam się z Jimmym od trzech dni.
Choć przez pierwsze dwa
nie było mnie w mieście, a trzeciego miałam lekką sraczkę.
Wciąż się liczy. Chcesz wygłosić swoją afirmację?
Nie, ale i tak mnie zmuś.
Zrób to, wysoka, tchórzliwa zdziro.
„Jimmy nie jest gotów na nic poważnego, a ta nierówna dynamika jest niezdrowa”.
Amen.
Ale to udręka, bo dałam mu szampon,
a jak pachnie sosną, to mi piczka wyje do Księżyca.
Łapię. W święta też mam chcicę.
Dojechałam, muszę kończyć. Kocham cię. Pa!
Na razie.
Pamiętaj, Alice jest twoją koleżanką. A nie kimś, kogo skórę chciałbyś włożyć.
Spróbuj.
Cześć, Alice.
Masz taką miękką skórę.
Borze ścięty.
Dobra, to moja wina. Ja ci podsunąłem pomysł ze skórą.
Ten obrazek aż kipi seksem. I zostanie moją nową tapetą.
Jak tu weszłaś?
Odbiera cię każdego ranka.
Dałam jej kod do drzwi.
Zdrada.
Podobno taniec pomaga chorym na parkinsona.
Zmuszam się.
Przyznaj, że uwielbiasz nasze tańce albo się z nimi pożegnasz.
Przepadam za nimi.
- Wypad! - Poczekam w aucie.
- Pa, Julie. Ubóstwiam cię. - Pa, Gab.
- No co? - Co?
Julie ciągle u ciebie jest.
Jesteście współspaczami z bonusami.
- Nie wiem, co to znaczy. - Wiesz.
To coś poważnego?
Josie wyjechała na dalekie wakacje...
Mowy nie ma. Nie dzisiaj.
A jak będzie z tego ślub? Jeżu słodki! Twój tata jeszcze żyje?
Jeśli nie, ja cię odprowadzę do ołtarza.
Pociesza mnie fakt, że ten dzień nie może być już gorszy.
Wiesz, co mi się przyśniło?
Myliłem się.
Poszliśmy na spacer, a wszyscy wokół byli moimi pacjentami.
A ty miałeś moje imię wytatuowane na ramieniu.
Ale nie wszystko było cacy.
Zepchnąłeś mnie z klifu.
Próbowałeś mnie zabić.
Wpuść mnie dziś do swoich snów, a zrobię to ponownie.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Ostatnio ledwo coś burknęła, więc wprowadźmy dobry nastrój.
Dobra?
- Przyszła! - Wyglądasz bajecznie!
Uwielbiam ten total look.
A twoja cera w połączeniu z ostrym, jarzeniowym światłem tworzy magiczną...
Przegiąłem? Przegiąłem.
Po co znów przyszedłeś?
To mój przyjaciel, Brian.
Jest prawnikiem i powiedział, że weźmie twoją sprawę pro bono.
- Jeden kij. - Wiem, też się cieszę.
Porozmawiajmy o tym, co powiesz w trakcie zeznań.
Po co?
Próbowałam zabić męża, więc powinnam dostać dożywocie.
Może nie zaczynaj od tego.
Dobra. Obiecuję, że przejdziemy przez to razem.
Jeszcze ci mało? Zanim cię poznałam, sprzedawałam domy.
Chodziłam na pilates. Byłam platynową klientką Yogurtlandu.
A teraz muszę wymieniać spinki do włosów na tampony.
- Grace. - Słuchaj,
wiem, że mój mąż był gnojem, ale i tak było lepiej niż teraz.
Musiała się nawcinać tego jogurtu.
- Brian. - Sorki.
Więcej herbaty niż lemoniady,
a jeśli zobaczę choć skrawek cebuli na mojej kanapce, to zrobię awanturę.
Już się robi.
Widziałeś?
Rozkazywała mi, a ja nawet nie trzepnęłam jej w cyca.
Spójrz na Seana. Świetnie sobie radzi.
Tymczasem Grace to jakaś porażka.
Ciągle się tym zadręczam.
Alice chyba zauważyła, że wariuję.
Nie komentuje, ale widzę to po niej. Widzę, że się o mnie martwi.
Niełatwo zdać sobie sprawę, że dziecko wie, jak kruchy jesteś.
Nie jestem kruchy. Mówiłem tylko, że wariuję i się zadręczam.
Jasne.
Dobre to.
Myślisz, że zawaliłem?
Opowiedz mi wszystko.
Czyli pomogłeś pacjentowi rozsypać ludzkie szczątki na stadionie?
Prochy, nie kości. To byłoby obrzydliwe.
Miałeś obawy, gdy zapisałem Seana na MMA,
ale poszperałem i jest gość w San Diego,
który pomaga tak weteranom z PTSD od 2012 roku.
I tak, z Grace źle się potoczyło.
Mąż potoczył się jeszcze gorzej.
Przerwanie wzorca.
To uznana strategia neurolingwistyczna, a ja nie kazałem jej go skrzywdzić.
Jasne, można się spierać, że ten mój żart, żeby go bęcnąć, może skomplikować proces.
Jak on dokładnie brzmiał?
„Bęc z klifu. Rozwal mózg. Zajadaj”.
Wiem, że teraz nie bawi, ale mówiłem głosem Ciasteczkowego Potwora.
Bęc z klifu. Rozwal mózg. Zajadaj.
Skończ już.
Chcę, żebyś miał pełen ogląd, bo potrzebuję usłyszeć,
że nie zawaliłem z pacjentami.
Nie zawaliłeś.
Dziękuję, Paul.
Ale biorąc wszystko pod uwagę, może trzymaj się konwencjonalnych metod?
- Przynajmniej do końca procesu. - Jasne.
Spróbuj być normalny.
Tu jesteś. Lecimy z tym koksem, kowboju.
- To ona próbowała mnie pocałować. - Dwukrotnie.
Przerabiałem to. Nie sądziłem, że ty też będziesz musiał.
Normalny.
A te bimbałki to dokąd idą?
Niech to szlag. Skąd wiedziałaś, że tu będę?
Jak zaproponowałam pogaduchy, wykręciłaś się smażeniem tilapii.
Czułam, że przeginam.
Posłuchaj, jestem przytłoczona, dobra?
Mam pacjentów, prowadzę zajęcia,
w nowym domu wciąż żyję na kartonach.
Chcę spuścić trochę pary.
To przeczochraj bobra do Property Brothers jak reszta.
Sama mnie poprosiłaś,
żebym swoim wścibstwem pomogła ci się z tego wyrwać.
Masz rację. Mam dość. Zerwę z Jimmym.
- Zrób to! - Zrobię to.
Jestem silną kobietą.
Jestem słabą dziewczynką.
Jestem silnym chłopakiem.
- Co? - Jaskiniowcem.
Zabić łosia zębami.
Dobra, bez gadania.
Wystarczy.
Całuj mnie. Koniec gadania.
Dajcie spokój. Mookie musi to rozegrać.
Dociera.
Jesteś kobietą-kumplem.
Jakiś ty uroczy.
Co cię ugryzło?
Dodgersi przegrywają, plecy mnie bolą,
a sprzedawca nazwał mnie „wodzem”.
O nie.
Ciężki dzień.
Poza tym zazwyczaj oglądam mecze...
sam.
Nie ma problemu. Pójdę poczytać na górę.
Nie sądziłem, że dziś zostaniesz.
W porządku.
Jak przestaniesz być kutafonem, przyjdź do mnie, zanim zasnę.
Może wymasuję ci plecy.
Myślę, że spędzamy ze sobą zbyt dużo czasu.
Słucham?
Niektórzy mówią, że jesteśmy...
współspaczami z bonusami.
Nawet nie wiem, co to znaczy.
Wiesz.
Wiesz co? Masz rację.
Myślę, że nam obojgu przyda się trochę przestrzeni.
Niekoniecznie dzisiaj.
Ucieszyłem się na ten masaż.
To tak nie działa, wodzu.
Kumpel z jednostki się odezwał.
Będzie w mieście i chce się spotkać.
Słabo.
- Złol? - Nie.
- Dupek? - Nie.
Musisz mi pomóc.
Uwielbia wspominać stare czasy, a ja...
nie chce znów przeżywać tego gówna.
Rozumiem.
Wyzwala trudne emocje.
Słuchaj, wyzwalacze są wszędzie.
Moim są syreny.
Za każdym razem, gdy je słyszę, wracam...
do nocy, kiedy zginęła Tia.
Kiedy dotarłem, ekipy ratunkowe już tam były.
Pamiętam dym, który unosił się z silników.
Ratownicy ładowali nosze z ciałem Tii do karetki.
Policjant wsadzał pijanego kierowcę do radiowozu.
Ale najbardziej ruszyło mnie to, że dwoje innych policjantów
rozmawiało sobie na luzie o tym, co zamówią na kolację.
Jakby to był zwykły dzień.
Przykro mi.
Ale jest okej.
Bo teraz potrafię o tym pomyśleć i się nie rozsypać.
Nie muszę się znieczulać, wciągając molly ze striptizerki imieniem Ecstasy.
Czy raczej wciągając ecstasy ze striptizerki imieniem Molly.
Te wspomnienia.
Nie możesz wiecznie uciekać przed przeszłością.
Nie jestem gotowy.
W porządku.
Wiesz dlaczego? Bo pewnego dnia będziesz.
I tyle? Nie przejdziesz do jimmizmu?
Jimmizmu?
Tej powalonej terapii poza gabinetem, której nie cierpi Paul.
No tak. Robię sobie przerwę.
Wracam do podstaw.
Muszę być normalny.
- Okej, spoko. - „Jimmizm”, co?
Podoba mi się.
- Boże, dopomóż. - Wszyscy tak mówią?
Tak tylko pytam. Nie chodzi o mnie. Liczą się pacjenci, ale to miłe.
- Rozpuścisz wici, że mi się podoba? - Nasz czas minął.
To brzmi jak ruch albo...
Szlag!
Nie.
Jestem spóźniona.
Może w nowym domu nie ma zasięgu.
Były dwa sygnały. Odrzuciła cię.
Skąd wiesz?
- Bo jak dzwonię do ciebie, to też są dwa. - Wysoka, sprośna jędza.
Tego nowego trudno będzie nazwać.
Ciągle popierduje, a przy tym jest taki monarszy.
Dobra. Wiesz, co powinnam?
Odpuścić, bo Gaby jest dorosła?
Na głowę upadłeś?
Mianuję cię Sir Pierdolotem.
Witaj, Sir Pierdolocie.
Jego pacjentka próbowała popełnić morderstwo. Widzę, jak wariuje.
Zaczął krzyczeć po nocach.
O tak.
Mówiłam, że obserwuję go, jak śpi?
Nie.
Zamknij oczy i skup się na oddechu.
Wiesz, czemu te marchewki są do bani?
Bo wyglądają jak Cheetosy.
Zguglowałam parkinsona.
Powinieneś jeść zdrowo.
Pieprzony internet.
To nie pomaga!
Boję się, że wróci do stanu, w którym był po śmierci mamy.
To się nazywa nadmierna czujność.
Zupełnie normalna po tym, przez co przeszłaś.
- Porozmawiasz z nim o tym? - Nie.
Przecież to on jest terapeutą.
Nie powinien wyłapać, że ja wyłapuję, że on świruje, przez co ja świruję?
Szok, że to zrozumiałem.
Może marchewki mi służą.
Panika, którą odczuwasz,
nie zniknie, póki nie powiesz tacie, dlaczego się boisz.
Ale on się tak stara.
Podłamie się.
Tak.
Wyznanie bliskiej osobie bolesnej prawdy jest do dupy.
Sam się z tym zmagam.
O nie. Chodzi o twoją sexy lekarkę?
No co? Nie moja wina, że jest sexy.
- Układa się wam? - Nie twój interes.
- Przepraszam. - Ale masz rację.
To seksbomba.
No, racja.
Przypominam, zbliża się termin zgłaszania niezależnych projektów badawczych.
Żadnych wyjątków.
Nieważne, czy chcecie zgłębiać archetypy cienia,
czy rozgryźć, dlaczego mama jest walnięta.
To o mnie.
Wiem, Keisha. Dzwoniła kilka razy.
Jakieś pytania, zanim was wypuszczę?
Ja mam jedno.
Czemu mnie unikasz?
- Poważnie? - Przy okazji: czy on ma 12 lat?
Dziecięcy geniusz czy coś?
- Mam 20 lat. - Ja też.
Dobra, możecie iść. Przepraszam za to.
Pojebało cię?
Nie pędź tak.
Robisz dłuższe kroki niż ja.
To zagęść ruchy.
- Ładny gabinet. - Dziękuję.
Czemu w nim jesteś?
- Profesorko Evans? - Tak?
Ma pani chwilę, żeby pogadać o moim projekcie?
Tak. Usiądź.
Nie, rozmawiamy.
Nie przejmuj się nią. Przechodzi ostry atak pojebania.
- Wychodzimy. - Co?
- Przestań. - Wrócę później.
- Przepraszam. - Wejdź w dupę komuś innemu.
- Co? - Nie masz teraz konsultacji.
Jaka ąę! Profesorka Gabrielle.
- Tak mam na imię. - Ąę.
- Co to? - Karteczki.
- Też takie chcę. - Zwykłe...
Wiesz, jaki masz problem?
Nie ogarniasz stawiania granic.
Ja nie ogarniam granic?
Tak. Kochasz mnie.
- Nie, oddawaj. - Kochasz mnie.
I wiesz co? Spadówa za biurko.
- Dobra. - Siadaj. Zgadnij co.
Nie wyrobię teraz z tobą.
Noszę stringi z ósmej klasy, bo nie miałam czasu się rozpakować.
Są tak nieziemsko małe, że mój busz wylewa się jak z hamaka.
Masz busz?
Jestem zalatana. To zalatany busz.
- To nie miejsce na laser. - Wręcz przeciwnie, sprawdź sobie.
- Cicho bądź. - Wiesz co?
Co?
Miałabyś czas się rozpakować, gdybyś ruszyła dupę i zerwała z Jimmym.
- Moim skromnym zdaniem. - Zabieraj nogi z biurka. Śliczne buty.
- Dziękuję. - Już.
Myślę, że nie potrafię tego zrobić,
bo wtedy zamknęłabym możliwość, że coś między nami będzie.
Wiem, że to słabe,
ale może jeśli pobędę z nim dłużej, da nam prawdziwą szansę.
Kochana.
Nie da.
Nigdy.
Wiesz o tym.
Nie wiesz, kiedy odpuścić.
Nie bardzo.
Właśnie przez to tak trudno się do ciebie zbliżyć.
Wypad z mojego gabinetu.
Gaby.
Czemu miałbym nazywać to jimmizmem?
Przecież to brzmi prawie jak dżinizm.
Wkurzyłeś się?
Nie.
Po prostu jest mi cię szkoda, bo wszyscy moi pacjenci tak mówią.
Są tym zachwyceni, ale o tym pogadamy za tydzień.
Co ty tu robisz?
Wszystko w porządku?
Nie wiem.
Ja się tylko boję, że rozsypiesz się jak wtedy.
Jednego dnia miałam ojca, a drugiego do szkoły podwoziła mnie seksworkerka.
Pracuje jako kierowczyni Lyfta. Robi to i to.
Nie musisz się już tym martwić.
- Jest dobrze. - Na pewno?
Wtedy też tak zawsze mówiłeś.
Pytałam, jak ci minął dzień, a ty:
„Dobrze. Świetnie”.
A nie było.
Był rozpierdol.
No.
To bardzo odważne, że jesteś ze mną tak szczera.
Denerwuję się sytuacją z Grace, ale to sprawy taty terapeuty.
Domowy tatuś ma się dobrze. Wiem, już nigdy tak nie powiem.
Dziękuję.
Tym razem sobie poradzę.
Jestem dużo silniejszy.
Wiem.
Coś się zmieniło kilka miesięcy temu
i tak jakbyś wrócił do świata żywych.
Cokolwiek to sprawiło, obiecaj, że nie...
Jimmizm.
Nieważne. To ruch.
Mówię tylko, że cokolwiek to było,
obiecaj, że nie przestaniesz tego robić.
Obiecuję.
- Kocham cię, pa. - To była sekunda.
Miłego jimmizmu.
Walcz ze mną.
Co?
Wróciłem.
Jak wygram, spotkasz się z kumplem.
Powaliło cię?
Jestem w tym dobry.
Czyżby?
To bez znaczenia, bo ci przyjimmię.
- Patrz, jak wymiatam. A teraz wolniej. - Ziom.
- Zahipnotyzuję cię. - Daj spokój.
Prawa, lewa.
- To nie... - Robisz się śpiący.
Przestaniesz, jak się zgodzę?
Pamiętaj, że sam się prosiłeś.
Poradzę sobie.
Czas!
O kurwa.
Starczy ci?
- Szczypawka! - Poważnie?
- Mam cię. - Skończ.
To mój atak specjalny.
- Odklep. - Puść mnie.
Poddaj się mojej woli...
O cholera. Przepraszam. Żyjesz?
Serio jestem gotowy?
Spotkam się z nim.
Czemu milczysz?
To twoje zęby?
Dobra, otwórz usta.
Otwórz.
Jasna dupa.
MAMA
TWOJA SIOSTRA PRZEGINA. PRZEKAŻ, ŻEBY DAŁA MI SPOKÓJ.
To dobry moment?
Nie. Ale taki chyba nigdy nie nadejdzie.
Mama z siostrą poszły na noże, więc milusio.
A ja nie mam pojęcia, gdzie są ręczniki kąpielowe,
więc wycieram się chodniczkiem.
I sypiam z mężem mojej zmarłej najlepszej przyjaciółki.
Chcesz wiedzieć czemu?
Nawet bardzo.
Mam tak chorobliwą potrzebę opiekowania się innymi,
że widząc dowolnego faceta w rozsypce,
ślinię się jak czarna damska wersja Michaela Phelpsa na widok basenu.
Ale jest gorzej, bo koncertowo nasrałam
na przyjaźń jedynej osoby, która próbowała mnie wspierać.
To ja wrócę kiedy indziej.
Nie, to idealny moment.
Tak się przed tobą wywnętrzniłam, że zgodzę się
w zasadzie na wszystko, o co poprosisz. Więc o co chodzi?
- Będzie pani moją tutorką? - Tak.
Spotkania co niedzielę wieczór?
Twarda jesteś.
Tak trzymaj.
Słucham?
Cześć, Julie.
Chciałem ci coś powiedzieć...
- Nie mogę teraz gadać. - Ale to ty dzwonisz.
Doszło do przełomu z Seanem.
Gdzieś ty podział zęby?
Mam je w portfelu, luzik. Zaklepałem już dentystę.
Po tym, jak Sean mnie sprał,
- zgodził się... - Sprał cię?
Wiem, co powiesz.
Nie wiesz.
Obiecałem być normalnym terapeutą.
Siadaj.
Zanim zaczniesz, chcę coś wyjaśnić.
Oczy nie łzawią mi ze strachu.
Po prostu to bardzo, bardzo boli.
Okłamałem cię.
Spieprzyłeś sprawę z pacjentem.
Pracuję nad Grace.
Nie mówię o Grace, tylko o Seanie.
Stworzyłeś podręcznikową podwójną relację.
Chryste, Jimmy.
On z tobą mieszka.
Nie miał się gdzie podziać.
Prowadzi interes z twoją białą, przerażającą sąsiadką w średnim wieku.
To normalne?
Zależy od człowieka.
Czy widuje się z kimkolwiek
ze swojego własnego życia?
Czemu nie byłeś ze mną szczery?
Bo nie tylko Alice zdaje sobie sprawę, jak krucha jest twoja równowaga.
Zawsze powtarzasz, że liczy się dobrostan pacjentów.
Tak.
Sean o tym wie.
On powie wszystko, żeby cię uszczęśliwić.
Nawet skłamie.
Ale to nie jego robota, żeby stawiać cię na nogi.
Nie popełniłem błędu z Seanem.
To mój największy sukces.
Nie używaj słów na „S”.
Sorry.
Wymsknęło mi się.
Sorry.
Sean nie może być twoim pacjentem.
Nie.
Mylisz się.
On rozkwita
i jestem przekonany, że pomagam mu wyjść na prostą.
Skarbie.
Pomyślałem, że byłoby zabawnie wstawić ten globus do kibelka.
Nie masz nic do gadania.
- Nigdy nie mam. - Przeżyjesz. Do gabinetu.
- Co tu się odpierdziela? - Kto wie.
Zwabiono mnie na drinki i przekąski.
Ogarnęliście to w trójkę?
Została jeszcze tylko bielizna
i pudło rzeczy, które wykraczają poza granice naszej przyjaźni.
Oddawaj. Nie zaglądaj tam.
Możecie poskładać kartony.
To robota dla heteryków.
- Mam przerwę. - Bynajmniej.
No weź!
- Uwielbiam rozwalać kartony. - No pewka.
Byłam taką wredną piczą.
Czemu to dla mnie zrobiłaś?
Masz kamień. Kocham cię.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Chodź tutaj.
Wiesz, że i tak puknę dziś Jimmy'ego?
Wiem, kochana.
Astronauta wrócił.
Potrzebowałeś przestrzeni.
Wyższa rozkmina.
Posłuchaj, nie jest mi łatwo, więc powiem prosto z mostu.
Kocham cię.
To kiepsko.
Uwierz, nie chciałem tego.
Ja też cię kocham.
Szlag.
Obawiałem się, że to powiesz.
To moje powiedzonko.
Co nie? Biegli tak szybko.
- No. - Te małe...
- Nadludzie. - Zgadnijcie, co odrosło.
Pięknie.
Gratki, tato. Masz zęby.
Miałem być dużo starszy, gdy to powiesz.
- Jak spotkanie? - Super. Dzięki za kopa.
Świetnie.
Nie spotkałeś się z nim.
Alice, dasz nam chwilę?
Jasne.
- Hej. - Sorry, nawyk.
Żaden problem.
Chodź, bierzmy się do dzieła.
Witamy w lidze mistrzów.
Dobra. Widzimy się później.
No ja myślę.
Jezus Maria, mieszkacie razem. Możecie sobie machać z sypialni.
Dalej!
O co tyle krzyku? Po prostu nie chciałem tam wchodzić.
Posłuchaj.
Jimmy w jednym miał rację:
jak ważne jest stawianie czoła swoim demonom.
Jeśli twoim jest spotkanie z kumplem, wiesz, jak sobie poradzić. Zrób to.
Nie możesz całe życie uciekać przed traumą.
Jeśli nie rozliczysz się z przeszłością, ona do ciebie wróci.
Przyszedłem przeprosić.
Przeprosiłeś, wyjdź.
Nienawidzi mnie pan...
- Spieprzaj. - ...ale może moglibyśmy...
- Chciałbym... - Wypierdalaj stąd!
Wypad! Nie ma cię!
A kiedy do tego dojdzie...
To co?
Jak ci minęła reszta dnia?
Dobrze.
Świetnie.
Napisy: Daria Okoniewska