Nie znacie wściekłej Summer.
Jest przerażająca. Serio może mnie zabić.
Niech spróbuje. Jak jej przyfasolę, to z planety spadnie.
Jezu, Gaby. To jej psiapsióła.
Wiem. Ale w razie czego Alice może na mnie liczyć.
Kocham cię.
W liceum wszystkie pukałyśmy facetów kumpelek.
Ja zaliczyłam Justina, chłopaka Shauny.
Pogodziło nas to, że koleś ryczał po orgazmie.
Co w tym złego?
- Kochacie się z Summer, tak? - Tak.
Z czasem się pogodzicie.
Masz rację.
- Jak dobrze, że wróciłaś. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Jak powiedziałem ci to samo, to zwyzywałaś mnie od cymbałów.
Od Gaby brzmiało mądrzej.
No wiem.
Hej! Wróciła!
- Tak się cieszę. - Ja też.
Wróciliśmy!
Spóźniłeś się.
Kij z twoją kawą. Idę po szampana.
O tak, szampan.
To mi się kiedyś podobało?
Summer mówi, że nie ma czasu gadać,
bo jest zajęta dupczeniem wszystkich moich kumpli.
Daniela nie przeleci. On ma takie maleńkie rączki.
- Mamo... - Posłuchaj.
Przestań się nad sobą użalać.
Wiesz, co postanowiłam? Jutro wracasz na studia. Koniec dyskusji.
Wiecznie we wszystko się wtrącasz.
A teraz, kiedy cię potrzebuję, nie potrafisz mnie nawet wesprzeć?
Ale z ciebie...
No, śmiało.
Wielka jak King Kong jędza.
I on jeszcze żyje?
Ostrzegłam, żeby sobie uważał, bo się go pozbędę i urodzę jego sobowtóra.
Nadal jajeczkuję.
Rozpuszczę wici.
Odrobina alko i zapomnę, że to się wydarzyło. Zdrowie.
Zdrowie.
Sorki.
Halo?
Dobry.
Co?
Jak on się czuje?
Dość mocno oberwał.
Ma złamaną nogę. Jest po operacji, ale zanim wejdziecie, muszę was uprzedzić.
Że?
Ma odlot stulecia.
Kogo ja widzę.
Moja ulubiona kapela: Gaby i Biali Wybawcy.
Dobre.
Zaśpiewajcie coś.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Jestem duchem.
Dużo mu dali tych leków?
Chyba sporo.
To byłem ja pod prześcieradłem.
- Widzieliśmy. - Niezły numer.
Wsadzili mi rurkę w siura.
Szczęściarz.
Ale zrobił to taki miły koleś.
Jak będziesz potrzebował, to znam speca od chuj-rurek.
Zapisz mi namiary.
Nigdy nie wiesz.
Ma na imię Lawrence.
- Zmyślił go sobie. - Nie.
Chcieliśmy ci powiedzieć, że możesz na nas liczyć.
Na ciebie i Paula zawsze mogę.
I proszę, jak na tym wychodzę. Dzięki, Dyniogłowy.
Dyniogłowy?
Przylgnie.
Liz! Moja ulubiona wspólniczka, która mnie zdradziła.
Wzięłaś mnie pod swoje skrzydła, a potem podcięłaś mi moje.
O kurde.
Co ty tu robisz, Jimmy-jebko?
Dobra. Oficjalnie informuję, że nie jestem już Jimmy-jebką.
Raz Jimmy-jebka, zawsze Jimmy-jebka.
Ma rację.
- Tak słyszałem. - No weź.
O nie.
Mamo, ona próbowała mnie pocałować.
Dżizas!
Alice?
A teraz całuje cudaka zza płotu.
Gamoń jest cudakiem.
Słyszę to za każdym razem, gdy odwiedzam kogoś w szpitalu. O rany!
Uważałbym. Jest nafurany i znęca się nad nami.
O rany! Najlepszy prawnik świata.
Kocham cię.
A ja ciebie.
- Podoba mi się. - Co to ma być?
Ale nie powinieneś mieć dziecka. Będziesz okropnym tatą.
O cholera.
Teraz o mnie.
Ssij pałę, Pam.
Genialne!
Chcę zobaczyć tatę. Jest tu?
Skarbie, tata tu był, ale musiał wyjść.
Wy też powinniście. Musi odpocząć.
- Jasne. - Zajrzymy za kilka godzin.
Spoko, Dyniogłowy.
Jest proporcjonalna.
Zdecydowanie za wielka.
Możemy pogadać?
Kiedy Tim usłyszał o bójce, zdenerwował się i wyszedł.
Chcę, żeby był przy Seanie.
Może z nim porozmawiacie? Czy terapeuci tak robią?
Zazwyczaj nie.
Ale jest taka nowa, przełomowa metoda: jimmizm.
Nie. Jesteśmy tu dla Seana i chcemy wam pomóc.
Ale prosi pani o coś, czego nie robimy.
Rozumiem. Dziękuję, że przyszliście.
Bądźmy w kontakcie.
Szukałem okna do oglądania niemowląt, ale ono nie istnieje.
Leżą w sali, ale obcym wstęp wzbroniony. Muszę znać rodziców. Niedorzeczne.
PRZEPRASZAM LOUIS
Dlaczego pozbyli się...
Mogę cię odwieźć do domu, ale najpierw wstąpimy do pralni.
Ja też mogę cię podwieźć.
Ale w pralni są gumy kulki.
- No tak. - Kuszące. Wybieram Briana.
Więcej gum dla mnie.
- Ale dzięki. - Narka.
Gdzie moja kawa?
Mówiłem, że idę po kawę.
Próbowałem dodzwonić się do ojca Seana, ale mnie zablokował.
Spytałem matkę, gdzie może być, i powiedziała, że jak Tim się wkurzy,
jedzie na ryby nad jezioro Balboa.
Co ty na to? Znajdźmy go i przekonajmy, żeby wrócił.
Nie będę jimmizował ojca pacjenta.
Użyłeś tego słowa.
Wiem, że pogardliwie, ale wciąż.
- To się nie liczy. - Liczy.
- Nie liczy. - Liczy.
- Nie liczy. - Nie liczy.
Nie próbuj, Króliku Bugsie.
Chcesz pojimmizować.
Ale się wzbraniasz,
bo wtedy byś przyznał, że ty i ja...
jesteśmy ulepieni z tej samej, pięknej gliny.
Powiedziałeś tyle wkurzających rzeczy, że nie wiem nawet, od czego zacząć.
No dobra. To pojadę sam.
Ty możesz wrócić Lyftem.
- Nie wiem jak. - Tak tu przyjechałeś.
Cholera.
Dobra, pojadę z tobą. Ale tylko po to, żeby cię pilnować.
Nie odpuszczę ci.
Przyznasz, że chcesz to zrobić
albo wysiadasz z samochodu.
- Dobra, przyjimmizujmy łosiowi! - Dobrze, że się zgodziłeś.
Miałem stracha, że się przeliczyłem.
Courtney zepsuła mi nastoletnie lata, a teraz wpędza mnie w wyrzuty? Pogięło ją.
Co mam ci powiedzieć?
Że chociaż Courtney stanęła na nogi,
to nadal mogę naciskać, żeby zajmowała się mamą.
Postępujesz właściwie.
I to w porządku, że operują dziś mamę, a ja do niej nie pojadę.
Z tym też muszę się zgodzić?
Tak. To zabieg ambulatoryjny. Moja siostra tam będzie.
Wymiatasz.
A jeśli twoja mama straci oko, to nawet nie zauważy, że cię nie było.
- Jesteś przekochana. Chodź tu do mnie. - Kocham cię.
Ale z ciebie zdolniacha. Te psiaki wyglądają zabójczo.
Ale w tym coś mi nie gra. Wydaje się zadzierać nosa.
W dodatku się szmaci. Bzyka, co popadnie, a potem pełen ignor.
- Co wy tu robicie? - Dekorujemy.
Daję spore darowizny, więc się wpuściłyśmy.
Nie możecie tak robić.
Wiem, że moje zdjęcia nie nadają się na waszą stronę,
ale potrzebuję wygranej.
Sporo spraw mi się w życiu posypało.
Związanych z dziećmi i szamochodami.
I nie mów mojemu sąsiadowi, ale już nie jajeczkuję.
Nie musiałem wiedzieć.
Pomyślałam, że mógłbyś przymknąć oko i pozwolić mi na tę jedną rzecz.
Proszę?
Dobra.
Dzięki.
Zdejmiesz je, jak wyjdziemy?
- Tak. - Ziomek.
- Spoko, nieważne. - Nie.
- Sama je ściągnę. - Nie!
- Nieważne. - Ważne.
I wiesz co? Oby żaden nie znalazł domu.
Oby skończyły...
Nie. Nie chcę, żeby tak skończyły.
Chcę, żeby żyły, ale ciebie żeby uśpili.
- Nie. - Nie chcę tego.
Niczego z tego nie chcę. Przepraszam. Obyś żył. Pa.
- Idziesz za mną. - No.
Dzięki za milczącą podwózkę.
Do usług. Twoje towarzystwo to przywilej.
Jesteś taki dziwny, że aż się spociłam.
Muszę ci coś powiedzieć. Ale nie wiem,
jak ci powiedzieć to, co muszę ci powiedzieć.
Muszę się napić. Ty też? Zrobimy martini?
Jest 11.00, a ja mam 17 lat, ale spoko.
Kawa na ławę. Raz kozie śmierć.
Rozmawiałem z pewnym
młodzieńcem, który...
rozjechał ci mamę.
Że, kurwa, co?
Zaraz będzie lepiej. Nie będzie, ale słuchaj.
Przyszedł oddać portfel...
- Tutaj? - Tak.
Kiedy? Do domu?
- Rozmawiałeś z nim czy... - Te pytania mnie wykończą. Daj mi mówić.
- Mów! - Przyszedł tu,
więc mówię: „Zostaw tę rodzinę!”.
A on, że przeprasza. Ale takim bardziej zbolałym tonem.
Zapytałem, czy wszystko gra. Przytaknął, ale ściemniał.
Pielęgnuję w sobie empatię, bo zdecydowaliśmy się na dziecko.
Chłopca nazwiemy Peter Bernadette,
a dziewczynkę Bernadette Peters.
Poszedłem do kawiarni, w której pracuje.
Nie żeby się spotkać, tylko zapytać, jak się czuje.
A jego szef to taki Tony Soprano, ale przystojniejszy.
Z tych co to są szorstcy, ale przy tym świetnie całują.
Mogłem cyknąć fotkę.
No więc pytam tego szefa o Louisa,
a on mówi: „Wie pan, on jest megazdołowany.
Ponurak, ale nie mogę go za to zwolnić. Jebana kultura unieważniania”.
Potem zawołał Louisa i zaczęliśmy gadać...
Alice, jego życie jest tak przygnębiające.
Requiem dla snu przygnębiające.
I nie mówię o środku, kiedy sobie miło ćpają,
ale o końcu, kiedy leżą tyłek w tyłek, a ty już wiesz, że hera to zło!
Nie ma przyjaciół.
Nikt z nim nie rozmawia. On cierpi.
Więc wziąłem go na spacer i pogadaliśmy,
bo nie wybaczyłbym sobie, gdybym...
chociaż nie spróbował pomóc. To wszystko. Koniec historii.
I spotykamy się co kilka dni.
I czasami do niego piszę.
I on obserwuje mnie na Ista. To wszystko. Teraz ty.
Chcę z nim pogadać.
Będzie łatwiej, jak mi podyktujesz, a ja prześlę mu to eskiem.
Zabierz mnie do niego
albo powiem tacie, że się kumplujesz z zabójcą mamy.
- Weźmiemy wodę na drogę? - Chodź.
Tim? Ale numer! Ty też tu wędkujesz?
- Jak mnie znaleźliście? - No co ty! Zawsze tu łowimy.
Co tam masz? Carolina rig?
Dobry zestaw na okonie.
Twoja żona nas o to poprosiła.
Musiałeś się wygadać?
Specjalnie guglowałem wędkarski żargon.
Ładnie tu, co? Wędkowałem z moim ojcem.
Jimmy nie, on nie cierpi łodzi.
Kiedy byłem w liceum, poszedłem na rafting i się wywróciłem.
Porwał mnie nurt.
Nie wiedziałem, co się dzieje i byłem naprawdę przerażony.
I gdzie to się stało?
Leniwa rzeka w Mandalay Bay.
Posłuchaj, Tim. Wszystkim nam jest ciężko.
Jakbyśmy byli przypięci do woblera...
Odpuść sobie te wędkarskie słówka.
Myślałem, że mam do tego żyłkę. Nie? Dobra.
Wiem, że czujesz się teraz przytłoczony...
- Wiesz, jak się czuję? - Przepraszam...
- Nie rób tak, nie lubię tego. - Nic nie robiłem.
Prawie umarłem.
Daj nam pięć minut.
Może, o ile znów to zrobisz.
Przestań!
Dobra.
Przykro mi, kochanie.
Te fotki były świetne.
Spojrzałeś na nie?
Oczywiście. Na jednej był pies.
Na wszystkich były.
Więc oddała istotę sprawy.
D-Tron.
- Co? - Gdzie Connor?
Skoro już ma się tu snuć, niech wyjmie zdjęcia z auta.
Wrócił na uczelnię.
Co? Wyjechał?
Tak.
Nawet się z nami nie pożegnał.
Co?
No wiesz, ze mną się pożegnał.
Noż kurde, D-Tron.
- Przytulił cię? - Tak.
Ale tak dziwnie, jedną ręką, jak to robią brachole.
Tak wiesz...
Nie cierpię ich.
- Nie spodobałoby ci się. - Takie są najgorsze.
Szlag. I tyle posiedziała.
Kiepsko to rozegrałeś.
Nie popisałem się.
- Hej. - Cześć.
Kto nie lubi niezręcznych wizyt?
Wejdźcie.
Proszę.
- Cieszę się, że cię widzę. - Ten liścik mi się nie spodobał.
Rozumiem. To się nie powtórzy.
Napijecie się czegoś? Wody?
Woda brzmi świetnie. Alice, lubisz wodę?
- Co ci jest? - To skrępowany ja. Przyzwyczaj się.
Przyniosę wodę. Usiądziecie?
Tak, kochamy siedzenia.
O czym wy rozmawiacie?
O niczym takim. Sport i te sprawy.
- Nie znasz się na sporcie. - Obraźliwy stereotyp.
To o jakim sporcie gadacie?
No wiesz, o pickleballu. Monopoly. Sporcie.
Mam nadzieję, że nie o mnie.
Nigdy bym tego nie zrobił. Słowo.
Co u ciebie słychać?
Brian mówił, że zdałaś prawko i wysyłasz podania na studia.
Sporo się dzieje.
Nie powinien ci o mnie opowiadać.
Tak szczerze, to głównie mówi o sobie.
Zadaje mi pytania w stylu:
„Dobrze w tym wyglądam?” albo „Dobrze wyglądałbym z dzieckiem?”.
Głównie dopytuje, w czym mu dobrze.
Zgadzałoby się.
Nauczyłem się, że trzeba przytakiwać.
Ładnemu we wszystkim ładnie.
To miały być trzy nakazane przez sąd sesje kontrolowania gniewu.
Ale pojawiliście się wy i namieszaliście chłopakowi w głowie.
I teraz za wszystko obwinia mnie, bo wy właśnie tak działacie.
Czyli nie jesteś fanem terapii.
Terapia nie pomaga z dnia na dzień,
ale docelowo pomaga zidentyfikować i przekształcić trudne emocje,
myśli i zachowania. Jeśli dasz jej szansę...
Poważnie?
Według ciebie to dobry moment, żeby przekonać go do terapii?
Muszę ci przypominać, że jesteśmy drużyną?
Może nie myśl o nas jako o terapeutach.
Pomyśl o nas jako o dwóch ojcach,
z których jeden bardzo kocha swoje wiosło.
Przeżywałem to samo, kiedy córka się ode mnie odcięła.
Zdradziłem żonę
i kiedy wyniosła się razem z naszą córką, nie walczyłem,
bo było mi tak wstyd.
Przegapiłem jej pierwszy recital. Jej pierwszą miesiączkę.
- Jezu, Paul. - Pogięło cię?
Po śmierci żony nie mogłem nawet patrzeć na córkę.
Schowałem się przed nią w alkoholu i dragach.
Ona mnie potrzebowała, a ja kompletnie dałem ciała.
I nadal z tobą gada?
To cud, ale tak.
Staram się przed nią wykazać.
Obaj jesteście beznadziejnymi rodzicami.
On tak.
- Uwziąłeś się na mnie. - Wiecie, co powiedziała policja?
Sean nawet się nie bronił.
On po prostu pozwolił, żeby go tłukli.
Dlaczego to zrobił?
Chyba chciał się ukarać.
Zadręcza się tym, jak bardzo jest na ciebie zły.
Na najbliższą mu osobę na świecie.
Nie znaliście go za dzieciaka.
Dołeczki w policzkach, wiecznie uśmiechnięty.
Ale odkąd stamtąd wrócił...
jakbym mieszkał z kimś obcym.
Był taki nabuzowany.
Nie wiedziałem, jak mu pomóc.
Nadal nie wiem.
Wróć i z nim pogadaj.
- Nie. - Posłuchaj...
Dobra, powiedzieliście już swoje.
Dzięki za rozmowę.
Czuję się jeszcze gorzej niż godzinę temu.
- Tak działa terapia? - Z grubsza.
Nie musisz z nim rozmawiać. Ale powinieneś.
Chodź, Jimmy. Zbieramy się.
Wypiłam. I co teraz?
- Możesz wyjść, jeśli chcesz. - Nie wiem, czego chcę.
Dla mnie temat jest zamknięty.
Ktoś jeszcze tak czuje? Było? Minęło?
- Serio? - Skrępowany. Ostrzegałem.
Ponoć napisałaś do mnie list.
Co w nim było?
Nie pamiętam tak dokładnie, ale coś w stylu...
„Hej, zasrańcu.
Zabiłeś mi mamę, zrujnowałeś życie i zepsułeś ojca,
a wszystko dlatego, że jesteś samolubnym pijakiem.
Jestem inaczej traktowana. Straciłam przez ciebie przyjaciół.
A kiedy się budzę, jedynej osoby, z którą chcę o tym porozmawiać,
już tu nie ma i nigdy nie będzie, a to wszystko twoja, kurwa, wina”.
Dobry list.
Opowiesz mi coś o mamie?
Po co?
Bo jej nie znałem.
Znam tylko... koniec.
Pamiętasz, jak miała usuwany ząb mądrości...
Wybudzała się z narkozy
i przechwalała, jaką to ma gładką pupcię.
- Brian! - No co?
Kazała pielęgniarce pomacać.
To nie historia na teraz.
Masz rację, sorki.
A jaką ty byś wybrała?
Cześć. Dzwonię sprawdzić, co u ciebie. Jak się trzymasz?
Siedzisz w wannie i smęcisz, otoczona swoimi zdjęciami psiaków?
Nie, pompuję żelazo na siłce.
Macie tam niezły pogłos. Taki chlupoczący.
Jest git. Nie mam prawdziwych problemów.
Na co mam narzekać? Moja ulubiona babka od rzęs wyjechała,
więc muszę pójść do innej?
Nie traktuj się w ten sposób.
Nie lekceważ tego, bo chwila nieuwagi i cię dopadnie.
Posłuchaj. Chcę, żebyś wyszła z wanny i poszła pobawić się kamieniami.
No dalej. Chcę usłyszeć korek od wanny.
Nie. Tu jest ciepło i bezpiecznie.
Propozycja.
Ty wychodzisz z wanny i dajesz z siebie wszystko,
a ja jadę do szpitala do mamy.
I powiesz siostrze, że ją blokowałaś jak ostatnia wyrwipała?
Co? Nie przeginaj. Wyciągaj ten korek.
Chcę to usłyszeć.
Zuch dziewczyna.
- Dziękuję. - Spoko. Pa.
Cześć.
Jesteście tu obie?
Nie, tylko ja.
Jestem tu.
Spisałam się, co?
- Tak. - I to jak.
I na kolejce górskiej zwiało mi ulubioną czapkę.
Byłam taka przybita.
Więc mama wzięła mnie do sklepu
i kupiła trzy czapki z Goofym.
Byłam wściekła, bo to nie to samo. W starej czapce wyglądałam kozacko.
Ale ona powiedziała, że nigdy nie chodziło o czapkę.
Chodziło o to, jak się w niej czułam.
Co było ściemą, bo w Goofym wyglądałam jak przychlast.
Ale ona wyglądała super.
We wszystkim było jej dobrze.
To był fajny dzień.
Była serdeczna i wesoła.
To rzadkie połączenie.
Masz rację.
Brakuje mi jej.
Kto to jest?
To Sara. Była...
To moja narzeczona.
Ładna.
My...
Czemu kupiła trzy czapki? Twoja mama. Czemu kupiła trzy?
Kiedy biegłyśmy na kolejkę, wpadła na jakieś dziecko
i wytrąciła mu lody, a ono zaczęło płakać.
Jego mama powiedziała, że to nic, ale moja mama się przejęła.
Kupiła tę czapkę na wypadek, gdybyśmy spotkały to dziecko.
- Szukałyśmy wszędzie. - I znalazłyście?
Tak. To było ekstra.
Zapomniałam o tym.
Dziękuję.
Myślałem o tym, co chcę ci powiedzieć.
Jak chciałbym to wyjaśnić. Dlaczego wsiadłem wtedy za kółko.
Jak bardzo tego żałuję.
Ale to bez znaczenia,
ponieważ to się stało i to wszystko moja wina.
I nie mogę tego naprawić.
Wiedz jedynie, że nie ma chwili, w której bym o niej nie myślał.
Albo o tobie. Twoim tacie.
Myślę o was wszystkich... cały czas.
I jest mi tak kurewsko przykro. Chciałbym to zmienić.
- Cofnąć się w czasie i... - Wybaczam ci.
Co?
Wybaczam ci.
Tak postąpiłaby mama.
Dziękuję.
Wychodzę.
Dokąd?
Otworzyli nowy sklep. Poszukam pasków.
To nie sklep z paskami, ale pewnie jakieś mają.
Trzymam kciuki.
No. Jesteś najlepsza.
Hej, ja...
Nieważne. Nic.
No co? Wal prosto z mostu. Zwykle tak robisz.
Czuję się... Nie wiem.
Czujesz się czasami tak, jakbyś był pod wodą?
To takie głupie.
Ta sprawa ze zdjęciami psów naprawdę mnie zdołowała, wiesz?
I brakuje mi pracy.
I kocham ten dom, wiesz o tym, ale bez chłopców jest taki pusty.
Ale mniej hałaśliwy.
Tak. I pachnie lepiej.
Dobra. Może kupimy ci drugi szamochód?
- Głosuję na grzanki z serem. - To akurat potrafię robić.
Wiesz co? Nic mi nie jest. Idź zaszaleć z paskami.
Super. Do później.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Jezu, zaraz mnie rozsadzi z nerwów.
- Idziemy do salonu gier? - Jasne! Czekaj.
Wiem, że wcześniej ci nawymyślałam,
ale jestem wdzięczna, że się do niego odezwałeś.
To był dla mnie niezbadany teren.
Ale wiesz...
czasami łatwo zauważyć, że ktoś potrzebuje pomocy.
Widać to po nim.
Ale czemu ją zatrzymali? To tylko zabieg na zaćmę.
Dyskretnie przekupiłam lekarza, bo przyda ci się wolny wieczór.
Moja bohaterka.
No i chciałam ci pokazać mój dom.
Elegancki.
No ba!
Burżujski. Czuć piniondz.
Ty masz kinkiety?
Pewka. Kinkiety na kinkietach.
Chciałaś rzucić mi tym w twarz?
No, trochę.
Ale nie tylko.
Courtney, zwalniam cię.
Co to niby znaczy?
Próbuję ci powiedzieć, że...
wiem, jak poświęcasz się dla mamy.
I ciężko pracowałaś, żeby wyjść na prostą.
Jestem z ciebie megadumna.
Dzięki.
Bałam się, że jak wyjedziesz, mama poprosi o pomoc mnie,
a za cholerę nie wiem, jak miałabym jej odpowiedzieć.
Ale to nie twój problem, tylko mój.
Odsiedziałaś tu swoje. I to z nawiązką.
Tak.
Proszę tylko, żebyś dała mi chwilę, żebym rozgryzła, co z nią zrobić.
A później uciekaj gdzie pieprz rośnie.
Wypiję za to.
- Ile czasu ci trzeba? - Tak ze 20 lat.
- Dwa dni. - Osiem lat.
- Dwa tygodnie. - Trzy miesiące.
Daj mi trzy miesiące.
Zgoda.
Jak się czujesz?
Nadal wszystko mnie boli, ale lepiej.
Ponoć rozmawialiście z moim tatą.
Jest tu?
Ojcowie są skomplikowani.
Nie zawsze stają na wysokości zadania.
Ale w końcu się ogarniają. Spójrz na mnie. Mnie to zajęło rok.
Jemu dużo mniej.
Cześć, tato.
Dajmy im trochę prywatności.
Dzięki.
Obaj wiemy, że nie potrafię rozmawiać o uczuciach.
Nie szkodzi.
- Nie musisz nic mówić. - Nie, chcę.
Kiedy powiedziałeś, że cię zawiodłem...
zareagowałem tak defensywnie...
ponieważ... miałeś rację.
Tak bardzo cię przepraszam.
Już dobrze, tato. Rozumiem. Wszystko będzie dobrze.
Tak.
Zdrowiej szybko, bo ryby czekają.
Do breakdance’u szybko nie wrócisz.
- Śmiech boli. - Pamiętasz, jak tańczyłeś?
Ale to chwyta za serce.
Nie gap się na nich.
To bardzo wzruszająca chwila.
Jestem tak szczęśliwy, że cokolwiek mu zrobi, ja zrobię tobie.
Tego nie rób.
Przestań.
Jeśli tego nie chcesz, możesz zabrać rękę.
Nie zabiorę. Musisz się nauczyć szanowania cudzych granic.
Poprosił, a ja nie kwestionuję. To mój szef.
- Są niesamowite. - Przestań.
Mój to przystojniak, ale jak robię fotkę, to akurat zawsze wylizuje dupę.
Marzenie.
Ale to wina fotografa.
- Myślisz... - Tak myślę.
To mi pomóż.
On tu jest. Ty masz aparat. Chodźmy do parku.
Ale że teraz?
Tak. Teraz.
Dobrze. Czemu nie?
Super. Chodź, kolego.
Ma dziś farta.
- Ostrożnie. - Co za słodziak.
Napisy: Daria Okoniewska