- Proszę. - Dziękuję.
Kolejny niewypał.
Na każdej rozmowie o pracę pytają mnie o przerwę w CV.
Nie da się mądrze ująć w słowa odwyku i siedmiu lat laby z mamą.
Mów, że byłaś testerką dragów i cenisz sobie rodzinę.
- Poważnie. Ja bym siebie nie zatrudniła. - Nie mów tak.
Kibicuję ci. Zadzwonię później.
I ci kibicuję!
- Nie kibicujesz. - Pewnie, że tak.
- Nie. - Tak.
Powiedziałaś to siedmiokrotnie i ani razu szczerze.
Robisz jej koło pióra.
Wredny ptaszor.
Dobra, to skomplikowane.
Oczywiście chcę, żeby znalazła pracę, ale wtedy ja dostanę w spadku mamę.
Chyba liczę, że to „kibicuję ci” zadziała w końcu jako autosugestia.
- Powodzenia, siostro. Kibicuję ci. - Cmoknij mnie w pompę.
Zboczyliśmy z trasy.
No właśnie.
Pamiętasz, jak cię zapraszałam na zajęcia, a ty na to, że wolałbyś gadać z zięciem?
- No, dobry żart. - Tak.
Wzięłam to za „tak”.
Porywasz mnie?
Nie dramatyzuj.
Ja cię tylko pożyczam wbrew twojej woli.
- Chcę do domu. - Nie.
Wcinanie chruścika przeczy idei przechadzek.
To po co je sprzedają na parkingu?
Nie słuchaj go.
Zagryzaj ćwiczenia czym chcesz.
Jeśli Liz skończyła się już kajać...
Uduszę cię.
Znaleźliśmy dziecko!
Piąty miesiąc, więc mamy jeszcze czas.
Dziecko jest mieszane
i już dzięki niemu wykpiłem się ze spotkania.
Zawsze chciałam mieć mieszane dziecko!
To prawda.
- To nie twoje dziecko. - Wiem.
Coś w to nie wierzę.
- Nie powinieneś. - Ja bym nie wierzył.
Nasze dziecko wyprasza sobie te docinki.
Siadaj na tyłku.
Dziękuję. Dr Rhoades mógł przemilczeć, że teraz co drugi to psycholog
i marnujecie swój czas, ale jest kim jest.
Macie jakieś pytania?
Noah?
Czy terapia behawioralna jest lepsza od humanistycznej?
- Muszę odpowiadać na te głupie? - Tak.
Świetne pytanie.
Uważam, że tak.
Następne?
Ty. Postaraj się.
Przeczytałam pańską książkę. Dwa razy. Jest pan genialny.
W to mi graj.
Wystarczy tej wazeliny.
Jaki problem jest najczęstszy?
Najczęściej zgłaszają się ci, którzy sami stoją sobie na drodze.
Utknęli w problemach, które sami stworzyli.
Nie podoba mi się, że spojrzałeś teraz na mnie.
Ale to ułatwia kolejną rzecz...
Wszyscy przynieśli książkę doktora?
Tak.
Do dzieła!
Cała sala Paulów.
Powieszę to w gabinecie.
Rób co chcesz.
Podoba mi się to.
Wyrównuję twoje Skittlesy
i podbijam o trzy różowe ciągutki.
Odpadam.
Sprawdzam.
Trzy królowe. A ty?
Nic.
- Jak przejrzałeś mój blef? - Masz dziwny tik.
Kiedy wiesz, że cię ogram, patrzysz na mnie z dumą.
Poker jest trudny. Jestem dumny.
- Jorge ogrywał mnie w koszarach. - Bo jesteś cienki bolek.
Dobrze słyszeć twój śmiech. Jak się ostatnio czujesz?
Dobrze.
Dzięki towarzystwu i pracy w szamochodzie zrozumiałem, że brakowało mi rutyny.
Dziękuję.
Podaję tylko dalej to, co sam dostałem.
Nie rozklejajmy się.
- Nie rozklejam się. - Mówiłem o sobie.
Piwo, faceci, karty. Rozdajcie.
DO: LOUIS
DAWNO SIĘ NIE ODZYWAŁEŚ. JAK LECI?
DOBRZE, DUŻO PRACY
- Cześć. - Hej.
Idziesz dziś ze mną na pizzę.
Nie, już jadłam.
Poza tym nałożyłam mazidła i zjadłam żelka.
No proszę.
Spotkałam się z nim tylko raz.
A jeśli mnie zwiąże i wrzuci do bagażnika?
Seksowne.
Dobra, pójdę z tobą.
Ale zjemy górę chleba czosnkowego.
Ideolo.
Kocham cię, pa.
Jesteś kumplem Seana? Gramy w ogrodzie.
Nie, zabieram Alice na pizzę.
Czyżby?
Po prostu masz taką dorosłą twarz. Ile ty masz, ze 37 lat?
Nie, 17.
Jestem Dylan.
Nie gadaj! Dylek-Badylek!
Nazwałem cię tak na złość Alice, żeby kochać się z jej mamą.
- Czemu pan mi to mówi? - Chciałbym wiedzieć.
Wziąłeś mnie z zaskoczenia. Muszę się przegrupować.
Trochę za późno na pizzę.
Jest 20.30.
Dobry czas na pizzę.
Okej. Wyłożę ci kilka zasad.
Spoko.
Wszystko dobrze?
Proszę pana?
Wszystko gra?
Mogę panu pomóc?
Proszę.
Dobra, zaczynamy.
Jasna dupa!
Po pierwsze, żadnego alkoholu.
A po drugie, jak minie północ, ma do mnie zadzwonić.
Dobrze.
Zaczekam na nią w aucie.
Miło było poznać.
Zdrowia.
Wykorzysta to, że uratował mi życie, żeby przespać się z Alice?
- No a nie? - Jasne.
Byłoby prościej, gdybym nie poczuł jego fujary.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Jak to się stało, to zobaczyłeś Jezusa?
Nie, ale babcia mi mignęła. Nie chcę o tym gadać.
Dylan uratował ci życie?
Tak bym tego nie nazwał.
Już prawie sam je wyplułem, więc pomógł mi uratować samego siebie.
- Nie było tak? - Ocalił ci życie.
- Miałem skłamać? - Tak, czasami się kłamie.
Nazwałeś go Dylkiem-Badylkiem i powiedziałeś, że ma dorosłą twarz?
Ma dorosłą twarz.
Jesteśmy pewni, że „Dylan” nie jest dorosłym ojcem rodziny...
Dżizas.
...który udaje gwiazdę licealnej drużyny?
Widziałem dokument. To się zdarza.
Zaskoczył mnie, tak?
Nie wiedziałem, że kogoś masz.
Spotkałam się z nim raz. Nikomu nie mówiłam.
- Oprócz mnie. - Czasami się kłamie.
Ale tak jest zabawniej.
Dobra. Tydzień temu zaprosił mnie na szkolny bal.
Pora wrócić do świata żywych, więc pójdę.
To wspaniale. Jestem z ciebie dumny.
Jego rodzice wpuszczają innych rodziców do domu,
żeby mogli zrobić żenujące fotki, ale rozumiesz, czemu cię nie zapraszam.
Jasne.
A jeśli obiecam nie jeść nic szerszego niż przełyk?
Na razie.
Kocham cię.
Cieszę się.
Ale mogła mi powiedzieć.
Tu nie chodzi o ciebie.
Ja w jej wieku nic nie mówiłam tacie, bo używałam na całego.
Na ostatnim balu w liceum...
- Możesz mi tego oszczędzić? - Nie ma szans.
Z takim wigorem zwaliłam koledze konia, że zwichnęłam nadgarstek
i odbierałam dyplom w szynie.
Rodzina była dumna.
Mam dość słuchania tego, jak mieszasz się z błotem,
więc się skup:
dążenie Alice do niezależności to znak, że się spisałeś.
Teraz musisz jej na to pozwolić, ale bez wpędzania jej w poczucie winy.
Jeśli tego nie schrzanisz, to kiedy będzie w potrzebie,
jest szansa, że zadzwoni do ciebie.
Dam radę.
Dobrze.
Wybacz, muszę wiedzieć.
Jak skończył penis tego biedaka?
Też odbierał dyplom w szynie.
Jak leci, Wielki Ptaku? Doktorze Zrzędo?
Nie.
Hej, wszystko dobrze?
Tak.
W końcu wiem, czym się zajmę.
Wstępuję do wojska. Zgłaszam się za tydzień.
Za tydzień? I skąd taki pomysł?
Ni chuja. Koniec lunchu.
Wyłazić z tego wozu.
Nie chodzi o jedzenie. To zewnętrzny problem.
No już!
Dzięki, że tu przyszliście.
Charlie jest doradcą ds. zarządzania. Kto wie, czym się zajmuje?
Zakładam, że ocenia firmy,
a następnie doradza w zakresie strategii poprawy wydajności?
Właśnie tak.
- Sypiacie ze sobą? - Czemu tak mówisz?
Skup się. Pomówmy o dziecku.
Na pewno chcemy przyjechać na poród.
Może nawet policja nas odeskortuje.
Doceniam ten entuzjazm.
Matce spodobała się wasza broszura,
więc na pewno trafiliście na listę.
- Na listę? - Co?
To tylko nominacja? Jesteśmy Glenn Close?
Wybierze między wami i heteroseksualną parą.
Tragedia, wiem.
Chce wszystkich poznać, więc to będzie taka pierwsza randka.
I jak to ma mi pomóc? Zawaliłem wszystkie pierwsze randki.
Bywam męczący.
Serio? Nie zauważyłem.
Musisz mi pomóc.
Przepraszam.
Zapominam, że on tu pracuje.
Nie szkodzi. To bezowocne spotkanie.
Zaczęliśmy je dwie minuty temu.
Wyjdź stąd.
Nie, to pilne. Musisz mi pomóc przestać być sobą.
Znam ten ból.
Może jak znowu poprosi o kanapkę,
to ją nakarmcie, a nie przerabiajcie na G.I. Jane!
Dostała kanapkę.
Ja naprawdę tego chcę.
Nie chcę głupiej roboty w okolicy.
Chcę zobaczyć świat.
Mogę coś powiedzieć?
Ależ proszę, kumplu Seana. Wtrąć się w ważną, rodzinną sprawę.
Przerabiałem kiedyś to samo
i wiem, że to banał, ale wojsko postawiło mnie na nogi.
Zdobyłem przyjaciół na całe życie.
Fajnie.
Ale myślałam, że mam więcej czasu.
Obiecałam ci te trzy miechy.
Jeśli wolisz, kolejny nabór jest za rok. Nie zrobię nic wbrew tobie.
Zaraz, taki był plan?
Stworzyliście manipulacyjny pluton i gracie zbolałych, póki się nie ugnę?
Cholera, działa.
Naprawdę się cieszę.
Dziękuję.
Trzeba to opić.
Pomogę ci.
Przelecę go.
Wśród krewetek?
No popatrz, jak pomagamy naszym bliskim. W ogóle się na siebie nie wściekając.
- Masz przejebane. - Okej.
Myślisz, że sobie poradzi?
No pewnie.
Nie ma takiej pierwszej randki, rozmowy o pracę czy czegokolwiek,
czego bym nie zepsuł.
Wiesz, że Steven mi nie zapłaci?
Skup się.
Dlaczego wszystko zawsze tak szybko się pierdzieli?
Mam pewne hipotezy.
To strata czasu.
Nie zdążysz mnie rozpracować. Jestem zbyt wielowymiarowy.
Jesteś gejem z Teksasu z konserwatywnym ojcem
i twoją strategią obronną
jest naskakiwanie na nowo poznanych ludzi, żeby to oni nie odrzucili cię pierwsi.
Nie-e.
Charlie cię uczłowiecza.
Pozwól mu zdominować albo nawet przejąć rozmowę.
Nie wytrzymam 45 minut bez gadania.
Mój rekord to trzy po usunięciu migdałków.
No to jeśli Charlie zauważy, że wpadasz w strategie obronne,
niech ściśnie ci ramię.
To będzie znak, żeby wziąć głęboki oddech
i powiedzieć odwrotność tego, co zamierzałeś.
Rozumiem. Co jest ze mną nie tak?
Nic.
Martwią mnie ci, którzy utknęli w miejscu.
To nie jesteś ty.
Gdybyś mógł zobaczyć się moimi oczami,
dostrzegłbyś, ile osiągnąłeś.
Czy ty potrafisz w te klocki?
No, czasami.
Chwalipięta.
Teraz muszę ogarnąć temat dziecka.
Matka może nas przepytać z rodzicielstwa.
Z tym nie pomogę. Kiedy Alice była mała, byłem raczej typem „rób, co każą”.
- Wiesz, do kogo z tym pójść. - Nie!
Robisz, co mówię, kiedy mówię i jak mówię.
To źle, że się trochę podnieciłem?
Bawi cię to?
Jak przez ciebie nie dostaniemy dziecka,
to wyrwę ci fujarę i obiję nią twarz!
Nie cierpię was.
- Tu jesteś. - Hej.
Co tam się dzieje?
Brian przechodzi przyśpieszony kurs z dzieciologii.
Zapyta, czy będziecie karmić mlekiem matki czy modyfikowanym.
Nie fujamy na mleko matki.
Jasne. To ohyda, ale ani słowa.
Po tym, jak mama cię nakarmiła, miałaś uroczego mlecznego wąsa.
- Udam, że nie słyszałam. - Rozumiem.
Nie mam sukienki na dziś.
Znaczy mam ich setki i je uwielbiam, ale też nie cierpię. Kumasz?
Kumam. Dlatego nie mam już szortów.
Wiem, że to ze stresu, ale mogę kupić nową?
Jasne, jedźmy.
Pytałam raczej, czy dasz mi kartę kredytową.
Oczywiście. Nie ma sprawy.
- Proszę. - Zaraz, tak bez walki?
Bez urabiania? Tak mi zależy, że pozwoliłabym ci zostać na parkingu.
Nie, poradzisz sobie sama.
- Dzięki. - Baw się dobrze.
Parking brzmiał kusząco.
Co nie? Po pięciu minutach możesz wejść i ściemnić, że musiałeś rozprostować nogi.
Poszpiegować.
Takie życie ojca. Udajesz, że ci nie zależy, choć zależy.
Żebyś wiedział.
Dowiedzieliśmy się, że Matthew znowu stracił pracę
i chcielibyśmy go pocieszyć,
ale nie możemy, póki sam nam o tym nie powie.
I jak to wytrzymujesz?
Jak tylko czuję pokusę, pstrykam się w jajka.
- Okej. - No.
Wymyślę coś innego.
Wojsko to nie moja bajka.
Nie lubię piętrowych łóżek.
Wasza mama już wie?
Nie, Courtney właśnie z nią rozmawia.
Dobra, muszę się porozciągać. Doktorka Sykes dała mi nowe ćwiczenia.
Twerkowanie na parkinsona?
Wiem, że próbujesz mnie wykurzyć.
- Mama będzie chciała ze mną mieszkać? - Nie wiem, nie znam jej.
Chciałbyś mieszkać z Meg?
Nie wiem.
Może kiedyś.
Im mniej czasu mi zostało,
tym więcej chcę go spędzać z dzieckiem.
No dobra, ale mam teraz sporo na głowie.
Praca, zajęcia, bycie mistrzynią podziemi.
To coś z seksem?
Nie. Chodzi o Dungeons & Dragons.
I jest jeszcze nowy fajny facet.
Nie mogę mieć mamy za ścianą, jak mnie weźmie na teges szmeges.
Jak pomóc jej zrozumieć, że będzie szczęśliwsza w domu z opiekunką?
Tu nie chodzi o nią.
Chodzi o stawianie granic. I komunikowanie swoich potrzeb.
Niełatwe, ale dam radę.
No co?
Nie próbuję cię krytykować.
Ale jesteśmy, kim jesteśmy.
Ja jestem starym zrzędą z bujnym fryzem, a ty dożywotnią opiekunką.
Nie umiesz opiekować się jedynie sobą.
Jeśli mama zechce z tobą zamieszkać, nie wiem, czy zdołasz jej odmówić.
Ja też nie wiem.
Chcesz poudawać, że kogoś bijesz? Rozchmurzysz się.
Muszę lecieć, ale ty się wyżyj.
Dave.
Mój tata.
Dave.
Paul tego nie wie. Nie jest żadną wyrocznią.
Co nie?
Obróć się, chcę ją obejrzeć.
O ja cię! Uwaga na seksbomby.
Nie jest zbyt:
„Hej, jestem Alice i świecę sekretnym cycem”?
No co? Ty też je masz.
Błagam, nie są sekretem od siódmej klasy.
No nie wiem.
Wyglądasz pięknie.
- Dzięki. I że mnie tu zabrałaś. - No jasne.
Chcę ci coś powiedzieć.
Nie było mnie przy tobie, kiedy doszło do draki z Summer i Connorem.
No i nie powinnam była seksić się z twoim tatą.
Gdybyś zapytała, powiedziałabym „wiej”.
Uczymy się na błędach.
Ale to żadna wymówka.
Gaby, już dobrze. Gdybym naprawdę cię potrzebowała,
- przyjechałabyś na sygnale. - Zawsze.
Odwróć się, to cię zapnę.
Jesteś podobna do mamy.
I jak nastrój przed balem?
On chodzi do innej szkoły,
więc nie będę tą dziewczyną, której zmarła mama.
Mogę się schować i być anonimowa.
Możesz być, kim chcesz.
Na studiach byłam biseksualną Gaby, ale szybko mi się odwidziało.
Brzmi fajnie.
Tak, ale cipki to za dużo roboty.
Gotowa? Ja płacę.
Tata dał mi kartę.
- Co? - No.
To się obkup na całego. Może mi też coś kupi.
O Boże. Co powiesz na te „przeleć mnie” buty?
Oby nie nazywały się tak na paragonie.
Brianie i Charlie, jak się poznaliście?
Odgrywanie ról poza łóżkiem? Poważnie?
W terapii Gestalt odgrywanie ról pomaga pacjentom
mierzyć się z nieodpowiednimi... I już nie słuchasz, więc lećmy dalej.
Wczuwam się w rolę.
Jajeczkowałam, jestem w ciąży.
Mam ponętne piersi...
Dobra, Liz.
Przytłacza mnie myśl o pojawieniu się dziecka.
Wy jesteście na to gotowi?
Świetne pytanie.
Może ty odpowiesz?
Nie taki jest cel ćwiczenia.
Zabezpieczycie dom przed dziećmi?
Jestem młoda i niezorientowana. Kiedy dzieci zaczynają chodzić?
Po tygodniu. Miesiącu?
Podpucha, niektóre nigdy!
- Chryste panie. - To głupie.
Może powiedz, co ty byś chciała usłyszeć, gdybyś miała oddać dziecko.
Po pierwsze chciałabym usłyszeć, że będziecie kochać je nad życie.
I żadnego udawania, że nie popełnicie błędów. Bo popełnicie.
Jak wtedy, gdy pragnęliście córki, a pojawił się trzeci syn.
Nie ścinaliście mu włosów i pozwalaliście, żeby ludzie brali go za dziewczynkę.
I może przekłuliście mu uszy.
Zrobicie dla tego dziecka wszystko.
I co dostaniecie w zamian?
Dorośnie i was odrzuci. Bo dzieci to szuje.
A wy musicie odnaleźć szczęście w tym, że stanęły na własnych nogach.
A to niełatwe.
Ale najbardziej chciałabym usłyszeć,
że chociaż ludzie przypominają ci,
że twoje życie nie powinno kręcić się wokół dziecka,
to z chwilą, gdy weźmiecie je w ramiona
i zobaczycie zaufanie w jego oczach, głęboko w sercu będziecie wiedzieć,
że to najważniejsze zadanie waszego życia.
Powtórz jej to.
Szlag, muszę iść.
Alice idzie dziś na bal, więc muszę poudawać drzemkę w salonie,
żeby ją zobaczyć przed wyjściem.
Przytulić cię?
Jak mi to spieprzysz, Charlie da mi dziecko w tradycyjny sposób.
Wiem.
Wiesz, że już wyszła?
Cholera!
Luzik guzik, wygłosiłem ojcowską przemowę.
Wybrzmiała nieco efektywniej, bo ja nie zawdzięczam Dylanowi życia.
Poluzował winogrono, żebym mógł je na luzie wypluć
i nie chcę już o tym gadać.
Wiem, stary.
Zrobiłem Alice zdjęcie z ukrycia. Chcesz zobaczyć?
No pewnie.
Nie ma jej tu. Wal śmiało.
Jak księżniczka.
Macie z Julie jakieś fajne, seksowne plany na wieczór?
Nie, ma dziś kickboxing.
Jeżu święty. Kickboxing? To stąd te boskie nogi.
Nie wierzysz, że zdołam narzucić coś mamie,
ale udowodnię ci, że jestem silniejsza, niż sądzisz.
A świetni przyjaciele pomogą mi przez to przejść.
Czy tego chcą, czy nie.
Nie odwozisz mnie do domu.
Nie do twojego.
Niech to szlag.
Zaprosiłem ją tutaj, bo ma bliżej z pracy.
No i jeśli zemdleję, więcej osób mnie złapie.
Dziękuję.
- To moje. - Już moje.
To Matthew.
W końcu się przyzna, że wyleciał z pracy.
Mały gnojek.
Cześć, skarbie. Co słychać?
O nie.
Ale byłeś najlepszym menadżerem, jaki pracował w Buffalo Wild Wings.
Dokąd ona idzie? I czemu on tam pracował?
Nie panikuj, jesteśmy z tobą.
Cześć, wszystko gra?
Tak. Urwaliśmy się z balu.
Jestem na afterku u Dylana.
Mieszka tuż obok tego dzieciaka, który jadł koszernie, a ty mu dałeś bekon.
Najlepszy dzień w życiu Zacka Bornsteina.
Po prostu...
jest okej, ale spotkamy się na rogu?
Już jadę.
Co? Nie.
Muszę.
Jestem Ava.
Wybacz spóźnienie, miałam urwanie głowy.
Spoko, pokochasz ich. Czuj się dobrze w moim domu.
Zaraz...
Elegancko. Podoba mi się.
No tak.
Mamo, to Paul. Paul, to moja mama Phyllis.
Dużo jej o tobie mówiłam.
Miło cię poznać.
Nie widać, że jest w sobie zakochany.
- Daj mu chwilę. - Masz cudowną córkę.
To zaszczyt nazywać ją współpracowniczką i przyjaciółką.
- To szczęście, że ma takiego mentora. - Niewyobrażalne szczęście.
Teraz rozumiem.
Posłuchaj, mamo. Musimy o czymś porozmawiać.
Jesteście parą?
Jestem zajęty.
- Nie. - To o co chodzi?
Jak wiesz, Courtney wyjeżdża...
Powoli. Dopiero co przyjechałam.
Nawet nie obejrzałam domu.
No i chcę zobaczyć swoją sypialnię.
Ta na końcu korytarza ma dużo naturalnego światła.
Światło jest ważne. Tam?
- Tak. - Dobrze.
Nie zadręczaj się. Jesteś dobrą córką.
Może znajdzie sobie męża.
Nie chcę być niezręczny, ale w połowie jestem Japończykiem.
- Ojciec... - Japończyk.
Bingo.
- Choć to bez znaczenia. Proszę. - Dzięki.
To moje pierwsze takie spotkanie, więc nie wiem, od czego zacząć.
Może od początku.
Okej.
Jasne, tak.
To jak zaciążyłaś?
Nie.
Cofam to.
Włączmy przewijanie.
A gdzie się podział mój kubek?
Wrzucałem go tu, nie?
Co? Jak to się stało?
Nie trafiłem? O rany.
Tracę rozum? Co to za czarna dziura...
Nawet nie jest pusta.
To...
Nie uwierzycie. Utknął między dwoma koszami.
A już myślałem, że kompletnie mi odbiło...
Spokojnie. Oddychaj.
No tak...
Mogę zacząć od nowa? Stresuję się.
Ja też.
Od zawsze chcieliście być rodzicami?
Jeśli mam być szczery, to była dla nas przeprawa.
Ja byłem przerażony.
Ale nie Charlie.
Jest urodzonym ojcem.
- A teraz? - Jest lepiej.
Muszę się jeszcze sporo nauczyć.
Ale wiem, że to zbiorowy wysiłek.
Dlatego chciałem się tu spotkać.
Chcieliśmy ci przedstawić cudownych ludzi, którzy byliby wsparciem dla tego dziecka.
Jeśli nie wiem, gdzie jest ciemię, to nic strasznego, bo oni to wiedzą.
Nie ściskasz mnie?
Bo idzie ci świetnie.
Naszych przyjaciół tu nie ma,
bo dzieci są dla nich najważniejsze.
I takimi rodzicami chcemy być.
Wspaniale to słyszeć.
Zapisałam sobie jeszcze kilka pytań.
O matko. Brian, spójrz.
Zbieram je od dziecka.
Uwielbiam te czupryny. Są takie...
Ja też. Grały w moich sztukach.
- Tak? - Guys and Trolls, Evita...
Uwielbiam musicale.
Teraz już wiem, że jesteś matką naszego dziecka.
- Mogę? - Jasne.
O rany, spójrz na to.
Co tam?
Musiałam się wyrwać.
Powiedziałam Dylanowi, że Summer świruje po molly.
Wiarygodne kłamstwo. Przerażająco szczegółowe.
Chcesz się wygadać?
Rozmawialiśmy i ktoś mnie rozpoznał z filmiku „suka, suka, picz”.
Zaczęli czytać komentarze
i tym oto sposobem znów jestem „tą dziewczyną, której zmarła matka”.
Kiepsko.
Zawsze już tak będzie?
Obawiam się, że tak.
Cudownie.
Ale z czasem będzie łatwiej.
Na przykład na studiach.
Chyba że wybierzesz uniwerek tutaj i zostaniesz ze mną na wieki?
Wracamy do domu?
Nie.
Nie chcę już się chować. Chcę, żeby przestali się nade mną użalać.
Wiesz, dlaczego mówię, że mam domyślną minę wdowca?
Bo masz?
Częściowo.
Ale to jest prawie zabawne.
To sygnał, że nie trzeba obchodzić się ze mną jak z jajkiem.
Nie zawsze działa, ale...
daje mi poczucie, że mam nad tym jakąś kontrolę.
Wracam.
Dobrze.
Obiecaj, że nie będziesz tu krążył.
Obiecuję.
Pokaż ręce.
Dobra.
Twoja mama zamieszka w gościnnym?
Nie. Łóżko w gościnnym jest za miękkie. Rozkładana kanapa w biurze za twarda.
Zatem Złotowłosa będzie spała w moim pokoju,
który jest „w sam raz”.
Kiedy przyjeżdża mama Dereka,
musi się trzymać pół kilometra od naszego domu.
Tak jak zboczeńcy.
Nie dogadują się.
Przepraszam, mogę nad tym popracować.
„Mogę nam tym popracować”? Kim ty jesteś?
Zmieniłam się.
Cześć, Stuart.
- Pół kilometra? - Tak.
Cholera. Trafiła do rejestru?
A trafisz tam za emocjonalne znęcanie się nad dziećmi?
Tak, pogadamy jutro.
I co powiedział?
Wybrała tych drugich.
- Poważnie? - Przykro mi.
Nie sądziłam, że to powiem, ale pieprzyć tę ciężarówkę.
Słyszałam to od ciebie z siedem razy.
No.
A byłem taki pewien.
Czemu tak patrzysz?
To wiele dla mnie znaczy, że jesteś tak rozczarowany.
Cieszy cię mój smutek? Powaliło?
Ogarnij się, Charlie.
Myślałam, że zgodziliście się...
Witaj w klubie, kolego.
Nie mogę się spóźniać, bo mama nie daje mi żyć.
Czasami bym chciała, żeby zniknęła na zawsze.
Nie wierzę, że tak palnęłam.
Nienawidzisz mnie teraz.
Nie, coś ty. Po prostu mam domyślną minę półsieroty.
Dobre.
Dziękuję.
Napisy: Daria Okoniewska