Każdy słowny wniosek o wyjście rozpatrujemy pozytywnie,
ale nie można go wycofać.
Poproszono pana o czyszczenie za pomocą dostarczonych materiałów,
ale nie możemy pana do niego zmusić.
Kiedy opuści pan śluzę powietrzną,
będzie pan poza prawem.
Jakieś ostatnie słowa?
Przepraszam za zamieszanie.
Nie wiemy, czemu tu jesteśmy.
Nie wiemy, kto zbudował Silos.
Nie wiemy, czemu wszystko poza Silosem jest takie, jakie jest.
Nie wiemy, kiedy bezpiecznie będzie wyjść.
Wiemy tylko...
że nie dzisiaj.
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK SILOS
SILOS
Czemu to powiedział?
Nie wierzę, że wysyłają do czyszczenia szeryfa.
Kiedy już to powiedział, nie mieli wyboru.
Ale czemu chciał wyjść?
To już.
O cholera, idzie.
O nie.
No już.
Cholera, Allison.
Miałaś rację.
Muszą zobaczyć.
- Ile? - Dziesięć.
Postawiłeś dychę na to, że nie będzie czyścić? Zawsze czyszczą.
Wytrzyma trzy minuty, zanim powali go trucizna? Oto pytanie.
Dalej, szeryfie!
Co on robi?
Czy ktokolwiek ściągał już kask?
Wstawaj!
Dokąd on idzie?
Do swojej żony.
Szeryf nie żyje. Co teraz?
Jebany oszust. To jebany oszust!
Hej! Przestańcie!
Dość tego! Już!
Słuchajcie! Uspokójcie się i słuchajcie!
To pojebane. Bez wątpienia.
Ale to żadna wymówka, żeby tak szaleć.
Jeśli ktoś chce się bić, bo wysłano szeryfa,
niech robi to na górze albo na środku.
Tutaj, w głębinach, nas to nie obchodzi.
Obchodzi nas utrzymanie zasilania.
Tak!
Działanie generatora.
Tak!
Utrzymanie Silosu przy życiu!
Tak!
Tutaj, w głębinach,
po prostu robimy swoje, jasne?
Jasne?
SZERYF BECKER
Wiadomość od Karins.
Mamy więcej doniesień o kolejkach w Recyklingu.
Ludzie przychodzą po rury, młoty...
Tak. Ludzie to kretyni.
Cóż, boją się.
Sprawdzę sytuację przez radio.
Chcesz coś ze stołówki?
Idź do domu, Sandy.
Bardzo ją kochał.
Taki był powód.
Tak.
NOMINUJĘ JULIETTE NICHOLS NA MOJĄ NASTĘPCZYNIĘ.
Noszę emkę, jakby co.
Może 20 lat temu.
Za tydzień ma się urodzić dziecko Jensenów.
Kiedyś trzaskałam 25 takich rocznie, dla co dziesiątego dziecka.
Teraz maksymalnie pięć.
- Napijesz się? - Jasne.
W takim dniu zasłużyliśmy na coś dobrego.
To sprzed buntu.
Może sprzed wszystkiego.
Dziękuję.
Za Holstona Beckera.
Wybrałaś już nowego szeryfa?
Nie patrzę na niego?
Pomogę w szkoleniu, ale sam odejdę na emeryturę.
Kiedy Jamal odchodził,
wybrał na następcę Holstona, więc było łatwo.
Gdyby Holston odchodził,
spełniłabym jego życzenie, ale tak...
Sądowi będą próbowali podsunąć kogoś od siebie.
Holston nic ci nie powiedział?
Przeglądam burmistrzowskie rejestry. Doszłam do 97.
Narodziny. Śmierci. Ilość zużytej wody. Liczba zużytych kabli komputerowych.
Czy kogokolwiek wysłano.
Jak dotąd nikt nie wysłał do czyszczenia szeryfa.
Wyszedł, ale ty go nie wysłałaś.
Nie mówię o tym, bo się nad sobą użalam.
Mówię o tym, bo nie wiem, co się działo, zanim powstały te rejestry.
Przed buntem?
Przed tym, co wywołało bunt.
Martwisz się, że czyszczenie.
- Martwię się o niestabilność. - Tak.
Dlatego jak najszybciej musimy mieć szeryfa.
To nasz ostatni.
Dziękuję.
Potrzebuję tego.
- Nie oddam ci. Nie! - Potrzebuję tego.
Nie oddam ci mojego młota!
- Dość! - Muszę chronić rodzinę!
- Odłóż go. - Spokój!
Cholera. Sądowi.
Cholera.
Zastępca Brooks.
Panie Sims, panuję nad sytuacją.
Spiszcie ich.
Kiedy będzie nowy szeryf?
W Recyklingu wciąż jest długa kolejka, a zastępca prosił, by zadbać o amunicję.
Poziom 14 czysty.
- Co ty robisz? - A jak myślisz?
Że masz zły humor i wyładowujesz się na tosterze.
Nie. Naprawiam go.
Przychodzisz tu od 13 roku życia...
Zaczyna się.
...i naprawiasz, żeby uciec od problemów.
Pozwolisz mi pracować w spokoju, proszę?
Ma to coś wspólnego z twoimi słowami po wyjściu szeryfa?
Bo Shirley powiedziała wczoraj, że wybiegłaś, krzycząc: „Kłamał!”.
Nie krzyczałam.
Wiesz co? Siedzenie na tym krześle i używanie moich narzędzi to przywilej.
Możesz zostać tylko wtedy, kiedy powiesz mi, co się dzieje.
No to nie zostanę.
Nie przyszłaś reperować toster, tylko porozmawiać.
Wiem, że to trudne.
Dobrze. Nie spiesz się.
Chodzi o George’a.
Nie żyje od trzech miesięcy.
- Twierdzisz, że kłamał? - Nie. Holston kłamał.
- Wciąż myślisz, że go zabito? - Tak.
- Tak, bo sam się nie zabił. - Skąd ta pewność?
Bo kiedy ostatnio go widziałam,
bardzo chciał mi coś pokazać.
Świętowaliśmy mianowanie Coopera moim cieniem.
George miał paranoję, bo nie mieliśmy sankcji,
więc nie uczestniczył.
Komputerowiec!
Chcą mnie upić.
Widzę, że się nie dajesz.
Coop, chodźmy po wodę i krzesło.
Chcesz tort?
POŻAŁUJESZ!
Hej, wszyscy o nas wiedzą. Mają to gdzieś.
Nie wyślą nas do kopalni.
Dałabyś tam radę, twardzielko.
Hej... coś się stało.
Coś ważnego.
Tu nie mogę ci powiedzieć, ale może potem?
Pewnie. Pracuję do późna.
To powiem ci u ciebie.
Słuchajcie!
Gdzie jest Coop?
Zawołajcie go.
To jego dzień. Chodź tutaj.
Wiem, że srasz w gacie ze strachu.
- Jesteś gotowy zostać cieniem Jules. - Muszę iść.
Brawa dla Coopera!
Pracę skończyłam o północy, wyczerpana.
Chciałam zobaczyć się z George’em.
George?
PAMIĘTASZ, GDZIE TO WIDZIAŁAŚ? ZNALAZŁEM TO, CZEGO SZUKAŁEM.
Nie wyglądasz na skacowanego.
Jestem tylko smutny.
Dlaczego?
- Nie wiesz? - Dopiero wstałam. O czym?
George spadł wczoraj ze schodów.
Ponoć to samobójstwo.
Dobrze go znałaś?
Nie wiem, co mam ci powiedzieć.
Bardzo go lubiłem.
Samobójstwo to zbrodnia przeciwko Silosowi.
- Wiem. - Jeśli masz dowód, że nie skoczył,
oszczędzisz mi góry papierkowej roboty, ale...
Ale morderstwo?
Kto je popełnił? I dlaczego?
Nie wiem! Wiem tylko, że George się nie zabił, Hank.
Do morderstwa potrzebne jest więcej.
- Motyw i okazja. - Nie traktuj mnie jak dziecko.
Nie traktuję, po prostu...
Co?
Wiem, że byliście...
Tutaj nikogo to nie obchodzi,
ale w usankcjonowanym związku byłoby łatwiej.
Partnerka ma prawa.
No cóż...
Walić to.
Zgłoszę to na górze.
Powiem, że jako współpracowniczka dobrze go znałaś.
Zobaczę, co na to szeryf. To dobry facet.
Nikt nie lubi samobójstw.
No już!
To ona.
- Jak się nazywa? - Co?
Jak się nazywa?
Juliette.
Juliette Nichols.
Ciało znaleziono tutaj, na tym wentylatorze.
George musiał spaść jakieś 30 metrów.
Żadnych świadków.
Niewiele więcej mogę powiedzieć.
Wygląda pani na spiętą.
Zawsze jestem spięta.
Rozumiem. Samobójstwo to poważne przestępstwo.
- To nie było samobójstwo. - Tak pani twierdzi.
Tak. Nie miał depresji. Niczego nie rozdawał.
Nie poczuł nagłej euforii, że w końcu zdecydował się...
Tak wcześnie uczą nas tych oznak, że ludzie umieją je ukrywać.
Skąd go pani znała?
- George... - Wszyscy tu wszystkich znają.
George był zabawnym komputerowcem.
Czemu ktoś by go zabił?
Miał wrogów?
Po prostu wiem...
Mówiłem jej, że potrzebny jest motyw i okazja...
Ale mamy okazję.
Zginął o trzeciej rano?
Nikogo nie ma wtedy na schodach.
Poza tragarzami.
Albo samobójcami.
Sprawdź w dyspozytorni, czy na schodach byli wtedy jacyś tragarze.
Ładny zegarek. To relikt?
- Jest legalny. - Mówię tylko, że ładny.
Przykro mi z powodu pani kolegi.
Poszukam na jego ciele jakichś śladów walki.
Wolałbym nie pytać, ale może zobaczyłaby pani coś więcej.
Ale to pani wybór.
Tak. Oczywiście.
Szukamy czegokolwiek nietypowego.
Zadrapań, które nie pasowałyby do upadku, śladów walki.
- Jest pani gotowa? - Tak.
Niektórzy...
tną sobie nadgarstki, próbując wcześniej.
Potem chcą się upewnić...
więc skaczą.
Nawet po wielu latach nie przywykłem do tego widoku.
- Widziała pani... - Zwłoki? Brata, gdy miałam 12 lat.
Matki, gdy miałam 13, ale wiedział pan o tym.
Sprawdzamy, kiedy ktoś mówi o morderstwie. Jaki może być powód, dla którego...
Powód jest taki, że go zabito.
Ale może pani nie chcieć wierzyć, że to samobójstwo.
Jestem w stanie to zrozumieć.
Coś nowego?
Nie bardzo.
Co mówili w dyspozytorni?
To była spokojna noc. Tragarze nie chodzili.
Idą tu Sądowi.
Będą chcieli sprawozdania.
A wy popytajcie ludzi. Może na schodach był ktoś jeszcze.
Dobrze.
Chce pani coś zjeść?
Nie.
Od kiedy była pani z George’em?
Nikomu nie powiem.
- Nie wiem, o co panu chodzi. - Czemu nie usankcjonowaliście związku?
No czemu?
Jeśli mamy to rozgryźć, musi pani powiedzieć mi prawdę.
Kiedy zgłosiła pani, że to morderstwo, szukała pani pomocy, prawda?
Nie zabił się.
Muszę spotkać się z Sądowymi.
Juliette, niewiedza...
nigdy nie da ci spokoju.
Zostawił coś dla mnie.
Co?
Pan jest szeryfem, a ja nie.
Musi pan obiecać, że nie wyda mnie pan Sądowym.
Czy to relikt? Jeśli tak, muszę go skonfiskować.
Nie, niczego mi nie zostawił. Niczego wartego pokazania.
Ale może to znalazłem?
Silos jest duży.
Co to jest?
Nie wiem.
Może chciał się tak pożegnać. Dając coś pani.
To też przy tym było.
Gdzie reszta?
Było tylko tyle. Nie wiem.
„Pamiętasz, gdzie to widziałaś?”
To będzie bardziej nielegalne niż jakikolwiek relikt.
Na górze na pewno o tym wiedzą, ale mają to gdzieś.
Ja jestem z góry i nie mam pojęcia, dokąd idziemy.
DALEJ WSTĘP WZBRONIONY
POD GROŹBĄ NARUSZENIA PAKTU
Nasza umowa nadal jest w mocy?
Tak.
Dobrze.
Mam nadzieję, że nie boi się pan ciemności.
Ani ciasnych miejsc.
Ani wysokości.
- Kto to zrobił? - Nie wiem.
Myślimy, że to sprzed buntu.
Hej. Ostrożnie.
- Co tam jest? - Zobaczy pan.
Dzięki.
Kiedyś było tu pewnie ze sto lamp.
Zostały tylko te.
Co to jest?
Pewnie pozostałość maszyny, która wykopała Silos.
Teoria jest taka, że koparka dotarła tutaj i nie można było łatwo jej wyciągnąć,
więc założyciele odgrodzili ją dziesięciometrową ścianą z betonu.
Koparka musi tak wyglądać od jakichś stu lat.
Wartościowe części zdemontowano już dawno.
Kiedy pierwszy raz to zobaczyłam,
uświadomiłam sobie, jak mało wiemy o Silosie.
Jest pan gotowy?
Lepiej nie patrzeć w dół.
W porządku?
Co to za miejsce?
George.
On to wszystko zbudował.
Ostatnio widziałam to właśnie tutaj.
Było w tej skrzynce.
Dlatego chciał, żeby nasz związek był tajemnicą.
Nie chciał mnie w nic wciągać, gdyby ktoś go z tym złapał.
To wszystko relikty?
Tak.
Nie wiem...
Tego nigdy nie widziałam.
Może to chciał pani pokazać?
Nie wiem, co to.
Czyli George handlował reliktami?
Tak. Obsesyjnie ciekawiły go tamte czasy. Schodził tutaj sam i czegoś szukał.
- Czego? - Mówił tylko tyle,
że pozna to, kiedy to zobaczy.
To dziwne.
Ten plastikowy drut był nawinięty na szpulę.
Chwila. Proszę zaczekać.
Co to jest?
Widziała to już pani?
Nie.
Nigdy o tym nie mówił? Co na tym jest?
Nie.
„Instrukcja odzyskiwania usuniętych plików”.
Z tyłu ktoś coś napisał.
To nie pismo George’a.
To pismo mojej żony.
Myśli pan, że znała George’a?
Allison pomagała mu na krótko przed wyjściem.
Czemu mi pan nie powiedział?
Jeśli George i pańska żo...
Rozmawiał pan z nim?
Raz.
O cholera. Zegarek.
Już go pan widział. Dlatego sprawdzał pan jego nadgarstki.
Właśnie stąd pan wiedział, że byliśmy razem.
Dlatego pan tu jest? Żeby sprawdzić, czy miałam coś wspólnego z jej wyjściem?
Żeby ustalić przyczynę śmierci.
Bzdura! Zastanawia się pan, czy George miał coś wspólnego z jej wyjściem.
Muszę powiedzieć Sądowym, że to był wypadek.
Dlaczego? Został zamordowany!
- Przez kogo? - Nie wiem!
Nie bez powodu to schował.
Może to nam powie, co mu się stało.
Nie wiem, czemu schował dysk.
To wysoce groźny relikt, niebezpieczny dla porządku w Silosie.
Mam gdzieś porządek w Silosie. Musi pan robić swoją robotę!
Jest nią utrzymywanie porządku.
A odkrywanie prawdy nie?
Muszę to spalić, zanim ktokolwiek to znajdzie.
- Nie. - Dość tego!
Może gdyby słuchał pan swojej żony, wciąż by żyła!
Żeby dojść do biura, muszę przejść przez stołówkę.
Dlatego teraz chodzę do pracy przed świtem
i wracam po zmroku,
żeby nie musieć widzieć jej ciała.
Allison też zadawała pytania.
Nigdy się nie bała.
Więc proszę...
proszę mi pomóc.
Spróbuję odkryć, co stało się George’owi, ale nie może się pani wychylać.
Proszę ściągnąć ten zegarek! Może jest legalny, ale przyciąga uwagę.
Kiedy coś znajdę, dam znać.
Wyślę sygnał.
Obiecuję.
Jaki sygnał?
Rozpozna go pani.
- Mogę coś w międzyczasie robić? - Muszę rozgryźć, co to jest,
a pani musi mi zaufać.
Dobrze.
Powiedziałaś, że gdyby słuchał żony, to wciąż by żyła?
Ciekawe, czemu się nie odezwał.
Jules, mogłaś powiedzieć mi wcześniej.
- Prosił, żebym czekała. - I nie dostałaś żadnego znaku.
Przykro mi, że nie masz odpowiedzi, na które liczyłaś,
ale może powinnaś wziąć dzień wolnego.
Może coś zrób. Przestań o tym myśleć.
A może wręcz przeciwnie.
Nie pokazałam mu wszystkiego.
To dolna część notki od George’a.
„Znalazłem to, czego szukałem”.
Czemu nie pokazałaś tego szeryfowi?
George mówił, że to coś jest groźniejsze niż jakikolwiek relikt.
Bał się, że sama wiedza o tym narazi mnie na zsyłkę.
Czego on szukał?
To się robi niebezpieczne.
Tak.
Naprawię to później.
Nie naprawisz.
Racja. Nie naprawię.
Postaraj się nie zginąć tam na dole.
Dobra.
ZAKAZ ZATRZYMYWANIA SIĘ NA PÓŁPIĘTRZE
Mam kandydatów sędzi na szeryfa.
Czterech średniaków,
żeby naświetlić tego, którego chce naprawdę.
- Paula Billingsa. - Pamiętam go. Był zastępcą.
Tak, na środku.
Był dobry, póki nie zostawił nas dla Sądowych.
Ożenił się i chciał lepszych godzin.
Szczerze mówiąc, Paul Billings nie byłby najgorszy.
Nie chcę kogoś, kto nie jest najgorszy.
Spodziewam się, że zaraz ktoś tu wejdzie,
powie mi, że po schodach wchodzi uzbrojony tłum
i 140 lat pokoju pójdzie na marne.
A potem myślę, że muszę pogadać o tym z Holstonem.
Tak. Myślę to samo jakieś dziesięć razy dziennie.
Szkoda, że nikogo nam nie wskazał.
Wskazał.
- Zostawił list. - Dopiero teraz mi mówisz?
Bo to absurdalne i jeśli cokolwiek znaczy, to że miał nie do końca po kolei w głowie.
- Kogo wybrał? - Lepiej sobie dolej.
„Moją ostatnią decyzją jako szeryfa, ja, Holston Becker,
nominuję Juliette Nichols na moją następczynię”.
- Juliette Nichols? - To mechaniczka.
„Nawet jeśli odmówi, proszę dać jej moją odznakę. Holston Becker”.
Czemu ona?
Jak mówiłem, miał na końcu nie po kolei w głowie.
Chcę ją poznać.
Na pewno?
Poznać, nie dać stanowisko.
Jutro po nią poślę.
Nie, ja pójdę do niej.
Tak? Przez 144 poziomów?
Wysłałam szeryfa do czyszczenia.
Muszę przejść się po Silosie, żeby ludzie zobaczyli burmistrzynię.
Masz dużo liny.
Tak.
Po co ci ona?
Żeby dojść tam, gdzie idę.
Czyli gdzie?
Do przeszłości.
Do przeszłości?
Czego szukasz?
To nie tak ważne jak to, co znalazłem.
Ciebie.
Rany. Ty idioto.
Serio, czego szukasz?
Jeśli znajdę, to ci powiem.
- Zejdź ze mnie. Dobra. - Powiedz.
Myślę, że to drzwi.
Drzwi?
Jak to drzwi?
Widziałem ja na starym rysunku.
Są na końcu krótkiego tunelu.
Co jest za nimi? Skąd w ogóle wiesz, że istnieją?
Nie wiem. Dlatego muszę je znaleźć. Są gdzieś na dnie.
Na dnie?
Na dnie jest woda. Po co ktoś miałby umieszczać tam drzwi?
- Wiem, że woda cię przeraża. - Tak, przeraża mnie,
bo pod wodą nie można oddychać.
A jeśli spadniesz z liny?
Jeśli nie będziesz mógł wrócić?
Będę ostrożny.
Dobra, umówmy się tak.
Jeśli tam zejdziesz,
chcę dowiedzieć się dopiero po fakcie.
Umowa stoi.
Nie!
Kurwa.
Napisy: Marzena Falkowska