NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK SILOS
SILOS
Wiedziałem, że będziesz wcześnie.
Już wyglądasz półżywo.
Miałam nadzieję poznać Juliette, zanim wysiądziesz.
Zobaczymy, kto padnie.
- Proszę przodem. - Dziękuję.
Żyjesz?
Pewnie wolałabyś nie.
Chodź, już jesteś spóźniona.
Jak tu weszłaś?
Było otwarte.
Zwymiotowałaś w korytarzu i sądząc po zapachu, w zasadzie wszędzie.
- Możesz zmienić temat? - Na inny niż wymioty?
Mam nie mówić o rzyganiu?
Idź.
Czemu znów go nosisz?
Powiesz mi, co się dzieje?
- Nie pijesz, Jules. - Na pewno nie umiem pić.
Proszę.
No już, powiedz mi.
Cholera. Moja metoda nawala.
- Wody? - Jasne.
Proszę.
Albo wylałaś wodę, żeby mieć lżej, albo ci wycieka.
Wstąpimy do sędzi?
Ale chcesz, żeby jej pałkarze cię tu zobaczyli.
Wyłaź stamtąd!
- Chciałem tylko... - Nie!
- Jak mam się nauczy... - Nie! Wystarczy!
Powiesz mi, co się dzieje?
Bo się pogubiłem.
Wysłałeś Coopera.
Miałem czekać na ciebie?
- Ślicznie pachniesz, tak w ogóle. - Znasz moje zasady.
Twoje?
Myślałem, że to ja jestem szefem, a ty moim cieniem,
choć nie pamiętam, kiedy ostatnio mnie słuchałaś.
- Tylko ja mogę wchodzić. - Więc nie żałujesz, że go walnęłaś?
Jules, to twój cień. Ten dzieciak cię uwielbia.
To ja odpowiadam za działanie generatora.
Dlatego spóźniłaś się dwie godziny.
Opóźniamy to, co nieuniknione.
Musimy go wyłączyć i naprawdę naprawić.
Nie mogę jako pierwszy w historii Silosu
- wyłączyć generator. - Lepiej to zrobić,
niż ryzykować, że rotor się roz...
Nawet godzina po ciemku to chaos.
- To nic w porównaniu z... - Jules.
Lepiej zrobić to na naszych warunkach,
- niż rozwalić rotor! - Powiem tak.
Kurwa mać.
Powiem tak.
Pogadamy o tym jutro, kiedy nie będziesz na kacu ani pijana.
Idź do domu.
Zmyj z siebie ten smród i wycierp swoje.
Uderzyłaś Coopera w twarz.
Musisz odrobić dzień przy śmieciach
albo odpracować to u Walker.
A nie może mi po prostu oddać?
Chciałem wyjść i zaklaskać. Przejście Silosu...
Jeśli powiesz „w twoim wieku”, nie dam ci prezentu.
Co masz dla mnie?
Mały dowód wdzięczności za wszystko, co razem zrobiliśmy.
Dobrze, że ktoś coś dostał.
Za towarzystwo w tym marszu śmierci
nagradza mnie tylko docinkami.
Musisz naprawdę czegoś chcieć.
Może trochę pomocy z naszą koleżanką w todze.
Sędzią Meadows.
Będziesz potrzebować dużo pomocy.
Dostałem wiadomość z jej biura, że nie przyszłaś z wizytą.
Chcesz, żeby szeryfem był Paul Billings?
Znasz mnie. Nieważne, czego ja chcę.
Robisz tylko w liczbach.
A one mi mówią, że Billings jest najlepszym kandydatem.
Dla Silosu czy dla działu IT?
A co mówiły ci o Holstonie?
Że będzie świetnym szeryfem. I był – do czasu.
Ciekawe, co mówią o mnie.
Nieważne. Przyniosłaś brandy.
A co mówią o Juliette Nichols?
To mechaniczka.
Wiem, kto to.
- Nie potrzebuję liczb. To złodziejka. - Złodziejka?
Jest niekarana.
Ukradła cztery pudełka taśmy H57 zarezerwowane dla IT.
- Ukradła taśmę. - Nie byle jaką.
Używamy jej, by zapobiec przegrzaniu serwerów.
I szczerze mówiąc, problem nie w tym, co ukradła,
- tylko że w ogóle ukradła. - Bernardzie, Holston ją nominował.
Nie możesz na serio brać jej pod uwagę.
Panie zastępco.
- Nieważne, co on myśli. - Ja tylko eskortuję.
Nie podoba mi się, że Sądowi chcą mi kogoś wcisnąć.
Prezent w postaci butelki brandy
nie pomoże ci wygrać wojny o wpływy z sędzią Meadows.
To dobra brandy.
Mogłaby być nawet z dawnych czasów.
Oto inne liczby do rozważenia.
Z każdą godziną bez szeryfa
prawdopodobieństwo katastrofy wzrasta o jeden procent.
My tu sobie gawędzimy, a przestraszeni obywatele się zbroją,
bo nie wiedzą, kto ich ochroni.
Billings to dobry wybór.
Mianuj go szeryfem,
a po Silosie niech chodzą młodzi, którzy nie mają nic lepszego do roboty.
Idzie.
- Nie mogłaś się powstrzymać? - Zapowiedziałam się.
Potrzebują nas teraz, Sam.
Pani burmistrz! Witamy.
- Witamy na środkowych poziomach. - Dzień dobry!
Wiem, że ostatni raz szłam tym mostem już dawno.
Widzę nawet paru mężczyzn,
którzy byli wtedy pryszczatymi nastolatkami.
Przyszłam spojrzeć wam w oczy i przypomnieć, jak ważni jesteście.
Wszyscy się boimy.
Straciliśmy dobrego człowieka i szeryfa, ale to dzięki tej wspólnocie
i miłości, jaka was łączy, Silos jest jednością,
nawet w tak ciężkich czasach jak te.
Kochamy panią.
Będę na panią głosował następnym razem. Wszyscy będziemy.
Tak.
Muszę coś załatwić na dole,
ale nie pójdę dalej, zanim nie zobaczę niemowlaków.
- To Jacob, pani burmistrz. - Cudownie. Miło cię widzieć.
To jest Harry. Śpieszyło mu się. Urodził się trzy tygodnie przed czasem.
Ale daje radę.
Z ostatniej wizyty pamiętam,
że lubi pani spotykać się z ciężarnymi.
Chcielibyśmy porozmawiać z panem na osobności, jeśli można.
Oczywiście.
Chodzi o pańską córkę, Juliette.
- Nic jej nie jest? - Nie.
Rozważamy dla niej nowe stanowisko.
Standardowa weryfikacja.
- Mogę w czymś pomóc? - Czemu mieszka w głębinach?
To nietypowe, że osoba urodzona na środkowych poziomach,
z ojcem lekarzem, trafia do Wydziału Mechanicznego.
Zaczęły się problemy.
Jules było ciężko.
Taka strata...
Od wczesnych lat interesowała się maszynami.
Chciała wiedzieć, jak działają albo jak je zreperować.
Lubiła chyba czuć, że jest w stanie coś naprawić.
Była dość młoda, ale poparłem jej decyzję o odejściu.
- Ile miała wtedy lat? - Trzynaście.
Kiedy ostatnio rozmawialiście?
Dość dawno.
Co tydzień mam tu noworodki.
Jules ma generator. Do Mechaników długo się idzie.
Nie zdążę obrócić w ciągu dnia wolnego. Muszę go mieć na odpoczynek.
Jeśli to wszystko, mam dziecko w położeniu podłużnym
i muszę je obrócić.
Więcej pytań niż odpowiedzi.
Bardzo trudno to opisać.
Co widziałaś albo czułaś?
Czułam się dobrze.
Nie o ciemność się martwiłam.
- Czułam tylko... - Strach.
Nie, nie czułam strachu.
Powiedziałabym ci.
Dobra, kurwa. Czułam strach.
Było tyle wody, że...
Nigdy nie widziałam tak dużo wody.
Ale to nie wszystko. Po prostu...
George...
zostawił mi tyle wskazówek, ale nie dałam rady.
Nie mogłam tam zejść.
- Właśnie to czuję. Jestem wściekła. - Więc wyładowałaś się na Cooperze.
- Nie chcę o nim gadać. - A czego chcesz?
Nie wiem. Chcę po prostu...
Uciec.
W porządku. Rozumiem to. Naprawdę.
Krzyczymy, walczymy, wściekamy się,
ale czasem powinnyśmy sobie powiedzieć,
- że dałyśmy z siebie wszystko. - My dałyśmy? Naprawdę?
Czemu w ogóle słucham rad kogoś, kto siedzi tu codziennie, słuchając radia.
Nie wyszłaś z warsztatu od 20 lat.
Od 20, kurwa, lat!
Opowiadałem ci o swoim pierwszym aresztowaniu?
To było w tym parku, o tam.
O trzeciej rano. Pijana, naga para przyłapana na igraszkach.
A moje drugie aresztowanie?
Dobę później. Ta sama para przyłapana tam na igraszkach.
Tak było.
Nie będziesz tęsknił? Za pracą?
Już czas.
Myślałem, żeby otworzyć stoisko na rynku
i sprzedawać swoje rysunki ludziom, którzy są na tyle ślepi, żeby je chcieć.
Szczerze mówiąc, nie wiem, co zrobię.
Zawsze myślałam, że zastąpi mnie Holston.
Od sędzi Meadows. Świeże truskawki prosto z farmy.
Jeśli pani nie próbowała, nie radzę. Łatwo się uzależnić.
Zamierza mnie pan zastraszyć?
Deserem?
Nie. Chciałem tylko...
Taka ilość cukru jest niekorzystna dla serca.
No to zawaliłem. To miał być przyjazny gest i delikatna zachęta.
- Nie przyszła pani do sędzi. - Nie wiedziałam, że muszę.
Odkąd Holston wyszedł, znalezienie zastępstwa jest priorytetem.
Rozumiem, czemu chce go pani uszanować, poznając jego kandydatkę.
- Widzę, że Bernard doniósł. - Nie ma czasu.
Paul Billings to dobry wybór.
To dobry mąż i ojciec, pracowity, inteligentny.
- Zależy mu na ludziach. - Podejmę decyzję po zakończeniu podróży.
- Masz ochotę? - Nie, Rob, dzięki.
Samobójstwo to poważne przestępstwo.
To nie było samobójstwo.
Tak pani twierdzi.
ZNALAZŁEM TO, CZEGO SZUKAŁEM.
„To, czego szukałem”.
Kurwa!
- Niedobrze. - Bez kitu. Gdzie jest Jules?
Knox.
Pani burmistrz. Panie zastępco.
- Nie spodziewaliśmy się... - Wszystko dobrze?
- Tak. Pod kontrolą. - Mamy wrócić, kiedy...
Chyba nie powinien tak brzmieć?
Nie.
- Co się dzieje? - Znowu zawodzi.
Właśnie widzę.
- Próbowałam przełączyć... - Muszę posłuchać.
Czy to ona?
Tak.
Przepraszam na chwilę.
- Co jest? - Spokojnie.
Jules!
- Wibracje są inne. - Co?
- Zmieniły się. Wcześniej szły... - W tę stronę.
- A teraz idą w tamtą. - Cholera.
- To co robimy? - Ty idź sprawdź wydajność.
Hej, cofnijcie się.
- No już. - Jules, mogę pomóc.
Znam ten generator tak samo jak...
Jesteś jej cieniem.
Nie możecie być tu oboje, jeśli się sypnie.
Zamknij to za mną. Przed tym cię właśnie ostrzegałam.
Wiem.
Powodzenia.
Kurwa.
Zatrzymajcie ją.
- Pani burmistrz? - Dam radę.
Gdybym wiedziała, że odwiedzi mnie burmistrzyni,
to bym posprzątała.
Nie sprzątasz dla starych przyjaciółek. Poza tym wiedziałaś, że przyjdę.
Z radia, które sama zrobiłaś.
Co jest tak zabronione przez Pakt, że głowa mała.
Wy z góry naprawdę nie znacie się na maszynach, nie? To jest toster.
Zasmucił mnie twój rozwód.
- To było 25 lat temu. - Mimo wszystko.
Byłyście z Carlą dobrane. Co się stało?
Jadła z otwartymi ustami.
W czym mogę ci pomóc, Ruth?
Juliette Nichols.
- Co z nią? - Potrzebuję szczerej opinii.
Kim ona jest, Martho?
STEROWNIA
Jestem aresztowana?
A powinna pani być?
Juliette.
Burmistrzyni Jahns.
Możecie nas zostawić?
Pewnie.
- Nie możesz zostać? - Dasz radę.
Jako burmistrzyni wyznaczam między innymi nowego szeryfa.
Zgodnie z tradycją Silosu odchodzący szeryf zostawia sugestię,
kto powinien nosić odznakę. Holston Becker wybrał panią.
- Słucham? - Muszę powiedzieć,
że nikt pani nie chce na tym stanowisku.
Poza byłym, zmarłym szeryfem... oraz mną.
Wiem, że to zaskoczenie.
Nie.
- Słucham? - Nie chcę tego.
Alleluja.
Mogę spytać dlaczego?
Każdy myśli, że jego praca w Silosie jest najważniejsza. Moja naprawdę jest.
Generator niedomaga.
Jeśli nie będę mogła pilnować, żeby działał...
Muszę się nim zająć.
Cóż, szkoda.
Holston chciał, żeby to pani dostała...
niezależnie od decyzji.
Uważaj na siebie.
Ja pierdolę.
Nie oszukuj.
- Rany. - To bez sensu.
Ty? Na szeryfkę?
Tak.
- Czemu? - Nie wiem.
Bo jesteś skuteczna.
- Byłabyś świetną szeryfką. - Nie musisz się podlizywać.
- Nie uderzy cię. - Lepszy byłby Hank.
Kazaliby mu ściąć włosy.
- Mogę ją zobaczyć? - Jasne.
To z powodu szeryfa Holstona chciałem zostać zastępcą.
Co ja w ogóle wiem o egzekwowaniu prawa?
A co wiedziałaś o mechanice?
- Niewiele. - Hej, a to co?
Z tyłu odznaki jest coś wyryte.
Pani burmistrz!
Zmieniłam zdanie.
Przyjmę stanowisko.
- Cudownie. - Pod jednym warunkiem.
Jest jakiś warunek?
Muszę naprawić generator.
Nie mogę stąd odejść, jeśli nie będzie bezpieczny.
- Dobrze. - A żeby go naprawić...
...muszę go wyłączyć.
Musi pani wyłączyć generator? Pogrążyć nas w mroku?
- Mamy zapasowy. - O minimalnej mocy.
Ledwo, by podtrzymać życie.
Nikt tego nigdy nie robił.
Nie...
- Wiem. - Ludzie będą przerażeni.
Będą przerażeni, jeśli rotor się roztrzaska
i będziemy żyć z zapasowego generatora w ciemności.
Na zawsze.
Dam sobie radę.
Naprawa generatora wymaga
ośmiogodzinnej przerwy w dostawie prądu, która zacznie się o 22.00.
W tym czasie w Silosie będzie zupełnie ciemno.
Wszyscy muszą stawić się w wyznaczonych strefach
albo zostać w domu. Kto się wyłamie, trafi do więzienia.
POWIADOMIENIE O PRZERWIE W DOSTAWIE PRĄDU. PROSZĘ SIĘ PRZYGOTOWAĆ.
Tak powinien obracać się rotor.
W ostatnich 30 latach coś musiało go uszkodzić.
- Co? - Nie wiem.
Może ktoś zrzucił z pomostu narzędzie.
- Jak bardzo jest uszkodzony? - Wystarczy małe wgniecenie.
Wywoła ono małe drżenie, które stopniowo przerodzi się w duże.
Nieważne, ile razy wyrównamy rotor.
- Zawsze się przestawi. - Wkrótce zepsuje się całkiem
i zabraknie energii na zasilenie jednego poziomu,
nie mówiąc o całym Silosie.
To jak go naprawić?
Otworzymy go i sprawdzimy, gdzie jest zepsuty.
A potem, żeby go naprawić, będziemy musieli go wyłączyć.
Powiedziałaś burmistrzyni, że nie możemy?
Właśnie że możemy. Knox kontroluje stąd przepływ pary.
Jeśli go wyłączy,
ile minie czasu, zanim wybuchnie?
- Wybuchnie? - Nie wiem.
- Godzina? - Przy odrobinie szczęścia pół.
Pokażę ci dlaczego.
Nie wiemy, co nas czeka,
więc musimy być gotowi na najgorsze.
W razie problemów dajcie znać. Skoordynuję z innymi posterunkami.
Bądźcie czujni. Nie wiemy, czego się spodziewać.
Uważajcie na siebie.
Molly, zabierz zespół na patrol.
- Pokażcie się ludziom. - Wiecie, co robić. Do dzieła.
Gdyby był spokój, w celi jest łóżko polowe,
a w moim biurze rozkładana sofa.
- Oba niewygodne. - Dobrze wiedzieć.
Eskortujesz panią burmistrz do hostelu?
- Zostanę tutaj. - Nie.
Będzie spokojnie, ale chcę znać sytuację w Silosie.
- Dobranoc. - Do zobaczenia rano.
Nigdy tego nie robiliśmy
- i myślisz, że będzie spokojnie? - Dziś będą się tylko bać.
A jutro, jeśli prąd nie wróci?
Masz kombinację do sejfu z bronią?
Para bierze się z dużych głębokości. Nikt nie wie skąd.
Wiemy tylko, że wlatuje przez tę rurę,
zakręca i trafia prosto do turbiny.
Założyciele byli mądrzy.
Wiedzieli, że nie mogą jej kontrolować, więc zbudowali zabezpieczenie. Tę komorę.
Chroni turbinę na wypadek nagłego wzrostu, żeby można było uregulować przepływ.
Chcesz zatrzymać generator? Knox musi zakręcić główny zawór do końca.
Wtedy masz jakieś 30 minut, nim ciśnienie osiągnie maksymalny poziom.
Potrzebujemy więcej.
Możemy utrzymać maksimum?
Moglibyśmy, gdyby para była zimna, ale nie jest.
Ciśnienie ją podgrzewa.
A ciśnienie wzrasta, aż w końcu... wybucha.
Czyli 30 minut przed maksimum?
Najwyżej.
Szefie?
Mamy pozwolenie na osiem godzin na zapasie.
Kiedy się przełączymy, ekipa oddzieli panele C i D.
- Oba? - Tylko tak sprawdzimy środek.
- Ważą pewnie z... - Każdy waży 1,2 tony.
Słuchajcie, żadna część tego zadania nie jest łatwa.
Najmniejszy błąd w dowolnej chwili może kogoś zabić
albo, co gorsza, na zawsze zostawić 10 000 ludzi w ciemności.
Pięciu najsilniejszych na każdy panel.
Kiedy będą otwarte, zwolnię generator do 50% mocy,
ale go nie zatrzymam. Jeszcze.
Zidentyfikujemy problem. Jules da mi znać, gdy będzie gotowa.
Wtedy zakręcę zawór pary i zatrzymam generator.
Wtedy zacznie się nasze 30 minut, jasne?
Tak.
Jules, kogo chcesz ze sobą zabrać?
Dobra. Do roboty! Już!
Tak. Z dala od schodów.
Proszę wrócić do środka. Proszę pani... Dziękuję.
Dawaj.
Przełączam na zapas.
Zapas działa dobrze.
Redukuję parę do 50%.
Zaczynajcie z panelami.
To niesamowite.
Tam muszę wejść.
Hej! Wszystko gra?
Na górze się wciśniemy.
Naprawimy, co możemy. Większe rzeczy wyślemy do naprawy na dół, jasne?
- Jasne. - Tak?
- Jules! - Tak?
Dasz mi znać.
Dobra.
Zaczynaj.
Zamykam właz. Od teraz mamy 30 minut.
Już!
Stop! Jesteśmy!
Cholera. Jest źle.
Ta łopata jest problemem. Wyślemy ją na dół.
Resztę naprawimy tutaj. Załatw nam sprzęt.
Teddy, wciągnij sprzęt!
Coop, idź na drugą stronę.
Coop, sprawdź to.
Dobra, leci na górę!
Chodź.
Zawsze mówię, że lepiej robić coś dobrze niż szybko.
Teraz ma być tak i tak. Gdzie moje narzędzie?
No już.
Dobra, złap z drugiej strony.
Gotowy? Ciągnij.
Ciągnij.
Dobra. Mam.
Wyślij to na dół. Naprawię mniejsze.
Jesteśmy gotowi!
Hej! Udało się?
- Nie wiem... - Co?
Uwaga!
- Uważajcie! - O Boże. Nie!
- Wszystko gra? - Tak!
Naprawcie to, żeby Jules mogła zamontować z powrotem.
Hej, Cooper! Skup się! Musisz zająć się śrubami. Już!
Już! Do roboty! Dawajcie, chłopaki.
Dobra, Cooper!
Temperatura bez zmian.
Tatusiu!
Wszystko dobrze.
Jest za ciemno.
Wszystko dobrze.
Nie martw się.
Ciemności nie trzeba się bać, rozumiesz?
Tatuś zostanie tu z tobą, póki nie zaśniesz.
Tu LaFontaine z 80.
Do poziomu farm spokojnie.
Przyjąłem.
Nie mogę spać.
To nie śpij.
Dziesięć tysięcy ludzi teraz nie śpi.
Boją się, że prąd nie wróci.
Że woda gruntowa się podniesie i utoną.
Albo że banda świrów ucieknie górą i wpuści truciznę.
Zawsze brakowało jednej katastrofy, żeby wszystko się skończyło,
a to im to tylko uświadamia.
Może to nic złego.
Pomaga docenić to, co mamy.
Wiem, że uważasz mianowanie Nichols za błąd,
ale jest w niej coś, co napawa mnie nadzieją.
Na tyle, że może przekażę stery komuś innemu.
Rozważasz odejście?
Żeby robić na drutach?
Czemu nie?
Może otworzę stoisko
obok jakiegoś gościa, który rysuje.
Wiesz, że nie szłam tyle tylko po to, żeby ją poznać.
Chciałam spędzić z tobą czas.
Dlatego z tobą poszedłem.
Kurwa! Szefie!
Przegrzewa się o wiele szybciej.
Ile mamy czasu?
Może parę minut?
Jules, musicie zejść!
Mamy tylko parę minut! Jules!
Co? Co powiedział?
- Mamy tylko parę minut. - Co? Nie.
Nie. Potrzebujemy więcej!
- Jesteśmy na maksie! - Już?
Temperatura jest za wysoka! Muszę otworzyć zawór!
Nie bez łopaty rotoru! Kurwa.
Teddy!
- Próbujemy! - Próbujcie mocniej!
- Jak to wygląda? - Gorzej.
Kurwa.
Co robimy?
Dobra. Przejmij to.
Pracuj dalej, dobra?
- Tak jak cię uczyłam. - Dobrze.
Kiedy łopata wróci, to ją przykręć. Pod dobrym kątem, inaczej mamy przerąbane.
- Ale nie mogę bez... - Nie. Popatrz na mnie.
Jesteś gotowy. Dasz radę, jasne?
Teddy!
- Jeszcze minuta! - Już!
- Na górę z tym! - Próbuję!
- Dokąd idziesz? - Spróbuję kupić nam więcej czasu!
Cholera!
Ogarnę to. Pilnuj, żeby nie zrobiła nic głupiego.
- Co ty robisz? - Tylko tak można to ochłodzić.
Kiedy krzyknę, włącz to.
Wchodzisz tam?
Kurwa.
Teraz! Włączaj!
Ochładza się. Kurwa, Jules, to działa.
Dobra. Ty cholerna wariatko.
Proszę zostać w środku.
Dziękuję.
Na pomoc!
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Chciałem wrócić do domu i światło zgasło.
Już dobrze. Pomożemy panu. Benson pana odprowadzi.
Dziękuję.
Teddy, łopata!
Jeszcze minuta!
Cholera.
Dawaj, Jules.
Jeszcze parę minut. Dawaj.
No już!
Szefie! Knox!
Szybciej, kurwa!
Już prawie!
Kurwa.
Już gotowe.
Szybciej! Znów jesteśmy na maksie!
Na górę z tym!
No już!
Jules, łopata wraca do Coopa!
Stop! Mam ją!
No już!
Szybciej!
Knox!
Kurwa.
Cooper, montuj łopatę! Zaraz wybuchnie!
Dawaj, Coop! Musisz ją zamontować!
Shirley! No już!
Kurwa, wciąż tam jest!
Musimy ją wyciągnąć! Kurwa!
Kurwa!
No już!
No już! Pomocy!
Dawaj, Jules. Jeszcze parę sekund.
Kurwa.
Cooper, natychmiast złaź!
Już prawie koniec!
Musimy ją wyciągnąć!
Szefie, ona się topi!
No już.
Gotowe!
Ściągnąć go! Wyciągnąć Jules!
- No już! - Kurwa.
Wyciągajcie ją!
Łapcie to i ciągnijcie!
- Jules? - No już!
No już!
Kurwa.
Mamy ją! Komora jest pusta!
- Udało się im? - Może. Chyba tak.
No już.
O kurwa.
Chyba nie oczekujesz, że pochwalę cię za to, że wykonujesz swoją robotę.
Przyszłam cię przeprosić.
Nie myliłaś się. Dawno stąd nie wychodziłam.
Tak, ale zawiodłam i wyładowałam się na tobie.
Jak to zawiodłaś?
Nie potrafiłam spełnić oczekiwań George’a.
Kiedy usłyszałam o tobie i o komputerowcu,
nie wiedziałam, co myśleć.
A potem Shirley powiedziała, że cię rozwesela.
Tak.
Szkoda, że go nie poznałaś.
Nie powiedział ci?
Nie szkodzi. Prosiłam, żeby nie mówił.
Wezwałam go. Powiedziałam, że mam problem z komputerem,
choć to ja go zbudowałam.
Kiedy przyszedł, powiedziałam mu, że jeśli cię zrani,
to zniknie bez śladu.
Ty...
Zanim pójdę...
Podjąć pracę, do której nie masz żadnych kwalifikacji.
Rety. Zawsze miło słuchać twoich słów zachęty.
Co to jest?
Nie wiem. Było z jego rzeczami.
Przyniosłaś mi relikt?
Lubisz rozpracowywać rzeczy.
Lubię też nie umierać.
Nie trafisz do czyszczenia. Prędzej wyniosą cię stąd nogami do przodu.
Dzięki.
Możesz w wolnej chwili rozgryźć, co to?
Jasne.
Dzięki.
No tak.
Dzięki...
za wszystko.
Będę słać wieści.
Szeryfka dostaje radio. Będę słuchać.
No pewnie.
Jeszcze jedno.
Nie skończ jak George.
- Mogę się napić wody? - Tak.
Pani burmistrz,
czemu ostatnią noc spędziliśmy po ciemku?
- Bo była noc. - Pomocne. Dziękuję.
Trzeba było naprawić generator. Podjęłam taką decyzję.
Zawarłaś umowę z Juliette Nichols, naszą przyszłą szeryfką?
Skąd o tym wiesz?
Jest złodziejką z Wydziału Mechanicznego.
Będzie świetna.
Dziesięć tysięcy żyć, Ruth.
I wszystkie kolejne pokolenia.
Modlę się, żebyś miała rację.
To dziwne. Odkąd trafiłam do Mechaników, nie opuszczałam tego miejsca.
Już czas. Masz tam zadanie do wykonania.
Tak.
A kiedy znudzisz się tymi na górze, przyjdź do nas.
Będziemy czekać na wizytę naszej szeryfki.
Chodź tutaj.
Będziesz świetna.
No dobrze.
Idź.
A co z prawdą?
Kiedy coś znajdę, dam znać.
Wyślę sygnał.
Obiecuję.
PRAWDA
IMIĘ I NAZWISKO SZERYFKI
Mam nadzieję, że nie popełniasz błędu.
Nie popełniam.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Na pewno?
Może weźmiesz butelkę wina i mnie odprowadzisz?
Tak jest.
Pójdę tylko do łazienki.
- Które? - Które chcesz.
Hej, Ruth, myślisz, że jedna butelka wystarczy?
Może wezmę dwie, co?
Może...
Ruth.
Ruth?
Co się stało?
Ruth. O nie.
Pomocy!
Proszę!
Niech mi ktoś pomoże!
Napisy: Marzena Falkowska