DANE OBYWATELA
ZAPIS PRZESŁUCHANIA
RELIKT?
ZEGAREK. JEST LEGALNY. NIE PYTAŁ O TO. PYTAŁ, SKĄD GO MASZ.
TO PREZENT? KTO CI GO KUPIŁ?
SAM GO SOBIE KUPIŁEM.
JESTEM SAM.
Czemu chciałeś to ukryć?
- Kto tam? - Tragarz.
Chwila.
Dzięki.
S. MARNES, OFIARA — WYGLĄDA NA ZABÓJSTWO WYMAGANA OBECNOŚĆ NA MIEJSCU
Ktoś musiał zmiażdżyć mu czaszkę kolbą jego własnej strzelby.
Na pewno nie było łatwo.
Marnes był zrobiony z żelaza, gniewu i złości.
Kim pan jest?
To Paul Billings. Pani...
Chcieliście go na szeryfa.
To pani nowy zastępca.
Stary jeszcze nie wystygł.
Marnes miał rację. Ktoś naprawdę chciał go zabić.
Mamy to pod kontrolą?
- Było otwarte. Znalazł go sąsiad. - Możemy to ukryć?
Spróbujemy.
Inaczej mamy przesrane.
Można było tego uniknąć, gdyby nowa szeryfka
- dała mu obstawę. - Oferowała, ale odmówił.
- Wiem. Trzeba go było zignorować. - Tak?
Tak. Widziałem jego zakrwawiony nos.
- Kto go tak urządził? - Jeden z licznych fanów.
Ekipa z kostnicy.
Dobrze, chodźmy do mojego biura.
Tego nowego.
Mogą dać mi chwilę?
Chwila.
KRADŁA I SPRZEDAWAŁA OPIATY
SERIA WŁAMAŃ
Możecie wejść.
Będę burmistrzem tylko przez parę miesięcy,
więc spróbuję wypić jak najwięcej alkoholu burmistrzyni Jahns.
No to...
Co robimy?
Powtarzamy wersję oficjalną.
Dwoje seniorów nie wytrzymało marszu.
- Badajcie się... - Pochowamy ich razem.
Słucham?
Jeden pogrzeb. Jeden grób. Oszczędność zasobów.
W takich czasach ludzie mają ją gdzieś.
Ale...
- możemy powiedzieć, że się kochali. - Tak było?
Tak sobie dokuczali, że to możliwe.
Ale to nieważne.
Nie wiem, czy Pakt mówi coś o podwójnym pogrzebie.
- Paul? - W przypadku małżeństwa, ale...
- Burmistrz może zrobić wyjątek. - Po co?
Żeby zmienić to w opowieść.
Dwoje starszych urzędników Silosu znalazło późną miłość
i chciało spędzić razem złote lata,
ale ich życie zakończyła nagła tragedia.
Jeśli byli w związku, to nieusankcjonowanym.
W ich wieku to nieważne.
Jeśli ludzi to chwyci, tym lepiej. Będą mówić o zakazanej miłości.
Byle nie o morderstwie.
Musimy odwrócić ich uwagę. To dobry pomysł, pani szeryf.
Żeby odwrócić uwagę, sędzia zasugerowała Święto Przebaczenia.
- To dobre dla morale. - To dobre dla Sądowych.
Powiedzmy wyraźnie, że byli zakochani.
A ja ogłoszę Wyścig na szczyt.
Powiem, że burmistrzyni uwielbiała biegi.
Przyznam zwycięzcy nagrodę im. Jahns.
Ludzie lubią mieć wymówkę, żeby pić piwo i krzyczeć.
Jahns nie cierpiała wyścigów. Bała się, że coś się stanie.
Was dwóch już puszczam. Idźcie się przespać.
Może pani chwilę zostać?
To przez panią wstąpiłem wczoraj do Marnesa.
Zasugerowałem, by Paul został szeryfem.
Marnes wolał zaczekać.
Nie sądził, że się pani uda,
tylko że zrozumie pani, że to za trudne i sama czmychnie do Smarowni.
Dobrze, wystarczy. Przestań, Rob.
Jest pani zła.
Mianuję Billingsa zastępcą bez pani zgody.
Czytała pani Pakt?
- Fragmenty. - Radzę zacząć od rozdziału o policji.
Nie każe wyraźnie szeryfom włazić w dupę Sądowym,
ale każda strona ma w zasadzie taki właśnie podtekst.
Dziś rano napisałem program,
żeby stworzyć zbiór danych o mieszkańcach poniżej 46 roku życia.
Doszedłem do tej liczby, biorąc 40 i dodając do tego 6.
Czterdzieści lat trwała kadencja Ruth Jahns jako burmistrzyni,
a sześć lat to wiek uzyskania podstawowej świadomości społecznej.
Okazało się...
że dla 5496 mieszkańców Silosu
z aktualnej populacji liczącej 10 112
Ruth Jahns była jedyną burmistrzynią, jaką kiedykolwiek znali.
Pani burmistrz była niezawodną i powszechnie kochaną liderką,
bo znała mieszkańców Silosu,
a oni znali ją.
Na szczęście jestem burmistrzem tylko tymczasowo,
zanim wybierzemy kogoś,
kto będzie mógł wejść w bardzo duże buty Ruth Jahns.
Nie w sensie dosłownym, bo...
tak się składa, że miała dość małe stopy.
Pani szeryf.
Powie pani parę słów o zastępcy Marnesie?
Nie bardzo wiem, co powiedzieć.
Nie złapaliśmy za dobrego kontaktu.
Nie chciał, żebym była szeryfką,
podobnie chyba jak wiele innych osób.
Na początku nie chciałam tego stanowiska.
Potem usłyszałam, że jeśli burmistrzyni prosi o służbę, to trzeba służyć.
Dlatego tu jestem, przemawiając na pogrzebie Marnesa,
przed ludźmi, którzy znali go lepiej niż ja.
Smutnymi ludźmi.
Ja nie jestem smutna.
To znaczy, to smutne, że umarł, oczywiście.
Ale jego życie... ich życie...
jest warte sławienia.
Poświęcali swoje życie Silosowi, tak jak my wszyscy robimy to każdego dnia.
Robimy to wszyscy, od poziomów górnych do dolnych.
Wysłuchajcie nas, Założyciele,
Ruth Jahns i Samuel Marnes służyli waszemu Silosowi swoim duchem,
a teraz będą służyć mu swoim ciałem.
Śmierć w życie.
Niekończący się okrąg.
CELA 3
Hank?
- Jules. - Hej.
- Co tu robisz?
Dostałem... zaproszenie na pogrzeb.
Serio? Nie widziałam cię.
No tak. Nie przepadam za pogrzebami.
Jasne. Nikt za nimi nie przepada.
Pożegnam się, schodząc.
Walk mówiła, że...
ktoś ci pomoże ze sprawą George’a?
Dziś go pochowaliśmy.
Marnes?
Cholera.
Hej... to dla mnie?
- Tak. - Tak?
Jak można iść przez 144 poziomy z puszką ciasteczek
- i paru nie zjeść? - Zostało jedno.
Jestem duży.
- Co u ciebie? - Dobrze. W porządku.
Walk cię wysłała, co?
Tak. Ona i Shirley.
No tak. Bo się o mnie martwią?
Jules, wszyscy martwią się o wszystko.
Idąc tutaj, odwiedziłem kuzyna na poziomie 72.
Spytał mnie, czy bezpiecznie jest posyłać dzieci do szkoły.
- To niebezpieczny czas i... - Zastanawiacie się, czy dam radę.
Nie, nie o to chodzi.
- Tak to brzmi. - Wysłuchasz mnie?
Wiem, że kiedy się przyłożysz, zrobisz wszystko.
Ale wiem też, że nikt nie da sobie rady sam.
Nigdy nie zostałem zastępcą roku ani nic takiego,
ale jeśli będziesz czegoś potrzebować,
zawsze wpadnę z ciasteczkami.
Panie zastępco.
Pani szeryf.
- Hej, Hank. - Tak?
SILOS
Nie lubię pani.
- Wiem. - Nie ma pani odpowiednich kwalifikacji.
Nie zaprzeczę. Coś jeszcze?
Holston Becker był najlepszym szeryfem w historii.
Marnes powiedział mi, że coś między wami zaszło
i dlatego Holston wyszedł czyścić.
Marnes nie miał racji.
Została pani szeryfką, by znaleźć zabójcę Wilkinsa.
Kiedy zginął, zastępca z głębin wysłał wiadomość,
że według mechaniczki Nichols to było morderstwo.
I od razu po przyjściu tutaj poprosiła pani o jego akta.
Sprawa wygląda tak. Wszystko przechodzi tutaj przeze mnie.
Jeśli chce pani cokolwiek osiągnąć, znaleźć zabójcę albo dostać nowy ołówek,
zrobi pani, czego chcę.
Czyli?
Znajdzie zabójcę Marnesa.
To moje zadanie, więc...
Nie mówię o koźle ofiarnym, którego podsuną Sądowi,
- tylko prawdziwym zabójcy. - Czemu mieliby kogoś podsuwać?
Bo sędzia Meadows ma w dupie prawdę.
Zależy jej tylko na utrzymaniu porządku.
A kiedy giną burmistrzyni i zastępca,
porządek może szybko się zaburzyć.
Obwinią o to pierwszą lepszą osobę i będą oczekiwać współpracy,
żeby mogła zachować pani lśniącą odznakę i ładne mieszkanie, ale to byłby błąd,
bo chcą też zastąpić panią Billingsem.
A pani tego nie chce?
Szczerze? Ja chcę, żeby znalazła pani zabójcę Marnesa,
ale sam Marnes miałby to w dupie.
Nie chciałby tylko, żeby Sądowi wysłali do czyszczenia jakiegoś biedaka.
Wrócę po obiedzie.
Dokąd pani idzie?
Spróbuję znaleźć zabójcę Marnesa.
Radzę zabrać zastępcę Billingsa.
On zna Pakt, a pani nie.
Jeśli znajdzie pani sprawcę, ale nienależycie, Sądowi to wywalą.
Chodźmy.
Pan Charles Martin?
A jeśli tak?
Dokonał pan włamań 15 lat temu?
Odsiedziałem swoje.
Gdzie pan wczoraj był?
- Pytacie, czy zabiłem Marnesa? - Nie powie...
Raczej nie zmarł naturalnie.
Jeśli miał po prostu zawał, to życie jest do dupy.
Ale to nie byłem ja.
Byłem na badaniach na poziomie 62.
Dziękujemy.
Nawet gdyby nie był w szpitalu, nie dałby rady Marnesowi.
Widziałeś jego dłoń? Ma Syndrom.
Dokąd teraz?
- Co? - Gdzie mieszkasz?
- Parę poziomów niżej. - Może pójdziesz na obiad?
Żona i córka na pewno by się ucieszyły.
Dopiero 11.00.
Wiem. Po prostu...
To stresujące i potrzebuję chwili spokoju.
Zjem kanapkę, poczytam Pakt. Słyszałam o nim wiele dobrego.
Wrócę do biura przed 13.00.
Widziałem jego zakrwawiony nos.
Kto go tak urządził?
Jeden z licznych fanów.
Wiadomo, że czekał ją ten los, odkąd cię poznała.
Tu szeryfka. Może pan otworzyć?
Kogo pani szuka?
Patricka Kennedy’ego.
Nie ma go tu.
„...poważne wykroczenia, które początkowo zbada Wydział Szeryfa,
a następnie w ciągu godziny przedstawi Wydziałowi Sądowemu”.
Przeczytaj o odpowiedzialności.
- Tak? - Tu Paul Billings.
Wejdź, Paul.
Znasz Douga Trumbulla.
- Oczywiście. - Jest kandydatem na mój cień.
Dokończymy później.
Doug Trumbull? Twoim cieniem?
Na razie tylko kandydatem.
Spytał, czy go rozważę. Nie miałem serca odmówić.
Poza tym dobrze mieć wymówkę, żeby czytać Pakt.
Nowa szeryfka pozwoliła ci wrócić do nas pierwszego dnia pracy?
Myśli, że jem obiad.
W czym mogę pomóc?
ZAMKNIĘTE NA CZAS WYŚCIGU NA SZCZYT
- Hej, Kennedy. - Co pani tu robi?
Konserwatorzy mnie do pana skierowali.
Przykro mi z powodu Marnesa.
Żartuję. Jestem zajebiście szczęśliwy.
Wczoraj powiedział pan, że jesteśmy głupi z dwóch powodów,
skoro chcemy rozmawiać z pańską żoną. Pierwszy jest taki, że nie żyje. A drugi?
Coś mi umyka. Jestem aresztowany?
- Nie. - Co pani robi?
Ukrywam pana.
Hej, Sandy.
- Jak idzie? - Powoli.
Choć go szanuję, jeśli nie mogę spać,
czytam parę stron i padam.
- Jak było na obiedzie? - Mogę usiąść?
Nie poszedłem do domu, tylko do Wydziału Sądowego.
Rany, już donosisz Simsowi? Nie wiedziałam, że aż tak zawalam.
Wiem, że muszę zdobyć twoje zaufanie, a to nie najlepszy pierwszy krok.
Ale chciałem sprawdzić, jak ich śledztwo.
Prowadzą swoje własne?
Pierwsi dostają raporty z poziomów.
Raportują im też ludzie, którzy oficjalnie nie istnieją.
- No tak, słuchacze. - Tak, choć nie tak ich nazywamy.
- A jak? - Przyjaciele Silosu.
Ich słowa nie mają żadnej mocy w sądzie.
- Ale... - Mogą dostarczać sugestie.
- Rany, same te słowa cię bolą. - Bo nie ma tego w Pakcie.
Kogo sugerują przyjaciele?
Ralfa Melby’ego.
Pracuje na pierwszej zmianie w papierni.
Zdążyłby na środkowe poziomy, by zatruć wodę
i wczoraj na górę, by dopaść Marnesa.
„Hazardzista, złodziej, dwa drobne napady”. Czemu teraz?
Trzeba by zapytać jego.
Załatwisz mi nakaz aresztowania?
- Dla? - Kennedy’ego.
- Co? Nie. To Ralf Melby. - Kennedy najpierw.
I daj mi potem znać przez radio.
- Dokąd idziesz? - Są do ciebie wiadomości.
Może się pani zatrzymać?
Nie mam czasu na wiadomości.
Nie mam żadnych. Muszę tylko wiedzieć, co się dzieje.
Billings poszedł do Sądowych i wrócił z nazwiskiem. Ralf Melby.
Mam tracić czas, by go aresztować, a sami zgarną kozła ofiarnego.
- Kennedy’ego. - Tak.
Wyjdę na niekompetentną,
odeślą mnie na dół, a Billings przejmie odznakę.
Na pewno wrabiają Kennedy’ego?
Wiem, że znajdą u niego trutkę na szczury i rysunek ze ściany Marnesa.
Skąd pani wie?
Jeśli to jego chcą, nakaz aresztowania sprawi,
że Sądowi wyślą po niego pałkarza.
Dlatego tam idę.
Siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Powodzenia dla uczestników.
Wydział Sądowy. Otwierać.
Po Kennedy’ego?
Dopiero się połapali, że jego żona zmarła.
Przenieśli go do jedynki i dali to mieszkanie starszemu małżeństwu.
Może dlatego w bazie Sądowych wciąż figuruje jako jego. Nie wiem.
Wiem to tylko stąd, że byłam tu z Marnesem.
Każdy popełnia błędy, nie?
Ty podrzuciłeś dowody w złym mieszkaniu.
Uwaga!
Już! Z drogi.
- Co ty robisz? Dupek. - Hej! Kurwa!
Mamusiu, patrz.
- Ktoś tam jest. - Uwaga!
Trzeba jej pomóc!
Niech jej ktoś pomoże!
Biegnijcie.
Chyba wiem, kogo ścigałaś.
Douga Trumbulla, ochroniarza z Sądowego. Aresztuję go.
Szkoda, że na mnie nie poczekałaś.
Miałam tylko sprawdzić mieszkanie Kennedy’ego.
Nie sądziłam, że ktoś będzie chciał mnie zabić.
Jaki numer mieszkania miałaś?
2215, a co?
Może Kennedy nie miał z tym nic wspólnego.
LICZNIKI ELEKTRYCZNE
WOŹNY
Douglas. Co ty tu robisz?
- Raz za tobą poszedłem. - To dowód na inicjatywę.
Wprawę.
I bardzo niepokojącą niesubordynację.
Przepraszam.
Wiesz, co jest za tymi drzwiami?
- Nie. - Dobrze.
Jeśli zostaniesz moim cieniem, to się dowiesz.
Co ci się stało w rękę?
MAGAZYN
- Masz list? - Tak.
Dobrze. Jeszcze może się udać.
- Jak? - Coś wymyślę.
To moja ulubiona pora.
Jest tak cicho i spokojnie.
Jeśli chodzi o te drzwi, którymi wyszedłem...
pierwszy raz pokazał mi je mój ojciec.
Był woźnym.
Ludzie traktowali go z góry. Całą naszą rodzinę też.
Wszyscy znamy filozofię Paktu.
Każdy dokłada się do przetrwania Silosu.
Ale woźny to wciąż woźny.
A ja byłem tylko synem woźnego.
Moja matka miała mojego ojca za nic,
a on nic na to nie mówił.
Kiedy miałem 14 lat, popadłem w konflikt z kolegą z klasy.
Richard Elliot. Dręczył mnie.
Ojciec się dowiedział
i bałem się, że będzie chciał coś zrobić i tylko pogorszy sprawę.
Ale nie zrobił.
Trochę mnie to rozczarowało.
Pewnego dnia przyszedłem do szkoły
i Richard Elliott płakał.
Jego ojca przenieśli do pracy na 125 i musieli się przeprowadzić.
Tak po prostu mój problem zniknął.
Zastanawiałem się...
czy mój tata miał z tym coś wspólnego.
Ale był tylko woźnym, prawda?
Pewnego ranka spytał mnie:
„Tamten łobuz dalej cię męczy?”.
Powiedział to w taki sposób, że spojrzałem na niego i spytałem: „Jak?”.
On na to, że chce mi coś pokazać. Zabrał mnie do tamtych drzwi.
Powiedział, że jeśli chcę być jego cieniem,
będę musiał podjąć decyzję, która zmieni moje życie na zawsze.
Jeśli przejdę przez te drzwi,
nie będę mógł nikomu powiedzieć, co za nimi jest.
Ani przyjaciołom, ani rodzinie, ani żonie.
Mogą myśleć, że jestem tylko księgowym, urzędnikiem
albo woźnym.
Ale ja będę znać prawdę.
Że ludzie za tamtymi drzwiami
wykonują najważniejszą pracę w Silosie.
Pracę, która utrzymuje 10 000 ludzi przy życiu.
Zjebałeś, Doug.
Dwa razy. I to bardzo.
- Zjebałeś z Wilkinsem... - Wiesz, co się stało?
...i zjebałeś z Kennedym.
Ale ja zjebałem bardziej. Wiele razy.
Jesteśmy ludźmi, którzy robią, co w ich mocy.
W swoim cieniu chcę zobaczyć determinację i poświęcenie.
Podjąłem decyzję.
Douglasie Trumbullu, czy z czystym umysłem i sumieniem ślubujesz być moim cieniem?
Tak.
Jesteś gotów zrobić wszystko, by służyć mieszkańcom Silosa i ich ochraniać?
Tak.
Jesteś gotów oddać wszystko, co masz,
by służyć mieszkańcom Silosa i ich ochraniać?
Tak.
Dobrze.
Nie!
Douglas Trumbull zabił Jahns i Marnesa
i chciał wrobić za to Kennedy’ego.
Zamierzał go nie tylko wrobić,
ale też zabić i upozorować samobójstwo.
Kiedy więc powiedziałam mu,
że podrzucił dowody w mieszkaniu, w którym Kennedy już nie mieszkał, uciekł.
Wczoraj, wiedząc, że zostanie aresztowany,
Trumbull się zabił.
Tam jest list, który znaleźliśmy w jego kieszeni.
Chciał go pewnie podrzucić Kennedy’emu. O dziwo, do niego też pasuje.
Nie wiemy...
Dlaczego.
Nie wiecie, dlaczego ktoś, kto pracował u nas przez siedem lat,
chciał zabić Jahns i Marnesa.
Nie, ale...
Nie widziałam u Trumbulla żadnych oznak.
Panie Sims, a pan?
Marnes był zastępcą w czasie, kiedy Trumbull dorastał.
Może mieli wtedy jakieś zatargi.
Nie wiem. Sprawdzimy to.
Nie poświęcajcie mu już czasu.
Mamy zabójcę burmistrzyni Jahns i zastępcy Marnesa...
i nie żyje.
To powinno zdusić plotki i teorie spiskowe.
Właśnie.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Zaniosę trutkę na farmy, a ty resztę do biura?
Dobra.
Zanim przeszukaliśmy mieszkanie, wiedziałaś o rysunku i trutce.
- Kiedy tam byłaś? - Kiedy rozmawiałeś z kolegami z Sądowego.
- Jak się dostałaś? - Trochę się u Mechaników nauczyłam.
Nie czytałaś rozdziału Paktu
- o nielegalnym przeszukiwaniu? - Czytałam.
Czemu mi nie powiedziałaś?
- Bo ci nie ufałam. - A teraz mi ufasz?
Jasne. Tak samo jak ty mnie.
Żeby się jutro pani nie zastanawiała, przeniesiono mnie.
- Co? - Do posterunku na 105.
Czemu?
Poprosiłam o to.
Przeze mnie?
Nie, mam tam rodzinę.
Czyli kiedy pytała pani, czy potrzebuję pomocy,
miałam znaleźć zabójcę Marnesa.
Tak, przepraszam. Nie sądziłam, że będzie pani w stanie.
Może zmieni pani zdanie?
Nie, mam już dość górnych poziomów.
Za paroma rzeczami będę tęsknić, ale...
nie za poczuciem, że jestem obserwowana.
Przez kogo?
Nie wiem, przez kogo.
Ani jak.
Hej. Na początku mówiła pani, że nie wie, co jedzą ludzie z głębin.
A rodzina na 105?
To dolny środek, nie głębiny. Nie jemy dzieci.
Postąpiłaś słusznie.
Patrick Kennedy jest okropnym człowiekiem, ale nie zasługiwał na śmierć.
- Nie za coś, czego nie zrobił. - Cieszę się, że...
Nie rozdmuchuj tego. Wciąż cię nie lubię.
Pani szeryf.
Nalać ci drinka?
Kolekcja burmistrzyni Jahns szybko się uszczupla.
- Nie, dziękuję. - Na pewno?
- Tak. - Usiądź.
Choć wolałbym nie dawać Simsowi tej satysfakcji,
myślę, że mógł mieć rację.
Wyścig na szczyt załagodził sytuację,
ale naprawdę potrzebujemy Święta Przebaczenia.
Ludzie wtedy trochę szaleją,
więc ty i twoi zastępcy musicie być wszędzie.
Nie tylko o tym chciałem pomówić.
Chciałem powiedzieć, że myliłem się co do ciebie.
Nie rozumiałem, czemu Holston chciał cię na szeryfkę, ale już rozumiem.
Więc jak długo będę burmistrzem,
co, mam nadzieję, potrwa nie więcej niż parę miesięcy,
chcę pomóc ci, jak tylko będę mógł.
Potrzebujesz czegoś teraz?
- Dwóch dni wolnego. - Jesteś szeryfką od minuty.
Muszę wrócić do Mechaników.
Nie sądziłam, że wytrzymam, więc mało wzięłam.
Mamy od tego tragarzy.
Chcę się pożegnać i tak dalej, wiesz?
Dobrze. Zobaczymy się za parę dni.
Dzięki.
Nad czym pracujesz?
Chcesz zobaczyć?
Kiedy noc jest jasna, na niebie widać te światła.
- Co to jest? - Nie mam pojęcia.
Ale oglądam je na tyle długo, żeby zauważyć wzorce.
Powtarzają się, jakby przemieszczały się po dużym okręgu.
ODLEGŁOŚĆ OD ŚRODKA ROZKŁAD RUCHÓW
Patrz.
Widzisz?
Widzę „W”.
- Nigdy go nie zauważałam. - Teraz już tak.
Kolejna rzecz na liście całkowitych niewiadomych.
Wiedziałaś, że w nocy na niebie są światła?
Jak to?
Wyświetlacz w stołówce na górze jest lepszy niż nasz.
- Co za niespodzianka. - Na nocnym niebie są światła.
Jakie światła?
Myślałam, że może wiesz.
Hank zjadł prawie wszystkie ciastka od ciebie.
Myślałam, że zje wszystkie.
To duży facet.
Ile to ma?
Jaki mamy dzień?
To jak ci idzie w tej twojej nowej pracy?
- Dobrze. - Serio?
Tommy Marshall pracował nad wiatrakiem u stóp schodów.
To spadło mu parę centymetrów od głowy.
Ludzie widzieli, jak wisisz.
Myślisz, że takie coś się nie rozniesie? Co się, kurwa, dzieje?
- Nie mogę powiedzieć. - Mnie?
Nie, nie mogę.
Cholera jasna. Nie powinno tak być.
My powinniśmy robić swoje, żeby Silos hulał,
a oni nie powinni mordować ludzi.
Kiedy spadają ciała, ludzie zadają pytania.
Wkrótce zaczną domagać się odpowiedzi,
- a jeśli im się nie spodobają... - Hej.
Mówisz o buncie? Jestem tutaj. Jestem szeryfką.
To bez sensu.
A znalazłaś ten dysk, którego szukałaś?
Jeszcze nie. Holston ukrył akta George’a, ale nie było w nich nic nowego.
- Jakieś postępy z tym, co ci dałam? - Tak.
Rozpoznałam typ obiektywu.
Mają je te aparaty, którymi robią zdjęcia do dowodów.
Tyle że tamte są bardzo proste. Ten nie jest prosty.
Zobacz.
To pomoże.
Nie masz nic mocniejszego?
Jak dwie soczewki naraz, które zrobiła twoja matka?
- Tak, użyliśmy tego na króliku. - Sądowi to zniszczyli. Wiesz dlaczego?
- Nie. - Czytałaś Pakt?
- Nie. Nie ty pierwsza mnie o to pytasz. - To dlatego chciałam, żebyś przyszła.
Dla mnie Pakt ma dwie wielkie tajemnice.
Raz.
Zastrzega, że nie możemy zmechanizować podróży po Silosie.
Żadnych wind i wyciągów.
Dwa. Nie możemy powiększać powyżej określonej mocy soczewki.
Za taki relikt nie dostaniesz po prostu po łapach.
Coś, co ma tak małe napisy, da o wiele bardziej dramatyczny efekt.
Z tego, czego mi nie mówisz, wnioskuję, że sporo ludzi
zginęło ostatnio w wątpliwych okolicznościach.
Skąd wiesz, czy nie będziesz następna?
Będę ostrożna.
Włóż odznakę do koperty i daj ją tragarzowi.
Muszę się dowiedzieć, co się stało.
Dwa dni temu Bernard chciał wysłać mnie do czyszczenia,
bo zwędziłam dwa pudełka kijowej taśmy.
Wyjaśniłam dwa morderstwa i chce ze mną pracować. Ufają mi, Walk.
Muszę otworzyć śledztwo, które pozwoli mi zbadać przyczynę śmierci George’a.
Jak to zrobisz, nie odkrywając przed nimi kart?
Muszę użyć dobrej przynęty.
Napisy: Marzena Falkowska