Umarł czy co? Bo mogę mieć mdłości.
Jeśli tak, musi mi pani powiedzieć, bo nie wejdę do trupa.
Zajmuję się zamkami i żarówkami. Krwi nie tykam.
Otworzy pan czy nie?
Próbuję, ale klucze nie pasują.
Ten Trumbull był Sądowym?
- Nie mogę po... - Bo wtedy potrzebuję innych.
Może wrócimy jutro i...
- Święto Przebaczenia... - Jest inne wejście?
Tak, ale sędzia...
Na pewno chcesz...
IT odcięło już pewnie prąd.
Ale protokół wymaga, żeby prąd był...
Może pan załatwić, żeby go włączyli?
- Tak. - Super.
Sprawdźcie kuchnię, a ja sypialnię.
- Czego szukamy? - Czegoś dziwnego,
co wyjaśniłoby, czemu zabił Marnesa.
- Byłaś już tam? - Nie. Coś przy wejściu?
Jeszcze nie.
A to co?
- Co znalazłeś? - Szczerze? Nie wiem.
Ale...
Przyda się torba na relikty.
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK SILOS
SILOS
Co się tak uśmiechasz?
Do ciebie.
Wiesz, że mówią na ciebie Dziwny George?
Wydrapali to na generatorze.
- „Uwaga na Dziwnego George’a”. - Po pierwsze...
- „Jest superdziwny”. - ...cicho.
- Nie pozwoliłabyś na takie graffiti. - Racja.
A po drugie,
gdybyś powiedziała „dziwny komputerowiec”, może bym uwierzył.
Dziwny George, jeśli w ogóle istnieje,
to pewnie ktoś inny.
Tylko ze mną się przyjaźnisz? To znaczy, wiem, że tutaj tak,
ale czy w całym Silosie przyjaźnisz się tylko ze mną?
Bo to dość smutne.
Nie. To świetne.
Gdybym musiał wybrać jedną osobę.
Chcesz to zatrzymać?
Gdybym chciała ryzykować, że trafię do więzienia czy kopalni
przez twoja cudaczną zabawkę? Nie.
Włamaliśmy się już do magazynu po twoją cenną taśmę.
Nie, po taśmę potrzebną Wydziałowi Mechanicznemu i Silosowi.
A ty, mój drogi, nie zrobiłeś nic.
Narysowałeś mapę.
Była do dupy. Wszystko inne zrobiłam sama.
Rzuciłam nawet bekon psom i uciekłam jak wariatka.
Dla rolki taśmy.
Ta taśma ratuje ludziom życie, wiesz?
Może nie ta kiepska z IT,
ale ta od Mechaników tak i dlatego to zrobiłam.
Nie zaryzykowałam dla siebie...
tylko dla wszystkich, a dla tych dziwnych rzeczy, które tu masz,
nie warto ryzykować życia, zwłaszcza że nie wiemy, czym są.
Jeśli dla tych rzeczy nie warto ryzykować życia,
czemu ryzykujemy utratę życia, jeśli je mamy?
Nie wiem.
Ja też nie.
Ktoś kiedyś używał ich jako narzędzi. Ja użyję ich jako wskazówek.
To niebezpieczne hobby.
I nie wszystkie są nielegalne, tak w ogóle.
To...
może wydawać się mniej wartościowe niż odnowiony klucz nasadowy
albo mniej romantyczne niż kwiaty ze środkowych poziomów.
Ale dla mnie ten zegarek...
jest wszystkim.
I chcę ci go dać.
George, on jest zepsuty.
Serio. Jak przycisk do papieru tańszy niż sam papier.
To prezent.
W świecie miliona niewiadomych to możliwe, że ten zegarek
i takie śmieszne relikty...
- George. - ...pozwolą wyjaśnić
największe tajemnice Silosu.
Nie spytasz mnie o te tajemnice?
Proszę, bądź już cicho.
Bo wszystko spieprzysz.
ŚWIĘTO PRZEBACZENIA
ZACHĘCAMY WSZYSTKICH, BY ZAPOMNIELI O URAZACH
W JEDNOŚCI SIŁA
POLICYJNA BAZA RELIKTÓW
ŻÓŁTY, PLASTIKOWY
NIEBIESKA RĄCZKA
TRWA WYSZUKIWANIE
ZA MAŁO DANYCH
Cholera.
Nie zaniosłaś tego Sądowym?
Wcześnie przyszedłeś.
Pierwszy raz po tobie.
Ten list jest do mnie?
Tragarz przyniósł z Recyklingu.
Kto trzyma nielegalny relikt po 12 godzinach od odkrycia,
ten popełnia poważne przestępstwo.
NICZEGO NIE ZNALAZŁAM
Nawet szeryfka.
- Skąd wiesz, że jest nielegalny? - Wiem, że nie wiem.
Paragraf 75A-11: Śledztwo w sprawie reliktów może prowadzić
albo szeryf, albo Wydział Sądowy, kiedy...
Kiedy relikt ma związek z poważną zbrodnią.
Morderstwo się chyba łapie.
Czytałaś następny paragraf? Tylko za zgodą Sądowych.
To znaczy?
Żeby otworzyć śledztwo, musisz pójść do sędzi Meadows.
Znowu to samo. Może lepiej wyrwać strony z Paktu
i zostawić: „Idź do sędzi Meadows”?
Rozmawiałeś z nią, nie?
Widziałem ją, kiedy byłem u Sądowych,
ale nawet kiedy ktoś wygra konkurs,
to Sims wręcza odznakę.
Jest konkurs ze znajomości Paktu?
Wygrałem cztery razy.
- Więcej niż ktokolwiek. - No pewnie.
Ale ja w Sądowym tylko bywałem.
Ty jesteś szeryfką.
Spotkanie z Meadows to coś zupełnie innego.
Wesołego Święta Przebaczenia. Celebrujemy jedność, rodzinę i przyjaciół.
- Wesołego. - Dzień dobry.
- Billings. Pani szeryf. - Sims.
WYDZIAŁ SĄDOWY
- I jak? - Dobrze.
- A u was? - Też dobrze.
Pani sędzio.
Źle się czuję. Pośpieszmy się.
Przyszłam w sprawie Trumbulla.
- Przecież to wyjaśniliśmy. - Tak.
Zastępca Billings znalazł to około dziesięciu godzin temu,
kiedy prowadziliśmy poszukiwania z zastępczynią Karins.
Gdzie?
W mieszkaniu Trumbulla. W łazience.
Chcę przeprowadzić śledztwo,
żeby znaleźć innych potencjalnych przestępców,
zanim zdążą zadziałać.
Pani sędzio, według Paktu niszczycielska działalność przestępcza
- często zaczyna się od... - Zakazanych dokumentów i reliktów. Wiem.
Ale co to za relikt?
Nie wiem. Dlatego chcę to sprawdzić.
To nie należało do Trumbulla. Nieważne, gdzie było. To nie jego.
Mamy dane o każdym relikcie znalezionym w ostatnich 140 latach.
Tak, ale szukałam w bazie i...
Nie „my” w sensie wszystkich, tylko Wydziału Sądowego.
Nasz katalog jest o wiele obszerniejszy.
Na przykład ten pani zegarek.
W Wydziale wiemy, ja wiem, że ten konkretny przedmiot,
mimo że jest w pani posiadaniu,
jest obecnie zarejestrowany na zmarłego George’a Wilkinsa,
którego według pani zamordowano.
Wypadki się zdarzają.
Szeryf Becker pomógł mi pojąć, że śmierć Wilkinsa nim była.
Dlatego chcę otworzyć śledztwo.
Żeby wiedzieć o tym, czego nie ma w katalogu.
Na przykład że pański bliski współpracownik
- był mordercą. - Pani szeryf.
Pani sędzio, mogę?
Proszę.
Kończmy już. Nie chcę przedzierać się przed tłum.
Śledztwo w sprawie reliktów to sprytny pomysł.
Zwłaszcza podczas Święta Przebaczenia ludzie będą skłonni oddawać rzeczy
bez groźby kary. Nie mam więc nic przeciwko,
o ile weźmie pani Paula.
Pewnie zna pani Pakt gorzej niż mój syn.
Potrzebny będzie specjalista, który stworzy listę
z każdym wykroczeniem i reliktem oraz nazwiskami posiadaczy.
Dobrze, oczywiście.
- Jaki plan? - Wracaj. Widzimy się za godzinę.
Posłuchaj. Sims się tym zainteresował,
więc Sądowi będą wszędzie cię obserwować.
Albo jego ludzie, albo przyjaciele Silosu. To może być ktokolwiek.
Chcesz tego czy nie, dziś będę z tobą cały czas.
Znam gościa złapanego za relikty. Ma wobec mnie dług.
Chodźmy.
- Noż kurwa. Kogo teraz zabiłem? - Mam pytanie o relikty.
Do kogoś pod tym adresem?
Wyjdzie pan czy mamy wejść?
Nie wiem, co mówił Marnes, ale jestem prosty.
Maluję ściany. To moja praca. Nie handluję nielegalnymi reliktami.
To kogo pytać o legalne?
Nie wiem.
Ja już nie handluję.
Zwłaszcza czymś takim.
Zegarkiem?
Działającym. A tyś to kto?
Starzy przynajmniej się przedstawiali.
Jestem Billings, nowy zastępca.
Mam to w dupie.
Nie wiem, czego pani ode mnie chce.
Czuję, że nieważne, co powiem, aresztuje mnie pani.
Nie w dniu święta.
Akurat. Jeśli nie dziś, to trafię na listę tego pachołka Sądowych. I wtedy co?
Będę sobie grzecznie przestrzegał prawa...
- Jak prosty człowiek. - Właśnie.
Ktoś zapuka do drzwi. Albo nawet nie.
Może przyjdzie szeryfka z łomem i wywali mnie za coś, czego nie zrobiłem.
- Więc nie. Nie znam nikogo. - Wie pan co?
To dzięki tej szeryfce pan nie siedzi.
I widzę, że pani tego żałuje.
Nie chodzi o pana. Sprawdzamy relikty.
To dziwne, że sprawdza pani relikty, używając właśnie tego zegarka.
Jest na pani ręce, a nie z dowodami,
czyli ma dla pani znaczenie osobiste.
A z doświadczenia wiem, że stróże prawa działający z powodów osobistych
zwykle narażają innych na krzywdę.
To dostaniemy nazwisko czy wychodzimy z pańskim?
Pański wybór.
To może tak.
Da mi pani zegarek, spróbuję go sprzedać, a jeśli mi się uda,
podam pani nazwisko nabywcy.
To może tak.
Cholera. Pani szeryf.
No dobra. Przestańcie tu z Holstonem Juniorem przychodzić, dobra?
Przy pańskim mieszkaniu jest sporo miejsca.
Akurat na dwa łóżka.
Możemy się rozgościć.
- Przenieść. - Wracać codziennie?
- Tak. - Chyba że poda pan nazwisko.
Mogę podać tylko jedno nazwisko, nie rujnując sobie przy tym życia.
- Jako malarza? - Nie.
Jako człowieka, którego rodzinę zniszczyło to jebane gówno.
Ma pan długopis?
DOZOWNIK, ZABAWKA
SPRZED SILOSU NIEZNANE MIEJSCE
Odwiedźcie innych. Celebrujemy jedność, rodzinę i przyjaciół.
Wesołego Święta Przebaczenia.
Odwiedźcie innych. Wesołego Święta Przebaczenia.
Ludzie zostawiają po sobie ślady.
Historia to po prostu ślady wielu ludzi na przestrzeni bardzo długiego czasu.
Od koszuli na moich plecach po buty na naszych nogach.
Gdybyśmy chcieli, moglibyśmy ustalić, gdzie dokładnie została uszyta,
- albo kto ją ostatnio nosił. - Serio?
- Konkretnie tą? - Tak. Konkretnie tą.
- Chcesz herbaty? - Tak, poproszę.
Sorry. Mów dalej.
- To fascynujące, nie? - Tak, bardzo.
- Nie doceniasz tego? - Doceniam.
Nigdy nie myślisz o świecie poza Silosem?
Nie. Kiedy miałabym na to czas?
Nawet teraz się martwię, że jakiś idiota dokręca złe śruby
albo zawór ciśnieniowy.
Widzisz moją piękną twarz i myślisz o śrubach ciśnieniowych.
- Zaworach ciśnieniowych. - Jasne.
Tak, bo twoja twarz je przypomina.
O tym pewnie marzą w Wydziale Mechanicznym.
- O zaworach. - Tak?
Zdecydowanie.
Kiedy ty marzysz tu o swoim świecie poza światem...
- To ty pokazałaś mi to miejsce. - Tak.
Ale to ja w Wydziale Mechanicznym utrzymuję marzycieli przy życiu.
Tak?
Tak.
Bo to dzięki mnie wszystko działa.
- To musiało zająć ci wiele godzin. - Tak. Czas, którego nie mam.
Więc...
dlaczego?
Bo kiedy mówisz o tych rzeczach,
coś się w tobie zapala i widzę to na twojej twarzy.
A nieczęsto widzę to u ludzi.
No i czymkolwiek jest to uczucie,
kiedy ty je czujesz, to ja też.
Nie tylko tutaj.
Ale... później też.
To...
Chcę powiedzieć, że naprawiłam go dla siebie,
bo lubię czuć się tak, jak się czuję, kiedy ty się tak czujesz.
Jak ci się to udało?
Było łatwo. Zrobiłam sobie narzędzia.
- Zrobiłaś narzędzia? - Tak.
Juliette Nichols,
jesteś naprawdę...
Dobrze, ale...
...niezwykła.
Wiem.
Już wkrótce, kochanie.
Regina Jackson?
Proszę wejść.
Nie sądziłam, że go jeszcze zobaczę.
Słucham?
Ten zegarek.
Zna go pani?
Oczywiście. Należał do mojego chłopaka.
NIELEGALNE
ZAPIS PRZESŁUCHANIA
PRZENIESIONY DO WYDZIAŁU MECHANICZNEGO
To co tam u George’a?
Nie żyje.
Spadł ze schodów parę miesięcy temu.
Znaliście go czy po prostu znaleźliście zegarek?
Pracowałam z nim, zanim zostałam szeryfką.
- U Mechaników? - Tak.
Posiada pani jakieś relikty? Legalne...
Właśnie tam się ostatnio przenosił.
Do nowego etapu.
Do nowej osoby.
Nie, nie mam żadnych reliktów. Już nie.
Te, które miałam, a było ich sporo, zdobywałam dla niego.
Ktoś podał moje nazwisko?
To się często zdarza.
Ale nie handluję reliktami. Kupowałam je dla George’a.
Pochodzę z dużej rodziny. Wiele ciotek, wujków, kuzynów.
Uznał, że to usprawiedliwi zakupy, gdyby Sądowi chcieli to sprawdzić.
Nie miał nikogo, więc używał do tego mnie.
- Były legalne czy... - Związek był usankcjonowany?
George w takie nie wchodził.
I każdy głupi widział, że to nie jest facet na zawsze.
Legalne? Chyba tak. Ale skąd to wiadomo?
Można spytać.
Miałam pójść na policję
i spytać, czy przedmiot, który posiadam, jest nielegalny?
Tylko ułatwiłabym im sprawę.
Odzywał się albo przychodził po tym, kiedy przeniósł się do Mechaników?
Zadaje pani dużo pytań.
Proszę posłuchać.
George poszedł odkrywać, jak to nazywał, „wielkie tajemnice”.
Nielegalne tajemnice.
Dostał już ode mnie to, czego potrzebował, więc odszedł.
Szukał pewnie kogoś nowego, kto mógłby mu tam pomóc.
Jakie nielegalne tajemnice?
Przerabiałam to już wiele razy z Sądowymi.
Moje ciotki i wujkowie też.
George i relikty dużo mnie kosztowali.
Stracił swoją rodzinę, a i tak odizolował mnie od mojej.
Miał gadane.
Dziękujemy, pani Jackson.
- Jeśli ma pani jakieś pytania... - Mam.
Kiedy powiedział, że panią kocha, uwierzyła mu pani?
Dziękuję.
Ta kobieta jest stuknięta. Jej mieszkanie jest jak graciarnia.
I ten smród kociej karmy.
Wszystko w porządku?
Tak, w najlepszym.
PRAWDA
Proszę wyjść.
No już.
Przesłuchanie tajnego informatora
wskazuje, że relikt, który przyniosła pani wcześniej,
był nielegalną własnością
należącą do pani współpracownika, George’a Wilkinsa.
Nie rozumiem.
Według akt Wydziału Sądowego
przed śmiercią Wilkinsa przeszukano jego mieszkanie.
Nie znaleziono niczego.
Ale wczoraj
relikt Wilkinsa w tajemniczy sposób pojawił się u Trumbulla
w wyniku pani poszukiwań.
Pierwszy raz zobaczyłam go u niego wczoraj,
- kiedy pokazał mi go Billings. - Chwila...
George i ja byliśmy przyjaciółmi. Poza tym zegarkiem...
Poza nim?
...nigdy niczego mi nie dał,
a już na pewno nic tak niepoważnego.
Mam pytanie.
Do pana Simsa.
Kiedy Sądowi przeszukiwali mieszkanie Wilkinsa,
czy Trumbull był członkiem tamtej ekipy?
Panie burmistrzu, jej skład jest ściśle tajny.
Wie pan o tym.
Nie mam obowiązku podawać tej informacji
ani pani szeryf, ani burmistrzowi.
Ale gdyby był jej członkiem,
czy istnieje choćby mała możliwość,
że uznał relikt za nieszkodliwy okaz i postanowił go sobie wziąć?
Mam rozważyć tę hipotezę?
- Nie zamierzam. - Teoretycznie to możliwe, tak?
Czy w trakcie poszukiwań znaleźliście coś, co wyjaśniałoby,
czemu Trumbull chciałby zamordować Marnesa i Jahns?
- Nie. Jeszcze nie. Ale... - Nie. Wszyscy myślą,
że zmarli przez problemy z sercem wywołane marszem po Silosie.
Dalsze śledztwo ujawni prawdę, co może zdestabilizować sytuację.
Wiem, że nie każdy tak uważa,
ale według mnie niektórych tajemnic...
lepiej nie odkrywać.
Panie Sims.
Dzięki, że nie powiedziałeś o mnie i George’u.
Podrzuciłaś tamten relikt, żebym go znalazł?
Mogłem trafić do więzienia, a nawet czyszczenia.
Powstrzymałabym to.
Wspomniałaś o mnie od razu, kiedy cię oskarżyli.
Juliette, ja mam rodzinę. Żonę, dziecko.
Wiem, że popierający Sądowych zastępca, który przestrzega Paktu, może irytować.
Ale musisz być ze mną szczera.
Jakby zależało od tego nie tylko twoje, ale i moje życie.
Spróbuję.
- Spróbujesz? - Tak. Tyle mogę.
Jesteś szeryfką Silosu
i nie możesz być ze mną szczera?
Może George i ty idealnie do siebie pasowaliście.
- Chcesz szczerości? - Tak.
Twoje dłonie się trzęsą. Masz napady bólu.
Słuchaj...
Pod presją zaciskasz dłoń tak mocno, że prawie odpadają ci palce. Masz Syndrom.
I to ukrywasz. Więc jeśli przestrzegasz Paktu,
to wiesz, że to przestępstwo.
- Wiem. - I według Paktu
nie możesz pracować w organach władzy,
mieć dostępu do broni,
zatrzymywać przestępców, a nawet pełnić stanowiska zastępcy.
Można coś z tym zrobić.
Ale nie to, co robisz teraz.
- Zarzuciłeś mi oszustwo. - Nie.
- Nie? - Nie.
Poprosiłem cię, żebyś była szczera,
a przynajmniej mnie nie wrabiała.
Wszyscy mówią, że Holston i Marnes byli zgranym duetem,
bo nawzajem o siebie dbali.
I jak skończyli?
Dobranoc.
Szlag.
Wesołego Święta.
Wesołego Święta Przebaczenia.
Jak ci minął dzień?
Miewałam lepsze.
Dziś nie ma świateł?
Kiedy byłem mały, moja mama powtarzała mi,
żebym nie spisywał dnia na straty, nawet wieczorem, bo...
Mówiła, że cały dzień może uratować jeden uśmiech.
Nigdy nie miałeś dziewczyny, nie?
Mnóstwo.
Ani jednej.
Na pęczki.
Na co drugim poziomie mam jakąś przyjaciółkę.
Właśnie. Widzisz?
Co widzę?
Uśmiech. Jak mówiła mama.
Nie śmiałam się z tobą, tylko z ciebie.
Mimo wszystko.
Nie masz dziś swojej tabliczki.
Pracownik stołówki powiedział mi,
że dziś będzie pochmurnie, więc...
A mimo to przyszedłeś?
Tak, żeby spotkać się z tobą.
Rany, to okropne.
To dobry tekst.
Myślałam, że gorzej być nie może, a jednak.
Wciąż się uśmiechasz, więc co mi tam.
Dobra... Trzymaj się.
Zobaczymy się jutro?
Skarbie?
Kto to przyszedł?
O Boże.
- Cześć. - Hej.
No proszę.
Jak ci minął dzień? Tatuś cię kocha.
Dobrze się czujesz? Twoje ręce.
- Tak, dobrze. - Usiądź.
Proszę, usiądź.
Zdejmij koszulę. Zjadłeś ten imbir, który ci dałam?
Nie mogłem.
Nie byłem ani chwili sam.
Cały dzień byłeś z nią?
W końcu ci zaufała?
To raczej nie w jej stylu.
Zmieni zdanie. Powinna być wdzięczna, że cię ma.
Kochanie, czy to już?
Słucham?
Widziałaś oznaki u Claire?
Wiesz, że to tak nie działa.
To, że ty to masz, nie znaczy, że ona też.
Ale się martwię.
Wiem.
Ale na razie martwmy się o to, żeby ci się polepszyło
i żebyś mógł zasnąć.
Kath.
- Skarbie, nie musisz... - Jestem wdzięczny, że was mam.
Nie wyobrażam sobie życia w Silosie, gdybym był sam.
George?
Jaka jest wielka tajemnica?
Jest ich wiele.
Co jest na zewnątrz?
Co jest poza polem widzenia czujnika?
Dlaczego tu jesteśmy?
Od kiedy tu jesteśmy?
Ile czasu nam zostało?
Ale jaka jest największa?
A jeśli wszystko, co uważasz za prawdę,
wszystko, co mówili ci ludzie, których kochasz...
jest tak naprawdę jednym wielkim kłamstwem?
Walk?
Hej, już późno.
Tak, jest bardzo cicho.
Pora wrócić do domu.
Tak?
Tak. Rano zrobię to, co radziłaś.
Oddam odznakę i zrezygnuję.
Czyli odkryłaś, co się stało?
Nie. Mam to w dupie.
Osoba, dla której to robiłam, okazała się tego niewarta, więc...
Więc przeniosłaś się na górę dla niego
czy dlatego, że tak należało?
Cholera, on nie żyje. Nie prosił cię, żebyś się przenosiła.
To strata czasu.
Czasu?
Nic nie wiesz o czasie.
Tak ci się tylko wydaje.
Bo masz przed sobą o wiele więcej niż za sobą.
Czas dla ciebie to tylko idea.
Dla mnie to lata spędzone w zamknięciu ze wspomnieniami.
Wszyscy przyjaciele i ukochani są gdzieś tam,
po drugiej stronie.
Porozmawiamy o czasie,
kiedy nie będziesz potrafiła stąd wyjść.
Kiedy sekundy zmienią się w lata.
Nie jest tym, za kogo go miałam.
A kim ty jesteś?
Zabito twojego ukochanego,
a teraz mówisz, że to strata czasu dowiedzieć się dlaczego?
Nie wiem, co się stało,
ale odchodząc stąd, postąpiłaś słusznie z powodu miłości.
A teraz poddajesz się z powodu gniewu?
Na mnie zadziałał tak strach.
I to jest strata czasu.
Możesz przyjść i do mnie dołączyć.
Albo możesz tam zostać,
odpuścić to, z czym się zmagasz, i dokończyć zadanie.
To twój wybór.
Tym razem będziesz ze mną szczera.
A nie byłam?
To ty byłaś informatorką, która wydała George’a.
To ty powiedziałaś Sądowym o dysku. To przez ciebie George nie żyje. Regina!
- Daj mi chwilę. - Chwilę?
Przychodzisz
- i oskarżasz mnie o zdradę. - Powiedziałaś Sądowym.
- Nie im. - Nie?
Sądowi przychodzą w dzień. Zadają łatwe pytania.
Ale ten, który wie wszystko, przychodzi w nocy.
Co? O co ci...
Raz się obudziłam i był w mojej sypialni. Nic nie widziałam. Odłączył lampę.
Kazał mi się nie ruszać
i wszystko mu powiedzieć.
- Wydać wszystkich, nie tylko George’a. - Regina, co ty...
Za każdy brak odpowiedzi groził dwóm moim bliskim.
Dwóm moim bliskim. Przyjaciołom, rodzinie.
Kiedy wychodziłam,
pojawiał się w nocy przy moim łóżku
i recytował nazwiska tych, z którymi w tym dniu rozmawiałam.
Wszystkich.
Jeśli miałam gości...
Zamontowałam je, żeby blokować dźwięk. Nie wiem, czy to działa.
- Nawet z nimi może mnie słyszeć. - Kto?
Regina, o kim ty mówisz?
Wiedzą, jak cię dopaść. Wiedzą, czego się boisz.
Moja matka...
za każde podane nazwisko dostawała dodatkowy dzień poza kopalnią.
Więc tak, podałam nazwisko każdego znanego mi handlarza reliktów.
Dlatego Kennedy podał mi twoje. Bo wiedział, że Sądowi je mają.
Liczę, że wszyscy wiedzą i mnie zostawią.
- Ale jeśli George był ci bliski... - Myślał tylko o sobie.
George nie żyje, bo podałaś jego nazwisko.
Nie żyje, bo nie oddał dysku.
Ten pieprzony dysk.
- Regina, co na nim jest? - Nie pytaj.
Co jest na dysku?
Nie widziałam.
Nigdy mu na mnie nie zależało.
Użył mnie, żebym go zdobyła.
Z tobą też pewnie udawał, żeby zdobyć to, czego chciał.
Nie dałam mu go.
Wtedy dał mi coś swojej matki.
Jedyne, co po niej miał.
Co ci dał?
Te obiekty, te przedmioty, wszystkie te...
rzeczy.
Przez to wszystko nie mam niczego.
Nie mam nikogo.
Dysk... na pewno zniszczono,
więc raczej nie będą cię już niepokoić.
Ja też nie, więc...
Co George oddał za dysk?
Mówiłaś, że coś ci dał.
Co to jest?
Wszystko.
Raczej nie wiedzą, że istnieje.
Przeszukują moje mieszkanie,
sprawdzają pod matą, ale odrzucają to na bok.
Co to jest?
Prezent od matki George’a, który dostał od swojej ciotki, Glorii.
Przekazywano go i ukrywano z pokolenia na pokolenie.
To sprzed buntu?
Sprzed Silosu. Kiedy nie było powodu do kłamstw.
Kiedy to zobaczysz, nie mów nic na głos.
Żeby nie usłyszeli.
Możesz przez to zginąć.
PRZYGODY W GEORGII PRZEWODNIK DLA DZIECI
LAS PAŃSTWOWY CZTERY FANTASTYCZNE FAKTY
Musisz go obudzić.
Ale jest środek nocy.
Wiem, ale musi to zobaczyć.
Już.
Napisy: Marzena Falkowska