Ścigamy się.
Mamusiu, gdzie on się kończy?
Nie kończy się.
Gloria.
Nie.
Muszę... muszę wrócić.
Chwila.
Gdzie...
Gdzie jest woda?
O tutaj.
Opuściliśmy dawkę.
To wszystko.
Muszę ich znaleźć.
Już dobrze.
Wszystko w porządku.
PRZYGODY W GEORGII PRZEWODNIK DLA DZIECI
IMIĘ I NAZWISKO PRZESŁUCHANEJ
MIEJSCE PRZESŁUCHANIA
Bierze ją ze sobą.
Wysyłamy kogoś?
Nie. Zostawcie to.
Na pewno?
Obserwujcie ją.
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK SILOS
SILOS
WYDZIAŁ MEDYCZNY DORADCZYNI DS. PŁODNOŚCI
Dobry.
Jak dziecko?
Dobrze.
Masz wiadomości.
Przeprosiny od konserwatorów.
Za co?
Zbili twój wazon i zabrali go do naprawy.
Po co w ogóle u mnie byli?
Nie wiem, jak jest na dole,
ale tu nie kwestionujemy ich procedur, chyba że chcemy mieć zepsutą toaletę.
Na dole sami wszystko naprawiamy. Wychodzę na trochę.
I nie powiesz mi dokąd.
Muszę coś załatwić na środkowych poziomach.
Jest inna wiadomość.
„Burmistrz prosi o poranne spotkanie z panią szeryf.
Proszę potwierdzić odbiór”.
- Potwierdzam. - Czyli mam przekazać, że idziesz?
Przekaż, że muszę to przełożyć.
Zignorujesz burmistrza dzień po święcie, kiedy wszyscy są nerwowi.
Nie martwię się o niego ani o ciebie. Możesz potrzymać wartę.
Karins do Billingsa. Słyszysz?
Odpowiedz.
Billings.
OPIEKA DŁUGOTERMINOWA
- Słucham. - Szukam Glorii Hildebrandt.
- Jest tu? - Przykro mi.
Nie mam prawa udzielać informacji.
Nie... Dlaczego?
- Jak mówiłam, nie mam prawa. - No tak. Widzi to pani? To...
Chwila.
To daje mi prawo do tej informacji, tak?
- Jest tu czy nie? - Tak, pani szeryf.
Super. Chcę jej zadać parę pytań.
Zaprowadzę panią, ale proszę się przygotować.
Na co?
Może nie uzyskać pani potrzebnych odpowiedzi.
Gloria, ktoś do ciebie.
Jestem szeryfką.
Znalazłam ich.
Cierpi na halucynacje.
To objaw jej choroby, otępienia naczyniowego.
Tam, gdzie ich zostawiłam, nad wodą.
Jaką wodą?
Lepiej jej nie męczyć.
Wodą, o której nie chcą, żebyśmy wiedzieli.
Denerwuje się i mówi od rzeczy.
- Chwila. - Próbujemy jej pomóc.
Chcę ją zabrać na spacer.
Gloria, chciałabyś pójść ze mną na spacer?
To niemożliwe. Nie ma prawa wychodzić.
- Przyznam je. - Nie może pani.
- Dostaliśmy rozkaz. - Od kogo?
Sędzi Meadows.
Jeśli to wszystko, powinna pani już iść.
Przepraszam, chciałam zgłosić przestępstwo.
Mój mąż zapomniał śniadania.
Obiecuję go pojmać, proszę pani.
O Boże.
Szlag.
- Jak się czujesz? - Lepiej.
Nie musiałaś przychodzić.
Chciałam jej pokazać, jak ważny jest tatuś.
- Chyba jej to nie imponuje. - Przynajmniej nie płacze.
Chciałam poznać szeryfkę. Gdzie jest?
Wiem tyle samo, co ty.
Nieważne.
Przyda mi się przerwa. Chcesz kawy?
Zawsze.
Chodź.
W razie czego będę w stołówce.
Szukam szeryfki.
- Nie ma jej. - To pilne.
Billings do szeryfki. Słyszysz?
Proszę pani.
Mówiłam już pani.
- Nie ma jej. - To gdzie jest?
Jak mówiłam, trzeba złożyć wniosek o spotkanie.
Nie muszę. Jestem szeryfką.
Wniosek jest częścią protokołu...
Mam w dupie protokół.
Jeśli jej nie ma, to poczekam.
- Zmarnuje pani tylko czas. - To nie pani problem.
Jest przeziębiona.
Kiedy wróci?
Kiedy jej się poprawi.
Wszyscy zastępcy na 26.
Sorry.
Powariowali.
- Opanujemy to. - Akurat.
Nichols, jeśli mnie słyszysz, przyjdź na 26.
Szlag.
Przepraszam.
Wydział szeryfa. Proszę zrobić przejście.
- Gdzie jest szeryfka? - Nie wiem.
Przepraszam, wydział szeryfa.
- Wydział szeryfa. - Proszę się odsunąć.
Próbuję przejść. Wydział szeryfa.
Przepraszam. Wydział szeryfa.
- Co się dzieje? - Jesteś.
- Gdzie byłaś? - Co się dzieje?
Trzeba było nie wyłączać radia.
Cholera.
- Zdemolowali bar na 26. - Kto?
Według właściciela grupa ze środka. Wczoraj przesadzili. Odmówił obsługi.
Kiedy przyszedł rano, wyciągnął wnioski.
Zanim dotarliśmy, cały poziom skakał sobie do gardeł.
Ludzie są przerażeni i wściekli. Potrzebują szeryfki.
- Billings. - Nie skończyłem.
Nie tylko dostałem łokciem w twarz.
Musiałem cię kryć, kiedy burmistrz spytał, czemu cię nie ma.
Skłamałem dla ciebie.
- Przepraszam. - Za późno na to.
Musisz się wreszcie przyznać.
Powiedz, czemu zaniedbujesz obowiązki i hańbisz tę odznakę.
- Bo będę musiał... - Wilkinsa zamordowano.
Co?
Tak jak Jahns, Marnesa i Trumbulla.
Trumbulla? Powiedziałaś sędzi, że skoczył.
Tak, bo to chciała usłyszeć.
Chcesz, żebym była szczera?
Nie mam pojęcia, co robię, rozumiesz?
Przyszłam tu dla George’a
i dowiedziałam się tylko, że człowiek, którego kochałam...
okłamał mnie i wykorzystał, a i tak chcę odkryć, czemu go zabito.
I ma to jakiś związek z Jahns, Marnesem,
powodem wyjścia Holstona, a wcześniej jego żony.
Czyli mam przymknąć oko,
kiedy będziesz iść tropem czterech morderstw i dwóch wyjść?
Tak.
Sprawa Wilkinsa była zamknięta.
Do czasu...
gdy znaleźliśmy jego relikt w mieszkaniu Trumbulla,
co ma związek z naszym szerszym śledztwem ws. reliktów.
Możemy to więc potraktować jako okazję, by ponownie otworzyć sprawę George’a.
Dziękuję.
Podziękuj Paktowi.
- I obiecaj, że pójdziesz do burmistrza. - Pójdę. Jutro z samego rana.
Lepiej idź do domu. Wyglądasz beznadziejnie.
Jeszcze jedno.
Wiesz, gdzie mieszka Meadows?
Spytałbym, po co ci to, ale coś mi mówi, że właśnie teraz powinienem przymknąć oko.
Poziom 15. Rząd menedżerski.
Chcesz się przypodobać? Codziennie przynoszą jej śniadanie.
Lubi bekon i jajka.
Przechodziłam i zobaczyłam na niebie światła.
Już ich nie ma.
Wciąż tam są, tylko się ukrywają.
Nie jesteś fanką grzybów, co?
Może i żyjemy pod ziemią, ale nie musimy ich jeść.
Myślę, że są dość smaczne.
Szanuję twoją opinię.
- Co robisz, kiedy nie jesteś tutaj? - Jestem analitykiem systemowym.
Pracujesz w IT?
Jakiekolwiek problemy masz z komputerem, zapewniam, że to nie moja wina.
Czyli znałeś burmistrza Hollanda, zanim został burmistrzem?
„Znałem” to za dużo powiedziane.
Pouczył mnie kiedyś,
jak prawidłowo odłączać toster w pokoju socjalnym...
Cały on.
- O tam. Patrz. - Gdzie?
Widzisz?
Myślę, że to jest tutaj,
co znaczy, że kolejne powinno być tam.
Ciekawe, od kiedy tam są.
Czy były tam zawsze, nawet wtedy,
kiedy ludzie żyli na zewnątrz.
Też się zastanawiam.
Zauważyłeś na niebie cokolwiek dziwnego poza światłami?
- To znaczy? - Jakąś wskazówkę
co do tego, jak tam jest?
Nie, ale...
Pewnego razu
zobaczyłem światło, które przemknęło po niebie i zniknęło.
- Przepraszam. - Czekaj.
Myślałem, że przez to,
- co wczoraj... - Nie szkodzi.
Pójdę już.
Nie trzeba. Wezmę to.
CENTRUM NAUK O KOSMOSIE
Mamy problem.
Słucham.
Dostałem pogróżkę.
- Co takiego? - Nie, to nie...
Załatwię ci ochronę.
Wiem, że za tym nie przepadasz,
ale musisz mnie wysłuchać.
Usiądź.
Kiedy Sims oskarżył cię o podrzucenie dowodu,
powiadomiono mnie, że sędzia Meadows była niezadowolona,
że interweniowałem w twojej sprawie.
Wysłała Simsa z ostrzeżeniem, że jeśli znów będę utrudniać jej pracę,
użyje jakiegoś kruczka w Pakcie, żeby usunąć mnie ze stanowiska.
Lata temu zdecydowałem, że nie będę wchodzić jej w drogę.
By zachować pracę.
Oczywiście.
Ale moja praca w IT to nie pierwsza lepsza praca.
Wiem, że według ciebie to dzięki generatorowi Silos działa...
Bo tak jest. Bez prądu nie mamy nic.
Liczy się sposób jego użycia.
Nawadnianie upraw, transmisja wiadomości, cyrkulacja powietrza.
Wszystkie te niewidzialne funkcje są kontrolowane przez serwery w IT.
Gdyby te serwery dostały się w niepowołane ręce,
żadna ilość prądu z generatora nie miałaby znaczenia.
Myślisz, że Meadows mogłaby przejąć serwery?
Wiem, że nie chcę czekać, żeby się dowiedzieć.
Musimy znaleźć coś, co pomoże nam otoczyć ją murem,
powstrzymać przed przekroczeniem granic.
Jest pewna sprawa, którą badam.
Mianowicie?
Pakt nie pozwala mi omawiać śledztw, które są w toku.
- Mówisz jak Billings. - Nie jest taki zły.
Jest twoim następcą.
Cokolwiek badasz,
mam nadzieję, że to rozgryziesz, zanim sędzia Meadows się ciebie pozbędzie.
Bo kiedy to zrobi,
żadne z nas nie będzie mogło jej powstrzymać.
Zostaw to, Carl.
To nie Carl.
Tu szeryfka. Przyniosłam pani śniadanie.
Proszę je zostawić.
Chcę zadać pani parę pytań.
Źle się czuję.
Na początku chcę spytać o politykę zamykania obywateli
i odurzania ich wbrew woli.
Nie spodziewałam się towarzystwa. Choruję.
Wiem. Tak powiedziała pani sekretarka.
Nie powstrzymało to pani przed naruszeniem mojej prywatności.
Spokojnie. Odzyska ją pani.
Kiedy tylko dowiem się, czemu więzicie Glorię Hildebrandt.
Kogo?
Doradczynię ds. płodności.
A, ją.
To dla jej dobra.
Odurzacie ją, bo myślicie, że to za jej namową Allison Becker wyszła.
- Nie wiem, skąd to pani bierze. - Z akt Glorii.
Powiedziała jej, że w Silosie nie chcą, żeby tacy jak ona mieli dzieci.
Chcę z nią pomówić.
W związku z czym?
Śledztwem w sprawie reliktów.
Od lat ją obserwujecie. Może coś wiedzieć.
Nie umie pani kłamać.
To proszę dać mi z nią porozmawiać.
- Nie bronię pani. - Jej mózg jest pełen leków.
Nie ma otępienia, tak jak pani przeziębienia.
Nie zadowala pani stanowisko szeryfki, do którego nie ma pani kwalifikacji,
- więc stawia pani diagnozy? - Pani mnie nie chce.
Ja chcę porozmawiać z Glorią, więc może zniesie pani ten medyczny nakaz,
a ja do końca tygodnia oddam odznakę.
Proszę wyjść, zanim wezmę ochronę z Wydziału Sądowego.
Proszę mi nie grozić Simsem. Złożyłam dobrą ofertę.
Zabiorę Glorię z Medycznego na parę godzin i wkrótce potem wrócę do Mechaników.
- To niemożliwe. - Wystarczy znieść nakaz.
Nie mogę.
Jest pani sędzią.
Powiedziałam, że nie mogę i nie jestem w stanie nic na to poradzić.
Musi pani przestać robić to, co pani robi.
Nie póki nie dowiem się, czego chcę.
- Nigdy na to nie pozwolą. - Kto nie pozwoli?
Kto?
Czyli tak to działa?
Mieszkanie, relikty...
Dostaje je pani za ciszę?
Nic dziwnego, że siedzi tu pani, pijąc te syropy.
Nic pani o mnie nie wie.
Proszę wyjść!
Zatrzymaj.
Nichols była u Hildebrandt w Medycznym?
- Wczoraj. - Pokaż mi.
Od kiedy tam są?
- Od wczoraj. - Trzeba było mówić.
Przepraszam. Wyślemy kogoś.
Jules?
Chcesz... wejść?
Przenieśli mnie tu po...
Jest małe, ale tylko tu sypiam.
Często myślałem o tym, co bym ci powiedział,
gdybyś wróciła.
A teraz nie wiem, od czego zacząć.
Nie martw się. Nie po to przyszłam. Mam prośbę, a potem sobie pójdę.
Nie chcę tego.
W Wydziale Medycznym jest pacjentka
i chcę, żebyś pomógł mi wyciągnąć ją stamtąd na godzinę-dwie.
Chwila, czekaj.
Myślę, że odurzają ją wbrew woli. Musi być świadoma, żebym poznała powód.
Nie możesz tak mówić.
To niebezpieczne. Nie mogę tego zrobić.
No tak. Powinnam była się domyślić, że nie pomożesz.
Czekaj.
Przepraszam. Nie słyszałam pana.
Przyszedłem tylko ograbić apteczkę.
- Pójdę po formularz. - To tylko dwie aspiryny.
Myślałem, że wytrzymam, ale mój ból głowy ma inne plany.
Idę już do domu.
Proszę je wziąć.
Dziękuję.
Gloria, słyszysz mnie?
Przyszedłem zabrać cię na spacer.
Masz ochotę odwiedzić noworodki?
Dzieci.
- Ktoś cię widział? - Chyba nie.
Jesteśmy już bezpieczni. Nie wiem czemu, ale tutaj nie słuchają.
Gloria, pamiętasz mnie? Jestem szeryfką. Poznałyśmy się wczoraj.
- Podali jej środek uspokajający. - Wiem.
Minie pięć albo sześć godzin, nim przestanie działać.
Musimy ją zawieźć,
- zanim przyjdzie pielęgniarz. - Kurwa.
Wiem, że jesteś sfrustrowana. Zatrzymaj się i głęboko odetchnij.
Nie mam pięciu lat. To nie działa.
Musimy coś zrobić. Możemy dać jej kawy?
Wstawić ją pod zimny prysznic?
To nie jest maszyna.
I tyle? Nawet nie spróbujesz?
Mogę dać jej coś, co odwróci działanie leku.
- Dopiero teraz mówisz? - To nie zawsze działa.
Mogą być skutki uboczne.
To oni jej to robią i muszę się dowiedzieć dlaczego.
Więc proszę cię.
Dobrze. Pójdę po parę rzeczy.
Gloria, słyszysz mnie?
Co się dzieje?
Tego się obawiałem.
- Co jej jest? - Szlag! Ma atak.
Jules, musisz mi pomóc.
- Spokojnie. Wiesz, co robić. - Dobrze.
Sto jeden. Sto dwa.
Sto trzy.
Sto cztery. Sto pięć.
Sto sześć. Sto siedem.
Sto osiem. Sto dziewięć.
Dziesięć.
Jedenaście. Dwanaście.
Ustępuje.
Dobrze z nią?
A z tobą?
Jasne. Wszystko gra.
Lepiej jej nie budzić.
To musi poczekać.
WOŹNY
Straciliśmy szeryfkę. Ostatnio wchodziła do Medycznego.
Myśleliśmy, że wraca do starszej kobiety, ale poszła tam, gdzie nie działa kamera.
- Nie wiedziałaby o tym. - Może trafiła przypadkiem.
Gdzie w Medycznym nie ma kamer?
Zabieramy je stamtąd od lat. Ostatnie poszły na wymianę zepsutych z 52.
Obserwujemy główne obszary Medycznego, ale...
Ale nikt nie ma pojęcia, gdzie może być? Nikt?
To bierzcie mapę i sprawdzajcie każdy pokój.
Co?
Pasuje ci ta odznaka.
Moja córka, szeryfka.
To nie na długo, więc...
O co tu chodzi, Jules?
Czemu mam ci mówić?
Potrzebuję kawy.
- Chcesz? - Nie. Dzięki.
Gdzie ja jestem?
Gloria?
Jesteś na oddziale noworodków.
- Dlaczego? - Jestem szeryfką.
Przywiozłam cię tu, bo muszę zadać ci parę pytań.
Nie jesteś szeryfką. On jest...
To był Holston. Holston Becker.
Wyszedł czyścić trzy lata po swojej żonie Allison.
Rozmawiałaś z nią o płodności.
Wiem, że trudno ci pamiętać,
ale musisz spróbować.
Rozmawiałyście o czymś jeszcze?
Jak się czuje?
Wciąż nie kojarzy. Kończy mi się czas i...
Gloria.
Jestem dr Nichols. Posłucham twojego serca, dobrze?
Nichols.
Znam cię.
- Czego ode mnie chcesz? - Spokojnie. To mój tata.
- Chce pomóc. - Pracuje dla nich.
- O co jej chodzi? - To on.
- Był moim lekarzem. - O co jej chodzi?
- Była twoją pacjentką? - To byłeś ty.
- Byłeś? - To był on.
Nie pa... To by było 40 lat temu.
- Nie pozwolił mi mieć dziecka. - Co? To prawda?
- To ty! - Jules...
- Już pamiętam. - Denerwujesz ją.
To nie ja jej to zrobiłem.
- Wyjdź stąd. - Nie chcę.
- Hej, Gloria. Popatrz na mnie. - Nie!
Już dobrze. Poszedł.
- Co to znaczy, że dla nich pracował? - Nie chcę tu być.
Już dobrze.
Posłuchaj. To oni ci to robią.
Odurzają cię, żebyś zapomniała.
Chcę zapomnieć. Nie chcę tu być.
Nie ufam ci.
Znasz to, prawda?
- Skąd to masz? - Należało do mojego znajomego, George’a.
- Podobno dostał to od ciebie. - Mały George?
To nie jemu to dałam, tylko jego matce.
- Nie pamiętam jej imienia. - Nie szkodzi.
- Była jedną z nas. - Jak to „jedną z nas”?
Nie znam cię i nie wiem, czego chcesz.
Słyszałaś o Strażnikach ognia?
Nie.
To dlatego, że się nas pozbyli.
- Kto? - Silos.
Zaczęli po buncie. Dodali coś do wody, żeby wspomnienia wyblakły.
Co?
Chcieli wymazać przeszłość i wszystkich, którzy chcieli ją zachować.
Nie rozumiem. Kim byli Strażnicy ognia?
Ludźmi, którzy walczyli. Przechowywali rzeczy, jak tę książkę.
Żeby zachować wspomnienia.
- Jesteś jedną z nich? - Byłam.
Dopóki nas nie zgasili.
Powiedziałaś, że mój tata nie pozwolił ci mieć dziecka.
- Chcieli, żebyśmy wymarli. - Co?
Myśleliśmy, że mamy szansę na rodzinę, ale nigdy jej nie mieliśmy.
Chwila. I lekarze o tym wiedzieli?
Musieli wiedzieć. Mówili, że usuwają środek antykoncepcyjny.
Ale to było kłamstwo.
Domyśliłam się po drugiej loterii.
Henry, mój mąż, nie był Strażnikiem ognia
i bardzo chciał mieć dzieci.
Ze mną nie miał szans,
a nie odszedłby, gdyby poznał prawdę, więc go odepchnęłam.
Spotkałam go kiedyś, kiedy był ze swoimi dziećmi.
Udał, że mnie nie zna.
Widząc, co nam odebrali, nie mogłam tego więcej robić.
Oddałam więc mój najcenniejszy relikt
ostatniej znanej mi Strażniczce ognia.
Czyli mamie George’a?
Tak. Miała na imię Anne. Zmarła niedługo potem.
Jej biedny synek nie miał nikogo.
Kiedy ostatnio go widziałaś? Mówił ci coś o dysku twardym?
Miałam go na oku, kiedy dorastał,
ale potem straciłam z nim kontakt.
Co u niego?
Kiedy?
W zeszłym roku.
Spadł ze schodów i nie był to wypadek.
To miejsce jest...
Może i mnie odurzają, ale przynajmniej mogę uciec.
Patrz na to.
Zaraz znajdę.
Woda.
To się nazywa ocean.
Wiele razy wyobrażałam sobie, że tam jestem,
ale nigdy nie będę wiedzieć, jak brzmiał ani jak pachniał.
Mogę je potrzymać?
Pewnie.
Witaj.
Jesteś córką Hanny Nichols.
Tak. Znałaś ją?
Pamiętam, że Anne mi o niej mówiła.
Mama George’a znała moją?
Pomagała twojej mamie przy czymś.
Nie pamiętam, co to było. Jakieś urządzenie powiększające.
Zawsze mnie dziwiło,
czemu kobiecie takiej jak Hanna Nichols pozwolili na dzieci.
Była Strażniczką ognia?
Dzieliła z nimi tę samą ciekawość.
Tego jednego nigdy z nas nie wyplenią.
Kiedy usłyszałam, co się z nią stało...
poczułam, że straciliśmy jedną z naszych.
- Jak się czuje? - Zabieram ją.
To nie jest bezpieczne.
Tobie na pewno nie zaufam w sprawie bezpieczeństwa.
Nigdy bym cię nie naraził.
Ale wmówiłeś swoim pacjentkom, że usunąłeś im środek antykoncepcyjny?
Nie miałem wyboru.
Chcąc pomagać ludziom...
Pomagać? Pomagasz tylko tym, którzy chcą ich selekcjonować.
Musisz zrozumieć. Nigdy nic mi o tym nie mówili.
Powiedzieli mi, że to niezbędne dla długoterminowego przetrwania,
by uniknąć chorób genetycznych.
Ale czemu okłamywałeś ludzi?
Czemu dawałeś im złudną nadzieję?
Nie przyszło ci na myśl, żeby to zakwestionować?
Oczywiście, że tak.
Zawsze się zastanawiałem, czy chcieli jakoś ukarać tych wybranych.
A jednak godziłeś się na wszystko?
Zadawanie pytań ma swoje konsekwencje.
Oboje o tym wiemy.
- Wiem, że według ciebie zdradziłem mamę. - Nie.
Najwyraźniej nie tylko ją zdradziłeś.
Szlag, widzę ją.
Hej, co się dzieje? Nic jej nie jest?
Znalazł ją na schodach jeden z zastępców.
Mówiliście, że do niej nie wróciła.
- Nie wróciła. - To jak to wyjaśnicie?
- Nie wiem. - Dowiedzcie się, skąd przyszły. Już!
I obserwujcie je!
Pani szeryf...
Odprowadzę ją i sporządzę raport.
Zaczekaj. Chcę się przejść.
- W porządku? - Chyba tak.
Mogę znowu ją zobaczyć?
Pewnie.
- Pilnuj jej. - Dobrze.
Moje kwiaty zniknęły.
Teraz pamiętam. Był tu szeryf Holston.
- Kiedy? - Nie wiem.
Niedawno. Straciłam rachubę.
Przyniósł kwiaty i postawił je tam.
- Przed lustrem? - Tak.
DWA RAZY WIĘCEJ KWIATÓW PRZY LUSTRZE
- Tego nigdy nie widziałam. - Może to chciał pani pokazać?
Nie wiem, co to.
Myślę, że widzą nas przez lustro.
- Dlatego postawił tam kwiaty. - Co?
Mają takie urządzenia, jak czujniki na zewnątrz,
i myślę, że nas obserwują.
Pamiętasz, czy mówił coś jeszcze, kiedy tu był?
Nie. Nie zabawił długo.
I większość czasu pracował nad tym otworem.
Zablokowała nam widok.
Co ona robi?
- Problem w tym, że mamy tylko dźwięk. - Nie.
Problem w tym, że wie o kamerach.
Co to jest? Co znalazłaś?
Wysłać oddział. Już!
Nie mogę zostać. Przyjdą tu.
- Jesteś teraz ostatnią Strażniczką ognia. - Nie.
Nie prosiłaś o to. To nie fair. Ale tak jest. To twoja odpowiedzialność.
- Nie. - Jeśli to zmarnujesz, prawda też umrze.
Muszę iść.
Czego oczekiwałaby po tobie mama?
- Chciałabym móc ją spytać, ale nie mogę. - To prawda. Ale wiesz, czemu się zabiła?
Gdzie ona jest?
Napisy: Marzena Falkowska