DETROIT - STANY ZJEDNOCZONE
MORZE KARAIBSKIE - WENEZUELA GUJANA - BOGOTA - KOLUMBIA - PERU
PEKIN - CHINY - CHONGQING
UŁAN BATOR - MONGOLIA
MORZE KASPIJSKIE - GRUZJA - TBILISI AZERBEJDŻAN - BAKU
PARYŻ - FRANCJA - BOURG-SAINT-MAURICE
WIELKA BRYTANIA - OXFORDSHIRE - LONDYN
WALIA - LONDYN
SZKOCJA
SZWECJA - OSLO - SZTOKHOLM
Witajcie!
Witam!
Dzień dobry!
I jeszcze raz!
Dziękuję bardzo.
Dziękujemy!
Bardzo wszystkim dziękujemy.
Dziękuję.
Witajcie! W dzisiejszym wyjątkowo monotematycznym odcinku...
Spacer Neila Armstronga po Księżycu.
Wkurzeni cykliści.
Wyrzucam z wozu bagietę.
To jeszcze przed nami.
Zaczynamy od Astona Martina, właśnie zaprezentowali nowe auto.
Opowie nam o nim Richard Hammond.
To nowy Vantage z jednostką V8.
Nie jest chyba najbrzydszy?
Nie jestem przekonany do tego koloru,
zmartwiłbym się, gdyby moje siki były tej barwy,
ale sama stylistyka jest zachwycająca.
To jeden z tych supersamochodów,
przy których opadają szczęki i błyskają flesze telefonów.
I jest to najmniejszy, najwyrazistszy, najbardziej sportowy wóz z oferty Astona.
Jest też szybki.
Rozpęd od zera do setki zajmuje mu 3,5 sekundy.
Nie upokorzy cię więc Porsche 911 Carrera.
Prędkość maksymalna to 313 km/h.
I jeszcze jedno.
Astony zawsze były piękne i szybkie.
Gdy buduje się wóz sportowy, to akurat najłatwiejsze.
Problemy zaczynały się pod maską, w mniej widocznych zakamarkach auta.
Poprzednie modele pozostawiały tam nieco do życzenia.
Niestety producent nigdy nie miał tej skali środków ani kadry
co Porsche czy Ferrari, co daje się odczuć w ich autach.
Ich samochody nie były tak dopracowane jak ich konkurentów.
A w związku z tym sprzedają je głównie
ludziom kierującym się przede wszystkim emocjami.
Serce podpowiada im: „Chcę astona”,
nawet jeśli rozum mówi: „Te drzwi są niedopasowane”.
Ale to rok 2018.
Dobry wygląd i prędkość to za mało, jeśli maszyna rozlatuje się w rękach.
To auto nie może się dobrze prowadzić „jak na astona”.
Nie może być dobrze wykonane „jak na astona”.
Musi być dobre i tyle.
Zacznijmy od kabiny.
To w niej najłatwiej dostrzec kompromisy.
A są tu same dobre rzeczy.
Całe wnętrze zostało odnowione.
To nie ulepszone pozostałości poprzedniego modelu.
I wszystko ze sobą współgra.
Czego należy się spodziewać po samochodzie za 121 000 funtów.
Elektryczna regulacja wysokości fotela
zapewnia najniższe ustawienie, z jakim się dotąd spotkałem.
Nie uważam się za wysokiego faceta, ale tu jest naprawdę nisko.
Czuję się jak siedmiolatek.
I w końcu silnik. Czterolitrowa V8.
Doładowanie sekwencyjne. Jednostka generuje 510 koni mechanicznych i jest...
produkowana w Niemczech. Dokładnie przez oddział AMG Mercedesa.
Tak, to sprawi, że zwolennicy brexitu
zakrztuszą się piwem. Ale spójrzmy na to w ten sposób.
Po co marnować kasę na budowę niezłego silnika,
kiedy możesz kupić znakomity.
Poza tym umieszczono tu tabliczkę:
„Silnik sprawdził człowiek Astona Martina”.
To pewnie po to, żeby ci nierozgarnięci inżynierowie z Niemiec
zrobili wszystko, jak należy.
Lecz choć Vantage ma płuca Mercedesa,
inżynierowie zadbali o to, by śpiewał on głosem Astona.
W AMG ten silnik nie wydaje takich dźwięków.
W merolu słychać tłuste basy.
Aston Martin dosypał trochę angielskiego żwiru do pieca.
Jest zgrabny, szybki, solidny i brzmi, jak należy.
A teraz najważniejszy test. Sprawdźmy, jak sobie radzi na zakrętach.
Na papierze wszystko wygląda obiecująco.
Zbudowano go na krótszej wersji podwozia,
tej z DB11. To również pierwszy aston martin
z elektronicznym dyferencjałem,
bardzo kosztowną, ale cenną bronią.
Zobaczmy więc, jak to wygląda.
Tak, to działa.
Panuje nad własną mocą.
Naprawdę.
Kalibrował go człowiek, który pracował przy zawieszeniach Lotusa.
I od razu da się to wyczuć.
Fantastycznie.
Wie, czym chce być.
Nie ma tu miękkiego trybu GT jak w DB11.
Podstawowe ustawienie to Sport.
A potem jest Sport Plus i Tor.
I tego oczekuję, to auto sportowe! Nie chcę ustawienia dla dziadków.
Super.
To jednak wciąż samochód niewielkiego angielskiego producenta.
Są więc i pewne mankamenty.
Widoczność nie jest najlepsza. Siedząc na miejscu kierowcy,
mam wrażenie, jakbym kierował autem z zatłoczonej windy.
Brakuje schowka z przodu.
Nie lubię dźwięku kierunkowskazów.
Brzmi jak keyboard Casio z lat 80.
Za dużo tu alcantary. Dopóki jest nowa, wszystko pięknie,
ale kupcie takie auto używane,
a poczujecie się, jakbyście używali cudzego ręcznika.
Jednak, ogólnie rzecz biorąc, to drobnostki.
Bo tak naprawdę Vantage to czysta frajda.
Przed laty można było kupić astona, pokochać go,
ale mieć jednak kompleks, że 911 to lepsze auto.
W nowym vantage'u nie odnosi się takiego wrażenia,
przestaje mieć to znaczenie.
Samochód nie jest świetny jak na Astona Martina,
jest po prostu świetny.
Dobra robota.
I dobry wóz.
Ja miałem dobrą widoczność.
Czyżby?
Naprawdę.
Zgadzam się co do tego. To znakomite auto,
ale muszę wspomnieć o jednym. Wiesz, że całe bebechy...
To robota Mercedesa.
Ale to technologia najnowszej generacji.
Wciąż jest lepsza niż to, co wpychał tam Aston.
-To prawda. -Co nie?
Zgoda. I jeszcze jedno. Byłeś zaskoczony,
-że ma silnik AMG. -Tak.
Pamiętaj, że V12, który montowali przez lata,
-był niemiecki. -Montowali je w Niemczech.
-Tak. -Czyli były niemieckie.
Nie!
Ważne to, gdzie je projektowano.
Ma rację.
Swoją autobiografię możesz wydrukować w Niemczech,
ale i tak byłaby tragiczna,
bo to ty ją stworzyłeś.
Trudno się nie zgodzić. Fakt.
Odłóżmy na bok, co jest niemieckie, a co nie.
Chodzi o to, że w przeciwieństwie do poprzednika
to nie tylko ładne cacko.
To coś dużo więcej. Sprawdźmy jednak, jak Abbie
poradzi sobie w nim na Eboladrome.
I odjeżdża z lekkim buksowaniem.
Kołysze bioderkami, nabierając mocy, ale Abbie ma wszystko pod kontrolą
i zmierza w stronę Nieprostego.
Walczy dzielnie z tą dziwaczną kwadratową kierownicą
i wchodzi już w Twój Własny.
Czy to był pełny drift?
I jeszcze jeden, ostre przyhamowanie...
Zgrabny skręt. Szybko poszło.
Zrobiło się nieco groźnie,
cała moc turbosprężarek wypycha tył wozu.
Gdyby to była noc, byłoby kiepsko,
bo światła Vantage'a są fatalne.
Ale na prędkość nie ma co narzekać.
Szerokie wejście przy Domu Starszej Pani,
ale ładnie mieści się w dalszej części szykany.
I szybki dojazd do Stacji Pośredniej.
Zgrabne dohamowanie, dodanie gazu, została już tylko Owcza Łąka.
Jakoś udało się bez poślizgu. Meta!
Energetyczny przejazd!
-O tak. -Z werwą.
Jak wóz wyścigowy za dawnych lat.
Z gibaniem na boki.
-Jak ongiś. -To był dobry przejazd.
Sprawdźmy, gdzie uplasuje się na naszej tablicy.
Lecimy.
-Nieźle. -Spójrz.
Identyczny czas, co Porsche 911 GT3 RS.
A biorąc pod uwagę, że aston nie ma dużego spojlera
i stelażu z tyłu, to całkiem imponujące.
Nawet bardzo.
Ale to nic, nie jest szybszy od BMW M5!
Tak, ale to oznacza, że M5 jest naprawdę szybka.
Dosyć.
Zapomina się, jak bardzo.
Z całą pewnością. Czas jednak kupić dużą pakę gadulstwa
ze sklepiku dyskutantów
na Alei Pogawędki.
ALEJA POGAWĘDKI
-Pamiętam to. -Pamiętasz.
To mi się podobało.
Volkswagen zaprezentował nowy wyjątkowy samochód wyścigowy.
W pełni elektryczny napęd 4x4. Model nazwali I.D. R.
To jego zdjęcie.
Ciekawostka, podobno wytwarza
taką siłę odśrodkową, że kierowca może zostać zamroczony.
Czy to dobry pomysł? Auto, które powoduje utratę przytomności kierowcy.
Aż nie chce mi się wierzyć. Wiem, że Kimi Räikkönen traci świadomość,
ale zwykle już po wyścigu, gdy siedzi w barze.
-To się nie liczy. -Tak.
To już problem Kimiego.
Najgorsze, że to nie wina przeciążenia bocznego,
a kołysania z boku na bok.
-Właśnie. -Nie w tym problem.
Takie siły pojawiają się zwykłym aucie. Krew płynie tędy,
a siły mogą oddziaływać tak... Jestem gruby, ale chodzi o takie ruchy.
W swojej głowie
masz jedną stronę, która przysypia i gaśnie,
druga natomiast jest świadoma, bo wypełnia ją krew.
To nie wszystko. Z racji tego, że dwie strony głowy
reagują inaczej. Jadąc w tę stronę,
chcesz być precyzyjny jak naukowiec,
ale skręć w tę, a będziesz kreatywny.
„Chcę tylko malować”. Algebra. „Chcę tylko śpiewać”.
Komentatorzy sportów motorowych zawsze mówią:
„Ten wóz miał tu przeciążenie 5 g”.
-To przeciążenie boczne. -Właśnie.
To nie to samo 5 g, co w kabinie myśliwca,
kiedy krew spływa ci z czubka głowy
aż po same pięty, czyli kawał drogi.
Masz pustkę w głowie, dlatego właśnie odpływasz.
Otóż to. Krążyły plotki, że Douglas Bader mógł zataczać swoim hurricane'em
węższe pętle od pozostałych pilotów, bo nie miał nóg,
więc cała krew zostawała w korpusie.
-Nie wiedziałem. -Tak było.
To znaczy, że mu stawał?
Bo cała krew... Pytanie naukowe. Medyczne.
Racja.
Szła mu tam cała krew.
Podczas bitwy o Anglię miał ksywę Douglas Długas.
Mój drążek się złamał. A, to nie ten.
Uwielbiam walić do wroga.
Zmieniamy temat.
Zastanawiacie się pewnie, dlaczego nie pokazaliśmy dotąd Cullinana,
nowego, superluksusowego SUV-a ze stajni Rolls-Royce'a.
Otóż dlatego, że producent miał pewne wątpliwości, czy go wypożyczyć,
w obawie, że zjedziemy jego wygląd.
Co ich do tego skłoniło?
Bo go widzieli?
Mamy tutaj zdjęcie Cullinana. Proszę.
Darujcie.
To na pewno ciekawa propozycja.
Nie wątpię, że wóz świetnie się prowadzi i jest wygodny.
Jego wygląd odpycha.
-Tak. -O to właśnie chodzi.
Przemyślałem to sobie. Można mieć ochotę go kupić,
ale w którymś momencie trzeba wyjść z domu
i mu się bliżej przyjrzeć.
Pomyślałem, że można by wykopać tunel
pod piwnicą i wchodzić od dołu.
-Nie musiałbyś patrzeć. -Właśnie!
Chwila. Musiałbyś wyciąć dziurę w podłodze rolls-royce'a,
nikt na to nie pójdzie.
A gdyby wyposażyć go w taką magiczną szybę,
przez którą widać wszystko pod odpowiednim kątem...
Ale gdy się patrzy pod innym,
wszystko jest zamazane...
To nie wypali.
Skąd wiesz?
Bo mam właśnie taką szybę
w łazience w moim londyńskim mieszkaniu.
-Jasne. -Przez sześć lat
brałem prysznice przy oknie,
gruntownie myjąc swoje czułe rejony,
choć czasem pospiesznie.
I...
Myślą teraz: „Oby się tylko wygłupiał”.
Dzieli mnie sześć pięter od chodnika.
„Nie widzę go, więc nikt nie zobaczy mnie”.
Ale znajomy powiedział mi raz: „Wiesz, że widać cię
-„z ulicy?”. -O Boże.
Poważnie.
Ty nic nie widzisz?
O to chodzi.
Majster wstawił szybę odwrotnie?
-Na pewno. -Zrobił cię w konia.
Chyba jedyną odpowiedzią dla Rolls-Royce'a...
Moment. Coś usłyszałem... Tam jest telefon?
Miałeś udar. Znowu.
Słyszałem telefon. Chwila.
To mój budzik szkolny, przepraszam.
-To pani? -To mój budzik szkolny, przepraszam.
-Jaki budzik? -Szkolny.
Żeby odebrać dzieci ze szkoły.
No to jest... Co za wyrodna matka!
Panie i panowie, tak wygląda sztuka wychowania.
Miałem to właśnie powiedzieć. Wezwiemy opiekę społeczną.
W jakim wieku ma pani dzieci?
Jedenaście...
Na litość boską!
Nadal się nie ruszyła!
-Nic im nie będzie. -11, 9, 8 i 3.
Nie byłem aż tak ciekaw.
Wiemy, że nie są po trzydziestce. Tyle mi wystarczy.
Tymczasem...
Nie sądzę, że ta szyba by się sprawdziła.
Jedyną nadzieją Rolls-Royce'a w przypadku tego wozu
jest możliwość, że znajdą
sporo bogaczy bez krztyny gustu.
To ich jedyna szansa.
Ciekawe, gdzie znajdą takich ludzi.
Mamy hrabstwo Cheshire.
-Dubaj. -Solihull, Monako, Moskwa.
Beverly Hills.
-Sprzedadzą ich miliony. -Jak nic.
Murowany hit.
Jest pewien facet w Nottingham, buduje właśnie dom.
Powiedział planistom, że pusta przestrzeń przed domem
to lądowisko dla autonomicznego latającego wozu elektrycznego.
Czyli buduje lądowisko dla helikopterów.
Właściwie tak.
Chyba że ma zamiar lądować tam w nowym astonie martinie.
-Wygląda czadowo. -Nie, Hammond.
To nie latający samochód, to tylko projekt,
do niczego nie dojdzie.
Nie ma szans.
Nie, ale ktoś naprawdę stworzył latający wóz.
-Mam tu zdjęcie. -Praktyczny.
Przerażający, prawda?
A i tak nie możesz tym jechać drogą.
Gdyby pojechać nim do centrum, a ktoś trąciłby mu spód
składanego skrzydła, nie mógłby latać.
Nikt nie lata składanym samolotem.
Kiedy ci ludzie w końcu zrozumieją,
że latający wóz to samolot?
Bo jeśli wóz lata, po co miałby jeszcze gdzieś jeździć?
To bez sensu.
Albo jeszcze gorzej. Jedziesz nim, tracisz nieco cierpliwość na M25,
widząc przed sobą korek, więc postanawiasz rozłożyć skrzydła,
rozpędzić się do jakichś 250 km/h...
A policja: „Co pan, u diabła, wyrabia”?
-Pogadaliby sobie. -No raczej.
Poza tym musisz mieć licencję pilota,
a to zajmuje kilka miesięcy.
I musisz nauczyć się tego waszego bełkotu.
Mówisz o komunikacji w przestrzeni powietrznej.
Przecież wy nie mówicie po angielsku, gdy jesteście w górze.
To po prostu język,
którym sprawnie przekazujesz informacje.
A od czego jest alfabet?
Zawsze mówią: „Zgłoś się.
„Czy przekroczyłeś wektor alfa przy trzecim podejściu do czwórki...”
„Miałem się połączyć z wieżą i powiedzieć...”
To przestrzeń kontrolowana.
„Mówię morda, papiur, packa, Oskar”.
Po co zamieniacie litery na słowa?
Dla pewności, bo „P” i „B”
-w radiu brzmią tak samo. -Otóż to.
Dlatego nazywasz go zawsze bacanem?
Tak.
Teraz mamy jasność.
Opublikowano nowy raport, z którego wynika, że Szkoci
są najlepszymi kierowcami świata.
Gdyby się nad tym zastanowić, mają Jima Clarka, Jackiego Stewarta,
-Davida Coultharda... -Nie. Nie.
Franchittiego. Allana McNisha...
-Co? -Nie w tym sensie.
Chodzi o najbezpieczniejszych kierowców. To mieli na myśli.
Bezpieczni kierowcy nie są najlepsi.
W sumie są.
Nie są. Sam pomyśl. Gdyby to była prawda,
byłbym lepszym kierowcą od Jackiego Stewarta,
bo miałem mniej wypadków.
Czyli jestem lepszy?
-Z całą pewnością nie. -Właśnie.
W raporcie mówi się o tym, że 51% szkockich kierowców
nigdy nie miało wypadku. 51%.
To chyba nie najlepiej.
To znaczy, że 49% Szkotów miało wypadek.
Prawie połowa.
„Nigdy” to chyba przesada.
Nigdy. Kto nigdy nie miał wypadku?
To ciekawe... Naprawdę?
Jak długo jest pani kierowcą?
Od miesiąca.
Super.
Dobrze pani idzie!
Oby tak dalej!
Powodzenia.
Idzie jej lepiej niż tobie.
Niezły rekord.
Zdołałem pojeździć 36 godzin,
zanim zboczyłem z drogi bez kół w wozie.
Darujmy sobie. To nie poszło
zgodnie z moim planem.
Tym samym kończymy Aleję Pogawędki.
Tak.
Dziękuję bardzo.
Pięknie.
W tym roku przypada 50. rocznica pierwszych lądowań na Księżycu.
Pomyślałem, że warto spojrzeć dziennikarskim okiem
na tę historyczną misję.
James, to nie program o tym, co ci przychodzi do głowy.
Wiem, ale obiecuję, że w materiale będzie trochę aut.
Cierpliwości.
Wierzę, że ten naród powinien przed końcem dekady
wypełnić misję lądowania człowieka na Księżycu
i powrotu na Ziemię.
Kiedy prezydent Kennedy wygłosił te słowa w Kongresie w 1961 roku,
przyprawił naukowców z NASA o gigantyczny ból głowy.
Przybliżę wam nieco kontekst.
Kiedy Kennedy wygłaszał przemowę, doświadczenie USA w kosmosie
ograniczało się do 15-minutowego lotu suborbitalnego,
podczas którego statek kosmiczny wzniósł się na wysokość 190 km nad Ziemią.
PROJEKT APOLLO: LOT ZAŁOGOWY NA KSIĘŻYC
Dla porównania, podróż na Księżyc to dystans 383 000 kilometrów.
Nie istniała dotąd żadna rakieta, której moc pozwoliłaby
na tak odległy lot.
A nawet gdyby dotarli do celu,
ogromnym wyzwaniem było sprowadzenie ich z powrotem.
PARKING DLA ASTRONAUTÓW
Przypuśćmy, że ta piłka to kula ziemska.
Za Księżyc posłuży piłka bejsbolowa oddalona o siedem metrów.
Znajduje się tam. Wszystkie misje kosmiczne,
które miały dotąd miejsce, w tym wszystkie kapsuły Mercury
czy radzieckie statki, dotyczyły tego obszaru.
Grubość tej kartki papieru
przedstawia korytarz, którym astronauci muszą lecieć,
by powrócić bezpiecznie na Ziemię.
Do wszelkich koniecznych obliczeń przydałby się komputer pokładowy.
Sęk w tym, że ówczesne komputery były tak wielkie i prymitywne,
że zajmowały całe budynki.
Prezydent USA chciał, by wszystko udało się w ciągu dekady.
Ludzie myśleli, że zwariował.
Jednak największe mózgi NASA wytężały się i przez całe lata 60.
rozwijano oraz testowano tam rakietę i technologie
niezbędne do realizacji tego gigantycznego zadania.
Niestety maszyny to nie wszystko.
Równie ważnym ogniwem byli sami astronauci.
Należeli do szczególnego rodzaju.
Byli pilotami myśliwców i oblatywaczami,
mieli doświadczenie w poruszaniu się z dużą prędkością.
Docieramy do wątku o samochodach.
Jeśli chodzi o poruszanie się po powierzchni Ziemi,
był tylko jeden ulubiony samochód astronautów.
Corvette. Czołowe auto sportowe USA.
Wielka miłość między amerykańskimi astronautami
a Corvettą rozpoczęła się od Alana Sheparda,
pierwszego Amerykanina, który w 1961 roku znalazł się w kosmosie.
Po powrocie na Ziemię dostał w prezencie
corvettę od General Motors.
Taki medal za zasługi dla kraju.
Mimo że Shepardowi pozwolono
na uroczyste powitanie w corvecie przed Amerykanami,
NASA traktowała astronautów jak pracowników rządowych,
dlatego nie mogli przyjmować takich prezentów.
CENTRUM KOSMICZNE IM. JOHNA F. KENNEDY'EGO
Dlatego przedsiębiorczy diler corvett z okolicy centrum kosmicznego na Florydzie
wpadł na sprytny pomysł.
Zaproponował astronautom specjalną ofertę. Mogli wziąć auto
w leasing za niebotyczną sumę jednego dolara.
NASA nie mogła narzekać,
bo w ten sposób auta nie były darowizną. Trzeba było za nie zapłacić.
Astronauci z radością przyjęli ofertę.
Gus Grisson, drugi Amerykanin w kosmosie, kupił sobie jeden z nich.
Podobnie jak Gordon Cooper, facet tak wyluzowany, że usnął przy platformie,
oczekując na start rakiety.
Jim Lovell, autor słynnych słów
„Houston, mamy problem”, wypowiedzianych podczas misji Apollo 13...
On też należał do rodziny Corvette.
W latach 60. i 70. przylądek Kennedy'ego
zapełniły corvetty kosmonautów za jednego dolara.
Ale to święta trójca Sheparda, Coopera i Grissoma
była grupą prawdziwych maniaków aut.
Na szczęście dla nich okolicę centrum kosmicznego
przecina mnóstwo uroczych, szerokich, prostych dróg,
którymi inżynierowie NASA przewozili różne sprzęty. Czyli rakiety.
To jednak oznaczało, że ta trójka
znalazła się w raju.
Po pracy przyjeżdżali w takie miejsca
i urządzali szaleńcze wyścigi w swoich autach.
Potem je przerabiali i ścigali się dalej.
Gordo Cooper ponoć przystosował swój wóz, by mógł pędzić z prędkością 300 km/h,
pomagali nawet z Gusem Grissomem teamowi wyścigowemu
w wolne weekendy. Mieli słabość do samochodów.
Był też John Glenn, pierwszy Amerykanin,
który przemierzył orbitę okołoziemską.
PRZELOT ODRZUTOWCEM W CIĄGU 3 GODZIN I 23 MINUT
Jako pierwszy przeleciał też kontynent amerykański
w odrzutowcu.
Z pewnością był człowiekiem, który dopinał swego.
Jednak auto, którym jeździł, nie było tak sportowe jak Corvette.
Tak, John Glenn, rekordzista z odrzutowca
i pierwszy Amerykanin, który orbitował wokół Ziemi, jeździł tym wozem.
Oto Prinz.
Model stworzył nieistniejący od dawna niemiecki producent NSU,
i jest to miniaturowe, tanie auto.
Ma dwucylindrowy silnik o pojemności 600 cm sześciennych.
Osiąga setkę w 35 sekund.
Jednak Glennowi to nie przeszkadzało.
Mieszkał na wsi. Musiał dojeżdżać na przylądek Kennedy'ego
i potrzebował auta, które mało paliło.
Rozpędźmy się nieco i sprawdźmy, co się stanie.
Właśnie to.
WITAMY NA PLAŻY COCOA
O rany!
Czytałem szczegółowe relacje astronautów
na temat startów rakiet.
Mnóstwo hałasu, stukotu i uderzeń.
John Glenn był na to gotowy.
W 1969 roku, tuż przed końcem terminu Kennedy'ego,
NASA była gotowa na załogową misję lądowania na Księżycu.
Wybrano do niej Buzza Aldrina, który jeździł corvettą,
Neila Armstronga, który jeździł corvettą,
oraz Mike'a Collinsa, który jeździł garbusem.
Zapewne dlatego zostawili go w module dowodzenia,
nie pozwalając na spacer po powierzchni Księżyca.
Rakieta, która ich tam zabrała, Saturn V,
pozostaje do dzisiaj najbardziej złożoną maszyną świata.
Zbudowano ją z trzech milionów elementów,
a wszystkie z nich dostarczył, jak żartowali astronauci,
najtańszy z oferentów.
W pionie dorównywała 30-piętrowemu budynkowi.
Początek sekwencji startowej.
Sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, zero.
Wszystkie silniki działają. Start rozpoczęty.
Trzydzieści dwie minuty po dziewiątej. Apollo 11 startuje.
Podczas startu te pięć silników
generowało trzy i pół tysiąca ton ciągu.
Podczas pierwszej fazy lotu rakieta wytwarzała moc,
która starczyłaby do oświetlenia Nowego Jorku przez 75 minut.
Spalała paliwo z prędkością 20 ton na sekundę,
a dwie i pół minuty po starcie zużyła prawie wszystko.
Zostało go tylko tyle, by zabrać astronautów na Księżyc
i pozwolić im wrócić na Ziemię.
I mimo że 411 000 najtęższych umysłów USA
zajmowało się na okrągło ryzykownym zadaniem
wysłania załogi na Księżyc i sprowadzeniem ich na Ziemię,
NASA była ograniczona możliwościami ówczesnej technologii.
Jeśli macie forda fiestę,
system elektroniczny silnika
ma 10 000 większą moc obliczeniową niż system tej maszyny.
Orzeł, tu Houston. Mamy was. Słychać nas? Odbiór?
Głośno i wyraźnie.
Kiedy astronauci w końcu zbliżyli się do powierzchni Księżyca,
lądowanie nie obyło się bez problemów.
Kontrola lotu, podchodzimy do lądowania.
Wyznaczone miejsce było pełne kraterów.
Tu Houston. Możecie lądować.
Armstrong był zmuszony sterować ręcznie,
by znaleźć dogodniejsze miejsce do lądowania.
Cztery naprzód, schodzicie lekko w prawo.
Wyłączamy silniki.
Pełna automatyka. Ręczna kontrola silników wyłączona.
Słyszymy cię, Orzeł.
Houston, tu Baza Spokój. Orzeł wylądował.
Gdy w końcu wylądowali, zostało im paliwa na 20 sekund,
ale to nie miało znaczenia, bo wylądowali
na Księżycu.
To mały krok dla człowieka,
ale wielki skok dla ludzkości.
Na Ziemi witały go tłumy.
A kiedy Armstrong wrócił do domu, jak wielu innych astronautów
zamienił fotel statku kosmicznego na siedzenie corvetty.
A kiedy mówię corvetta,
mówię o tym egzemplarzu.
Właśnie tym. Należał do niego.
Ja cię kręcę.
Wjeżdżam na pas startowy promu kosmicznego.
Ma pięć kilometrów długości.
To wielkie ślady opon promu kosmicznego.
Ale to corvetta Neila Armstronga.
Dotykał tej kierownicy i patrzył na te przyrządy.
Nikt inny.
Neil Armstrong,
pierwszy człowiek, który postawił stopę na czymś innym niż Ziemia.
Ćwierć populacji świata oglądało go na żywo.
Gdy ostatni właściciel tego auta dowiedział się, do kogo należało,
postanowił go nie remontować. Zostawił wszystko w pierwotnej formie.
Dbał tylko o to, by było na chodzie. Dlatego nie zmienił lakieru.
Nie zmienił nic w kabinie. Zastał je właśnie w takim stanie.
Na masce widać patynę. Przy drzwiach widać pęknięcia.
Autentyczne.
Witaj, obrotomierzu. Neil Armstrong na ciebie patrzył, co?
Chyba nadlatuje Huey.
Oto Pan Huey z jego charakterystycznym hurkotem.
To są dźwięki z lat 60., prawda? Tamten
i głos Neila Armstronga dochodzący z Księżyca.
Chevrolet corvette Neila Armstronga.
Kocham go.
Co za zaszczyt.
Mógłbym wystartować i wylądować na tym pasie z sześć razy.
Z łatwością.
Dziękuję.
Chwila.
Co się dzieje z astronautami?
Nie latają już na Księżyc.
Nie. Kiedyś byli bożyszczami.
Sami pomyślcie. Wiecznie tylko jeździli swoimi corvettami
do centrum, chlali na umór, łapali choroby weneryczne.
Następnego ranka latali głową w dół w gwiezdnym myśliwcu.
Niedawno spotkałem jednego z nich, był pierwszym astronautą,
który przycumował promem do stacji kosmicznej.
I przyjechał na wywiad w kasztanowej toyocie camry.
A koszulkę polo miał wsadzoną w chinosy.
Ta uwaga o koszulce polo ma znaczenie?
To bardzo proste.
Spójrzcie na zdjęcia ze stacji kosmicznej.
Śledzę ich na Instagramie. Patrzcie.
Wyglądają jak ludzie
z firmy wynajmującej toi-toie.
Gdy masz rozmowę o pracę w NASA
i nie wjeżdżasz na ich parking corvettą na pełnym drifcie,
nie powinieneś dostać pracy.
Powinni pozbyć się matematyki z programu kosmicznego
i zastąpić ją gwiazdorstwem.
W kosmosie matematyka się trochę przydaje.
Bzdura. Mają być zabawni.
Myślisz o klaunach na kinderbalach.
Nie o astronautach.
Buzz Aldrin, gwiazdor, nosił koszule w ten sposób.
-Poznałem go. Miał świetną koszulę. -Właśnie.
Zabawny gość. Opowiem wam anegdotkę.
Drugi człowiek na Księżycu. Wspominałeś o nim.
Robili z nim wywiad wiele lat po lądowaniu na Księżycu.
Zdenerwowany młody dziennikarz i wywiad na żywo.
W reżyserce mówią: „Zaraz wchodzimy.
„Pięć, cztery...”.
Wtedy Aldrin mówi do dziennikarza:
„Tylko ani słowa o Księżycu”.
„To wszystko, co mam”.
„Nie mam pytań. Leżę i kwiczę”.
Zostawmy już kosmos. Zmieniamy temat.
Wpadłem któregoś dnia do biura
i powiedziałem im, że citroen c3 aircross,
którego testuję, jest bardzo dobry. Nie zgodzili się ze mną.
Bo nie jest.
Jest, i dlatego postanowiłem udowodnić to,
przeprowadzając jeden z gruntownych testów,
w którym omawiamy wszelkie aspekty, które mają znaczenie przy takich autach.
Chwila, to ma być jeden z tych głupich filmów,
w których robisz głupie testy, by sprawdzić, czy auto może
jechać szybciej od siebie samego?
Nie.
Oto i wspomniany samochód.
To hatchback z napędem na przednią oś mieszczący pięć osób.
Można go kupić już od 14 720 funtów i wygląda całkiem fajnie
dzięki pomarańczowym ornamentom.
Łatwo obserwuje się w nim drogę, bo szyby są ze szkła,
a elementy sterowania są wygodne, bo umieszczono je na desce rozdzielczej
albo kierownicy, a nie pod dywanikiem w bagażniku.
Możecie zastanawiać się jednak, co sprawia, że jest wyjątkowe.
Postanowiłem w związku z tym podzielić test na części,
aby odpowiedzieć na najważniejsze pytania.
CZY JEST SZYBSZE OD SIEBIE?
By to sprawdzić, przyjechaliśmy
na tor Millbrook Bowl w hrabstwie Bedfordshire.
Citroen twierdzi, że ten niewielki, trzycylindrowy silnik 1,2
w tej wersji Aircrossa ma turbodoładowanie,
dlatego zapewnia moc 128 koni mechanicznych.
A teraz pora sprawdzić, jaką wyciągnie prędkość maksymalną.
No to jazda.
Na pochylonej nawierzchni toru nie można jechać równie szybko,
co na prostej.
Miałem spytać Jamesa, dlaczego tak jest,
ale obawiałem się, że będzie wiedział,
więc nie zapytałem.
160 na godzinę. Zjeżdżam na piąty pas.
Pas Strachu.
180.
I chyba to wszystko. Jego maks to 185. Nie.
To auto stać na więcej.
Ustaliliśmy zatem,
że maksymalna prędkość tego auta na Millbrook Bowl
to 185 km/h,
a jak na praktyczny, wysoki, rodzinny SUV,
który spala 4,7 litra na 100 km przy normalnej jeździe, całkiem nieźle.
Da radę pojechać szybciej?
Dojechałem właśnie do kufra
bentleya bentaygi. Ten samochód
osiąga maksymalną prędkość 290 km/h.
Tworzy w tej chwili tunel aerodynamiczny,
a ja z niego korzystam.
To powinno mi pomóc. Sprawdźmy.
Bez problemów 185 na godzinę.
187.
189.
Zużywam też mniej paliwa, to sprzyja środowisku.
191, 193 km/h.
195.
Ja lecę!
198 kilometrów na godzinę!
Udowadniamy właśnie, że Citroen C3 Aircross
może być szybszy od siebie samego.
200!
Boże jedyny, to jak jazda w bluebirdzie.
Martwię się tylko, że właśnie zobaczyłem czarnego kota,
a kręcimy to w piątek trzynastego.
Dlatego wykaraskam się z tej groźnej sytuacji.
CZY ŁATWO SIĘ PARKUJE?
Jeśli luka jest krótsza niż aircross, wtedy nie.
Jeżeli jest jednak dłuższa, wtedy owszem.
Skoro to wyjaśniliśmy, czas przystąpić
do jednego z najważniejszych testów dla niewielkich aut.
CZY UCIĄGNIE STATEK O WYPORNOŚCI 13 000 TON?
By poznać odpowiedź, przyjechałem do portu w Southampton,
dlatego zostałem zmuszony założyć kask, w razie gdyby statek
wylądował mi na głowie.
Jak widać, niewielki samochód
został przytroczony do ogromnego transportowca.
Właśnie dostrzegłem, że ma twarz. Boaty McBoatface.
Wyzwanie, jakie postawiłem jednotonowemu C3,
to uciągnięcie statku o wyporności 13 000 ton
na odległość 25 metrów.
Powinienem wyjaśnić, że moi koledzy May i Hammond
uznali to za kretyński test.
Twierdzą, że Aircross rozwija tylko 151 obrotów na minutę,
a to nie wystarczy, by uciągnąć średniej wielkości dziecko.
Nie zgadzam się z tym.
Do dzieła!
Chryste, ta lina się rozciąga.
No nieźle.
Dlaczego się cofa?
Trochę mnie to martwi.
Czy ten statek... On się cofa.
Patrzcie!
On się wycofuje.
Sytuacja się komplikuje.
Gdy przywiązywaliśmy ponownie linę, myślałem, co poszło nie tak.
Czy on włączył wsteczny dla hecy?
Kapitan jest Grekiem.
Nie jesteśmy Niemcami, nie psujemy wam gospodarki.
Po umocowaniu liny zaczęliśmy test od nowa.
Jedziemy.
Poślizg sprzęgła.
To tylko sprzęgło.
Wyłączam kontrolę trakcji. To jedyne rozwiązanie.
Zaraz, statek się ruszył.
Za każdym pociągnięciem przesuwamy się coraz dalej.
Dawaj, Boaty. Ruszaj się, cholero.
Pogibam się na boki.
Cóż to za bestia!
Potęga Citroena.
To...
Boaty McBoatface, który uznaje porażkę.
Po rozwiązaniu tej zagadki pora na test praktyczności C3.
CZY DA RADĘ DZIECIOM ANGELINY JOLIE?
Dla jasności, to nie są prawdziwe dzieci Angeliny.
Są dużo tańsze. Poznajmy ich imiona.
-Najpierw ty. -Karton.
-Zadowolony Klient.
Zadowolony Klient.
-Koza. -Koza?
-Zwichnięty Łokieć. -Zwichnięty Łokieć.
Słucham?
Na pewno? Nie chcę źle go wymówić.
-A ty? -Vauxhall.
Vauxhall. Dobra, zobaczmy, ile z was zmieści się do citroena.
Gdzie mój pas?
Chwila, Vauxhall ma jakiś problem. O co chodzi?
-Nie ma pasa. -Jest.
Wcale nie!
Musi być tu pas.
O proszę. Gdzieś tutaj.
-Nie. -Musimy go znaleźć.
Kto będzie prowadził?
Pewnie twoja mama.
Tata został w domu, by pobyć z Francuzką.
Mój tata jest w Ameryce.
Twoim tatą jest Brad Pitt. Nie twój prawdziwy.
Kupili cię na jakimś targu.
Znalazłem! Spójrz.
To dziwne!
No już, Vauxhall. Usiądź porządnie.
Są w środku.
Dla was zabrakło miejsca. I tyle.
Mogę do bagażnika?
Chcesz do bagażnika? Nie, bo jak twoja mama
pojedzie do miasta albo do Afryki i kupi niepełnosprawne dziecko,
gdzie się zmieści wózek?
CZY BAGAŻNIK POMIEŚCI KONIA?
Przyznaję, że jestem zaskoczony. Myślałem, że konie są nieco większe.
No to sprawdźmy, czy da się ciebie upchać.
Idziemy.
Proszę bardzo. Na górę.
O tak.
Citroen chwali się, że auto ma największy bagażnik w swojej klasie.
CZY SPRAWDZI SIĘ WE FRANCUSKIEJ POLICJI?
By odpowiedzieć na to pytanie, przyjechaliśmy do Francji,
w której ma właśnie miejsce napad z bronią.
UNE BANK FRANSĘ
FRANCUSKA POLICJA
Złodzieje anglaises avec straszne visages maintenant uskuteczniają ucieczkę
w czerwonym de tomaso panterze gts z 1972 roku.
Jasne.
Do roboty!
Na całym świecie policja dysponuje całkiem niezłymi autami.
Amerykanie mają crown viki,
Niemcy bety, Włosi alfy,
ale Francuzi robią to po swojemu,
i wiadomo, że ścigać was będzie inspektor Clouseau
w renault megane na ropę.
Ale nie dzisiaj.
Bo siedzę w aircrossie i mam wąsa.
By utrudnić mi nieco sprawę, pantera rabusiów nie była standardowa.
Wstawiono jej aluminiową siedmiolitrową V8
o mocy 550 koni mechanicznych.
Cztery razy więcej niż u mnie.
Niedługo ich dopadnę.
Żeby ich wystrychnąć,
PLACE BUDOVE TRÈS GROŹNÈ
postanowiłem skorzystać ze skrótu.
Spychacz. Użyj talentu.
Talent użyty.
Nie muszę zwalniać dzięki podniesionemu zawieszeniu.
Dawaj, niezłomny citroenie.
Nie zrobiłbyś czegoś takiego w de tomaso.
Gdzie on jest?
Słyszę go. Jest jak Australijczyk.
Słyszę go, zanim go widać.
Odetnę mu drogę.
Mam go.
Wiem, dokąd zmierza, i wiem, że będę tam przed nim.
Rany.
Szlag.
Jest!
Gdyby sytuacja nie była napięta, uśmiałbym się.
Idealny wóz dla złoczyńców, De Tomaso Pantera.
Ma nawet argentyńską flagę na grillu.
Używam talentu!
Talent... zmarnowany.
Moja wina!
O nie. Skręca w prawo!
Chyba przywaliłem.
Tak? No nie.
Dobra nasza. Teraz ich dorwę.
No dawaj, trwa pościg.
Zemsta!
Trochę turbulencji.
Jest!
Wszystko wskazywało na to, że mimo najszczerszych chęci
nie mogłem dopaść pantery.
Kiedy wydawało się, że nic z tego, citroen pokazał swoją klasę
i nie nawalił,
w przeciwieństwie do pantery.
Wskakuj, synu.
Boże.
Zafarbował włosy.
Najwyższa pora na ostatni test. I największy.
Odpowiedź na pytanie, które zadają mi pięć czy sześć razy dziennie.
CZY TUNEZYJSKI GENERAŁ UŻYŁBY GO DO INWAZJI NA WŁOCHY?
FRANCJA WŁOCHY
Włochy to trudny kraj do najazdu,
bo z trzech stron okalają go morza,
a z czwartej góry.
Te góry.
Alpy.
Jednak w 218 roku p.n.e.
tunezyjski generał imieniem Hannibal pokonał te góry
na słoniach, które niosły mu sprzęt.
A ja chcę wiedzieć, czy mógłby też użyć aircrossa.
Oczywiście, nie było go na 200 lat przed narodzinami Jezusa,
ale gdyby tak było, czy użyłby go?
Wiemy, że citroen jest mocny i zrywny.
Ale w takim zadaniu ważna jest trakcja.
A od tego jest to pokrętło.
Włącza system kontroli przyczepności,
i choć brzmi to jak chwyt marketingowy, wcale nim nie jest.
Zimą Wielką Brytanię nawiedziła fala mrozu,
znana jako „bestia ze wschodu”.
Wszystkie auta zastygły, nic nie chciało ruszyć,
poza aircrossem.
Aż sam się wtedy zdziwiłem. Włączyłem tryb śniegowy,
a auto przemierzało przez zaspy śnieżne sięgające samych klamek.
Zobaczmy, czy da radę również tutaj,
gdzie droga się urywa, a jazda staje się karkołomna.
Tak! Spójrzcie na małego citroenka. Hula jak się patrzy.
Żaden słoń tego by nie zrobił.
Pruję przed siebie.
Bóg wie, jakie czary odprawiają teraz komputery,
żebym mógł się wspinać dalej.
Odcinek ze spadkiem, włączam kontrolę zjazdową.
Zdejmuję stopy z pedałów sprzęgła i hamulca.
Słychać działanie ABS-u.
To zapewnia mi kontrolę,
tył wozu się nie ślizga, przyspieszenie nie jest nadmierne.
Niesamowite, jak na taki mały wóz.
Kiedy jednak musiałem znów jechać pod górę, zrobiło się ciężko.
Nie.
Włączmy...
tryb Błoto.
Proszę bardzo.
No dawaj, malutki.
To odgłosy podskakującego silnika,
ale na szczęście jest nadal na swoim miejscu.
Nawigacja podpowiadała, że do granicy z Włochami zostały mi trzy kilometry,
a ja znalazłem inną drogę.
Pokonałem 2000 metrów.
Jezu, jak tu spadnę...
W końcu ujrzałem granicę.
Dalej, aircrossku.
Pięknie. Mądry wóz!
No i jesteśmy. Prześcignął samego siebie na torze testowym,
jest dość silny, by uciągnąć statek,
na tyle duży, by pomieścić rodzinę Jolie i konia,
i lepszy niż słoń w inwazji na Włochy.
Serio?
Kawał maszyny. Przy tym małej i wygodnej.
Wszystko w porządku z twoją głową?
Słucham?
Niczego się nie dowiedzieliśmy.
Nieprawda, Wiecie, że może dotrzeć na szczyt góry,
mimo że nie ma napędu 4x4.
A kwestie, które interesują potencjalnych nabywców?
Bagażnik, wnętrze...
Pokazywałem bagażnik!
Bezpieczeństwo, ubezpieczenie. O tym mówię.
To trochę nudne.
Naprawdę sądzisz, że uwierzymy, że mały francuski hatchback
może doścignąć podrasowanego de tomaso panterę na górskiej drodze?
Skoro już o tym. Pamiętasz pewnie film GoldenEye.
Bond jeździł w nim astonem db5, ścigał ferrari 355. I dał radę.
Była też inna część. Jak ona się nazywała?
Czwarty solonez, czy jakoś tak.
Jedzie astonem dbs, a włoska policja dogania go alfą 195 w dieslu.
Zero problemów.
Wiesz, że to nie są filmy dokumentalne?
Była też Twierdza. Hummer kontra ferrari.
Możemy dostać jakieś przydatne informacje?
Nie ma potrzeby.
Jest. Czy ten Citroen
to nie ten sam wóz co Opel Crossland?
-Tak. -Słuszna uwaga.
To może kupiłbyś w takim razie opla?
Nie można mieć opla z systemem kontroli przyczepności,
więc są gorsze od słoni.
Ten test był kompletnie bez sensu.
No dobra, czy ten opel...
Jak łatwo odkurza się wnętrze? Słucham.
Wiedziałem, że o to zapytasz. Dlatego zabrałem tego opla
do człowieka, który wie co nieco o odkurzaniu,
czyli samego sir Dysona.
Może jeszcze tam.
-Jest dobrze? -Świetnie.
-Tak? -Odkurza się z łatwością.
Sir James Dyson.
To był bardzo ważny test.
To był naprawdę James Dyson.
-Chwila. -Tak?
Sir James Dyson pracuje nad nowym akumulatorem,
roztrząsa kwestie przyszłości transportu...
-Tak. -A ty zmarnowałeś mu całe popołudnie,
by odkurzył ci wnętrze opla.
Tak.
Przybliżyłeś nas do końca świata.
Właśnie tak. I tym pesymistycznym akcentem kończymy program.
Dziękujemy, że z nami byliście. Do zobaczenia następnym razem.