DETROIT - STANY ZJEDNOCZONE
MORZE KARAIBSKIE - WENEZUELA GUJANA - BOGOTA - KOLUMBIA - PERU
PEKIN - CHINY - CHONGQING
UŁAN BATOR - MONGOLIA
MORZE KASPIJSKIE - GRUZJA - TBILISI AZERBEJDŻAN - BAKU
PARYŻ - FRANCJA - BOURG-SAINT-MAURICE
WIELKA BRYTANIA - OXFORDSHIRE - LONDYN
WALIA - LONDYN
SZKOCJA
SZWECJA - OSLO - SZTOKHOLM
Witajcie.
Ależ głośna publika.
Dziękujemy.
Witamy w odcinku specjalnym.
Będzie on dotyczył tej dosyć niespokojnej części świata.
Na dole mamy Syrię, Irak i Iran,
a na górze Rosję.
Między nimi rozciąga się ten skrawek pokoju i dobrobytu.
To dało nam do myślenia.
Jeśli żyjecie u wybrzeży Morza Czarnego
i macie słabość do ryb, wszystko gra.
A co, jeśli lubicie leszcze?
Problem w tym, że leszcze lubią słodką wodę, a Morze Czarne jest słone.
Najbliższy zbiornik słodkiej wody to dopiero Morze Kaspijskie.
Tysiące kilometrów dalej.
Zastanawiało nas,
jakie auto byłoby najlepsze, gdybyśmy chcieli
pojawić się tam na kolację.
Z pewnością jakiś rodzaj auta GT, ale które?
Nowy Aston Martin DBS,
nowy Bentley Continental GT
czy nowsze BMW serii 8?
I właśnie do takich kwestii stworzono ten program.
W tym tygodniu udaliśmy się więc
do Batumi, na terenie byłej republiki radzieckiej, w Gruzji.
Za miejsce zbiórki obraliśmy wybrzeże Morza Czarnego
i oczywiście jak zwykle James May dotarł na miejsce ostatni.
W nowym bmw serii 8.
Boże, w ogóle nie przypomina tego cacka ze zdjęć.
Ten metal karoserii rozczarowuje. Niestety tak to wygląda.
-I jest brązowy! -Co?
Brązowy!
Podpalany pomarańcz.
To brązowe auto.
Podpalany pomarańcz, nie brąz.
-Brąz! -Pomarańcz.
-I wygląda jak toyota. -Nie.
To koła pod transport?
-To koła tymczasowe? -O czym ty mówisz?
O tych małych kołach, które ułatwiają transport.
Tak, to mam na myśli. Nie są za duże.
-Możesz mieć 22-calowe opony? -Nie.
-Dlaczego? -A po co mi 22-calowe?
-Zepsułyby jazdę. -Bo...
-Wypełniłyby nadkola. -Tak.
Wyczuwam zbrodnię.
-Co? -Kto wstawia znaczek „M”
na bmw, które nie jest klasą M, powinien trafić za kraty.
Ta jedna z tych „emek”, która nie jest „emką”.
-Już tak robili. -To nie jest „M”?
-Nie M8, ona będzie później. -To po co ten znaczek?
-Bo to M Sport... -Podróba.
Czyli M Sport znaczy,
-że to nie M. -Tak.
Coś pośredniego między wersjami M a normalnymi.
Dlatego jest też M Sport serii 5.
To nie M.
To jak składanka hitów Eltona Johna
bez Your Song i Tiny Dancer.
Nie chcę się czepiać, ale nie trawię...
Czyli będziesz się czepiać?
Nie trawię tego drążka skrzyni.
-Wspaniały. -Sam spójrz.
Fantastyczny.
Okropny drążek skrzyni i nudne wnętrze.
Nowoczesność i gust.
Spójrzmy na twojego. Co tam masz?
Masz nowego bentleya, który jest zupełnie jak stary.
Poza tym, że to zupełnie nowe auto.
-Wygląda tak samo. -Nieprawda.
Ma zupełnie inny przód, inne boki, inny tył...
-Przypomina aventadora. -Nie.
To zupełnie inny wóz.
Flaga brytyjska dodana przez Niemców.
Tak. Jest w nim nieco niemieckości...
-Podwozie? Niemieckie? -Tak.
-Silnik? Niemiecki? -Tak.
O nie! Niemcy robili całą technologię,
to nigdy... Zobaczysz, będzie super.
-Co? -Jest nieco...
Użyję tego słowa celowo. Trochę tandetny.
-To wyjątkowy... -Nie jest.
-Jest. -Co w nim tandetnego?
Całe to plisowanie, skóra...
Okazja jest adekwatna.
To odcinek specjalny.
Czy z tunelu środkowego wyskakuje Liberace
i gra dla ciebie na fortepianie?
Nie wyżywam się na twoim wnętrzu z tego powodu,
że mojego astona stworzono według norm z Birmingham.
-Makabra. -Wyrazisty, prawda?
Załamiesz się, ale mnie to pasuje.
Właśnie. Do ciebie.
Czyli to DB11?
Nie. To DBS.
Superleggera.
-Jest superlekki, tak? -Tak?
To znaczy „superleggera”.
Waży 72 kilogramy mniej niż DB11.
-Co? -I nie jest droższy?
-Trochę jest. -Czyli ile?
-67 000 funtów droższy niż DB11. -Tak.
-Ile dokładnie? -Dużo.
Nie jakieś ćwierć miliona funtów?
-Nie! -To ile?
Nieco mniej.
-Dwieście trzydzieści? -Mniej.
-Dwieście dwadzieścia pięć? -Tak.
Mój kosztuje 100 000 funtów.
Jest nowoczesny. Prawie jak „japończyk”.
Ale to żaden zarzut.
Japończycy w poprzednim stuleciu wiele wnieśli do motoryzacji.
Jest po prostu funkcjonalny...
W końcu nasze kłótnie ustały,
a my ruszyliśmy w drogę znad wybrzeża Morza Czarnego
przez Gruzję i Azerbejdżan
ku Morzu Kaspijskiemu na smacznego grillowanego leszcza.
Naprawdę nie wiem, czego się spodziewać po tej wyprawie.
Owszem, widziałem Grand Prix Azerbejdżanu
i oglądałem Borata. Co jest bliższe prawdy?
Nie wiem, jakie będą drogi.
Czy powinniśmy jechać pick-upami? A może czołgami?
To było kiedyś ZSRR.
Może teraz nie wyglądać, ale to fakt.
Nieważne. Drogi na tym etapie były bez zarzutu.
Mogliśmy więc poznać lepiej nasze auta.
Podczas tej podróży chcę się dowiedzieć,
w czym DBS warty 67 000 funtów
może być lepszy niż DB11,
skoro w środku wyglądają identycznie?
Z początku mówisz sobie: „Nie jest lepszy”.
Wnętrze nie zachwyca jak na auto za 225 000 funtów.
Ani trochę.
Patrzysz na bentleya i mówisz: „To ja rozumiem”.
Wnętrze jest kiczowate, ale luksusowe.
Gdy jednak opuściliśmy miasto,
dbs zaczął ujawniać swoje główne atuty.
To z pewnością najmocniejsze auto z tej trójki.
Przy tym najlżejsze i najbardziej agresywne.
A mimo to w trybie GT po prostu płynie.
Ten właśnie tryb jazdy mam teraz włączony.
Czuję się jak w poduszkowcu.
Napędza go podwójnie doładowana V12.
Wyciąga aż 340 na godzinę, a ja mogę szeptać przy 113.
Gdy jednak przełączysz tryb GT na sportowy,
zaczyna się inna śpiewka.
Gotowi?
Jezu Chryste.
FOTORADAR
Jest drobna różnica między modelem DB11 a tym.
Obawiam się, że musicie zmierzyć się z prawdą.
Jedziecie taczkami, a ja statkiem kosmicznym.
Stary koń myśli, że jest Jamesem Bondem.
Jeśli mówimy o luksusowych,
długodystansowych, transkontynentalnych autach typu GT,
mamy na myśli bentleye.
To modelowe wozy GT. Bezszelestne. Gładkie jak welwet.
Z gotową do użycia mocą.
Mam pod stopą 626 koni mechanicznych.
Rany Julek.
Ale wzorcowe GT to przede wszystkim miejsce, w którym,
z samej definicji, spędza się mnóstwo czasu.
A wnętrze tego jest właśnie takie.
Wykończenie tunelu, ten metal, to aluminium.
Obrabia się je tak samo, jak aluminiowe wstawki
na tarczach drogich zegarków.
Wciskając ten przycisk, mogę przerzucać panele.
Analogowe wskaźniki na środku deski rozdzielczej. Proszę bardzo.
Problem, jaki widzę w Bentleyu i Astonie,
to ich kurczowe trzymanie się brytyjskości.
To jakaś angielska choroba, której nie możemy się pozbyć.
Mamy obsesję na punkcie wątpliwej tradycji
i jej znaczenia, a wszystko to bujdy na resorach.
Jeśli chcecie rozmawiać o dziedzictwie i tradycji,
BMW jest tu niezrównane.
Nadal produkują auta w Monachium przez tego samego producenta.
Wytwarzają własne części.
A niektóre z nich są naprawdę świetne.
Ma 4,4-litrowy silnik V8 z twin turbo generujący 523 konie mechaniczne.
Ma napęd 4x4, skrętną tylną oś
oraz adaptacyjne stabilizatory.
Do tego ośmiobiegową skrzynię.
Nie ma podwójnego sprzęgła, ale jest bardzo dynamiczny półautomat.
Proszę bardzo, redukuję do trójki.
To się nazywa rasowe auto.
Nie zabawka!
Gdy James zakończył swój fascynujący wykład na temat Wielkiej Brytanii,
zacząłem rozważać kupno owoców.
Ktoś ma ochotę na cytrynę?
Nie, dzięki.
Nie chcę... Chwila. Widzę, że wszyscy tu wpadli na ten sam pomysł.
Cytryny po prawej.
Nie mówcie, że to kolejny sprzedawca cytryn.
No tak. Znowu cytryny.
Nie może któryś stwierdzić,
że skoro wszyscy sprzedają cytryny w tej okolicy,
on będzie sprzedawać meble?
Z zasady ludzie nie potrzebują wielu cytryn,
cokolwiek szykują. Musieliśmy minąć ich już
z 10 000.
Kolejne po prawej.
Tyle cytryn schodzi Hammondowi w jeden wieczór przy ginie z tonikiem.
Testuję sterowanie głosem.
Zawsze dostarcza mi frajdy.
Wprowadź kraj.
Proszę podać nazwę kraju.
Gruzja.
Malta zatwierdzona. Proszę podać cel podróży.
Nie chcę jechać na Maltę. Nie.
Proszę podać nazwę kraju.
Gruzja.
Proszę podać nazwę żądanego kraju.
Gruzja.
Proszę podać nazwę kraju. Na przykład Anglia.
Gruzja.
Proszę podać nazwę żądanego kraju.
Proszę podać nazwę kraju jako jedno słowo. Na przykład Francja.
Tak. Gruzja.
Anuluję.
Choć nasze auta nie uznawały Gruzji za kraj,
niebawem dotarliśmy do Gori.
Rodzinnej miejscowości Józefa Stalina.
Patrzcie, to chyba muzeum Stalina. Może zajrzymy?
Możemy zajrzeć.
Tyle że po wejściu do budynku będącego własnością Stalina
zwykle go już nie opuszczasz.
Na terenie muzeum znaleźliśmy dom,
w którym wychowywał się sowiecki dyktator.
Stalin siadał przy tym stole rano,
-gdy był małym chłopcem? -Tak.
I mówił: „Jak będę dorosły,
„chcę być najbardziej paskudnym typem, jakiego poznał świat”.
A rodzice mówili mu:
„Jest taki chłopczyk w Austrii,
„który też chce być taki jak ty.
„Ale naszym zdaniem, synku,
„możesz być paskudniejszy niż on”. I tak się stało.
„Możesz być kim tylko zechcesz”.
Jeśli chcesz być największym draniem wszech czasów...
Drań to dobre słowo.
A mama dodawała: „A nie chcesz
„pójść w ślady ojca i zostać szewcem?”.
„Nie, chcę zamordować 20 milionów ludzi”.
Siedział tu sobie
w krótkich portkach, pod wąsikiem.
Dziwne to, przyznacie? Pomyśleć, że tu wszystko się zaczęło.
Dewastuję dom Stalina. Wyślą mnie na Sybir.
James!
„Dewastuję dom Stalina”.
Po wyjściu zatrzymaliśmy się przed pomnikiem Stalina.
Co wieczorem wywołało dyskusję między... naszą dwójką.
Człowiek, który pokonał Hitlera, pochodzi z waszego miasta.
Stawiacie mu więc pomnik.
Okazuje się jednak, że był jeszcze większym mordercą.
Obalacie jego pomnik?
Trudne pytanie. Bardzo trudne.
Możemy porozmawiać o naszych wozach?
-Nie. -Nie.
Nie interesuje mnie wojna.
Nie chodzi o samą wojnę.
To punkt zwrotny w historii XX wieku.
Miał wpływ na cały świat.
Dobra. Zbieram się.
-Co? -Idę spać.
-Idziesz spać? -Tak. Do zobaczenia rano.
Musieliśmy go zanudzać, bo zostawił trochę ginu z tonikiem.
Po dalszych rozważaniach o problemach miasta Stalina
doznałem olśnienia.
Coś ci powiem. Powinniśmy przewrócić ten pomnik za nich.
Wyręczyć ich w podjęciu decyzji.
Właśnie.
To wielki dylemat tego miasta.
Wiesz, co mi to przypomina?
Kogoś, kto trzyma w domu stary mebel,
który mu się nie podoba, ale nie może go wyrzucić,
bo należał do jego babci.
Wyrzucimy go za nich.
A oni się ucieszą.
Bo nie ma wątpliwości, że nie powinni go mieć.
Oczywiście, że nie.
Nie pamiętam teraz nazwy miasta w Austrii,
w którym urodził się Hitler, ale na pewno nie mają jego pomnika...
Tej samej nocy, gdy mieszkańcy smacznie spali...
Załatw światła.
Chwila. Gdzie one są?
Chyba przesadziłem.
Miałeś je zgasić.
Podstaw drabinę na... Nie. Nie z przodu...
Ty właź na drabinę.
Podstaw z tyłu. Miała być z tyłu.
To jest tył.
Dobra.
O poranku, gdy zbieraliśmy się do wyjazdu, Richard Hammond miał zagwozdkę.
Dlaczego zatknąłeś głowę Nigela Mansella na mojej masce?
Pomyślałem, że ci się spodoba.
Angielski kierowca, angielski wóz, wszystko pasuje.
Śmiały przekaz.
Teraz będzie słynny birminghamczyk w wozie i na wozie.
Nigel Mansell musiał się tu cieszyć popularnością.
Sporo ludzi na niego patrzy.
-Nigel Mansell był tu popularny? -Tak.
To międzynarodowa sława. Ludzie go uwielbiają.
A co, gapią się?
Pewnie dużo tu fanów wyścigów.
Czy Nigel kiedyś jeździł bentleyem?
Nie, był raczej znany z jazdy w wozach Williamsa.
Pewnie to ich tak frapuje.
Wyglądają na zdziwionych.
Chciałbym być Richardem Hammondem. Życie byłoby prostsze.
Naszym następnym punktem docelowym był tor wyścigowy, jakieś 100 km dalej.
A ponieważ James i ja mieliśmy rasistowską nawigację,
zdaliśmy się na wskazówki pierwszego z kolumny.
Błąd.
Na sto procent już tu byliśmy.
Jak chcesz, żebym dobrze nawigował,
następnym razem nie mocuj głowy Mansella do mojej maski. Staram się.
W końcu Hammond zdołał znaleźć drogę do wylotówki.
Nie polepszyło to jednak naszej sytuacji.
Dlaczego jedziemy tak powoli?
Wyprzedzają mnie ciężarówki.
Bo głowa Nigela Mansella zasłania mi znaki drogowe,
przez co muszę wychylać się zza niej, by je dostrzec.
Tam był znak ze strzałką na Teheran, to w Iranie. Nie jedziemy do Iranu.
Nie wiem. Nie widzę żadnych znaków przez Nigela.
Teraz wyprzedza mnie pomarańczowa furgonetka.
Wszyscy mnie nagrywają. To żenujące.
Będziemy we wszystkich gazetach.
Hammond przeczyta którąś i powie: „To nie był Nigel Mansell, kanalie.
„To jakiś Józesław Stalin”.
W końcu udało mi się znaleźć, jak mi się zdawało, nasz zjazd.
To tutaj.
Nie, to nie tutaj.
Przejedziemy kawałek do jakiejś większej drogi, to się wyjaśni.
Jednak nic takiego się nie stało.
Hammond! Właśnie przyrżnąłem!
To się zdarza na głównych drogach.
DBS ma pięć milimetrów niższy prześwit niż DB11,
co na takich drogach jest cudowną sprawą.
Wkrótce jednak sytuacja zagęściła się jeszcze bardziej.
Ten gość jest uzbrojony.
Kolejny facet z karabinem maszynowym.
Sporo ludzi z bronią maszynową.
Autochton wyjaśnił mi, gdzie się właśnie znajdujemy.
To granica, która nie jest granicą.
Spójrz tutaj. Tak? Jesteśmy tutaj.
-Tak. -Tak?
To granica między Gruzją a Rosją,
uznawana przez większość ludzi na świecie.
Ale Rosjanie uważają, że przebiega tutaj.
Dlatego rozciągnęli to ogrodzenie z drutu kolczastego.
W nocy je przesuwają.
No tak.
-Rosjanie go przesuwają? -Tak, Rosjanie.
Idziesz spać wieczorem jako mieszkaniec Gruzji.
Budzisz się rano i jesteś Rosjaninem.
Ale tu mieszkają ludzie.
A to jakieś kompletne odludzie.
A gdyby tak zrobili w Ross-on-Wye, w mojej okolicy?
Gdybyś obudził się w środku nocy, a Walijczycy...
Tak. Nawet podobna odległość.
Tak, jesteś w Walii.
Chwilę potem spotkaliśmy bezpośrednią ofiarę granicznego sporu.
Jest pan Gruzinem?
Oczywiście.
Mam 84 lata i całe życie mieszkam w Gruzji.
Widzicie to duże drzewo? To moja ziemia.
Ten kawałek należy do mnie.
Tyle mam na terytorium Gruzji.
Rosjanie nie dają mi pracować na moim skrawku ziemi.
A może pan przejść na tę stronę?
Nie, aresztowaliby mnie i zabrali do Cchinwali.
Są tam jacyś rosyjscy żołnierze?
Tak, łażą po okolicy
i patrolują teren, żeby nikt nie przekraczał ogrodzenia.
Chcę tylko pracować na swojej ziemi. Nic innego nie mam.
Pomóżcie mi ich przekonać, żeby to zabrali.
Niestety jesteśmy tylko ekipą The Grand Tour, a nie siłami ONZ,
dlatego mogliśmy jedynie zdjąć głowę Nigela Mansella,
zwolnić Hammonda z roli nawigatora
i wznowić poszukiwania toru wyścigowego.
Gdy odnaleźliśmy właściwą drogę,
James zwrócił uwagę ciekawego towarzystwa w beemkach.
Rany Julek!
Widzieliście, co wystaje z maski tej maszyny?
To emerytowany profesor Uniwersytetu w Tbilisi,
ekspert od łaciny i starogreckiego.
Tak dojeżdża do pracy co rano.
James! Następny!
Ten jest jeszcze lepszy.
Czuję się jak piąte koło u wozu.
Wiem, co masz na myśli. Psujemy im zabawę.
Super!
Są wszędzie.
Po rozstaniu się z fanklubem Jamesa
w końcu dotarliśmy do toru wyścigowego.
MIĘDZYNARODOWY MOTOPARK RUSTAVI
Zbudowano go jeszcze za komuny
i urządzano na nim okropnie nudne imprezy
do czasu, gdy ZSRR się rozpadł.
Kilka lat temu obiekt ten przywrócono do życia.
Musicie pamiętać,
że 715 koni mechanicznych to potężna moc.
Istna katedra mocy.
192, 196, 208, 219...
Jak błyskawica!
A najlepsze, że to stara szkoła. Cała moc idzie w tylne koła.
Nie ma napędu 4x4.
Jedna oś skrętna, żadnych wymysłów.
Patrzcie na to.
Drifting z włączoną kontrolą trakcji.
Tak. W to mi graj.
Po wyłączeniu kontroli trakcji podobało mi się jeszcze bardziej.
Proszę.
DB11 był pierwszym astonem, którym jechało mi się dobrze na torze.
Ten jest drugi.
Jezu, co za wóz!
Richard Hammond niespiesznie sunie swoim pałacykiem.
Ten silnik to sześciolitrowa W12 z podwójnym doładowaniem.
Producent wziął nowy silnik prosto z Bentaygi,
ale zestroił go pod ten model.
Dostarcza 626 koni mechanicznych.
Zamontowano go jeszcze bardziej z tyłu niż poprzednio.
Przednie koła wysunięto bardziej do przodu,
co sprawia, że rozkład masy jest teraz zbliżony do 50:50.
I tu jest pies pogrzebany. Masa. Mnóstwo masy.
Dwie i ćwierć tony.
Jeśli więc masz ochotę na sportową jazdę,
musisz kontrolować tę masę.
W tym celu producent wyposażył Continentala
w rozbudowany arsenał technologii.
Torque vectoring, napęd na cztery koła,
superszybkie zawieszenie adaptacyjne i aktywny dyferencjał.
Co za tym idzie, ten stary drań
potrafi, że użyję języka Bentleya, wziąć nogi za pas.
Bosko!
Gość, który projektował kontrolę trakcji tego wozu,
musi być mistrzem driftowania.
Od razu widać, że stworzył ten model pod siebie.
Przysięgam!
Aż nie wypada zmuszać go do tego.
Tymczasem ja w bmw również zdawałem się na elektronikę.
Na drodze publicznej
miałem ustawienie sportowe, które można konfigurować,
i ustawiłem wspomaganie i jazdę w trybie komfortowym.
Teraz jednak mam tryb Sport Plus.
Mam najmniej mocy, 523 konie mechaniczne.
Mam najniższy stosunek mocy do masy.
Ale to mięsisty silnik z wysokim momentem na niskich obrotach. Mogę grzać.
Do tego jeszcze napęd na cztery koła i obie osie skrętne.
Dlatego bmw serii 8 daje to, czego się należało spodziewać.
Łatwizna. To bmw. Tak się też prowadzi.
Tak łatwo, że przy pitstopach zdążyłem coś zauważyć.
Tam stoi gość ze stoperem.
Oni naprawdę mierzą czas? Na to wygląda.
Owszem.
Postanowiliśmy skupić się na śrubowaniu czasów.
Ściąłem tam po krawężniku.
Rozpędzam się i znikam.
Więcej czadu!
Dawaj. Skręt. Trzymaj się.
Hamulce, zwrotność, przyspieszenie,
wszystko jak w bajce.
Co teraz?
Szerokie wejście, trochę hamulca.
Teraz rura.
To ten szybki czy wolny?
Boże, ale przyspiesza.
Jak rakieta.
Od zera do setki w 3,4 sekundy.
To rewelacyjny wynik jak na tak duży wóz.
Wchodzisz.
Zahaczyłem lekko krawężnik.
Hamulce ostro się rozgrzeją.
To największe hamulce stalowe używane w autach seryjnych,
ale i tak daję im porządny wycisk.
W końcu zjechaliśmy do alei serwisowej, by sprawdzić, jak nam poszło.
-Nie będzie niespodzianek... -Mów.
-Aston był najszybszy. -Boże.
I to oczywiście
-z dużym zapasem. -Niech będzie.
-Dwie minuty, tak? -Tak.
Szybszy o dwie minuty?
Nie...
Ale to ciekawe.
Były prezydent Gruzji,
kiedy ponownie otwarto ten tor kilka lat temu,
-ustanowił rekord... -Tak?
W bolidzie Formuły 3.
Dwie minuty, pięć sekund. Równo.
Prezydent Gruzji.
-Więc, Jamesie May... -Tak?
Sądzisz, że byłeś szybszy czy wolniejszy od prezydenta Gruzji?
A będę musiał zostać prezydentem...
-Nie. -...jeśli byłem szybszy?
Powiedzmy, że byłem wolniejszy.
Masz absolutną rację.
Ale jest jeszcze coś.
Byłeś wolniejszy od prezydenta Gruzji o zaledwie 0,8 sekundy.
A on prowadził bolid Formuły 3.
A ty myślisz, że byłeś szybszy od prezydenta Gruzji?
Szczerze mówiąc, bardzo chciałbym, żeby tak było.
-James, twój czas to 2.05,8. -Tak.
-Richard Hammond. -Tak.
-Dwie minuty... -Tak.
...4,8.
Tylko o sekundę szybciej. Tak blisko jeszcze nie byliście.
-To prawda. -Czekaj.
SMS. Boże, pan Wilman.
Jak on wyczuwa, że nic nie robimy?
To niepojęte. Kontynuuj.
„Widziałem, jak śrubowaliście rekordy okrążenia.
„Przekonajmy się, jakie wykręcicie czasy z pełnymi pęcherzami”.
-Co? -Poważnie?
Dobra. „Każdy z was wypije trzy szklanki wody,
„poczeka 20 minut,
„a potem zobaczymy, jak poprawią się wasze czasy”.
Wkrótce byliśmy gotowi do testu.
Dobra, to pijemy wodę,
a kiedy opróżnimy trzecią szklankę,
-zaczynamy liczyć czas? -Tak.
Ohyda.
Paskudztwo.
Kobiety to piją dla przyjemności.
Nie mogło być wino?
Zamknij się.
-Boże. -Skończyłeś?
Startuję.
Jak tyś to zrobił? Jak udało ci się wypić szybciej ode mnie?
To bardzo ciekawy test,
bo kiedy prowadzę normalnie, jadę autostradą
-ponad 100 na godzinę. -No jasne.
Kiedy chce mi się sikać, jadę 290.
-Ten test jest nie fair. -Dlaczego?
Mam mniejszą pojemność od was.
Woda ma krótszą drogę do żołądka,
krótszą do pęcherza i krótszą do wacka.
-Ale jesteśmy starsi. -Takie są fakty.
-Owszem. -I macie pęcherze z drewna.
Z wiekiem, młodsi widzowie mogą być ciekawi,
chce się sikać dużo szybciej. Prawda?
Ja mogę przespać całą noc.
Nie wstaję na siku. Może to rak prostaty?
Myślisz?
To znak.
Co do raka prostaty,
mówią, że powinno się wsadzić sobie palec w zadek,
a potem się obmacać.
Nigdy tego nie robiłem,
nie wiem, co się powinno wyczuć,
więc trudno mi...
-To wykonuje lekarz. -Dlatego się do niego idzie.
Mówią, żeby badać się samemu.
Nie wtyka się palca do tyłka.
Tak właśnie mówią.
-Nie. -Na plakatach jest napis: „Zbadaj odbyt”.
Nie widziałem żadnego z instrukcją: „Wsadź sobie palec w tyłek”.
Nigdy tego nie rozumiałem,
bo tak piszą w reklamach: „Zbadaj się, czy nie masz raka”.
Nie, tak bada się, czy nie masz raka jąder, młotku.
Macasz sobie jajka, żeby sprawdzić... To możesz zrobić samemu.
-Zgadza się. -O to prosisz swoją żonę...
Na szczęście moje 20-minutowe oczekiwanie dobiegło końca.
Cztery, trzy, dwa, jeden...
-Do widzenia. -Świnia.
To boli.
Trzy, dwa, jeden... Spadam. Powodzenia.
Zaczyna się. Nie powinienem biec.
Nie muszę sikać.
Boże. Zaczyna mi to przeszkadzać.
Dawaj.
Nie myślę o tym. W ogóle o tym nie myślę.
Nie muszę sikać. Hamuję... mocno.
Najgorzej jest na zakrętach, bo przelewa się na jedną stronę.
O Boże.
Gdyby Williams kazał kierowcom pić trzy szklanki wody
przed każdym ubiegłorocznym wyścigiem, wygraliby wszystkie.
Boże, pęcherz mi zaraz pęknie.
Nie relaksuj się.
Nie dam rady.
Wystarczy.
Nie mogę biec.
Zaraz się zleję. Co? Kto tam siedzi? James!
Odwal się, właśnie pryskam.
Pospiesz się!
Pryskam.
Pospiesz się! Za chwilę popuszczę!
Dobra, wpuszczaj mnie!
Boże, jeszcze leje! Boże...
Coś strasznego.
Słuchaj. W środku jest James, a ja byłem pierwszy.
Nie wejdziesz przede mną.
-Dobrze, spokojnie. -Nie ma opcji.
Docierasz pod drzwi,
a twoje ciało mówi: „Tak, to teraz”, ale nie możesz...
Przestań gadać. A ty co taki wyluzowany?
Rozwiązałem problem na drugim zakręcie.
No tak.
James?
Pryskam.
Słuchaj, ja mam czas. To nawet ciekawe.
Na tamtym okrążeniu byłeś o sekundę wolniejszy.
Nie dziwi mnie to. Musiałem się odpryskać.
Myślisz, że byłeś szybszy czy wolniejszy?
Wszystko mi jedno.
Richard Hammond, twój poprzedni rekord to 2.04,8.
-Twój nowy... -Przestań gadać.
-Dwie minuty... -Może być.
...i pół sekundy. Też byłeś wolniejszy.
Skupiałem się na tym, żeby nie zrobić tego co ty.
Ale to ciekawe. Bo zrobiłem, co zrobiłem, spójrz.
Co w tym ciekawego? Dokładnie taki sam, byłem...
James! Szybciej!
Zaledwie 0,3 sekundy wolniej, ale w zasadzie taki sam.
Po ciężkim dniu pracy umyłem się
i pojechaliśmy do Tbilisi, stolicy Gruzji,
na coś, co można dostać tylko w tym kraju.
Otóż Stany Zjednoczone dały światu lotnictwo,
Niemcy motoryzację,
Anglia Internet,
ale wkład Gruzji miał dużo większą wagę.
Gruzja dała światu wino.
Robi się je tutaj od 4000 lat.
Jest w Gruzji tak wielbione, że są tu spa, w których można się w nim kąpać.
Jak się czujesz?
Wspaniale. To wino.
I to jest najlepsze.
-Nie potrzebuje korka. -Nie.
Po prostu się zniży i wypije wodę po kąpieli.
Gdybym wyciągnął teraz korek,
spanikowałbyś i wypiłbyś je, nim by spłynęło?
Chwila, muszę wypłukać włosy. Minutkę.
On naprawdę płucze sobie włosy w winie.
Boże on się... Nie, on...
Boże, dostało mi się do ust.
Tylko nie uśnij w wannie.
Dobra.
I tak uśnie.
Mogę się odprężyć.
Nazajutrz rano wybraliśmy się na przejażdżkę po Tbilisi,
jednym z najfajniejszych miast, jakie odwiedziliśmy.
A cóż to za jeździec?
Pod nim napisano, że to król Dawid Budowniczy.
KRÓL DAWID BUDOWNICZY
Co?
Lepiej niż Eryk Chemik.
Ostatni budowniczy, jakiego znałem, tak nie wyglądał.
I nie przyjechał na koniu.
Niedługo potem trafiliśmy na pchli targ
i postanowiliśmy przetestować bagażniki naszych grand tourów,
zaopatrując się w pamiątki.
Wątpię, że mogliby wygrać w czymś takim wojnę.
To rosyjski zegar ścienny.
Na tarczy jest napis „Moskwa”. Działa.
Sowiecka?
Tak, radziecka kamera. Proszę bardzo.
Ile za gramofon?
Możemy zrobić selfie.
Podoba mi się, jak malarz uchwycił pożądanie suki
i zadumę Jamesa.
Po skończonych zakupach
wróciliśmy z Hammondem do aut, by zapakować wszystko do środka.
Co kupiłeś?
Parę wielkich dzbanów na wino.
Wiesz, jak po gruzińsku mówi się na dzbany na wino?
-Nie. -Cyce.
-Serio? -Tak.
-Więc masz parę cyców... -Tak.
Gitarę i zegar.
Jestem bardzo zadowolony z zakupów.
A co to za puzon, czy co to właściwie jest?
Nie zmieści się.
Po zapakowaniu gramofonu, ptaka i maski przeciwgazowej...
To kawał instrumentu. Wrzuć go do tyłu.
Nie da rady.
Co ty, zmieści się. Patrz...
Będzie biadolił.
O Boże!
Proszę. Mówiłem.
Czy Aston Martin nazywa to tylnym siedzeniem?
Tak.
Nie nazwałbym tego skórzaną sakiewką.
Trudno się z nim nie zgodzić.
To skandal! Nie!
-Dałeś radę wejść? -Tak.
Wygodnie ci?
Nie. To jakaś tragedia.
Ciekawe w tym astonie martinie jest to...
Mam sporo do powiedzenia...
Chciałbym się wydostać.
W tym momencie James powrócił z ambitnej wyprawy zakupowej.
Potrzymasz z łaski swojej jeżozwierza?
Jak idzie pierwszy.
-Ile ty masz tam miejsca? -Ogromny bagażnik.
-To aż przesadna pojemność. -Jak stodoła.
To grand tourer.
Ma przewozić bagaże, jak kiedyś powiedziałeś.
Głos Pana pójdzie tutaj.
A okręt Wielkiej Armady...
Wtedy wpadłem na pomysł, jak pozbyć się tego, co mi się nie mieści.
Kupiłem ci prezent.
Lubisz muzykę. To naprawdę miłe z jego strony.
Dziękuję.
Po zapakowaniu pamiątek wróciliśmy na trasę.
Słyszę sporo hałasu.
Martwię się, że moje wielkie dzbany
będą ocierać się o mój sprzęt.
Myślałem, że wepchałeś go między dzbany, żeby nic mu się nie stało.
Pan Sprośne Aluzyjki.
Wkrótce dotarliśmy do granicy...
AZERBEJDŻAN
Do miejsca, w którym kończy się Europa, a zaczyna Azja.
No to zaczynamy. Żegnaj, Gruzjo, ojczyzno wina,
witaj Azerbejdżanie,
ojczyzno czegoś niemal równie ważnego...
Ropy.
Odkryto ją tutaj w trzecim wieku naszej ery.
Marco Polo opisał ją tysiąc lat temu.
Mówił, że nie smakuje najlepiej.
Branża naftowa narodziła się tutaj.
To pierwszy kraj, który zbudował morskie platformy wiertnicze.
A mimo to mamy trudności ze znalezieniem stacji benzynowej.
W związku z tym nieco zwolniliśmy,
co zaowocowało wywodami Hammonda i Maya o ekologii.
Jedziemy teraz z prędkością wycieczkową, a moje auto ma się tu czym pochwalić.
Jego W12 może zamknąć sześć cylindrów i pracować jak V6, by oszczędzać paliwo.
I zużycie może zejść nawet do 9,5 litra na 100 kilometrów,
a to naprawdę niezły wyczyn jak na wóz o masie 2,2 tony.
A co ważniejsze, na jednym baku mogę przejechać 800 kilometrów.
Ja natomiast mogę włączyć tryb Eco Pro, co właśnie zrobiłem,
który wyłącza niektóre ważniejsze funkcje, na szczęście poza silnikiem.
Mam też aktywny grill.
Klapki otwierają się, kiedy trzeba,
a dla poprawy aerodynamiki zamykają się
w odpowiednim momencie.
Czyli mamy na pokładach zaawansowaną technologię.
Jeremy, co ma twój aston martin?
W granicach 65-130 kilometrów na godzinę silnik zamyka sześć cylindrów
i działa jak zwykły sześciocylindrowiec,
aż katalizator przy zamkniętym rzędzie
schłodzi się i otworzy go ponownie, zamknie natomiast drugi,
robiąc to cyklicznie, żeby utrzymać optymalną temperaturę.
No to ich zażyłem.
Na szczęście w końcu znaleźliśmy stację paliw.
Takiej nazwy stacji się nie spodziewałem.
Powaga?
Wiem, że to głupie, ale to znaczy „kupa”.
-Szkoda, że u nas nie ma takiego paliwa. -Dokładnie.
Paliwo Kupa.
Powinni sponsorować jakiś team Formuły 1.
Napędza nas Kupa.
-Pomyśl o śladach opon. -I komentowaniu.
Po powrocie na drogę zaczęliśmy nasiąkać lokalną egzotyką,
co nie zajęło nam zbyt wiele czasu.
Łada.
I znów łada.
Łada.
Trzy łady.
I tam też. Dwie łady tam.
Jeśli mają tu klub właścicieli ład, musi być wielki.
W pismach motoryzacyjnych nie doradzają nawet, jaki wóz kupić.
Chcieliśmy zatrzymać się w następnej miejscowości, ale Hammond się wyłamywał.
Wszystko fajnie, wygłupiamy się,
ale to wozy GT, a my mamy przed sobą szmat drogi.
Setki kilometrów. Musimy się streszczać.
Miasto nazywało się jednak Gandża.
To naturalne, że chcieliśmy z Mayem zapoznać się z jego architekturą.
-Wiesz, że stawiam nowy dom. -Tak.
-Chyba pomyliłem się co do skali. -Myślisz?
Musi być bardziej w tym stylu.
Podoba mi się łuk.
Nie sądzicie, że w paśmie Cotswolds przydałaby się taka architektura?
Czy możemy przestać zatrzymywać się na zwiedzanie?
Celem tej wyprawy jest dowieść, że wozy GT są mocarne
i prują jak burza przez pół świata. A tkwimy w miejscu.
Musimy się ruszać.
Zdajesz sobie sprawę, że nie są wcale szybsze od innych aut?
-Co? -Mówię o prawdziwych warunkach.
Jasne, są super. O to chodzi.
I fajnie jest mieć mocny wóz.
W rzeczywistości jednak nie poruszają się wcale szybciej
-ani wolniej od innych samochodów. -Są szybsze.
-Są. -Nie.
Co? A łady, które wyprzedzaliśmy cały czas po drodze?
Twierdzisz, że mój podwójnie doładowany aston martin
nie jest szybszy od nich?
W praktyce nie.
Udowodnię wam to. Jutro.
O Boże.
Nazajutrz rano
May, coś ty wymyślił?
Kupiłem tego renault 9. To wariant GTL.
I poprosiłem Abbie, żeby go prowadziła.
Przejedziemy 80 kilometrów do miejsca o nazwie Rajski Ogród...
Dlaczego nie możemy po prostu jechać do celu?
Bo jak powiedziałem, jedziemy do Rajskiego Ogrodu.
-Dobra. -Będzie fajnie.
Abbie wystartuje dwie minuty wcześniej.
-Nie dacie rady jej dogonić. -No...
Nie dacie.
-Ma dwie minuty przewagi... -Tak.
I sądzisz, że nie dościgniemy jej na odcinku 80 kilometrów.
-Jedzie tym czymś? -Nie jest w najlepszej kondycji.
Nie był za drogi. Możesz uruchomić silnik.
Rozumiem... To mamy problem.
-Gotowa? -Mruczy jak kotek.
Za trzy, dwa, jeden. Start!
-Profesjonalny kierowca. -Wszystko gra.
-Kupiłeś psa. -Nie działa.
Eksperyment Jamesa Maya.
Czy aston martin dbs z dwoma turbinami
będzie szybszy niż przedpotopowy renault 9?
Osiemnaście sekund.
Przestań udawać podniecenie tą żałosną eskapadą.
Dwa, jeden, start.
To miejmy tę zagadkę z głowy.
I pokażmy, że James zwariował.
Gran turismo z potężnymi silnikami
kupuje się po to, by świetnie się czuć, ale te auta nie są szybkie.
Wszystkie auta w rzeczywistości jadą z taką samą prędkością,
bo ich tempo jazdy ograniczają czynniki zewnętrzne, nie sam pojazd.
Sygnalizacja świetlna, fotoradary, inne samochody
czy piesi. Wszystko to razem
ma wpływ na naszą prędkość.
Jeśli masz mocny silnik, możesz wrócić szybciej do domu.
Dzięki temu spędzasz więcej czasu z dziećmi,
a to oznacza mniejsze ryzyko, że będą wąchać klej.
Niebawem opuściliśmy miasto i znaleźliśmy się na autostradzie.
Pojawił się jednak problem.
Te fotoradary są tu co sto metrów.
Masakra.
Ale Abbie ma ten sam problem. Nie przeskoczy go.
Ale i my jej nie doganiamy,
-tak? -No nie.
Gdy jednak zjechaliśmy z autostrady,
wyprzedziliśmy brązowego zawalidrogę i zabraliśmy się do roboty.
Żeby było jasne, Abbie to świetny kierowca.
O wiele lepszy niż ja.
Tyle że ja mam 14 razy więcej mocy.
By ją dogonić, musiałem tylko wyprzedzić auta przede mną.
Nie było to jednak takie łatwe.
Pojedyncza, nieprzerywana linia. Nie mogę wyprzedzać.
Ciągniemy się za ładą. Boże. Jedzie coś!
No dalej. Dalej.
Jeremy Clarkson wlecze się za ciężarówką. Jak ja.
Tego nam jeszcze brakowało.
Miasto.
Co ty wyrabiasz, skończony kretynie?
W prawdziwym świecie Jamesa nie było lekko.
No super. Koparka. Boże.
Tymczasem Abbie pruła przed siebie.
No ruszaj się.
Tak, łada, łada...
Zupełnie jakby wypuszczali na nas te same auta co siedem sekund.
Dobrze. Czerwone.
O Boże.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy, dwa...
Hej tam. Stoicie na światłach?
Chryste.
Wreszcie opuściliśmy miasto i wróciliśmy na otwartą drogę.
Wolność. Tak!
Bierzemy ładę.
Kolejna.
Pusto.
Jakieś 15 kilometrów przed metą wjechaliśmy w obszar niezabudowany.
-Hammond, krowy! -Że co?
Gdy krajobraz stawał się coraz bardziej wiejski, aston zaczynał mieć pod górkę.
Ledwo się toczy. Co on odstawia?
Nie możesz docisnąć gazu?
Same wyboje i wybrzuszenie na środku.
Droga nie jest idealna, ale bez przesady, da się jechać.
Mam 715 koni mechanicznych i napęd tylko na tylną oś.
Dobra, to bez sensu. Wyprzedzam cię.
Mam torque vectoring i napęd na cztery koła. Dam radę.
Tymczasem w beemwraku...
Na pewno ma z dwie minuty przewagi.
Dlaczego stoisz?
Bo idzie na mnie całe gospodarstwo wiejskie.
To fala wełny i jadła.
Nie podrapcie mojego bentleya.
Świetnie.
U kresu podróży nawierzchnia stawała się przyjaźniejsza.
Mogliśmy zatem uwolnić nasze pokłady mocy.
Proszę państwa, Richard Hammond pędzi górzystą drogą.
W bentleyu.
Nie ma strachu.
Najwyższa pora ją dopaść.
Bez obrazy, Abbie, ale nie wygrasz.
RAJSKI OGRÓD
Meta w Rajskim Ogrodzie była blisko.
Gdy wjeżdżaliśmy na przedmieścia, do przedsionka Raju,
mieliśmy Abbie na wyciągnięcie ręki.
Wiedzieliśmy, że zwycięstwo należy do nas,
okazało się jednak, że meta
znajduje się w XIV wieku.
O matko.
Wąsko. Bardzo wąsko.
Nie wiem,
ile kosztuje karbonowy spojler do tego auta,
ale pewnie sporo.
Abbie nie miała takich zmartwień.
To odgłos wrony ocierającej się o rosyjski sprzęt grający.
Nie jest dobrze.
Dzień dobry.
Hammond, utknąłem.
Znajdę inną drogę.
To naprawdę tutaj?
Hałas z bagażnika nasilił się.
Tymczasem ja znalazłem drogę, która nie okazała się dużo lepsza.
O Boże!
Tak wygląda ideał wyścigu Jamesa Maya.
Jadę pięć na godzinę.
Wiedziałem już, że przegrałem. Musiałem więc znaleźć sobie jakąś wymówkę.
Potrzebuję tej czapki. Czapki.
To nie miejsce dla bentleya. To raczej...
teren dla land rovera.
James, ty pacanie.
Skrót wydarzeń. Facet podszedł,
odebrał 30 jednostek płatniczych,
a ja mam teraz tę czapkę.
W końcu Hammond i ja
dopadliśmy zwycięskie renault Abbie
na linii mety.
I wtem,
z pewnością wiele godzin później,
pojawił się May.
O, jedzie.
Boże!
I kto wygrał?
My!
Na pewno?
Nie. On poszedł sobie kupić czapkę.
Tak było. Patrz.
Bez końca
szukał tej jedynej. I musieliśmy naprawdę...
Jak długo robiliśmy te zakupy?
Jakieś pół godziny, nim się zdecydował.
Pół godziny przy tej czarnej, ale nie byłem przekonany.
To nie zdarza się przypadkowo.
Na to potrzeba czasu.
Ale to chyba dowodzi, że szybkie samochody
są świetne, ale wcale nie szybkie.
W rzeczywistości renault 9 jest równie szybkie, co aston, bentley czy bmw.
Co?
Doszło do wypadku i tyle. Ale patrzcie.
Dziób wrony u nasady odpadł.
Ale poza tym...
To było we mnie minutę temu, a teraz nie jest.
Czemu tak cieknie?
Bo znalazła się tam facjata wrony,
kiedy chciałem ją chwycić.
Zaatakowała cię.
To była bezcenna rzeźba.
Wielka szkoda.
Szybko to z ciebie uchodzi. Zostały ci jakieś cztery minuty.
To pół litra.
Jakie tam pół. Tak tylko wygląda na ziemi.
Gdybyś to był ty, na niebie roiłoby się od śmigłowców
i cięliby ci zaraz spodnie.
Ja sobie radzę.
Możemy sprawdzić, ile szkód narobiłeś
swoją szaleńczą jazdą?
W bentleyu wszystko jest cacy.
O Boże!
No już. Mów.
Straciłem dzbany i zegar. Ostał mi się ino krąg.
Po zakończeniu absurdalnego testu rzeczywistości autorstwa Jamesa
zmierzaliśmy dalej na wschód,
aż w końcu dotarliśmy do źródła wszystkiego.
Kolebka cywilizacji znajduje się w RPA.
Nasz gatunek tam się narodził.
Jednak kolebka wszystkiego, co w nas wyjątkowe,
znajduje się tutaj.
Mnogość przedmiotów, jakie wytwarzamy
z tego, co wypływa z tutejszej ziemi,
wręcz przytłacza.
Szczoteczki, kredki,
zastawki serca, spadochrony, płyny chłodzące...
Płyty winylowe, kasety magnetofonowe, płyty kompaktowe,
tenisówki.
Struny do gitary, balony, okulary przeciwsłoneczne, kamizelki...
Środki znieczulające,
wyroby emaliowane, plomby, protezy,
szampony.
Długopis jednorazowy,
smartfon, kremy do twarzy,
dezodoranty.
Szminki, wędki, elektryczne koce,
środki owadobójcze, parasolki, dachówki.
Włączniki światła, zmywarki, twarz Johna Travolty...
Środki antyseptyczne, konserwanty, piłki do kosza, kit,
kaski motocyklowe, łodzie,
soczewki kontaktowe.
Plastikowa butelka, z której pijesz wodę.
Paski wentylatorów,
anteny satelitarne, frisbee,
ciepło,
światło.
I najważniejsze. Bursztynowy nektar bogów,
paliwo.
Ropa jest tu tak ceniona,
że wybudowano spa, w którym można się w niej kąpać.
Coś jak winne spa, które odwiedziliśmy w Gruzji.
Jednak zupełnie inne.
To naprawdę ropa naftowa?
Tak. Czuję się jak nurzyk.
Zaraz kobieta z włochatymi pachami
zaprowadzi mnie do jurty,
obmyje mnie magicznym płynem
i powie: „Spójrz na to”.
Gdzie nasze wanny?
Mają tylko jedną, a nie wpuszczę was tu.
Nie będę kąpać się po tobie.
-Nie. -Dlaczego?
-Żartujesz sobie? -Czemu?
Wanna będzie pełna twoich strupów i łupieżu.
Następnego dnia, po tym, jak mnie oskrobano do cna,
ruszyliśmy nad Morze Kaspijskie.
Kres naszej podróży był już niedaleko.
Uznaliśmy więc, że to dobry moment na podsumowanie naszych aut.
Cechy, którymi wyróżnia się
dobry grand tourer,
luksus, komfort, moc, elegancja,
gwarantują jakość w każdej klasie.
Nowy Bentley Continental GT
jest do tego znakomitym modelem w swojej własnej.
Zaskoczył mnie jednak czymś jeszcze.
Zachowaniem na torze, gdy to ponaddwutonowe auto
poruszało się lekko i z gracją.
Ale przede wszystkim
chodzi o jego kabinę.
To najmilsze miejsce, w jakim można się znaleźć.
Muszę to powiedzieć.
To majstersztyk.
Wszystko w nim gra.
I zasługuje na swoje skrzydlate B.
Co za cudo!
Moje bmw.
Kiedy wyruszaliśmy w tę podróż,
myślałem, że to po prostu niezły wóz.
Teraz jestem w nim zakochany.
Zawdzięcza to głównie swojemu silnikowi V8.
Łagodny, cichy, nieinwazyjny.
Wystarczy go jednak odrobinę rozkręcić...
Zaczyna być muzykalny.
Jego głos zalewa ci serce,
rezonuje przez kierownicę i przeszywa pośladki.
Wspaniały!
Druga rzecz,
i wiem, że zabrzmi to nieco
jak gadanie milionera,
ale kosztuje tylko 100 000 funtów.
Ponad dwa razy mniej niż cena astona martina.
Do tego wygląda lepiej
i zrobili go Niemcy.
Kupcie ten.
To była wspaniała wyprawa.
Po drodze zyskaliśmy nieco wiedzy.
Po pierwsze,
Gruzja to prawdziwy klejnot. Zwłaszcza Tbilisi.
Po drugie, wyroby garncarskie są groźniejsze, niż się to wydaje.
No i sam dbs.
I tu mam problem.
Jest piekielnie szybki, bardzo wygodny i wygląda
zjawiskowo.
To niezwykle atrakcyjne auto,
ale czy warto zapłacić za nie 70 000 funtów więcej
niż za równie atrakcyjnego DB11?
Nie sądzę.
Naprawdę.
Może gdyby wyposażyli kabinę w coś wyjątkowego,
jak w tym bentleyu,
miałbym inne zdanie. Ale tego nie zrobili.
Dlatego mam właśnie takie. Przykro mi.
Po bajecznym przejeździe przez czubek Kaukazu
dotarliśmy w końcu do olśniewającej stolicy Azerbejdżanu.
I jesteśmy w Baku, które może się poszczycić
nie lada architekturą.
Sami spójrzcie.
To dzieło brytyjskiego architekta.
Mój ulubiony budynek na świecie,
bez dwóch zdań.
Nasze samochody wyglądają teraz...
Ja powiedziałbym „heroicznie”, James „paskudnie”.
Jamesie May,
jak bardzo irytuje cię brud na twoim aucie?
Mówiłem właśnie, że to hańba, bo to lśniące, imponujące miasto,
nasze auta powinny więc godnie się prezentować.
Umycie ich to chwila.
Wyglądają, jakby wykonały kawał roboty,
pokonując niejedną przeszkodę.
Są po prostu brudne.
O proszę.
To kawałek toru Grand Prix.
Oczywiście, urządzają tu teraz Grand Prix.
A może tak zrobić sobie
kółko po torze Grand Prix?
Wątpię, że dacie radę. To nie byle jaki tor.
Może zrobimy sobie wyścig na ćwierć mili?
Jesteśmy w mieście! Nie ma takiej opcji!
A gdybyśmy ładnie ich poprosili?
Ponieważ Hammond zamilkł,
tak właśnie zrobiłem.
Następnego dnia zamknięto dla nas główną prostą,
żebyśmy mogli urządzić sobie nasz ważny wyścig.
Teoretycznie aston powinien tutaj górować.
Ma najszybszy rozpęd do setki, więcej mocy i jest lżejszy.
Ma jednak napęd tylko na tylną oś,
a tor jest mokry.
Ja mam napęd na cztery koła
i launch control.
Martwi mnie tylko to,
że James ma to samo.
Oto moja prognoza.
Ich napędy na cztery koła i systemy launch control
dadzą im przewagę na starcie.
Kiedy jednak nabiorę mocy,
stanę się rakietą.
To nie kwestia tego, kto wygra.
Pytanie brzmi, który z moich kolegów przegra.
No to jedziem.
Ruszyliśmy.
Nie mam mocy.
Czuję, jak się ślizga.
Ten napęd na cztery koła robi swoje.
Topię się!
Bentley mnie dogania, ale wątpię, że mu się uda.
Dajesz, bmw!
Tak.
Gdzie się podział Jeremy?
Interesujący budynek.
To gmach rządowy.
Przyjrzę się mu.
Przyjemny.
Po przyjrzeniu się gmachowi
postanowiłem spróbować raz jeszcze.
Mimo to
aston nie dawał się okiełznać.
O rany.
Zwycięstwo.
Czyli nie możesz go ogarnąć?
Daję jakieś ćwierć gazu,
a on wpada w poślizg.
Nieciekawie, przyznasz?
Dobrze ci poszło z zezwoleniem, gorzej z pogodą.
Dlatego zdecydowałem,
że zanim zrobimy następne podejście,
muszę coś poradzić na pogodę.
Dlatego kazałem całej naszej ekipie
jeździć po torze,
by w ten sposób go osuszyć.
Trochę nam to zajęło.
Jeremy?
Przy pierwszym podejściu narobiłeś w gacie?
Ciężko nie narobić, kiedy masz tak naoliwiony tyłek.
Jak bardzo uda nam się osuszyć ten tor?
Wysycha po stronie Jamesa. Jak następnym razem będę tam ja,
będzie dobrze.
To niezbyt realistyczne.
Wybieranie dogodnego odcinka drogi,
żeby pojechać szybciej.
Właśnie to się robi podczas wyścigu,
dlatego go olałem.
I szykowałem się do trzeciego podejścia z suchej pozycji.
A zatem bmw i bentley kontra rakieta ziemia-powietrze.
Kto wygra?
Pomarańczowe.
Start!
Świetne rozpoczęcie.
Ciągle to robi.
Sto trzydzieści, sto czterdzieści pięć.
Znowu go znosi.
Ręce na... Rany...
Szlag.
Bierz go.
No dalej, bmw.
W mordę!
I po wszystkim. Jak zwykle aston
był znacznie bardziej porywającą atrakcją.
Czas coś przekąsić.
Chwilę potem odnaleźliśmy nasz Graal.
Popatrzcie. Jesteśmy 15 metrów poniżej poziomu morza
i dotarliśmy do kresu wyprawy.
Morze Kaspijskie,
największy śródlądowy akwen
na świecie.
Nasza podróż dobiegła końca.
Zamówmy leszcza.
SMAŻALNIA RYB
Leszcz to ryba?
Nie, Hammond, to krowa. Jasne, że ryba.
Nie lubię ryb.
I po tej smutnej wieści...
Dla niego.
Wracamy do namiotu.
Czemu powiedziałeś: „Wracamy do namiotu”, kretynie?
A, tak.
Jem ciastko.
-To odcinek specjalny. -Wiem. Wymsknęło mi się.
-Nie rób tego nigdy. -Mamy przynajmniej szansę
powiedzieć słowo o autach. Uwielbiamy je.
Silnik z przodu, mocy, ile trzeba,
wszystko, co ma być w aucie.
Zgadzam się. BMW też było najlepsze.
James, może powiesz naszej widowni
coś o systemie lane departure BMW,
tym, który utrzymywał cię między liniami na drodze?
Sęk w tym, że była to wersja testowa,
w której nie można było tego wyłączyć.
Jazda po drodze była przez to dosyć wkurzająca.
Jednak na torze
problem był taki, że szukasz idealnego wejścia,
ale auto myśli: „Zaraz będzie wypadek”,
dlatego ściąga cię na środek toru.
Cholernie wkurzające.
Sprawiał więc tego rodzaju problemy, ale też ze skrzynią.
Tak, skrzynia biegów. Problem jest taki,
że wyświetlacz na kokpicie ma dwa ekrany.
Jeden pokazuje, który bieg wybrałeś.
Drugi natomiast sugeruje, który bieg powinien być włączony.
Na torze jedziesz i myślisz: „Zakręt w lewo, wchodzę”.
Koncentrujesz się, a auto mówi: „Siódemka?”.
Słucham? To może wkurzać.
Jakby Niemcy pytali: „Co wy tam wiecie, Anglicken?”.
Otóż to.
Wóz BMW był jednak piekielnie szybki. Kapitalna maszyna.
Jednak nadal uważam, że bentley był najlepszy.
-Tak, zgadzam się. -Co?
Zgadzam się. Dbs bardzo mi się podobał. To znakomite auto.
Db11 też mi się podobał. Tak jak vantage.
Ale do takiej podróży wybrałbym bentleya.
Moment. Czy ty nie poleciłeś niedawno Astona Martina DBS
jakiemuś koledze?
Tak.
I kupił go?
Tak.
I tym pesymistycznym dla niego akcentem kończymy program.
Dzięki, że nas oglądacie. Do widzenia!