Evet!
Merhaba!
Herkese teşekkürler.
Merhaba! Merhaba!
Merhaba!
Merhaba! Herkese merhaba.
Sağ olun.
Merhaba! Çok teşekkürler! Sağ olun!
Bu haftaki bölümde...
James bir arabanın yanında duruyor.
Richard surat asıyor.
Ve Toblerone'lar düşüyor.
Heyecan verici şeyler.
Bu...
Aksiyon dolu bir bölüm olacak ama Lancia ile başlıyoruz.
Yıllardır pek çok kez söyledim,
kimse bunlardan daha heyecan verici arabalar yapmadı.
Integrale, Stratos, Fulvia vardı.
Ve 037... Liste böyle uzayıp gidiyor.
Yine de bugün yaptıkları tek şey Ypsilon adında
pis kokulu bir yığın. Şuna baksanıza.
Bunlardan birini kullanmaktansa
kurtlanmış bir yaram olmasını yeğlerim.
Bu seviyeye düşmüş olmaları beni cidden üzüyor.
Anlaşılan bu fikirde olan bir tek ben değilim.
İtalya'da Eugenio Amos adında bir adam
eski Delta Integrale'ye bakmış
ve şunu merak etmiş...
Lancia bunu bugün yapsa neye benzerdi?
Ne hissettirirdi? Nasıl giderdi?
Sonra merak etmek yerine cevabı bulmaya karar vermiş.
Ve ortaya bu çıkmış.
Motor önceki gibi 16 valf, iki litrelik turbo
ama yeni çubukları, yeni pistonları ve yeni turboşarjeri var.
Bir sürü elektronik aksam eklenmiş.
Böylece artık 330 beygir gücü üretiyor.
Eski arabadakinden 140 fazla.
Başka iyi haberler de var.
Karoser panellerinin ve amortisör öğelerinin çoğu
şimdi ya alüminyum ya da karbon fiberden yapılmış.
Bunun iki avantajı var.
Birincisi, paslanmıyorlar.
İkincisi, hafifler.
Tüm bu çaba sayesinde bu araba oldukça hızlı.
Duyduğunuz gibi makul bir turbo gecikmesi var.
Ama bastığında...
Vay canına!
Dört saniyede sıfırdan 100 kilometreye çıkıyor.
Azami hızı saatte 260 kilometreden fazla.
Ama en iyi yanı
orijinal arabadaki dışa savrulmanın
olağanüstü miktarda
yol tutuş ve tarafsızlıkla yer değiştirmiş olması.
Bu müthiş bir araba.
Şuna bakın!
Oradan gayet hızlı geçti.
Evet, beğendim.
Ne var ki,
Lancia tuhaflıklarının hepsinin giderildiğini sanmayın.
Direksiyon bacaklarımın arasında çok aşağıda,
öyle ki göstergeleri göremiyorum.
Sonra hiçbir işe yaramazmış gibi görünen
bir sürü düğme ve ayar var.
Şu kırmızıyı biliyorum, üzerindeki bir uzay roketi ya da...
Philippe Starck tasarımı limon sıkacağı.
Motoru çalıştırıyor ama ya diğerleri?
Hiçbir fikrim yok maalesef.
"Levati" ne demek?
Öğrenmek için kenara çekip bu arabayı tasarlayan
Eugenio ile sohbet ettim.
Adam, tabiri caizse, tam bir İtalyan çıktı.
Direksiyonun üzerindeki
şu düğme biraz aklımı karıştırdı.
Levati mi? İtalyanca şey demek...
Tercümesi, "yürü" gibi.
O düğmeye basıp farları açınca
insanlar yolundan çekilir.
Yani "yoldan çekil" demenin İtalyancası mı?
Evet, aynen.
Bunu açıklığa kavuşturduktan sonra iyice havaya girdi.
-Bunu sen mi kaynakladın? -Şahsen mi?
Hayır. Bu porno gibi.
-Porno mu? -Kaynak pornosu.
-Yok... -Altın rengi olan ne?
Bu... Aslında bir işlevi olacaktı
ama yok, sadece hoşumuza gidiyor.
Tamam. Güzel.
-Güzel bir altın çubuk. -Evet.
Neden iki kapı yaptınız?
İki kapı mı? Neden olmasın? Bence havalı.
Çok şık görünüyor.
Peki şu alttakini nasıl tanımlarsın?
Şey, bu... Bence çok hoş bir kıç.
Bu küçük detay da bence
kot pantolondan çıkan tanga gibi.
Bu... Tamam.
Her şey açıklığa kavuşunca tekrar yola çıktım.
İtalyanları sevmeniz gerekir.
Eugenio buradaki pek çok şeyin işe yaramadığını söyledi
çünkü işe yarasa bu bir Audi olurdu.
Bu arabayı tam da Audi olmadığı için seviyorum.
Ve biri onu yapmayı kafaya taktığı için.
En çok da
bana gençliğimi geri verdiği için.
Ancak bir sorun var.
Fiyatı çeyrek milyon sterlin.
Üzgünüm ama güncellenmiş bir klasik Lancia'ya
bu kadar çok para harcayacak olsam
Lancia'ların en klasiğini tercih ederdim.
Yani Stratos'u.
Evet, insan şeklindeyseniz buna sığamazsınız.
İmzası olan alçak direksiyon sayesinde
psikopat gibi sürülüyor.
Ama birkaç yıl önce Avrupa'nın her yanından
bir ekip toplandı, Almanya'nın 13. en iyi at binicisi de aralarındaydı
ve modern bir Stratos'un nasıl görüneceği üzerine kafa yordular.
Sonra da düşünmeyi bırakıp işe koyuldular.
Bir Ferrari 430 satın alarak bütün karoseri söküp attılar.
Sonra geri kalan kısımdan, dingil mesafesinin 20 santimi kesildi.
Ardından V8 geliştirildi.
Kokpit çerçevesi de.
Yeni bir egzoz sistemi takıldı.
Sonra yeni karbon fiber gövde yapılarak
bu meydana getirildi.
Yeni Stratos.
Güzel, değil mi?
İçi daha da iyi.
Şuna bakın, sığıyorum! Sonra klima
ve çekiş kontrolü ayarını değiştiren bir düğme var.
İçine kask sığacak kadar geniş kapı cepleri var.
Tıpkı orijinalindeki gibi.
Evet. Bakalım bu, ağlamaklı bir nostaljiden mi ibaret
yoksa gerçekten işe yarıyor mu?
Ağlamaklı bir nostalji değil.
Fark ettiğiniz ilk şey sertlik.
Sonra hafiflik.
Üzerine inşa edildiği Ferrari'den 100 kilo daha hafif.
Hızlanırken bunu hissediyorsunuz.
Sıfırdan 100'e
3,3 saniyede çıkıyor.
Sonra 320 kilometreyi geçene kadar öyle devam ediyor!
Dehşet verecek kadar hızlı.
Yüce Tanrım.
Virajlarda da hissediyorsunuz.
Çok çevik.
Yusufçuğun sırtına binmek gibi.
McLaren Senna hafif sanıyordum ama bu... Tanrım!
Kısa dingil mesafesi sayesinde çok oyuncu.
Aynı şeyi iki kez yapmıyor.
Şimdi Buraya Bakarlar'a geliyorum.
Tekrar deneyelim, aynı viraj, aynı girdi, aynı çizgi.
Bu sefer yalpaladı.
Aynı girdi.
Hadi bakalım, işte.
Akıllara zarar.
Sonunu seçtiğiniz etkileşimli
bilgisayar kitapları gibi.
Ne var ki sonunu siz seçmiyorsunuz.
O seçiyor.
Sonra bu, orijinal Stratos'a çok benziyor.
Yani ondan en iyi sonucu almak için
çok iyi bir sürücü olmalısınız.
Bilhassa iyi bir sürücü değilseniz...
Evet. Bu sık olur.
Ama benim umurumda değil çünkü spin atıp kaza yapmak
Raleigh Burner BMX'inizden düşmek gibi,
bu araba tıpkı öyle...
Öyle.
Ancak maalesef fiyatı
Raleigh Burner BMX gibi değil.
Hatta koca bir ev fiyatında.
Yazık.
En sevdiğim, en heyecan verici arabalardan biri...
Öyle mi?
Evet. Bayıldım. Gerçekten.
Güzel. Evet, hepsi iyi, hoş.
-Devam et. -Ne?
Kaç para?
-650.000 sterlin. -Tanrı aşkına! Sahi mi?
650.000 sterlin mi?
-Evet. -Ortası kesilmiş
eski bir Ferrari için mi?
Şey, biraz daha fazlası.
Stratos istiyorsan neden Stratos almıyorsun?
Orijinal Stratos'a sığmıyorum!
Senin orta kısmını biraz kessek sığardın.
Evet, sığardı.
-Bir şey hatırladım. -Nedir?
Artık sizinle konuşmak istemiyorum.
-İstemiyor musun? -Hayır. Abbie'nin
o sıra dışı Stratos'la ne kadar hız yaptığını görmek istiyorum.
Sıradan eski Ferrari'yle.
Stratos, Eboladrome'da.
Yola çıkıyor, görünümü ve sesi çok güzel.
Doğruca Düz Olmayan'a giriyor.
Sağa doğru virajlardan birinde biraz yavaşlıyor
ama oradan çok temiz geçiyor.
Şimdi Buraya Bakarlar'a geliyor ve daha da temiz bir şekilde geçiyor.
Bakalım kaç rastgele yol tutuş numarası göreceğiz?
Hiç! Gayet iyi başardı.
Öteki ucundan jet gibi çıkıyor
ve Kocakarının Evi'ne doğru gidiyor.
Daha hızlı ve keskin, gereksiz ağırlık
ve uzunluğun çıkarıldığı geliştirilmiş bir Ferrari.
Şimdi Kocakarının Evi'ndeyiz. Müthiş bir şekilde hızla geçiyor.
İkinci kısım da kesinlikle müthiş.
Şimdi de Trafo'ya giden yoldayız.
Destansı görünüyor.
Frenlerken sabit, virajı temiz dönüyor,
biraz eğri bir çizgiyle çıkıyor. Koyun Otlağı'nda durum nasıl?
Temiz bir şekilde çizgiyi geçiyor.
İtiraf etmelisiniz ki bu...
-Heyecan verici. -Hızlı görünüyor.
Öyle.
-Evet. -Öyle.
-Heyecan verici.
Özellikle şu kısmı sevdim,
"Gereksiz uzunluk ve ağırlık çıkarılarak geliştirilmiş."
Bana laf attın, değil mi? Yani açıkça... Öyle.
Hâlâ seninle konuşmuyorum.
-Öyle mi? Hızını biliyor musun? -Hayır.
Doğru, öğrenelim.
İşte, tabelaya orada.
Bakalım Stratos nerede yer alıyor.
GT TUR TABELASI
17. Fena değil.
-Durun biraz. -Ne demek o?
Dört kapılı BMW binekten bir küsur saniye daha yavaş.
Evet, daha yavaş ama çok daha pahalı, yani...
Hadi, bir de Delta'nın hızına bakalım.
Integrale, işte.
Filme çekmedik bile. Vakit yoktu. Ve...
-Eski bir... -Hayır, şöyle bak.
BMW M2 ile aynı hızda.
Sanırım eski Mercedes A45'in pistte bundan hızlı gideceğini
iddia etmem yanlış olmaz.
Evet. Üstelik çok daha ucuz.
-Evet ama... -Bu gerçek. Ne?
Mercedes'teki her şey işe yarardı.
Bunu kim ister ki? Sıkıcı olur.
Eugenio'nun dediği gibi.
Alman hiç... İtalyan zihniyetinde değilsiniz.
-Öyle mi? -Değilsiniz. Sorun bu.
-Peki. Tanrım. -İtalyan arabası olan var mı?
Hayır, burada değiller. Gelememişler.
Yağmur yağıyor.
Siz hiç... Evet, iyi bir nokta.
Çok da rüzgârlı, çadır uçmadan devam edelim.
-Edelim. -Evet.
Devam etmeliyiz çünkü şimdi sıra
Muhabbet Sokağı'ndaki
sohbet tüccarından...
Tanrım!
...bir torba münazara almakta.
MUHABBET SOKAĞI
Bunu beğendim, gerçekten.
En sevdiğim.
-Başımın düştüğünü hatırlamıyorum. -Ben hatırlıyorum.
Neyse, devam edelim.
Sana çok ilginç bir haberim var James.
Tanrım, kuşların hızıyla ilgili olmasın
-lütfen! -Öyle mi?
Hayır. Balıkların hızıyla ilgili.
-Tanrı aşkına! -Ben beğendim. Evet, söyle.
Tamam. Bir somon yolu hangi hızla geçer?
Somonlar yoldan geçmez, tavuk mu bu?
Sen öyle san. İnternette bulduğum çekimleri izle.
-Bakın! -Somon mu onlar?
Bunlar balık!
Gerçekten somon!
Bu gerçekten ilginç.
Öyle. Bakın. Yüzlercesi yolu geçiyor.
Ne yapıyorlar?
İlginç olan da bu.
Somon olsam ve üreme veya yumurtlama alanına
dönmem gerekse dert etmezdim,
Öteki tarafta kalırdım. "Yavrum burada doğsun."
Çocuklarım doğarken
"Doncaster'a dönmeliyim!" demedim. En yakın hastaneye gittim.
Somonlar çok kararlı. Onlara saygı duymak lazım.
-Evet. -Aslında balıklar
çok süper bence.
Araba yapımcılarının arabalara
balık ismi vermemesi ilginç, değil mi?
-Çünkü... -İyi muhabbet.
Çünkü onlara...
-Kedi, büyük kediler. -Büyük kediler...
-Kuşlar. Bir sürü kuş. -Kuş isimleri.
-Yunan tanrıları. -Hava. Hava durumu.
Yine de... Neden bir Ferrari Somon yok?
Kararlı, çevik, virajları almakta iyi, Lamborghini Ton!
Evet, ben de... Ton hızlı bir balık, değil mi?
Saatte 64 kilometre. Hızı bu.
Sürat teknesinden hızlı.
Tatilde kiraladığın deniz motorundan hızlı.
Bu parlak bir fikir, Ford Mezgit olsun.
Balık ismi taşıyan bir araba hatırlayan var mı?
-Stingray. -Plymouth Barracuda.
Sting... Onu almışlar... Evet.
-Stingray... -Hepsi. Stingray, evet.
Barracuda, Manta.
Manta.
Arabalara balık ismi verilmesi müthiş değil mi?
Çok şaşırtıcı.
Diğer kısımları kesebiliriz.
İzleyiciler bizden iyi biliyor.
Bundan söz ediyoruz.
Barracuda'yı unutmuştum.
Plymouth Barracuda, evet.
Evet, kesinlikle.
Bilirsiniz, Kanada'ya Tanrı'nın kileri deriz.
-Değil mi? -Evet.
Suudi Arabistan, Tanrı'nın benzinliğidir.
Lancashire da yıldızların altındaki dolabı.
-Rüzgâr tüneli. -Çadırımız uçacak.
Doğru. Rüzgâr tüneli.
Fransa, içki küresi.
-Fransa, içki küresi. -Arjantin, foseptiği.
-Evet. -Bolivya...
Evet. İşte.
İyi dedin.
Evet.
Demek istediğim şey şu, hep söyleriz,
-İtalya, Tanrı'nın yarış pisti. -Evet.
Bu bilinen bir gerçek. Integrale ve Stratos'u gördük.
Bu kanıtlanmış bir şey çünkü Fransız sınırına yakın
Acquetico adlı küçük köyün muhtarı
bir hız kamerası taktırıp iki hafta denemiş.
Söz konusu köyün bir fotoğrafı var.
-Ne hoş. -Evet.
Dev bir metropolden söz etmiyoruz.
Hız kamerasının iki haftalık deneme süresinde
kaydedilen hız sınırı ihlali toplamı...
-58.568. -Ne?
-Şu köyde mi? -Orada.
İki haftada 58.500!
-Ne? -İtalyanların elinde değil.
-Yok. -Ama bir dakika.
İki haftada o kadar çok mu?
Gece daha sessizdir.
-Evet. -Öyle gibi.
-Evet. -Yani gün içinde
on saniyede bir kameraya takılan en az bir
araba olmalı.
İşe gidip gelirken günde iki kez...
Hayır, dur! İşe gidiyor, sonra öğleyin eve geliyor,
tekrar işe dönüyor, sonra eve geliyor.
"Yine oldu."
"Şu flaş çok sinir bozucu."
Ama hoşuma giden, muhtarın
hız kamerasına hâlâ karar verememiş olması.
Sahi mi? Ne istiyormuş?
Aslında... Hayır, geçen gün bir gazetede
"Sorun şu ki, iyi asfaltlarımız ve uzun,
"devamlı virajlarımız var." demiş.
"Bakın, güzel bir yol,
"tabii ki insanlar hız yapacak!"
Hem biz İtalyanız,
-ne bekliyorsunuz? -Öyle.
İyi çaba.
Bu arada Birleşik Krallık'ta işler farklı.
Bedfordshire'da biri... Yabancılar için söylüyorum,
İngiltere'de bir ilçe.
Evinin yanına sahte bir hız kamerası koymuş.
Evi A1'in yanında. Fotoğrafı var.
Gördüğünüz gibi çok gerçekçi.
-Katılır mısınız? -Tamamen.
Kamerayı indirmesi söylenmiş
çünkü Karayolları İdaresi kamera sürücülerin dikkatini dağıtıyor, demiş.
Dur! Dur bir dakika.
-Evet. -Karayolları İdaresi
hız kamerasına benzeyen bir şeyin...
-Evet. -...dikkat dağıttığını mı söylemiş?
Evet. Kendi ayaklarına sıkmışlar.
Evet. Hız kameraları dikkat dağıtıyor yani tehlikeli
-diyorlar. -Evet.
Hız kameraları, devlete göre bebekleri
ve köpek yavrularını öldürüyor.
-Oylayalım mı? -Hadi... Kabul mü?
Hız kameraları kaldırılsın diyenler?
Evet!
Karayolları, size katılıyoruz.
-Destekliyoruz... -Yüzde yüz!
Britanya nüfusunun tamamı
hepsinin indirilmesinden yana.
-Güzel. Hallettik. -Oldu. İyi.
Devam edelim. Bende çok uzun
ve ilginç sohbet konusu var.
-Peugeot ilginç bir araba yapmış. -Eminim yapmıştır.
-Hayır, imkânı yok. -Yapmış.
Bir fotoğrafı var, bakın. Adı e-Legend.
Dur.
İki elektrikli motoru var, 456 beygir gücünde.
Eski Peugeot 504 Coupe gibi görünecek şekilde tasarlanmış.
-Hiç de değil. -Öyle diyorlar. Biraz öyle.
Değil. Daha çok 505 GTI'a benziyor.
Sıkıcı bir şekilde ama öyle.
Neye benzediği umurumda değil. Bakın, müthiş.
Öyle. Ne zaman satın alabiliriz?
Alamazsın.
Bu bir konsept araba tasarım çalışması.
Ama satın alabileceğin şey bu.
Tanrım! Sahi mi?
Evet. Adı Rifter. Bir tür dizel minibüs.
-Peugeot'nun nesi var? -İyi soru.
Neden bize eskiden çok güzel arabalar yaptıklarını
-hatırlatıp duruyorlar? -Evet.
Ama sonra bu sıkıcı şeyleri satıyorlar!
Beni şaşırtıyor,
satın alamayacağın bir konsept arabası neden yapılır ki?
Manava gidiyorsun, sulu bir elma alacaksın,
"Ondan yok, arkada çürük bir şeyler olacak."
Peugeot, manava git, nasıl iş yaptıklarını gör
ve onlardan bir şey öğren.
Birkaç ay önce Britanya'da büyük sorun vardı.
Aslında bir yıldan fazladır sürüyor,
mopedli çocuklar kaldırımdan gidiyor,
arkada başka bir çocuk, yayaların cep telefonlarını
ve yaşlı hanımların
çantalarını falan kapıyor.
Polis için büyük sorun, çünkü kalabalık sokaklarda
mopedi nasıl takip edeceksin?
Doğru. Ancak polis bunu çözecek
bir şey düşünmüş.
Mopedli hırsızlara tosluyorlar. Tamam mı?
Bir kayıt var...
Bunun çekimleri var.
Hazır mıyız? İşte geliyor ve...
İn bakalım.
-Ve... -Ve...
Gereken bu. Hepimiz bundan yanayız, değil mi?
Evet.
Hayatımda ilk kez polis olmak istedim.
-Olamazsın. -Neden?
-Bıyığın yok. -Doğru.
Hayır ama bu... Bir fikrim var.
Tanrım! Gülünç mü?
-Açıklayayım. -Demek ki öyle.
Bakalım herkes ne düşünecek.
Tamam, dünyanın en iyi polisi devriyeye çıkmış,
hepimizin bildiği gibi bugünlerde bunu pek yapmıyorlar.
Ama yapsalar bile moped hırsızı olan birine
onları devirebilecekleri bir yerde
rastlama ihtimalleri az, değil mi?
-Evet. -Şu nasıl bir fikir?
Hepimiz arabalarımızda giderken
motosiklet görünce devirelim.
Dur, ne? Herhangi bir motosikleti mi?
Evet. Çünkü er geç doğru kişiye vuracaksın
ve bir mopedli hırsızı devireceksin.
Dur biraz, Pol Pot'un, kitap okuma ihtimaline karşı
gözlüklüleri idam etmesine benziyor bu.
Evet. Kabul, ikiniz de mopedli hırsız değilsiniz.
Ama motosiklete biniyorsunuz ve bunda sorun yok.
Dizleriniz biraz berelenecek, yerlerde sürüneceksiniz.
Bir sürü kişi de öyle. Mesela Ewan McGregor.
-Jamie Oliver. -Evet.
Ross Noble...
-The Hairy Bikers, Tanrı aşkına! -Evet.
-Hepsini deviremezsin. -Biliyorum. Öyle diyorsun
ama bir savaş zayiatı olacak.
Önemli olan mopedli hırsızlığı sona erdirecek olmamız,
aynı zamanda bir güzel güleceğiz.
-Hadi ama. -Hayır, motorculara toslayamazsın.
Toslayalım demiyorum. Hafifçe dürtelim.
Motosiklete binen var mı?
-Evet. Aferin. Evet. -Biniyor musun?
Pardon.
Neyse, sanırım Muhabbet Sokağı'nın
-sonuna geldik. -Bence de.
Devam edelim.
Evet, devam edelim. Jeremy, Lancia'nın yıllar boyu yaptığı
güzel ve kayda değer arabaları sayıyordu.
Şunu unutmayalım ki
Porsche de kayda değer arabalar yaptı.
Kesinlikle. 911 vardı, 911'in başka bir çeşidi vardı,
911'in yeşil bir versiyonu vardı.
Evet, evet, biliyorum. Ancak bu yıl,
bence en muhteşem Porsche'nin 50. yıl dönümü.
911 mi?
Hayır.
Adı Porsche 917.
Motor sporlarına ilgi duymasanız bile
bu aracı tanırsınız.
Çünkü gelmiş geçmiş en simgesel yarış arabasıdır.
Bugün Porsche, Le Mans'da yarışan en başarılı araba yapımcısı.
19 zafer kazanmışlar.
Ama her şeyi bu araba başlatmış.
Onlara çok önemli ilk galibiyeti getirmiş.
Tabii böyle bir safkan çok değerli.
14 milyon sterlin civarında.
Sigortacılara sorduğumuzda olur dediler
ama sakar cüce kullanmasın.
Yavaş kullanılmalı.
Bakalım sizin için canlandırabilecek miyim.
Önce şunu bilmelisiniz,
917 büyük, geniş bir araba gibi görünse de
aslında öyle değil.
İçindeyim.
Tanrım, çok küçük!
Vay anasını!
Gürültü müthiş!
Bunu 24 saatlik bir yarışta düşünün.
50 yıllık bir araba olsa da
917 her on yılın standardına göre hızlı.
Sıfırdan 100 kilometreye 2,7 saniyede çıkıyor.
Azami hızı saatte 360 kilometre.
Ve asgari malzeme kullanılarak
ödün verilmeden tasarlanmış.
Örneğin başıma çok yakın olan bu karoser
fiberglas ve 1,2 milimetre kalınlığında. Hepsi bu!
Önümde koca bir devir sayacı,
yağ sıcaklığı ve yağ basıncı ayarı var.
Alacağınız tek bilgi bu.
Doğru gösteriyorlarsa motor patlamayacak,
yani gazı kökleyebilirsiniz!
Dünyanın en hızlı kanosu!
Beş litrelik, 12 silindirli motor 621 beygir gücü üretiyor,
günümüzün yolda giden hiper arabalarına kıyasla mütevazı sayılır.
Ama bu araba sadece 800 kilo.
Sonuç olarak, ağırlık ile güç oranı
standartların ötesinde!
Kahretsin, bu çok özel!
Porsche'nin bunu sürmeme izin vermesine şaşırdım.
Eğitim vermediler, beni bindirip
"Şunu çek, şunu çevir, tamamdır." dediler.
Daha şaşırtıcı olanı, bu arabanın vücut bulmuş olması
çünkü fikir aşaması...
Oldukça zorluydu diyelim.
Hikâyesi 1968'de başlıyor.
Spor araba yarışlarını düzenleyen grup
nizami olmayan üst düzey prototip arabaların fazla hızlı,
pahalı ve tehlikeli olmaya başlaması üzerine
bunların motorunun üç litreden büyük olmamasına karar verdi.
Ancak aynı zamanda şunu söylediler,
yarış arabanızın yolda giden 25 versiyonunu yapabilirseniz
motor sınırı beş litreye çıkacaktı.
Gerçi küçük spor araba imalatçılarında öyle bir bütçe
olmadığını biliyorlardı.
Kimsenin bunu deneyeceğini düşünmemişlerdi.
Hesaba katmadıkları,
Porsche'nin motor sporları başkanı Ferdinand Piëch'ti.
O sıralarda Porsche küçük, para sıkıntısı çeken bir ekipti,
bugün bildiğimiz zengin şirketle alakası yoktu.
Ama Piëch, Le Mans'da kazanmayı öyle çok istiyordu ki
o 25 arabayı yapmaya karar verdi.
Hem de Le Mans'a birkaç ay kaldığı hâlde.
Herkes ama herkes, muhasebeciler, idareciler,
ofisteki gençler, sekreterler, hepsi masalarından kaldırılıp
üretim bandında o arabalar için çalışmaya gönderildi.
Hatta bunlara sekreter arabaları dendi.
Derme çatma Porsche ekibi verilen süreye ancak yetişti.
Ve motor sporları müfettişleri yol arabalarına onay verdi,
muhtemelen pek yakından incelemediler
yoksa çoğunun kamyon aksına sahip olduğunu fark ederlerdi.
Porsche'nin Le Mans yarışına katılması onaylanınca
Piëch birkaç arabayı vaktinde hazır etmeye koyuldu.
Olumlu yanı, bunların çok hızlı olmasıydı.
Bir araba, Mulsanne Straight'te saatte 383 kilometreye çıktı.
Kötü yanıysa korkunç derecede istikrarsız
ve gerçekten sürülemez olmalarıydı.
Sürücü arabanın ne yapacağını bilmiyordu.
Şasi o kadar kasıyordu ki
vites kolu oynayıp duruyordu.
Vites değiştirmek için ellerini uzattıklarında
kolu başka yerde buluyorlardı.
Piëch 1969 Le Mans yarışında büyük bir zafer umuyordu.
Ama tam bir felaket oldu.
Özel olarak yarışan arabalardan biri birinci turda kaza yaptı, sürücü öldü.
Diğerleri yarış boyunca arızalandı, tek bir tane kaldı,
onu da bu adam, Britanyalı sürücü Dickie Attwood kullanıyordu.
Zor demek hafif kalır.
Ölümcül denebilir.
-Evet. -Bir canavardı.
Hız için yapılmıştı. Havadaki kurşun gibi gidiyordu
ama karoserde onu zeminde tutacak baskı yoktu.
Yani hızlandıkça oynaklaşıyordu.
O kadar korkunçtu ki arabanın bozulmasını umuyordum,
sonunda bu oldu.
Ama bozulması 21 saat sürdü. Altı tur fark atmıştık.
Gidecek fazla yolumuz kalmamıştı ama araba bozuldu diye sevinmiştim.
Azimli Porsche, Ford GT40 geliştiren Britanyalı yarış mühendisi
John Wyer'ı tuttu ve Wyer'ın yardımıyla 917'nin kötü sürüş dinamikleri düzeltildi.
Wyer, Tabiat Ana'dan aldığı yardımla sorunu çözdü.
Uzun bir test sürüşünden sonra Wyer ve sürücüleri
arabanın önünün ölü böceklerle kaplı olmasına karşın
arka kanatta hiç böcek olmadığını fark etti,
yani hava onun üzerinden geçip
aşağı kuvvet üretmiyor
ve arabayı piste bastırmıyordu.
Problemli çocuğun aerodinamiği üzerinde çalışan Porsche
1970 Le Mans yarışına yeni bir ümitle katıldı,
direksiyonda yine Dickie Attwood vardı.
Yarış sırasında 917'ler her zamanki gibi hızlıydı.
Ama bu sefer çok daha istikrarlıydılar.
Yoğun yağmur birbiri ardına kurban alsa da,
Attwood ve 917, damalı bayrağı gördü
ve Porsche'ye ilk büyük Le Mans galibiyetini kazandırdı.
Bu galibiyete çok ihtiyaçları vardı çünkü resmen
şirket üzerine kumar oynamışlardı.
Bu arabanın neredeyse Porsche'yi batırdığı da söylenebilir.
Çünkü küçük bir şirketti.
Doğru. Ferdinand Piëch
oldukça aşırı bir adamdı.
Yaptığı işle o kadar coşmuştu ki
az kalsın şirketi batırıyordu.
Evet. Yarış programı az kalsın Porsche'yi mahvedecekti.
O günden itibaren 917 durdurulamadı,
kendi efsanesini oluşturdu.
Ertesi yıl Le Mans'da başka bir ezici zafer kazandı.
Hız kapanlarından saatte 388 kilometreyle geçiyordu.
Bu rekor 20 yıl boyunca kırılamadı.
Aynı yarışta o kadar hızlıydı ki
toplam 5335 kilometre katetti,
bu mesafe rekoru da 2010'a kadar kırılamadı.
Yetmezmiş gibi, Hollywood'un en önemli araba tutkunu Steve McQueen
Le Mans'a gelerek 917'yi bir ekran simgesi hâline getirdi.
Şimdi efsane 50. doğum gününü kutladığı için
eğlenceli bir günü hak ediyor bence.
Ben de Bay Dickie Attwood'u direksiyona oturtup
bacaklarını biraz açalım ve olaya tat katalım dedim.
O oradayken bakalım eski efsane, yani araba,
modern bir Porsche karşısında ne durumda olacak.
Kastettiğim bu Porsche, 911 GT2 RS.
Porsche'nin güncel cephanesindeki en büyük silah.
Dikkatli izleyiciler benim sürmediğimi fark edecektir.
Sebebi, işi düzgün yapmak istememdi.
Eski Le Mans galibi Porsche sürücüsü,
Yeni Le Mans galibi Porsche sürücüsüyle kapışacak.
İşte Neel Jani, 2016'da 919'la Porsche için galibiyet getirmişti.
Açıkçası muhtemelen bu konuda benden biraz daha iyi.
Arabalara gelince, kâğıt üstünde belirlemek zor.
Burada 700 beygir gücü var, 917'de 621.
Ama 917 sadece 800 kilo.
Bunun ağırlığı 1830 kilo.
Bir küsur ton daha ağır ama öte yandan tekerlekleri,
frenleri ve şanzımanı modern.
Yani Tanrı bilir. Anlayalım bakalım.
Karşılaştırmamda Dickie'yi hesaba katmamıştım.
Vay arsız!
Şunun hızına bakın.
Adam delinin... 78 yaşında.
Harika gidiyor, değil mi?
Viraja muazzam bir hız taşıyor.
Hadi bakalım.
Geç onu.
Yaklaşık yarım yüzyıllık aradan sonra kızıl öfke geri geldi
ve Bay Attwood çıldırdı.
Evet, bu olabilir.
Evet!
Hayır! Seni geçti.
Frende onu geçemezsin çünkü çok ağırsın.
Ama sonunda genç ve modern lastikler alçaktan uçan arabayı yendi.
Onun çöplüğündeyiz. Hadi bakalım.
Evet!
Aferin, bayım.
Tamam. İşimden olmayacağım.
Evet, devam edebilirsin.
Evet, alkışlayın. Muhteşem Dickie Attwood.
-İyi cevap verdi. -Aferin.
-Onu seviyorum. -Muhteşem.
-Harika. -Dickie Attwood şahane.
-Doğru. -Harika.
Görüyorsun James, bazı ihtiyarlar hızlı gidebiliyor.
Haberin olsun.
Evet, farkında değildim. 917'yi yapan Ferdinand Piëch var ya...
Yıllar sonra Bugatti Veyron'u yaptı, değil mi?
Evet. Çok doğru. Ondan önce de
orijinal Audi Quattro'yu yaptı.
Dedesi Vosvos'u yapmıştı,
sanırım kuzeni de 911'i yaptı.
-Evet. Kuzeni Ferdinand. -Evet.
Hepsinin adı Ferdinand'dı. Bunlar iki aile.
Porsche'yi Ferdinand başlattı, onun bir oğlu vardı,
şirketi devraldı, adı Ferdinand'dı.
Sonra kendi oğluna bıraktı, onun da adı Ferdinand'dı
ve 911'i yaptı. Hepsi Ferdinand.
Ama ikinci Ferdinand'ın bir kız kardeşi vardı...
-Evet. -Adı Ferdinand mı?
Hayır. Adı Louise'di.
-Evet. -Louise adında bir kızı vardı.
-Doğru. -Ve Ferdinand adında bir oğlu.
Burada gördüğümüz Ferdinand Piëch o mu?
Çok doğru. O arabayı yaptı.
911'in hiç değişmemesi normal
çünkü ailede hayal gücü yok.
"Oğlumuza ne ad verelim?
"Ferdinand olsun."
Ferdinand Piëch'in oğlunun adını tahmin edin.
-Colin mi? -Hayır. Ferdinand.
Öyle mi? Ne sürpriz.
Neyse, devam edelim mi?
Evet. Tahmin edeceğiniz gibi
bu program için çok seyahat ediyoruz.
Bu diziyi yaparken
Kolombiya, Detroit, Las Vegas, İskoçya,
Tiflis, Bakü, İstanbul, Helsinki ve Çongçing'e gittik.
Moğolistan, Hong Kong, Florida, İspanya,
Fransa, İtalya, İsviçre.
Sadece 13 bölüm için.
Evet. Uydurmuyoruz. Gerçekten o kadar yol yaptık.
Yani birçok havaalanından geçtik
ve hemen hepsinde bir sürü ufak ve bir büyük sebepten
deli olduk.
-Evet, sen. -Ne?
Sen. Her yere seninle gitmemiz gerekiyor
ve sürekli dırdır ediyorsun.
O dediğini biraz yapıyorum. Evet.
-Biraz mı? -Evet.
İzleyeceğimiz filmin ilk 20 dakikası
konuya girmeden önceki dırdırlar.
Evet. Doğru ama göreceğiniz gibi buna değer.
Burası Londra'nın Stansted Havaalanı,
Londra'ya hiç de yakın değil.
BAGAJ TESLİM VE BİLET KONTROL BİLGİSİ
İşte geldik. Piste yakın Wetherspoons
ve hayatı zorlaştıracak millerce bant.
Neden iki saat önceden bilet kontrol gerekiyor?
Bavulumu bilet kontrol masasından şu duvarın arkasına,
uçağa taşımak iki saat sürüyor.
Yürü. İki saat! İki saatte Londra'ya geri götürürüm.
Güzel, güvenlik. Soyunup birine diş macunumu
verme zamanı. En kötüsü de ne, biliyor musun?
Bu kuyruklardaki insanların aptallığı inanılacak gibi değil.
Şu ayakkabılara bak. Şuna bak.
Tommy'deki Elton John gibi.
Bir tekini çıkarmak üç saat sürecek.
Dizüstü bilgisayarlarınızı oraya gidince değil,
sıradayken çıkarın.
Buraya trenle geldim. 2000 kişi vardı,
hiç güvenlik yoktu. Uçağa binerken bunu yapıyorsun.
Sonra tabii çantan aranacak.
Elbette.
Evet, buyurun. Röntgen cihazından geçti ya...
Hastanede birinin bacağını röntgenden geçirdiniz diyelim,
"Tamam, kırılmamış, görebiliyorum,
"ama emin olmak için deriyi keselim hele."
Belli! Röntgenden geçti! Neden tekrar bakıyorsunuz?
Hadi bakalım. Evet. Tuz,
kendiliğinden kabaran un, normal un,
kabartma tozu, talk pudrası, o ayak mantarı için.
Şeffaf torbaya koydum.
Dünyada nereye gidersen git,
her havaalanında baharatlarımla
ve tıbbi malzememle niye bu kadar ilgileniyorlar?
Bilmiyorum.
Güvenlikten çıkınca doğruca bir mağazaya giriyorsun,
istediğin bir şeyi satsa o kadar fena olmazdı, mesela
tuvalet kâğıdı veya kedi maması, ama yok, sadece parfüm satıyorlar.
Havaalanına gidince
neden birden Victoria Beckham gibi kokma ihtiyacı duyduğumuzu düşünüyorlar?
Sonra reklamlar var. Şu yarım akıllıya bak. Baksana.
Tüm havaalanlarındaki tüm reklamlar anlamsız.
Sonra anlamadığın şeyler yapan şirketlerin
şu aptalca sloganları.
"Altyapınızı memur gibi değil, vizyoner gibi idare edin."
Ne demek bu? Şöyle de diyebilirdi,
"Altyapınızı arakçı gibi değil, vizyoner gibi idare edin."
Heathrow'da çanak çömlek satan bir mağaza var.
Uçağa binmek üzere olan biri,
"Evet, tam ihtiyacım olan şey. Kırılacak bir çömlek."
der mi hiç?
"Şansımı Deneyeceğim" adlı bir havayolu şirketi kuracağım.
Geleceksin, uçağa bineceksin, kalkacak.
Uçakta kimse Victoria Beckham gibi kokmayacak.
Güvenlik falan yok. Patlarsa patlasın.
Bugünlerde havaalanında "patlamak" diyemezsin
çünkü 400 yıl hapse girebilirsin.
Neden eşofman giymiş?
Rahat olmak için.
Savaş uçağına binmiyor ki. İspanya'ya gidiyor.
Burada kot yok... Bir tane var.
Üzerimde. Şöyle düşünmüyorum,
"Kot sahiden çok rahatsız. Keşke kaftan giyebilseydim."
Tüm bunlar havaalanındaki çıtır çerez sorunlar.
Şimdi sıra büyük soruna geldi. Kapıya kadarki mesafe.
Bir türlü sonu gelmiyor.
Tabii sonu gelmez! Şuna bak!
"Kapılara on dakikalık yürüyüş."
On dakikalık yürüyüş falan yok.
Kimse on dakika yürümez. Bir goril veya antilop yürür
ama insan yürümez. On dakikalık yürüyüş!
Bagaj teslimden gideceğimiz kapıya kadar
1,2 kilometre var.
Atlanta'da en uzak kapıya olan mesafe iki kilometre.
Pekin'de, 3,2 kilometre.
Mucize eseri şu araçlardan biri tarafından
ezilmemiş olmam.
"Dikkat, şişko herif geliyor."
Sonra bir köşeye geliyorsun, bitti mi? Hayır!
Bir buçuk kilometrelik bir koridor daha var.
Havacılık tarihinde kimse bir numaralı kapıdan uçmamıştır.
Dünyanın hiçbir yerinde bir numaralı kapı yok!
"İşte biletiniz. Kapı numarası 374."
Birinci kapı nerede?
James May'in neden bu filmde olmak istemediğini şimdi anlıyorum.
Sonunda kapıya geliyorsun, medeniyetten o kadar uzak ki
hâlâ nokta vuruşlu yazıcı kullanıyorlar.
Mecburen çok yürüdüğümüzü çünkü uçakların
kanatları yüzünden geniş olduğunu ona açıkladık.
Ama olayı bir türlü anlayamadı.
Bunun uzun bir yürüyüş olduğunu kabul edersin. Değil mi?
Sebebinin ne olduğu umurumda değil, uzun.
Epey bir mesafe.
O yüzden sorunu ele almaya karar verdik.
Çenesini kapasın diye.
İşte yine havaalanına geliyoruz,
yanımızda normal bir el bagajı var.
Evet, gördüğünüz gibi bu
normal bir tekerlekli valiz.
Sapını katladığımda baş üstü dolabına sığar.
Ancak böyle indirdiğimde, gördüğünüz gibi,
arabaya benziyor.
Pek sayılmaz.
Öyle. Hatta tamamladığımda
arabaya daha çok benzeyecek. Açıyorum.
Gördüğünüz gibi, birkaç gece için gereksindiğim her şey burada.
Bu gerçekten bir valiz. Ama aynı zamanda direksiyonu var.
Kapatalım. Şimdi...
Evet. Gömleğini direksiyonun üzerine mi koydun?
-Gömlek değil. Ceket. -Pardon.
Şunu direksiyon milinden çekelim.
Fermuarlayalım. Tamam, sonra da...
Duydun mu? M16 tüfek mekanizması gibi yerine oturdu.
Bu gaz, bu fren, sonra
hayalarımı koruyacak şekilde üzerine oturdum mu tamam.
Gitmeye hazırım. Seninki nerede?
-Burada. İşte bu. -Nerede?
-Bilgisayar. -Evet.
Yere koyuyorum.
-Tekerlekli mi? -Evet ya.
Evet ama... Ha, üzerinde mi duruyorsun?
Evet. Ve gidiyorum.
-Bagajın nerede? -Cebimde.
Donum, diş fırçam, gereken her şeyim var.
-Hazırım. -Hammond, bu biraz tehlikeli görünüyor.
Öyle.
O yüzden koruyucu taktım.
Hava yolculuğunda devrim yapmaya hazır mıyız?
Evet. İş gününün en kötü kısmı
iyileşmek üzere.
Hadi bakalım.
Hız!
Eyvah.
Ben de öteki tabelaya çarptım.
-Frenim iyi değil. -Hayır. Ben büyük olana çarptım.
Bir avantajı daha var, boyum uzadı.
Bununla 1,80 oldum.
Evet. Rolleri değiştik.
-Açık konuşacağım. -İyi.
Kısa sürede bilet kontrolüne ulaştık.
Bu iyi bir test.
Evet! Ben koyun değilim!
Koyun değilim! Bu işi çözdüm.
Merhaba, pardon.
Kusura bakmayın.
Bagajınız var mı?
-Yok! -Üzerinde.
Burada. İşte.
-Aslında uzun boylu değil. -Sus.
Güvenlik kontrolü.
SIRAYA GİRİN
Tanrım. Ayağım.
Pardon.
-Öteki ayağım. -Evet, bu oldu.
Bilgisayarınızı çıkarır mısınız?
Ne? Bu dizüstü bilgisayar. Bakın. İşte.
-Bilgisayar. -Tekerlekli.
Evet. Hepsi bu. Basit.
Bu bir direksiyon.
O ne?
Araba.
-Tanrım. Soyunmam lazım. -Evet.
Penisimi görmek ister misiniz?
Şu anda değil.
İşte oldu.
Teşekkürler. Daha önce gümrükten
direksiyon geçiren olmamıştır.
Evet, ileri.
Valizimde bu hariç dokuz tekerlek var.
Ah, bu... Büyük bir hataydı.
Evet. Pardon.
Kısa sürede duty-free mağazalarını geçtik.
Yönlendirmek için ağırlık vermek gerekiyor.
Kaykayların altında kullanılan küçük tekerleklerin
üzerinde yol alıyor.
Ağırlık verdiğiniz yöne gidiyor.
Geçiyorum! Pardon hanımefendi.
Ses çıkarsa daha iyi olurdu.
Merhaba, gelecekte bu var.
Bir tane istiyorum.
Kapıya gitmek için valizi kullanmak yerine onu çekiyorsunuz.
Pardon. Teşekkürler.
Azami hız saatte 45 kilometre
ama kullanmayacağım
çünkü azami hızda direksiyon hâkimiyeti yok.
Hayır, hayır! Özür dilerim...
Jeremy, birini öldürdün.
Kahretsin. Hayır.
Hammond düştü.
-Ciddiydim. -Düştü!
Sonunda aracıma alışmıştım.
El freni dönüşü.
-Hammond! -Ne?
-Valiz kaydırıyorum. -Yok canım.
Mağazadan çok yarış pisti gibi... Eyvah!
Acaba biri... Bu... Müdür nerede?
Geldiğimizde böyleydi.
Baştan dizebiliriz.
-Ya da... -Dizmemiz gerekiyor.
Bacağımı sakatladım. Senin derdin değil tabii.
Ben senin sakatlanmanı dert ediyorum,
ne zaman bir şeye binsen sakatlanıyorsun.
-Nasıl dert ediyorsun? -Ben...
Bileğimi burkmuşum.
Çikolatalara çarptın diye hava ambulansına binemezsin.
Toblerone dağını yeniden inşa etmektense
kazandığımız vakti içki içmek için kullanmaya karar verdik.
Pardon.
Tanrım. Acaba... Kusura bakmayın. Bu...
Durdurmak zor.
-Ne içersin? -Cin tonik alayım.
İki cin tonik lütfen.
-Bu bir kaykay. -Evet.
Şarjlı matkap motoru var.
Bilgisayar pilinden güç alıyor.
-Bu çok... -Evet.
Bilgisayar çalışıyor. İşte.
Gerçekten çok akıllıca.
Şöyle bakalım, evet, Toblerone'larla küçük bir kaza yaptık
ve bir adam öldürdüm.
-Evet. -Ama birkaç küçük sorun dışında
iyi gitti bence. Yani hangi yolculuğumuzda
havaalanında cin tonik içebildik?
-Hiç vakit olmuyordu. -Hiç.
İçkilerimizi bitirdikten sonra yollara düştük.
Yani nihayet valiz-mobilimi işe koşabilecektim.
Hız!
Tesla gibi gidiyor!
Merhaba.
Yürümek keyifli mi?
Bu arada Hammond yürüyen kaldırımı kullanıyordu.
Evet! Bunu yaparak bilgisayarın pilini koruyorum.
Sadece... Hayır, durun biraz.
Sonunda nasıl ineceğim?
Geriye gidiyorum.
Sabit duruyorum çünkü geri vitesteyim.
Geriye adım atarsanız... Bir adım daha...
Sonunda bir araya geldik.
Yoldan çekilin.
Rahat ve sakin bir şekilde uçuş kapısına geldik.
Görecek bir şey yok.
Kapı 88 miydi Hammond?
Ne? Hayır, bu.
Uçak yok!
Bu korkunç hayal kırıklığıyla çadıra dönüyoruz.
Bunu sevdim. Çok hoşuma gitti.
Canım epey yandı.
Onunki nasıl işliyor anladık.
Tünelden düştüm!
Evet, hiç ilgilenmiyorum. Seninki nasıldı?
Tıpatıp aynı.
Şarjlı matkap motoru ve bilgisayar pili.
Tamam. Ve azami hızı saatte 45 kilometre mi?
Tünelden düşerken hızım 45'ti.
-Sahi mi? -Evet, 45.
Ben de inanmadım ve havaalanı biraz sakinleşince
bir yarış düzenledik.
Evet. Sürücü çağırdık. Abbie valizimi sürdü.
Evet. Benim bilgisayara da Aaron Davis bindi,
kendisi Britanya'nın en hızlı ikinci genç kaykaycısı,
daha iyisi olamazdı.
Olurdu.
En hızlısını çağırabilirdik ama...
Çağırmadın ama. Yarışı izlemek isteyen var mı?
-Evet! -Tamam, kaseti oynatın.
İşte Abbie üstün valizimin üzerinde,
Hammond'ın adamı da bilgisayarda.
Bakalım neler olacak.
Üç. İki. Bir.
Heyecan verici!
-Öyle. Şimdi... -Ben...
Burada kim havaalanından geçerken böyle bir şey
-kullanmak ister? -Evet, istiyorlar!
-İşte. Bir şey bulduk. -İlerleme böyle olur.
Bir dakika. Şunu sorabilir miyim,
tarihte tüm yarışçıların bitişten önce kaza yaptığı
ilk yarışma bu olabilir mi?
-Muhtemelen öyledir. -Evet.
Unutmayalım, icatlarınızı kullanırken sen fena düştün,
sen birini öldürdün, sonra da tünelin ucundan çıktın.
Evet, öyle oldu.
-Bunlar oldu, evet. -Ve Toblerone'lara çarptım,
canım yandı.
Yani icat ettiğiniz şeyler havaalanında onları kullananlar
ve diğer herkes için tehlikeli.
-Öyle mi? -Evet.
Evet. Düşününce öyle.
Ve bu korkunç hayal kırıklığıyla bitirme vakti.
Gelecek hafta Grand Tour özel bölümü var.
Moğolistan denen uçsuz bucaksız, ıssız toprakları
yaptığımız arabayla katetmeye çalışacağız.
Bizzat bizim... Onların yaptığı arabayla.
Görüşürüz. Kendinize iyi bakın. İyi geceler.