Grog!
Nie.
Tak.
Stado jest z ciebie dumne, Grog.
Proszę, nie.
Dlaczego?
Grog!
Nie!
Jeszcze.
LEGENDA VOX MACHINY
Wspaniały poranek na spotkanie sfinksa.
-Kurwa. -Niewyspany?
No wyspany.
Dobrze pospałem, pośniłem, nikt w snach nie umarł.
Łaknę.
Cicho siedź!
Nie mam cię czym nakarmić.
Nakarmisz mnie.
-Dobrze już. -Z kim tam gadasz?
Z drzewami.
Keyleth mnie nauczyła.
Powodzonka z termitami.
Scanlan.
Grog dziwnie się zachowuje, nie?
To przygłup, ciężko powiedzieć.
Tylko...
W głowie mu tylko ten miecz.
Pike, nie możesz mieć pretensji do faceta, że...
bawi się swoim mieczem.
Weź ty raz bądź szczery.
Przywykłeś już do pancerza?
Ciężko przywyknąć do pancerza bogini śmierci.
Masz jej artefakt.
Poproś ją o pomoc.
Mam poprosić Matronę Kruków?
Coś nie sądzę, że posłucha.
Spróbować nie zaszkodzi.
Kurde.
Jest.
Szronowa Szczelina.
Miejsce z mojej wizji.
Panuje tu wieczny chłód.
Poza Pyrah.
Jest nawet pewien mit.
-Tysiąc... -Darujmy sobie mity.
Jaja mi odmarzną.
Ciężko uwierzyć, że znajdziemy tu sfinksa.
Jestem zimna jak trup.
A umierania nie chcę powtórzyć.
Nie, Percy, nie musisz...
Nie, weź to, proszę. Przeżyję.
Spróbuję pomóc.
-Niezła sztuczka. -Nieźle.
Aż mi się Sylas przypomniał.
Pamiętasz, jak stopiłaś mu twarz?
Lubię zimno. Aż mi gulka mrowi.
Jak tam się czujesz?
Bo ostatnio masz świra na punkcie...
Sekundkę, Pike.
Cho no.
-Grog, co ty... -Luzik, Scanlan.
-Z Groziem będzie ci cieplutko. -Nie chcę...
Nawet milusio.
Grog, ten miecz...
Poskaczemy? No to hopsasa, hop!
Drużyno.
A to co?
Starożytne runy?
Co oznaczają?
-Część mogę odczytać. -No pewnie.
„Poszukujący”. Albo „głupcy”.
„Tę ziemię”...
„Opuśćcie tę ziemię, albowiem to z raju nadejdzie zło”?
Tajemnicze ostrzeżenie. Typowe dla sfinksa.
Raj, czyli niebiosa, co nie?
Albo niebo nad nami.
Volantire.
Nigdy mi się to nie znudzi.
Kolejne obeliski.
A może...
Tu jesteś.
Gdzieś tutaj widziałam wejście.
-Nie wygląda jak drzwi. -Chyba o to chodziło.
Idziecie?
Jest tam kto?
-Co to za miejsce? -Świątynia. Starożytna.
-Jak wszystkie. -Nie aż tak.
Powstała przed Dywergencją,
jeszcze przed Wielką Klęską.
Skąd to wiesz?
Jakoś... po prostu.
Sprytnie.
Jednak zabrakło wam sprytu, by posłuchać ostrzeżeń.
Tylko nie to.
Przysyła nas Osyssa.
Moja towarzyszka?
Minęły wieki.
Kurde.
Jak coś, to nie była z innym.
Jam jest Kamaljori, strażnik wiedzy, której poszukujecie.
Zanim ją ujawnię, udowodnijcie, żeście jej godni.
No tak. Tego się w sumie spodziewaliśmy.
Na czym polega wyzwanie?
Cóż za pewność siebie.
Pozwolę wam wybrać.
Pokonacie 70 Gorgonów Śmierci, przetrwacie Nieskończony Labirynt Bólu...
lub zranicie mnie.
Momencik. Zranimy cię?
Żyję eony, a ból jest mi obcy.
Musicie zadać mi ranę.
Dowolną.
Daj nam sekundeczkę.
Te gorgony brzmią zajebiście.
-Zabijmy je. -Co? Nie.
Zranimy sfinksa.
Gość jest stary jak świat i nie zna bólu.
Nie walnął się w palec, nie ukłuł w oko? Włosek mu nie wrósł na fujarze?
Chcecie z nim walczyć?
Wystarczy, że go zranimy.
Każdy z nas da radę go trafić, nie pierdolcie głupot.
Dobrze, wasza sfinksowatość.
Spróbujemy cię zranić.
Szkoda.
Gorgony aż się rwą do bitki.
Niech będzie.
Gdzie jesteśmy?
-W innym wymiarze. -O mamuniu.
Każde z was otrzyma szansę w pojedynku.
Kto pierwszy spróbuje?
Może Vex?
Poważnie?
Pójdę.
Nie dam cię znów skrzywdzić.
Nie pokonasz go.
Przemoc to nie moja bajka.
Łaknę.
Dobra, ja pójdę.
Nie teraz, głodomorze, zajęci jesteśmy.
Nakarm mnie, bo pożywię się sam.
Dobra, ogarnę jakąś juchę.
Walczmy, sfinksie.
Zbroja Śmiertelnego Piechura.
Spłynęła na ciebie łaska Matrony Kruków.
Co wiesz na jej temat?
Czempion Matrony to wielkie brzemię.
Na twoje szczęście...
nie będzie ci już długo ciążyć.
Vax!
-Ożeż! -Coś ty mu zrobił?
Twój brat żyje, ale spędzi wieczność, spadając w otchłań.
Chyba że wam się powiedzie.
Kto następny?
Pierdol się.
Biedactwo.
Nie masz już bliskich, którym na tobie zależy.
Vex'ahlia!
Budzisz grozę.
Lecz nie masz pojęcia, skąd czerpiesz swą siłę.
Czekaj, coś ty powiedział?
Grog!
Dobra, jebać jego zasady.
Atakujemy razem, zanim się zorientuje.
Czekajcie. Musi być inny sposób.
Pike.
Troje naraz. Inspirujące.
A mimo to daremne.
Łatwizna.
Może o mnie zapomni.
I ty. Żartowniś mocny w gębie, pozbawiony serca.
Ciekaw jestem, jak przekonaliście do siebie Osyssę.
Osyssa.
Zanim mnie przegnasz, potężny sfinksie,
pozwól na chwilę szczerości.
Ogarnął cię chłód
Podle czujesz się znów
Chciałbyś ją ujrzeć
Chciałbyś usłyszeć jej głos
Mijają kolejne dni
Bez ciebie u boku
Chcę dotrzymywać ci kroku
Wystarczy już tych łez
Wciąż w zimnym sercu cię noszę
O wspólny lot raz jeszcze proszę
Samotności dłużej nie zniosę
Gdy światy znów nas rozdzielą
Czy dane nam będzie żyć przeszłością?
Czy wypełnisz me serce radością
I znów będziemy cieszyć się miłością
Wspólnie
Dokonałeś tego, czego nie dokonał nikt przed tobą.
Sprawiłeś, że poczułem ból.
Zadałeś ranę memu sercu.
Pieprzysz. Udało się?
Nie sądziłem, że śmiertelnik potrafiłby to pojąć.
Taka głębia emocji oznacza, że poznałeś w życiu prawdziwą miłość.
No.
Chłopaki, dziewczyny, wszystko pomiędzy.
Miłości to mi nie brakuje.
Właściwie...
nikogo nie mam.
Choć bardzo bym chciał.
Tylko mi nie wychodzi.
Przestań zatem szukać miłości i pozwól,
by sama cię odnalazła.
Nigdy o tym tak nie myślałem.
My żyjemy?
Czyja to zasługa?
Co się rymuje z „piękno oczu twych”?
Może „ale dupcia, zrób dobrze mi”?
Co do chuja?
O, jesteście. Super.
Chodźcie, już git. Kam to świetny gość.
Przez wszystkie tysiąclecia
nie spotkałem większego mędrca.
Co do chuja?
Wybaczcie te formalności.
Miło mi was poznać, Vox Machino.
W samą porę.
Zaraz powie nam, gdzie są pozostałe artefakty.
Niezupełnie, mędrcze.
To akurat odkryjecie sami.
Dzięki temu.
Oto artefakt znany jako Grawer Mitów.
Jest powiązany z wszystkimi mitami i legendami, a więc z artefaktami też.
Kammi, ja ci nic nie kupiłem.
Grawerze, pokaż mi coś fajnego
Przeniosło mnie gdzieś.
Dziwaczne niebo, różowe góry,
jakiś pokręcony las i wodospady płynące w górę.
Jak po jakichś dragach.
To brzmi jak Kraina Baśni.
Widzę coś. W starym drzewie.
Vex.
To jakiś kozacki łuk.
A to Kraina Baśni nie leży przypadkiem w innym wymiarze?
Drobna niedogodność.
Mogłabym użyć zaklęcia przejścia między wymiarami...
-Ale może się nie udać. -Kiki. Spróbujesz?
Mogłabym.
Jestem w mieście. Wygląda znajomo.
To chyba Westruun.
Po inwazji.
Widzę gości, którzy wyglądają jak Grog.
Jeden ma artefakt. Olbrzymie rękawice.
Świecą.
To pewnie nic ważnego.
Co się z tobą dzieje?
Co to?
Nie jesteśmy sami.
Obawiam się, że was śledzono.
Na ziemię!
Tak.
Kobieta miała rację.
Dziękuję, gnomie.
Odnalazłeś dla mnie artefakt.
Szybko, atakujemy.
Kam pomoże nam pokonać skurwiela.
Rozdzielmy się! Atakujmy tam, gdzie go zranił!
To wy nie wyginęliście?
Jeszcze nie, bluźnierco.
Zaczynam ogarniać.
Tutaj!
Złaź z niego!
Mam cię.
-Widzi go ktoś? -Zabierz nas stąd.
Dalej, Kiki!
Dawaj tętnicę!
Jeszcze!
Dość!
A teraz odbiorę nagrodę.
Nie!
Ożeż w mordę.
Nie.
Scanlanie.
Kammi! Nie!
Dziękuję, że po raz ostatni
pokazałeś mi Osyssę.
Artefakt jest mój.
Nic nie powstrzyma Konklawe Chroma.
A już na pewno nie wy.
Łaknę...
Krwi.
Szybko!
Wspaniale.
Widzi ktoś wyjście?
-Zaraz je zrobię. -Grog.
Grog, chodź.
Świeże mięso.
Szybciej, Keyleth.
Zbliżcie się.
Drużyno.
Grog, ruszajmy.
Tak.
-Grog! -Jeszcze.
Co ty robisz? Musimy iść.
Jeszcze.
Dość.
Co...
Pike?
O nie.
Pike.
Ruchy, wielkoludzie.
-Keyleth, zaklęcie. -Potrzebuję czasu!
Nie mamy czasu, rzucaj!
Co z Pike? Gdzie ona jest?
Nie wiem.
A gdzie Grog?
I Scanlan?
Gdzie my jesteśmy?
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski